Ο κυρίαρχος λαός θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη...

Μέχρι την Παρασκευή θα γνωρίζουμε την τύχη της ρύθμισης των ελληνικών χρεών. Και θα ξέρουμε αν η χώρα θα έχει αποκτήσει μια καινούργια βάση επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας.


Αν όλα πάνε κατ' ευχήν και ανοίξει ο δρόμος για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, τότε η χώρα θα οδεύσει με ταχύτητα σε εκλογές, οι οποίες πιθανότητα θα διεξαχθούν στις 29 Απριλίου.


Και το δίλημμα των εκλογών δεν μπορεί να είναι άλλο από το αν γίνεται αποδεκτή αυτή η νέα βάση εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας.


Ουσιαστικά, το εκλογικό σώμα θα κληθεί να εγκρίνει ή να απορρίψει στην πράξη τη συμφωνία διάσωσης που η κυβέρνηση Παπαδήμου διαπραγματεύθηκε με εταίρους και δανειστές.


Και από την απάντηση αυτού του διλήμματος θα κριθεί η περαιτέρω πορεία της χώρας.


Ο κυρίαρχος λαός θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη. Και η ευθύνη θα είναι όλη δική του.

Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη...

Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.
H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης. Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.

Ολοι διαισθανόμαστε ότι είναι εκλογές εξαιρετικά υψηλού ρίσκου για τη χώρα.

Τώρα το κομματικό σύστημα ή καλύτερα τα κόμματα που υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή προοπτική καταλαβαίνουν ότι η επιβίωση της χώρας εξαρτάται από την αντιμετώπιση αυτής της ιστορικής παθογένειας. Καμία παράταξη δεν μπορεί να το επιχειρήσει από μόνη της γιατί η δημαγωγία του ενός παρασύρει και τον άλλον.

Μόνο η συνέργεια μπορεί να αλλάξει βαθμιαία το κλίμα. Και η συνειδητοποίηση ότι η προεκλογική δημαγωγία δεν είναι ανέξοδη. Χρεώνεται αμέσως, γιατί ο κόσμος είναι θυμωμένος, περισσότερο συνειδητοποιημένος και, από την άλλη, ο πολιτικός - εκλογικός χρόνος έχει συντμηθεί δραματικά. Σε λίγο που θα ανοίξει η προεκλογική περίοδος, είναι καλό οι ηγεσίες των κομμάτων να θυμούνται ότι θυμόμαστε τις απότομες στροφές του όχι - ναι στο Μνημόνιο, όπως και το αντίστροφο ναι - όχι στο Μνημόνιο, θυμόμαστε το «λεφτά υπάρχουν», την πρόταση «διορισμού εκατό χιλιάδων στο Δημόσιο», όπως θυμόμαστε ότι η «λαϊκή οικονομία» σοβιετικού τύπου κατέρρευσε μέσα στην κοινωνική δυστυχία.
Μετά το δεύτερο «πακέτο διάσωσης», πηγαίνουμε στον δεύτερο και αποφασιστικό κάβο. Ο τρόπος που θα πάμε στις εκλογές εξαρτάται από τους πολιτικούς αλλά πρωτίστως από τους πολίτες. Ολοι διαισθανόμαστε ότι είναι εκλογές εξαιρετικά υψηλού ρίσκου για τη χώρα. Σωστά λέγεται ότι θα κρίνουν την επιλογή ευρώ ή δραχμή. Θα ήταν όμως λάθος αυτό να μεταφραστεί σε μετωπική σύγκρουση των κομμάτων που υπερασπίζονται τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη...

Που τολμούν να αρθρώνουν έστω το όνομά τους την ώρα που οι συνταξιούχοι δεν έχουν να πάρουν τα γενόσημα (νέος μνημονιακός όρος κι αυτός!) έστω φάρμακά τους και κάποιοι άλλοι ζουν με κομμένο ρεύμα.

Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη, τριγυρνούν ως επαίτες θάβοντας τα πτυχία τους και μαζί ολόκληρο το μέλλον τους. Ο μισθός που κάποιοι τολμούν να καταγράφουν ως αμοιβή και όχι ως δουλεμπορία είναι η περίτρανη απόδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι όροι που πρέπει να διαγραφούν παντελώς από το νέο, μοδάτο λεξιλόγιο του Μνημονίου. Γιατί η πολιτική τελειώνει εκεί όπου παύουν πια τα επιχειρήματα -τι επιχείρημα να αρθρώσεις εσύ, παλιά γενιά του Πολυτεχνείου στον νέο των 440 ευρώ;- και εκεί όπου αρχίζει η εξαθλίωση, η έλλειψη αξιοπρέπειας, η απανθρωπιά.

Από φορείς ελπίδας τα νέα παιδιά γίνονται τα νέα εξιλαστήρια θύματα στα βάθη της σύγχρονης Αγερουσίας.
Κάποτε ο τύραννος, κατά τα άλλα, Οιδίποδας προτίμησε να βγάλει τα ίδια του τα μάτια για να μη μολύνει την πόλη του και να αποσυρθεί σιωπηλά, από το να δεχτεί το καθεστώς της ατιμωρησίας. Σήμερα όχι μόνο οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει έννοια ανάληψης πολιτικής ευθύνης, αλλά επιβιώνουν ως ατιμώρητοι προδότες ανάμεσα σε νέους υποψήφιους εκδικητές.

Και ως γνωστόν, οι νέοι όταν χρειαστεί να απαντήσουν δεν θα επικαλεστούν την «Αντιγόνη», αλλά το «V for Vendetta» - έτοιμοι να διεκδικήσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα στερημένα όνειρά τους και την ανύπαρκτη ζωή τους…

Τώρα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους ...

Τώρα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους ...Στους ξένους, οι οποίοι κάποτε δάνειζαν στην πατρίδα μας, για να μπορεί ο Βενιζέλος, ως Υπουργός εκείνης της εποχής, να μοιράζει δημόσια έργα στους χορηγούς του. Είναι προφανές λοιπόν ότι τώρα κλείνει ο κύκλος της προδοσίας και μαζί με αυτόν και οι λογαριασμοί της.

Ο Βενιζέλος, ως πρωταγωνιστής αυτής της κατάστασης, από την αρχή της είναι αυτός, ο οποίος ανέλαβε τις τελικές διευθετήσεις. Είναι μέλος της δοτής και παράνομης Κυβέρνησης, που έχει αναλάβει να "κλείσει" αυτούς τους "λογαριασμούς" εις βάρος της χώρας. Είναι "κάτω" από έναν Πρωθυπουργό, που, όταν οι ξένοι έψαχναν τις "προδιαγραφές" του, αναζητούσαν κάποιον ελληνόφωνο αλλά εχθρικά προσκείμενο στον ελληνικό λαό ...Τον λαό των "τεμπέληδων", που ο Βενιζέλος θα φροντίσει να χάσουν τη χώρα τους. Αυτήν τη χώρα θα την πάρει από τα χέρια των "ανίκανων" και θα τη δώσει στα χέρια των "ικανών" και "ανταγωνιστικών" ...Θα τη δώσει ως Υπουργός των "Οφειλετών" ...Ως απόλυτα ειδικός πάνω σε αυτήν την "οφειλή", εφόσον συμμετείχε στη διαμόρφωσή της ...Πρωταγωνιστής τόσο στο "έγκλημα" όσο και στην "τιμωρία".

Αυτό, το οποίο λέμε, δεν είναι παράξενο. Ο Βενιζέλος είναι μέλος της παράνομης κυβέρνησης, που παραδίδει τη χώρα στους ξένους, εξαιτίας των εγκλημάτων μιας προηγούμενης κυβέρνησης, στην οποία επίσης ανήκε ο ίδιος. Η ιδιομορφία του είναι ότι πρωταγωνιστεί σήμερα σε μια παρανομία, τη στιγμή που έχει πολλούς λόγους να θέλει να "σβήσει" τις συνέπειες παρανομιών, στις οποίες επίσης πρωταγωνίστησε. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "δολοφόνο", που

στην κατάσταση που μας οδήγησε στην υπερχρέωση, είναι αυτός, ο οποίος πρωταγωνιστεί σήμερα στο μεγάλο ξεπούλημα, εξαιτίας εκείνης της σπατάλης.

Η ελληνική κοινωνία όμως είναι και η μόνη που μπορεί να φέρει την κάθαρση: στις εκλογές να τους στείλει όλους στο σπίτι τους...

Ας δεχθούμε, όμως, σαν υπόθεση εργασίας την θετική εκδοχή των πραγμάτων. Και πάλι παραμένει το κομβικό ερώτημα: Ποιοι θα εφαρμόσουν και θα υλοποιήσουν όλα αυτά που καθόλου εύκολα δεν είναι; Το ίδιο πολιτικό σύστημα που μετά από 30 χρόνια ανεπάρκειας, ανικανότητας, φαυλότητας, αδιαφάνειας και διαφθοράς οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού; Οι ίδιοι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που εδώ και δύο χρόνια με πράξεις και παραλείψεις άλλοτε με πρόθεση και άλλοτε από άγνοια και πάντα με περισσή υποκρισία της έδωσαν την τελειωτική σπρωξιά στην αγκαλιά του ΔΝΤ και εν συνεχεία στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και στην μακροχρόνια υποτέλεια;

Ακόμη και τώρα το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τον γνωστό του τρόπο, αποφεύγει τις δύσκολες αποφάσεις, κινείται με αδιαφάνεια, αναζητά μονίμως άλλοθι για να συγκαλύπτει τις ευθύνες του, φροντίζει τις πελατείες του, ψαρεύει ψήφους στα θολά νερά της κοινωνικής απόγνωσης.

Το παραπαίον πολιτικό σύστημα που προκάλεσε την κατάρρευση της χώρας εξακολουθεί να μην παραδίδει τα κλειδιά. Κινείται με γνώμονα την επιβίωσή του ή διαφορετικά μοιάζει να λέει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» όπου αλλόφυλοι είμαστε όλοι μας, η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Η ελληνική κοινωνία όμως είναι και η μόνη που μπορεί να φέρει την κάθαρση: στις εκλογές να τους στείλει όλους στο σπίτι τους, παρακμασμένα κόμματα και μαυρογιαλούρους πολιτικούς. Για να εφαρμοστεί το όποιο πρόγραμμα είτε του μνημονίου είτε ένα άλλο εφαρμόσιμο χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό προσωπικό που να αντανακλά τις ανάγκες της εποχής.

Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση...

Εδώ και δύο χρόνια, απ’ όταν η χώρα παραδόθηκε στους Ευρωπαίους εταίρους και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εμείς οι Ελληνες βρισκόμαστε σε καταστολή. Ο λαός, οι θεσμοί, η οικονομία, η πολιτική τάξη περιμένουν τα πάντα από τους ξένους – να μάθουμε τι μας δίνουν και τι απαιτούν σε αντάλλαγμα, για να δούμε πώς θα είμαστε και τι θα κάνουμε.

Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, όμως, ότι όσο δύσκολες και αν είναι αυτές οι μέρες, όσο σκοτάδι βλέπουμε μπροστά μας, η Ελλάδα έχει περάσει από πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες – σε εποχές που δεν διέθετε ούτε τους θεσμούς που έχει σήμερα ούτε τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία ούτε ο λαός είχε τόσο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Ούτε, βέβαια, είχαμε τέτοια στήριξη από άλλες χώρες. Οσο κυνικοί και αν είμαστε, πιστεύοντας πως ό,τι κάνουν οι εταίροι μας το κάνουν για να σώσουν το ευρώ και τις δικές τους τράπεζες και οικονομίες, πόσοι Ελληνες μπορούν να ισχυριστούν ότι η οικονομία μας θα άντεχε χωρίς τη βοήθεια των δανειστών μας; Το ότι η ασκούμενη οικονομική πολιτική έχει οδηγήσει σε βαθιά ύφεση είχε ως σημαντικότατη επιπλοκή το γεγονός ότι εμείς οι Ελληνες είμαστε αναγκασμένοι να δείξουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σε μια θεραπεία της οποίας η έκβαση είναι απρόβλεπτη.

Σημαντικός λόγος το παγώματος της κοινωνίας και της οικονομίας, λοιπόν, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς μας και στις επιταγές των δανειστών. Δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι είναι τόσο σοβαρός ο κίνδυνος της άτακτης χρεοκοπίας, που όλα (από την καθημερινότητα έως την εξωτερική πολιτική) περιστρέφονται γύρω από το Μνημόνιο, καθορίζοντας έτσι και το πεδίο της πολιτικής. Οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να συστρατευθούν εύκολα ούτε με αυτούς που βλέπουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να εξαρτάται από τα χρήματα των δανειστών της, άρα αναγκάζεται να υπακούει στις απαιτήσεις τους, ούτε με αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι «σωτήρες» είναι απλοί απατεώνες που θέλουν να εμπορευθούν τα κάλλη της ωραίας κοιμωμένης Ελλάδας.