Η κοινωνική πολιτική εξαφανίστηκε .

Μπόρεσε, έτσι, να διαμορφώσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα ριζοσπαστικού δημοκρατισμού εντός του ΠΑΣΟΚ και μια προοδευτική συμμαχία στην κοινωνία προσελκύοντας ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Με αυτή την ταυτότητα έπεισε ο Γ. Παπανδρέου ότι είναι ένας σοβαρός πολιτικός με όραμα. Που θα μπορούσε να φέρει σημαντικές ανατροπές στη χώρα. Να επιβάλει τη διαφάνεια στην πολιτική και την ανεξαρτησία της τελευταίας από τα μεγάλα αντικοινωνικά συμφέροντα που προτάσσουν ακόμα και σήμερα τις δικές τους ανάγκες από εκείνες του έθνους και της κοινωνίας. Μίλησε καθαρά για το ποιους θεωρούσε στηρίγματά του. Μέσα από αυτές τις αλλαγές δημιούργησε ένα ρεύμα ελπίδας και νικηφόρας προοπτικής για τις επόμενες εκλογές.

Οσο η Ν.Δ. δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα καθήκοντά της ως κυβέρνησης και όσο το ΠΑΣΟΚ δυνάμωνε, τόσο τα συμφέροντα αναζήτησαν στηρίγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να το αγκαλιάσουν και να το πνίξουν. Οι δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ που στήριξαν τον Παπανδρέου στη νέα του ταυτότητα βρέθηκαν σε πορεία αποδυνάμωσης και ήττας. Οι δυνάμεις που συνδυάζονταν με τη διαπλοκή έπνιξαν τον όποιο εσωτερικό ριζοσπαστισμό του.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία, η στροφή που είχε αρχίσει λίγο χρόνο νωρίτερα, ολοκληρώθηκε. Τα συνθήματα για αυτονομία της πολιτικής, για τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων και τη μάχη ενάντια στη διαπλοκή εγκαταλείφθηκαν με ρυθμό λαγού που πηδά το βράδυ με την ελπίδα ότι δεν θα τον δει κανείς. Η κοινωνική πολιτική εξαφανίστηκε και οι μαθητευομένοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού ξεπέρασαν τους νεοδημοκράτες δασκάλους τους. Στο όνομα της κρίσης στήθηκε μια τεράστια μηχανή ανακατανομής εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας. Κάθε μέτρο υπέρ των εχόντων και κατεχόντων θεωρήθηκε αναγκαίο για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο εχθρός δεν είναι πια η λαμογιά και η διαπλοκή, αλλά ο εργαζόμενος. Αρχικά έγινε ένα μπαράζ επιθέσεων στους δημόσιους υπάλληλους και μετά γενικεύτηκε ως επίθεση ενάντια στη μισθωτή εργασία. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εμφανίστηκε ως επιτακτική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας.

Η βίαιη ανακατανομή στα εισοδήματα ως οικονομική επιταγή. Η υποχώρηση της διεθνούς θέσης της χώρας ως αποτέλεσμα τρίτων και όχι κυβερνητικών επιλογών. Μαζί με όλα αυτά υιοθετήθηκε και η αντίληψη ότι η χώρα δεν δικαιούται και δεν μπορεί να διαπραγματεύεται και ότι αντίστοιχα οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται να διεκδικούν. Το ΠΑΣΟΚ του 2010 δεν είναι πια εκείνο του 2007. Αλλαξαν οι κοινωνικές αναφορές και τα στηρίγματά του.

Το καθεστώς στην Ελλάδα δεν είναι φασιστικό, είναι παρασιτικό, κουτοπόνηρο, επαρχιώτικο (ευρω-αμερικανο-λιγούρηδες) και ασφαλώς πελατειακό, έτοιμο να πουλήσει και την μάνα του …διότι ότι μπορεί κανείς κάνει! Αυτό κάνουν αυτή την περίοδο, κατασκευάζουν απεγνωσμένα μονόδρομους για να διαφύγουν από την καταστροφή. Προσοχή, λοιπόν, στους μονόδρομους… αλλά απαιτείται και από εμάς τους υπόλοιπους να ανοίξουμε και άλλους δρόμους με λόγο και αντίστοιχη δράση. Η δημοκρατία δεν είναι υπόθεση του καθεστώτος, αλλά όλων μας. Μακάρι να είχες να κάνεις με φασίστες, Αλέκο.
Τότε ίσως τα πράγματα να ήταν ευκολότερα, τώρα όμως η παρέα του Γιώργου αποδείχθηκε ικανότερη από εκείνους που την λοιδορούν. Μην υποτιμάτε τους ηγεμόνες. «Γράμματα» δεν ξέρουν οι ίδιοι, ξέρουν όμως άλλοι, που δουλεύουν γι’ αυτούς. Η τακτικές του Γιώργου είναι ορθές θεωρητικά, παρότι πλημμυρίζουν από απλοϊκότητα, ανοητολογία και υπερβατικές κοτσάνες. Δεν έχει σημασία η ρητορεία του, η political discourse είναι σημειολογικά και εννοιολογικά καλά δομημένη και τα ΜΜΕ καλά δασκαλεμένα, ασφαλώς. Έχει γίνει πολύ δουλειά στην … απάτη!

Θα συνεχίζουμε να ψηφίζουμε

Η αλήθεια είναι πως όσο συνεχίζουμε ως λαός να βυθιζόμαστε στον βαθύ ύπνο στον οποίο μας έχουν ωθήσει οι πολιτικοί μας ταγοί, τα πράγματα δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν.
Ως πότε Έλληνες θα ανέχεστε αυτούς τους ανθρώπους, που εσείς οι ίδιοι ψηφίζετε ξανά και ξανά, να ξεπωλούν κάθε κομμάτι της πατρίδας μας, χωρίς να σας ρωτούν;
Ως πότε Έλληνες θα ανέχεστε αυτοί οι άνθρωποι, που βρίσκονται στις θέσεις αυτές για να σας υπηρετούν, να σας χτυπούν αλύπητα με σκοπό την ισοπέδωση σας;
Μέχρι πότε θα ανέχεστε να καταστρέφουν το μέλλον της πατρίδος μας και των παιδιών μας;Πότε επιτέλους θα αντιδράσετε στην πολιτική τους που ισοπεδώνει εμάς τους Έλληνες και οδηγεί τα ελληνόπουλα μας στην μετανάστευση, ενώ παράλληλα φροντίζει να βελτιώνει τις συνθήκες ζωής μόνο των μεταναστών;
Μέχρι πότε θα συνεχίσετε να μένετε προσκολλημένοι στις δήθεν πολιτικές ιδεολογίες και εγκλωβισμένοι στα κομματικά «μαντριά»; Τι σας πονά περισσότερο επιτέλους;
Το κόμμα ή η πατρίδα;
Το μέλλον μας, το μέλλον όλων των Ελλήνων ή η αύξηση των ποσοστών των κομμάτων;
Αν σας ενδιαφέρει πραγματικά το μέλλον μας …γιατί κάνετε ξανά και ξανά το ίδιο λάθος;

Τόσο είναι το δημόσιο χρέος, λέει ψευδώς ο ίδιος, συνεπώς για να ρεφάρουμε ξεπουλάμε τα πάντα. Όχι τα ασημικά, όπως λέγαμε παλαιότερα, αλλά το ίδιο το σπίτι.

Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση ενεργοποίησε τη – γνωστή από χούντες και τριτοκοσμικές Μπανανίες – διαδικασία του fast track. Ώστε να μην ορθώνονται αχρείαστα νομικά, περιβαλλοντικά και άλλα εμπόδια. Δημόσια γη, διαχείριση υδάτων, περιοχές για τουριστική αξιοποίηση, ενέργεια (πράσινη ή όχι), υποδομές, μεταφορές και Κύριος οίδε τι άλλο θα πάρουν τον δρόμο προς πώληση ή εκμετάλλευση.

Κι όλα αυτά από μια κυβέρνηση η οποία «θύμωνε» όταν γερμανικές και άλλες φυλλάδες την καλούσαν να πουλήσει ελληνικά νησιά ή και την Ακρόπολη για να ξεχρεώσει.

Τι άλλο εξήγγειλε ο εκλεγμένος (για να είναι... πράγματι) πρωθυπουργός; Ότι δεν προσφέρει μόνο γη, αγαθά, υπηρεσίες και υποδομές, αλλά και ευέλικτο εργατικό δυναμικό (χωρίς εγγυημένο μισθό και σύνταξη φυσικά). Όλα στη διάθεση των «επενδυτών»....Ομολογία διάλυσης

Κι αφού ο ίδιος αυτός... πρωθυπουργός ονομάζει την πλήρη διάλυση και εκποίηση «χτύπημα της διαφθοράς», με επίκεντρο φυσικά το κράτος («προστατευτισμό» το ονόμασε για να το κατακεραυνώσει ενώπιον των εκλεκτών ακροατών του), το βγάζει από την οικονομική διαδικασία. Απόν από παντού. Και δεν το λένε αυτό οι άθλιοι και κακόπιστοι συκοφάντες της ηθικής κυβέρνησης των εξυγιαντών της δημόσιας ζωής και της οικονομίας. Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το λέει:

Καλά, πως σώζεται μία χώρα

Το «γιατί» αυτό, το ξέρουμε, αλλά θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.
Στο «γιατί» αυτό, απαντά μία πανανθρώπινη αλήθεια: Η πρώτη Αξία στην ιεράρχηση των ανθρώπινων και κοινωνικών Αξιών, είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Αυτή, που οι Έλληνες ανέδειξαν πρώτοι, στα ιστορικά βάθη, σαν ανθρώπινη Αξία που, μετά, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση στην ιεράρχηση των Αξιών.
Αυτή, που εμείς οι Έλληνες την αναγνωρίζουμε από την ταραγμένη όψη της, καθώς διαβαίνει βιαστικά προς το μέλλον, που την ξέρουμε «από την κόψη του σπαθιού της την τρομερή» και από το ότι είναι «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων, τα ιερά».
Η «οικονομική ευμάρεια» (και μάλιστα των ολίγων), δεν συγκαταλέγεται καν στις ανθρώπινες και κοινωνικές Αξίες. Αποτελεί, απλώς, έναν κοινωνικό στόχο. Αποδεκτό, επιθυμητό, αλλά όχι Αξία.
Χάριν αυτού του στόχου, η πολιτική ηγεσία συμφώνησε ή ανέχθηκε την παράδοση της Ελευθερίας μας και την απώλεια της εθνικής μας Ανεξαρτησίας, επί του πλέον ζωτικού και στρατηγικού χώρου της πατρίδας μας, αυτού της Οικονομίας μας.
Η πατρίδα μας, η πατρίδα των Ελλήνων είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Δεν είναι η οικονομική ευμάρεια που για τον ΓΑΠ και τους ομόδοξούς του, αποτελεί τον «νέο πατριωτισμό». Αυτός, δεν μπορεί να μεταγγισθεί στον οργανισμό μας. Είναι για άλλους. Μέσα στο DNA μας βρίσκεται η Ελευθερία, ως Πατρίδα μας.
Αυτή παραδόθηκε με την κατάπτυστη υπογραφή του «Μνημονίου».
«Και τα καταφέραμε», συμπλήρωσε ο ΓΑΠ την πρότασή του: «Ήταν πατριωτική μας ευθύνη να σώσουμε αυτή τη χώρα».
Από τις σκέψεις μου αυτές με ξύπνησε το σφοδρό χειροκρότημα των παρισταμένων ακροατών των λεγομένων του ΓΑΠ.
Και τότε, ένα συναίσθημα αβάσταχτης θλίψης, μπλέχτηκε με το τοπίο γελοιότητας που συνέθεταν οι ασυναρτησίες του ΓΑΠ και η επισημότητα του σκηνικού, με την απαρτία της Κυβέρνησης της χώρας στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, και τους εκπροσώπους όλων των παραγωγικών τάξεων, καθισμένους με την απαιτούμενη σειρά του πρωτοκόλου, αναλόγως της ιεραρχίας, με τη σοβαρότητα των προσώπων των ακροατών του να φαντάζει εντελώς γελοία, καθώς χειροκροτούσαν την αιχμαλωσία τους. Και με κατέλαβε μία απέραντη απαισιοδοξία.
Η απαισιοδοξία που πηγάζει από τη διαπίστωση ότι, στην ανώτατη ιεραρχία της ηγεμονεύουσας τάξης της χώρας μου και μάλιστα σε καθεστώς Δημοκρατίας, η κοινή λογική έχει συντριβεί μεταξύ του γελοίου και του τραγικού.
Δηλαδή, αν η κοινή λογική δεν μπορεί να επικρατήσει στο σκεπτικό και στην πρακτική των ηγεμόνων μας, ποια δύναμη θα οδηγεί τη χώρα στο μέλλον της;
Και ποιο μπορεί να είναι αυτό, όταν το κάθε επόμενο βήμα μας στηρίζεται στη σαθρή βάση μίας κρυμμένης αλήθειας, ή ενός ασύστολου και γελοίου ψεύδους;
Ποιος και πώς έχει καθυποτάξει την πατρίδα μας, την Ελευθερία;
Ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, καλείται να σκεφθεί και να απαντήσει στο ερώτημα.

«καλά μας κάνουν».

Καταλαβαίνω το μούδιασμα του κόσμου, που εθισμένος επί δεκαετίες να καταπίνει αμάσητα αυτά που του προσφέρουν οι μεγαλοεργολάβοι των ΜΜΕ και συνδαιτυμόνες της εξουσίας, άρχισε να πιστεύει πως «καλά μας κάνουν». Καταλαβαίνω την απογοήτευση των παλιών αγωνιστών, που έχοντας ζήσει δεκάδες μεγαλειώδεις πορείες, διαδηλώσεις, συγκρούσεις με τα ΜΑΤ κλπ. αναρωτιούνται: «Άξιζε άραγε; Έγινε τίποτα; Αφού οι ίδιοι πάλι κυβερνάνε».


Καταλαβαίνω τα ιδιοτελή κομματόσκυλα, που προκειμένου να πιάσουν καρέκλα ή να φάνε από καμιά «γρηγοράδα», είναι έτοιμα να συμμαχήσουν και με τον Εωσφόρο.


Καταλαβαίνω τους νεαρούς εικοσάρηδες, που έχουν φτύσει παντελώς το όλο πολιτικό μας σύστημα, κρίνοντας πως όλοι ίδιοι είναι, και ασχολούμενοι με άλλα θέματα, δικά τους (π.χ. κατεβάζοντας μουσική στο iPod, παρακολουθώντας βιντεάκια στο youTube, ακούγοντας Τσαλίκη, κλπ) στρέφουν τη πλάτη τους στα κοινά.


Καταλαβαίνω το παιχνίδι των δήθεν δημοσιογράφων, που μάλλον παράγοντες είναι ή θέλουν να γίνουν, και όχι ρεπόρτερ.


Καταλαβαίνω τον μέσο οικογενειάρχη, που παρόλο που στενάζει από τις περικοπές μισθών και τις αυξήσεις των πάντων, διστάζει να αναμετρηθεί με την εξουσία, φοβούμενος όχι μόνο για τη δουλειά του, αλλά και για αυτή την ίδια την σωματική του ακεραιότητα, αλλά και των παιδιών του.


Τα καταλαβαίνω όλα αυτά.


Αλλά ρε παιδιά, να μας δουλεύουν και από επάνω; Οι «αντιεξουσιαστές» της εξουσίας, με τα ρόλεξ και τη Μπλακγουότερ; Με τα ιδιόκτητα μέγαρα στη σκιά της Ακρόπολης; Μήπως μας έχουν υπνωτίσει;

«Αλλαγή» και πράσινα άλογα.

Γνώστης της αμερικανικής πραγματικότητας ο Γ. Παπανδρέου, αντέγραψε το σύνθημα, το μετέφρασε (άλλωστε μιλά και τέλεια… ελληνικά) σε «Ναι, μπορούμε» και το ξεφούρνισε στους ιθαγενείς με τα άδεια στομάχια.

Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση πάσχει από φαντασία αλλά ότι θα αντέγραφαν ένα τόσο γνωστό σύνθημα παγκοσμίως, κανείς δεν το περίμενε.

Αλλά, φαίνεται ότι ο κ. Παπανδρέου έχει μελετήσει καλά τον Ομπάμα. Τόσο προεκλογικά, όσο και τώρα, σηκώνει τα μανίκια του πουκάμισού του όπως ο Ομπάμα, χαιρετά όπως ο Ομπάμα, μιλά για θολά οράματα και στόχους όπως ο Ομπάμα, φτιάχνει οβάλ γραφεία αλά ΗΠΑ, προσλαμβάνει δεκάδες συμβούλους, όπως Αμερική.

Μήπως να τους ρίξουμε και λίγο… φούμο για να μοιάζουν εντελώς στον κ. Ομπάμα;