Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες.

Οι πραγματικοί ηγέτες αναδεικνύονται κυρίως εξαιτίας δύο χαρακτηριστικών που πρέπει να συνυπάρχουν: της οξυδέρκειας και της αποφασιστικότητας.
Αντιλαμβάνονται, δηλαδή, εγκαίρως τις επιταγές των καιρών και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να ανοίξουν το νέο μονοπάτι.
Αναντίρρητα στην Ελλάδα βιώνουμε ένα βίαιο –όπως γίνεται συνήθως στην ιστορία- τέλος εποχής. Καταρρέει το μεταπολιτευτικό μοντέλο με όλα τα υποσυστήματά του. Οι παθογένειες που επί χρόνια έτρωγαν τα “σωθικά” της κοινωνίας, και επιμελώς καλύπτονταν με πάσης φύσεως ιδεολογήματα, εκδηλώθηκαν σε όλη τους την έκταση....

Αυτή την πραγματικότητα, φάνηκε ότι την αντιλήφθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Εγκαίρως μίλησε για ένα νέο όραμα για τη χώρα, που θα ανταποκρινόταν στην ανάγκη για δομική αλλαγή του κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Και κυρίως, έβαζε στο σχεδιασμό την εθνική συλλογικότητα, που εγκαταλείφθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες προς χάριν των διαδικασιών του παγκόσμιου χωριού και της βούλησης των αγορών.
Περισσότερο ενστικτωδώς και λιγότερο αφομοιωμένα, η πρότασή του επικροτήθηκε από μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως από τα μεσαία και χαμηλά στρώματα –και αυτό βέβαια έχει τη σημασία του.
Πέρα, όμως, από το επεξεργασμένο λόγο η επιβράβευση προήλθε από την επίδειξη αποφασιστικότητας για την ανατροπή των συμπεφωνημένων. Η εικόνα Σαμαρά απέπνεε τον αέρα του ηγέτη, που ξέρει τι θέλει και πως θα το πετύχει. Αυτό που ζητά και ο πολίτης. Και έτσι κέρδισε.
Το επόμενο διάστημα, σε συνθήκες αντίξοες, τα χαρακτηριστικά αυτά εκδηλώθηκαν και σε άλλες περιπτώσεις. Με κορυφαία ασφαλώς στιγμή τη στάση απέναντι στο Μνημόνιο. Ο Σαμαράς είπε με ευθύτητα αυτό που πίστευε ότι θα συμβεί με τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική και ανέλαβε το ρίσκο να υψώσει το μεγάλο Όχι, όταν το κατεστημένο τον στοχοποιούσε. Αποδείχθηκε ότι είχε δίκαιο. Και κέρδισε και πάλι. Για τους ίδιους λόγους.
Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι έκτοτε αυτή η στάση παρουσιάζει συχνά αρρυθμίες, «κοιλιές»…

Και τώρα πουλήστε ότι απέμεινε….

Οι σπουδαίοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους…Οι τιποτένιοι τις μεταθέτουν….Κουμάντο στο ταμείο του μαγαζιού κάνει ο καταστηματάρχης…Αυτός δίνει και φταίει περισσότερο από αυτόν που παίρνει….Αν τον κατηγορήσει μετά ότι τα έπαιρνε τζάμπα ενώ του τα «έδινε» για να έχει στήριξη πως θα τον ονομάζατε…:
Σας έφταιγαν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις μια ζωή και όχι οι off shore που ήταν αφορολόγητες…..
Παίξατε τα χρήματα των ταμείων, τα χάσατε και μετά καταραστήκατε τις συντάξεις ως δαπάνες που έπρεπε να περικοπούν στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης…
Τινάξατε τα πάντα στον αέρα και ήρθατε να μας πείτε κοπρίτες και τζαμπατζήδες…
Καταστήσατε τη Βουλή, από Βουλή των Ελλήνων σε Βουλή των Εργολάβων των Τραπεζιτών και των Μεγαλοδημοσιογράφων και τολμάτε να ζητάτε συναίνεση…;Τολμάτε να ζητάτε ψήφο…;
Tα εξοπλιστικά προγράμματα με τις μίζες των εκατομμυρίων δεν έφταιξαν αλλά το ταμείο του Στρατού και οι αποδοχές των ενστόλων….Και τουλάχιστον αφού τα χρυσοπληρώσαμε για να νιώθουμε ασφαλείς γιατί οι Τούρκικες φρεγάτες αλωνίζουν το Αιγαίο…;Γιατί τα Ίμια είναι γκρίζα ζώνη και γιατί το Καστελόριζο είναι Μεσόγειος….;
Τακιμιάσατε με την Επικοινωνία και τον Συνδικαλισμό…..Όμως οι νέοι «πικετέρος»* είναι ακομμάτιστοι και ασυνδικάλιστοι ….Και έρχονται…. Πρέπει να τους ακούτε και να νιώθετε την ανάσα τους….Όλα πλησιάζουν…Όταν φωνάζαμε να μη φτάσουμε εδώ , εσείς κωφεύατε και ακούγατε τις Τρόικες ή συναινούσατε με τη σιωπή σας ή με τις άναρθρες κραυγές σας….
Συγχαρητήρια για τη συντριβή της μεσαίας τάξης….Και τώρα πουλήστε ότι απέμεινε….
Ο μηχανισμός στήριξης των Αγορών σας περιμένει να τον ενισχύσετε….Η Ε.Ε. χρειάζεται στήριξη και εσείς πρέπει να τη δώσετε….
Ισχυρή Κυβέρνηση δεν είναι όποια έχει στα έδρανα περισσότερους Βουλευτές αλλά εκείνη που διαπραγματεύεται το συμφέρον του Λαού της…Εκείνη που υποτάσσεται στους Πιστωτές της και καθίσταται εκτελεστική Εξουσία τους αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει….
Ισχυρή Αντιπολίτευση δεν είναι εκείνη που τυφλά και στείρα επιδίδεται σε τερτίπια ψηφοθηρίας και εννοεί την Ανάπτυξη μέσω των Ξένων Επενδύσεων (του ξεπουλήματος δηλαδή)…..
Τρίτο κόμμα δεν είναι αυτό που δημοσκοπικά φαίνεται επειδή έδωσε πατερίτσα στη Κυνέρνηση και ονειρεύεται κάποιο Υπουργείο αλλά αυτό που κατανοεί τα προβλήματα του λαού καλύτερα από τα προβλήματα των Αγορών….
Αριστερά σίγουρα δεν είναι το θέατρο του παραλόγου που ακούμε….
Γι’ αυτό κύριοι να φύγετε ΟΛΟΙ

Η κοινωνία είναι στα πρόθυρα της έκρηξης.

Δεν είναι καθόλου εύκολο ένας άνθρωπος να χάνει τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν είναι καθόλου εύκολο να δώσει απαντήσεις στα γεμάτα ερωτήματα πρόσωπα που τον περιβάλλουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνεται συνεχώς δέκτης εξωδίκων ή διαταγών πληρωμών, να φοβάται να απαντήσει στο τηλέφωνο και στις εισπρακτικές εταιρείες που «κανιβαλίζουν», να εξευτελίζεται διαρκώς, να υφίσταται διώξεις λόγω αντικειμενικής δυσκολίας να φανεί «συνεπής» στις υποχρεώσεις του.
Η κοινωνία είναι στα πρόθυρα της έκρηξης. Μπορεί ο ατομοκεντρισμός με τον οποίο μας μπόλιασε η μακρά παρουσία του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία να μας κατέστησε αμέτοχους του κοινωνικού γίγνεσθαι, αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Κάθε είδηση για την αυτοκτονία ενός συμπολίτη μας, μπορεί να μην απασχολεί τους τύπους που κατοικοεδρεύουν στα υπουργεία ή στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων εταιρειών, αλλά είναι μαχαιριά στη δική μας καρδιά.
Η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πιο πολύτιμο. Υποχρέωση της Πολιτείας, είναι να την προστατεύει με κάθε κόστος. Οι πολιτικές σε αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να αναπροσαρμόζονται συνεχώς, για να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που ανακύπτουν, ειδικά σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που διέρχεται αυτόν τον καιρό ο τόπος μας. Όμως, η ελληνική Πολιτεία, δεν το κάνει. Κι όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά δίνει πάσης φύσεως «κίνητρα» για να δημιουργούνται πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, που οδηγούν πολλούς πολίτες στην απόγνωση.
Για να μη μιλήσουμε για την κυβέρνηση που έφερε στη ζωή μας το μνημόνιο-δολοφόνο της ανάκαμψης, της ανάπτυξης και της ελπίδας... Για να μη μιλήσουμε για αυτούς οι οποίοι νομοθέτησαν για την «ενοικίαση» εργαζομένων, πολύ πριν ο τόπος μπει στη δίνη της κρίσης... Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς; Τίποτα! Ας κάνουμε όμως ό,τι περνάει από το χέρι μας για να συμπαρασταθούμε σε κάποιον ο οποίος δοκιμάζεται, ώστε να μην ξανακούσουμε για την απώλεια μιας ζωής

Η αδιαφορία μου από τόν πατέρα μου είναι ότι εκείνος έπλασε γοητευτικά
παραμύθια για τούς πολλούς, ενώ εγώ έγραψα τη δική μου αληθινή προσωπική
ΤΡΑΓΩΔΙΑ...

Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες

Προδοσία θα πει: προδίδω, παραδίδω, καταδίδω φίλο, ευεργέτη, πολύτιμο κληροδότημα σε εχθρό, αντίπαλο, άνθρωπο επίβουλο και δόλιο. Το κάνω εισπράττοντας αμοιβή, «ξεπουλάω» ιερά και όσια, για χυδαίο ατομικό συμφέρον. Και «έσχατη» προδοσία, κορύφωμα, σε υπέρτατο βαθμό προδοσία, είναι να ξεπουλάω από ιδιοτέλεια την ίδια μου την πατρίδα: Την κοινωνία που με γέννησε, τη γλώσσα που με δόμησε λογικό υποκείμενο, την ιστορική συνείδηση που με μπολιάζει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες που δεν είναι υλική απλώς κοινή περιουσία, αλλά κοιτίδες και όρια πολιτισμού, μήτρες που γέννησαν «νόημα» βίου, πανανθρώπινα μέτρα και στόχους συλλογικότητας.
Εσχατο έγκλημα να προδίδω την πατρίδα μου για να κερδίσω αξιώματα, αλλοδαπή υποστήριξη προκειμένου να αναρριχηθώ στην εντόπια εξουσία. ΄Η και μόνο για χρήματα. Να συμπράττω με ξενικά συμφέροντα, επίβουλη ιδιοτέλεια αλλογενών, να ξεγελάω ομόγλωσσους, ομόρριζους συμπατριώτες που με εμπιστεύονται και με τιμούν. Να τους παραδίνω ανυποψίαστους στην εκμετάλλευση και απληστία των εντολέων πατρώνων μου.

Ομως, για να κριθεί ως ειδεχθής συμπεριφορά η προδοσία και έγκλημα στυγερό η «έσχατη» (της πατρίδας) προδοσία, προϋποτίθεται κοινή και προηγμένη «αίσθηση» πατρίδας, αίσθηση του «ιερού», της τιμής, της αξιοπρέπειας, της φιλίας, της εμπιστοσύνης, της ευεργεσίας. Οταν ο Αισχύλος λέει: «Τους γαρ προδότας μισείν έμαθον» (Προμηθέας Δεσμώτης 1068), συνοψίζει μια κοινή «αίσθηση», ένα συλλογικό αισθητήριο κρίσης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας. Για να οικοδομηθεί αυτό το κοινό αισθητήριο χρειάζονται αιώνες κοινωνικής καλλιέργειας, ενώ, για να «αποδομηθεί», δεν απαιτούνται παρά ελάχιστα χρόνια και κυβερνήσεις εντολοδόχων τσαρλατάνων.

Οι μάσκες έπεσαν και οι ρόλοι αποκαλύφθηκαν.

Με τη δημόσια τοποθέτηση του στο Υπουργικό Συμβούλιο της 13ης Μαρτίου, ο Γιώργος Παπανδρέου προσπάθησε να φορέσει το φωτοστέφανο του νικητή. Έπαθε όμως, όπως θα αποδείξουμε παρακάτω, επικοινωνιακή πανωλεθρία!Σταθερά προσηλωμένος από την αρχή της θητείας του στην ανέφικτη πολιτική της μείωσης του Δημόσιου Χρέους μέσω δημοσιονομικών μέτρων, είχε αφήσει να γιγαντώνεται το πραγματικό και πρωτεύον πρόβλημα που είναι η μείωση της ανεργίας. Με το να επιδιώκει η κυβέρνηση να μειώσει με δημοσιονομικά μέτρα το Χρέος, ουσιαστικά επιλέγει να καταστρέψει τον παραγωγικό ιστό της χώρας και να σώσει έναντι οιουδήποτε τιμήματος το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Θα δείτε ότι, όταν το Α΄ δεκαήμερο του Μαΐου ανακοινωθεί η ύφεση του Α΄ τριμήνου 2011, οι τιμές θα είναι εφιαλτικές!Τιμές που θα αποδεικνύουν ότι ο παραγωγικός ιστός της χώρας, είτε έχει πει τετέλεσται, είτε βρίσκεται στις τελευταίες ημέρες του. Βέβαια οι τράπεζες που κέρδισαν δισεκατομμύρια, τα προ της κρίσης χρόνια, με τις αγοροπωλησίες ομολόγων, θα συνεχίσουν να λειτουργούν κανονικά και με πολύ καλά κέρδη για την χαλεπή εποχή που διανύουμε.Οι μάσκες έπεσαν και οι ρόλοι αποκαλύφθηκαν. Αυτή την κυβέρνηση και αυτόν τον Πρωθυπουργό δεν τους ενδιαφέρει αν η χώρα ζήσει στην κόλαση της ύφεσης και στο δράμα της ανεργίας για πάρα πολλά χρόνια. Αρκεί οι δανειστές, δηλαδή οι Ελληνικές και Διεθνείς τράπεζες, να μην χάσουν ούτε ένα ευρώ.Προσέξτε τώρα την επικοινωνιακή πανωλεθρία. Μας έλεγαν ότι αν πάμε σε επαναδιαπραγμάτευση θα κάνουμε πολλά χρόνια να βγούμε στις αγορές να δανειστούμε. Τώρα τι έχουν να πουν, αφού οι ίδιοι ομολογούν ότι για πολλά χρόνια θα είμαστε εκτός αγορών;

Εχουμε φθάσει σε αδιέξοδο, αλλά αυτός βαδίζει.

Απεδείχθη ότι το Μνημόνιο απέτυχε!

Ε και; άλλο Μνημόνιο θα βάλει στη θέση του, κι άλλο, κι άλλο, όπως θα έκανε κάθε δοτός αλλά και στούρνος, κάθε ανδρείκελο αλλά και τυχοδιώκτης διότι

τι άλλο από τυχοδιώκτης είναι ένας σοσιαλιστής όταν για την πολιτική του συμμάχους βρίσκει μόνον στους πατριδοκάπηλους του Καρατζαφέρη και τα απομεινάρια της Ντόρας;

Κι όμως! βαδίζει ακόμα.

Τυχάρπαστος, με την προσωπική του ατζέντα, πότε με τον Γκρούεφσκι, πότε με τον Ερντογάν, νομίζοντας ότι η εξωτερική πολιτική είναι θέμα προσωπικών σχέσεων, βαδίζει

ακκιζόμενος με τις κάμερες, δειλός με τις ΑΟΖ αλλά αδίστακτος με το fast track τεμάχισμα της πατρίδας, από το Ελληνικό έως το Ακρον Ταίναρο,

περίτρομος με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, έχοντας υποθηκεύσει την περιουσία της χώρας, αλλά άτεγκτος με τις γερόντισσες και τη σύνταξή τους.

...................................

Ο άνθρωπος δεν παίζεται.

Είναι βεβαίως «από σπίτι», όλη του η οικογένεια είναι χωμένη στο κράτος και στις μη κυβερνητικές οργανώσεις· έχει καλούς τρόπους, ιδίως με τους διαπλεκόμενους κι όσους θησαύριζαν επί Σημίτη και Καραμανλή, όλοι μαζί τα φάγανε, αλλά

σε καθώς πρέπει ρεστοράν, με καλές παρέες, πρόθυμους δημοσιογράφους, γκόλντεν μπόις, πρασινοφρουρούς κι όλα τα άλλα γατόνια με τις μίζες τους, τα μέα τους και τα σέα τους, ποιος τον γαμεί τον κοσμάκη; - ούτε γάτα (σκάνδαλο) ούτε ζημιά (παραγραφή). Οχι! ο Γιωργάκης είναι αξιοθαύμαστος! Βαδίζει ακόμα!

Βαδίζει επί ερειπίων (ύφεση 6%, πληθωρισμός 4,5%, ανεργία 15%, κλειστά μαγαζιά 20%, χρεωμένα νοικοκυριά, απελπισμένοι νέοι, ημιθανή σχολεία), αλλά βαδίζει ακόμα!

Εχουμε φθάσει σε αδιέξοδο, αλλά αυτός βαδίζει.

Απατεών; ναι! ανίκανος; ναι! δοτός; ναι! Αλλά βαδίζει ακόμα! Δεν είναι αξιοθαύμαστο; Μόνο τα ζόμπι έχουν αυτή την ικανότητα! και νεκρά να βαδίζουν!

Εμείς όμως;

Ποιον ακολουθούμε; το φάντασμα του Ανδρέα στο πρόσωπο του γιού του;

Οσο κι αν πέφτουν τα ποσοστά του, όσο δεν πέφτει ο ίδιος, finis Graeciae...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 12.ΙΙΙ.2011 stathis@enet.gr