Αντίθετα θα διώξει κι αυτούς που ήρθαν .

Η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή αφού μετά από έξι χρόνια μνημονίων επιστρέφει ξανά σιγά - σιγά στην ανάπτυξη.

Βρίσκεται δηλαδή στο σημείο που ήταν στο τέλος του 2014,πριν την καταστροφική ανάληψη της εξουσίας από τους αιθεροβάμονες  και  αντιευρωπαϊστές  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κόστισαν δυο χρόνια χαμένα για τη χώρα.

Θα περίμενε κανείς ότι ο ρεαλιστής και σοφότερος πλέον Έλληνας Πρωθυπουργός που έμαθε από τα τραγικά του λάθη και εγκατέλειψε τις αυταπάτες του θα χρησιμοποιούσε - στη σημερινή κρίσιμη οικονομική συγκυρία - τη ΔΕΘ για να σηματοδοτήσει την αλλαγή σελίδας στην ελληνική οικονομία.

Ότι επιτέλους θα περιέγραφε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την έξοδο της χώρας στην ανάπτυξη και για  την προσέλκυση ξένων επενδύσεων με συγκεκριμένες τολμηρές πρωτοβουλίες.

Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας, κατώτερος των περιστάσεων για μία ακόμη φορά σε οικονομικά θέματα, αντί να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και να περάσει το μήνυμα σε όλο το διεθνές περιβάλλον με συγκεκριμένες ρυθμίσεις και κίνητρα υπέρ των επιχειρήσεων, ότι η Ελλάδα αλλάζει σελίδα και είναι έτοιμη να υποδεχθεί ξένα κεφάλαια και επενδύσεις  επέλεξε και πάλι την πεπατημένη συριζαϊκή ρητορική που αντί να προσελκύει  τους ξένους επενδυτές τους κάνει να το βάζουν στα πόδια.

Μίλησε πάλι ο κ.Τσίπρας για βεβαιότητα της επιστροφής στην ανάπτυξη και για το ελατήριο της ελληνικής οικονομίας που έχει συμπιεστεί όλα αυτά τα χρόνια και είναι έτοιμο να απελευθερωθεί ενώ επέμεινε πάλι στη δίκαιη ανάπτυξη , με την αριστερά στο κέντρο της κοινωνία και της οικονομίας για να ρυθμίζει το επιχειρηματικό περιβάλλον και να βοηθάει στην αναδιανομή των εισοδημάτων υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Σε μια χώρα που το δημόσιο έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει και δεν μπορεί καλά - καλά να πληρώσει για τους μισθούς και της συντάξεις ο κ.Τσίπρας μίλησε για την ανάγκη προώθησης ενός αναπτυξιακού ταμείου για την χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων και την ενίσχυση του δανεισμού στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ενώ επανέλαβε την πρόθεση της κυβέρνησης να αξιοποιήσει για δεύτερη χρονιά το πακέτο Γιούνκερ και τις δημόσιες επενδύσεις.

Σημειώνεται ότι από το πακέτο Γιούνκερ η χώρα έχει απορροφήσει 13 εκατομμύρια ευρώ όλα κι όλα ενώ το αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας που κατέθεσε πριν το καλοκαίρι ο κ. Σταθάκης και ψήφισε η κυβέρνηση προβλέπει τη δημιουργία 15.000 νέων θέσεων εργασίας έως το 20121!

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων ευρώ - εδώ και τώρα - για να μπορέσει σε μία 10ετία να μειώσει σε ευρωπαϊκά επίπεδα (7%-8%) την τεράστια ανεργία του 26% του εργατικού δυναμικού της  και ο κ. Τσίπρας μίλησε στη ΔΕΘ  για  την αναζήτηση "σύγχρονων συνεταιριστικών σχημάτων που να ενισχύουν τις συνέργιες των επιχειρήσεων " και " για μια οικονομία όπου κυριαρχούν οι μικρές κλίμακες" !

Προσέξτε:η Ιρλανδία παρουσίασε το 2015 ανάπτυξη 26,3 % έναντι του 7,8% που ήταν η αρχική εκτίμηση εξαιτίας της εκτίναξης στον αριθμό ξένων εταιρειών, κυρίως αμερικανικών, που μετέφεραν τη φορολογική τους έδρα το 2015 στη χώρα λόγω του χαμηλού φόρου που είναι 12,5%. Ενδεικτική  των προσπαθειών της Ιρλανδίας να προσελκύσει ξένες επενδύσεις ήταν  συμφωνία που είχε με την εταιρεία Apple (και προκάλεσε την παρέμβαση της Κομισιόν) με βάση την οποία για κάθε  εκατομμύριο δολλάρια που κέρδισε η αμερικανικός κολοσσός θα πλήρωνε στην Ιρλανδία μόλις 50 δολάρια!

Προφανώς ο κ. Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται να δώσει τέτοιου είδους κίνητρα σε ξένες επενδύσεις για νάρθουν στην Ελλάδα. Αλλά  με γραφειοκρατία ελληνικού δημοσίου ,ρητορική ΣΥΡΙΖΑ για δίκαιη ανάπτυξη και αναδιανομή του πλούτου όχι μόνο δεν πρόκειται να προσελκύσει νέες επιχειρήσεις  αλλά αντίθετα θα διώξει  κι αυτούς που ήρθαν .

Δυστυχώς έτσι συνέβη με τη χώρα μας.

Παρακολουθώντας κανείς την ομιλία του πρωθυπουργού στη Διεθνή Eκθεση της Θεσσαλονίκης ελπίζει και αναθαρρεί ότι όπου να 'ναι θα βγούμε από το τούνελ της κρίσης, που πουθενά στον κόσμο δεν υπήρξε μεγαλύτερο. Δυστυχώς έτσι συνέβη με τη χώρα μας, όπου λαός και κυβερνήτες, συνυπεύθυνοι, αντί να κατασκευάζουμε πριν από δεκαετίες τούνελ για τους αυτοκινητόδρομους και τους αγωγούς, κατασκευάζαμε τούνελ και λαγούμια για την οικονομία, την υγεία και τον πολιτισμό της χώρας. Ετσι ελπίζαμε σαν τους φυλακισμένους ότι μέσα από τούνελ και λαγούμια θα δραπετεύσουμε από την πραγματικότητα και θα απολαύσουμε την ελευθερία, αποφεύγοντας την ποινή, τη συνέπεια και τον μόχθο που επιβάλλει η πρόοδος προκειμένου να συντελεστεί.

Να όμως που μας τσάκωσαν μέσα στο τούνελ και τώρα είμαστε εντελώς πελαγωμένοι και πανικοβλημένοι αν πρέπει να κάνουμε όπισθεν ή να προχωρήσουμε εμπρός για να μπορέσουμε να βγούμε. Κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι ο πολύς δρόμος είναι μπροστά μας ή πίσω μας. Σταματήσαμε, λοιπόν, μοιραίοι και άβουλοι, και περιμένουμε κάποια σημάδια που θα μας δείξουν τη σωστή κατεύθυνση. Βλέπουμε φως και στις δύο άκρες του τούνελ, αλλά όμως ίδιο ρόδινο φως έχει η αυγή και το δειλινό και δεν ξέρεις να το ξεχωρίσεις. Αραγε ξημερώνει ή έρχεται η βαθιά νύχτα; Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι ξημερώνει και πρέπει να τραβήξουμε μπροστά. Μας παρακινεί να μην εγκαταλείψουμε το δικό του όχημα και επιβιβαστούμε σε άλλο, μας εγγυάται ότι οδηγώντας προσεκτικά θα μας βγάλει κουτσά-στραβά από το τούνελ. Το κουτσά-στραβά δεν μας πειράζει. Μέσα στην κρίση πανικού που περνάμε δεν περιμένουμε πολυτελές ταξίδι, είμαστε διατεθειμένοι ακόμα και να σπρώξουμε το ρημάδι το αμάξι για να πάρει μπροστά η μηχανή.

Ομως η βλάβη του οχήματος ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ σοβαρή. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βλάβη στο σασμάν, δεν παίρνει τις ταχύτητες, ούτε καν την πρώτη! Η μόνη ταχύτητα που λειτουργεί σε αυτό το σαράβαλο είναι η όπισθεν και επομένως αν θέλουμε να κινηθούμε θα χρησιμοποιήσουμε αναγκαστικά την όπισθεν. Αυτό σημαίνει ότι ή θα κάνουμε οπισθοπορεία και θα βγούμε πάλι στην είσοδο του τούνελ ...ή θα γυρίσουμε το αμάξι ανάποδα και θα προχωρήσουμε εμπρός με την όπισθεν και όπου μας βγάλει!

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατόρθωσε το ακατόρθωτο.

Η αλαζονεία ή μάλλον η αίσθηση ότι είμαι πανίσχυρος και άρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω ήταν ανέκαθεν ο κακός "ίσως ο χειρότερος" σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση. Στη σύγχρονη Ιστορία υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην περίοδο 2004-2009, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή στοχοποίησε ?μέσα από τον πολυσυζητημένο «βασικό μέτοχο»? έναν συγκεκριμένο επιχειρηματία, αγνοώντας τους νόμους της ελεύθερης αγοράς και την ίδια την Ευρώπη.

Τελικά η προσπάθεια να επιβληθεί «ετσιθελικά» ο νόμος του ισχυρού πέρα από κάθε ηθική και δεοντολογία κατέληξε στο κενό. Λίγα χρόνια αργότερα κάτι αντίστοιχο επιχείρησε να κάνει ο κ. Αντ. Σαμαράς με την ΕΡΤ. Αποφάσισε σε μια νύχτα να κλείσει τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και να οδηγήσει εκατοντάδες εργαζομένους στην ανεργία.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κ. Φ. Κουβέλης δεν άντεξε το βάρος αυτής της απόφασης, αποχώρησε από το κυβερνητικό σχήμα και οι κλυδωνισμοί που προκάλεσε έπληξαν σοβαρά την κυβέρνηση εκείνης της περιόδου.

Δυστυχώς το παράδειγμα αυτών των κυβερνήσεων που δεν στάθμισαν σωστά τα δεδομένα και κινήθηκαν με «οδηγό» την αλαζονεία μιας πρόσκαιρης (όπως αποδείχθηκε) πολιτικής κυριαρχίας δείχνει να ακολουθεί και η κυβέρνηση Τσίπρα. Αποφασίζει μόνη της και πέρα από κάθε λογική να δώσει μόλις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες και να κλείσει όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς που δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν μία από αυτές. Οδηγεί με τη σειρά της εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία και όταν έρχεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα, κλείνει τα μάτια και μέσω του αρμόδιου υπουργού συμβουλεύει τους ανέργους να ανοίξουν ειδησεογραφικά sites!

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατόρθωσε το ακατόρθωτο: Δημιούργησε με τους χειρισμούς της ακόμη μία στρατιά ανέργων, δημιούργησε ένα απολύτως ρευστό τηλεοπτικό τοπίο με δυσαρεστημένους και εκείνους που έχασαν και εκείνους που κέρδισαν μια άδεια, και έπληξε ανεπανόρθωτα (;) έναν ολόκληρο κλάδο. Ποια θα είναι η συνέχεια; Η ιστορία άραγε θα επαναληφθεί; Ιδωμεν...

Το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η κρίση, αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Κρίμα...

Τελικά η κυβέρνηση ενέδωσε στην... πραγματικότητα και αποδέχθηκε κάτι που ήταν εμφανές από την πρώτη στιγμή. Ο λόγος για τη μεγάλη κρίση που θα περάσει τους επόμενους μήνες και ο κλάδος των ΜΜΕ. Η αιτία είναι γνωστή και ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει ο καθένας από εμάς για το τηλεοπτικό τοπίο στη χώρα μας, αναγνωρίζει ότι ο περιορισμός των τηλεοπτικών αδειών θα οδηγήσει εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία.

Μέχρι προχθές η κυβέρνηση διά του υπουργού Επικρατείας και του υπουργού Υποδομών ηρνείτο κατηγορηματικά κάτι τέτοιο. Απαντούσαν όλοι το εξής απλοϊκό: Οι 1.700 και πλέον που θα απολυθούν επειδή τα κανάλια στα οποία εργάζονται δεν θα έχουν άδεια και ως εκ τούτου θα κλείσουν, θα προσληφθούν από τους νέους «καναλάρχες».

Μια απλή μαθηματική πράξη αρκεί για να καταλάβει και ο μαθητής του δημοτικού ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Ο κ. Κατρούγκαλος, ωστόσο, έσπευσε να διαφοροποιηθεί από την κυβερνητική «γραμμή» (αυτό κι αν αποτελεί... είδηση) και αποδέχθηκε ότι θα υπάρξουν πολλοί άνεργοι, τους οποίους όμως ?όπως δεσμεύθηκε? θα υποστηρίξει!

Χθες, λοιπόν, ανακοίνωσε το... πρόγραμμα δράσης: Πρώτο μέτρο είναι να επιδοτηθούν θέσεις απασχόλησης στα νέα κανάλια, δεύτερο ότι θα στείλει κόσμο στα προγράμματα του ΟΑΕΔ και τρίτο (προσέξτε λογική!!) συμβούλευσε τους εργαζομένους στα κανάλια που δεν πήραν άδεια (και άρα σε τρεις μήνες θα είναι άνεργοι) να ανοίξουν ειδησεογραφικά sites!

Είναι σαφές ότι αυτή η συμβουλή του υπουργού Εργασίας δεν αντέχει καν σε κριτική. Επρόκειτο μάλλον για μια ειρωνεία παρά για ουσιαστική πρόταση. Και είναι κρίμα γιατί θεωρητικά η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση, θα πρέπει να στέκεται με ειλικρίνεια δίπλα σε κοινωνικές ομάδες που έχουν πρόβλημα. Πόσω μάλλον όταν αυτό το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η κρίση, αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Κρίμα...

Ο νυν πρωθυπουργός αρπάξει την εξουσία για να σκίσει τα μνημόνια.

Μέσα στην περιδίνηση των γεγονότων και τις ουκ ολίγες επιπρόσθετες μεγάλες περιπέτειες που περνά η Ελλάδα στα χρόνια του Τσίπρα, πολλοί είναι εκείνοι που έχουν λησμονήσει μία ενδιαφέρουσα και σημαντική διάσταση του έργου «η αριστερά στην εξουσία».

 Λίγο καιρό πριν ο νυν πρωθυπουργός αρπάξει την εξουσία για να σκίσει τα μνημόνια, να αντιταχθεί στη «Μάνταμ Μέρκελ» και, μεταξύ άλλων, να καθαρίσει και το τηλεοπτικό τοπίο της ανομίας των διαπλεκόμενων βάζοντας στη θέση τους… ημετέρους «εκδότες» εργολάβους δημοσιών έργων και λοιπούς νεόκοπους λίαν αμφιλεγόμενους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες για να προστατεύσει την… ποιοτική και ελεύθερη ενημέρωση την οποία έβγαλε στο σφυρί, μία άλλη νίκη του κόμματός του είχε αποτελέσει το προοίμιο της έλευσης του στα πράγματα. Ηταν η νίκη της Ρένας Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής, η οποία, ουσιαστικά, αντιπροσωπεύει σε μέγεθος περίπου τη μισή Ελλάδα. Νίκη η οποία θεωρήθηκε προάγγελος της συνέχειας.

Ανεξάρτητα το ποιες είναι οι απόψεις καθενός για το πώς τα πήγε έκτοτε η Δούρου σε αυτό το εξαιρετικά δυσχερές πόστο, αν μη τι άλλο σίγουρα πέτυχε να επικρατήσουν μία ηρεμία και μία αίσθηση ουσιώδους προσπάθειας αντιμετώπισης των πραγματικών ζητημάτων και όχι προχειρότητα, γενικευμένος ρεβανσισμός τύπου κεντρικής κυβέρνησης ή επέλαση ιδεολογικών εμμονών τύπου υπουργείου Παιδείας.

Όμως, όσο κι αν αυτά έχουν ενδιαφέρον, υπάρχει μία ακόμα αξιοπρόσεκτη παράμετρος: ότι η Δούρου, παρά την σημασία της τότε νίκης της, έκτοτε επικεντρώθηκε μόνον στη δουλειά της, στο αντικείμενό της: ούτε παράθυρα όλη την ώρα, ούτε συνεντεύξεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, ούτε «παρεμβάσεις» επί παντός του επιστητού. Δεν μπήκε στον πειρασμό της καθημερινής κυβερνητικής λογικής «κάνουμε το μαύρο άσπρο», κάτι με το οποίο η κυβέρνηση νυχθημερόν ασχολείται προσπαθώντας να γεφυρώσει το βάραθρο ανάμεσα στα όσα είπε και στα όσα έκανε από την ώρα που κατέλαβε την εξουσία. Η Δούρου είχε την αξιοπρέπεια να μην επιχειρήσει να ενταχθεί σε αυτή την επιχείρηση προσβολής τόσο της νοημοσύνης του ελληνικού λαού, όσο και, ουσιαστικά, περιφρόνησης της πραγματικής κατάστασής του. Κι αυτό, είναι, χωρίς αμφιβολία, ιδιαιτέρως σπάνιο στα καθ’ ημάς.

Τώρα όμως, με την πολιτεία του Τσίπρα και της παρέας του στο Μέγαρο Μαξίμου, έχουν πια διαμορφωθεί τελεσίδικα δυσμενέστατες καταστάσεις τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την αριστερά που, πλέον, ουσιαστικά ατιμάζεται καθημερινά.

Μένει λοιπόν να δούμε αν και κατά πόσο, εν μέσω τέτοιων δραματικών πλέον συνθηκών, θα συνεχιστεί αυτή η σιωπή, σε μια κυβερνητική παράταξη που έρχεται σύντομα η ώρα να αναμετρηθεί πικρά με τον εαυτό της και τα έργα της…

Η διακυβέρνηση της χώρας τους τελευταίους 18 μήνες.

Ο όρος κομματοκρατία έχει πολιτογραφηθεί στο επιστημονικό λεξιλόγιο για να εκφράσει μια ορισμένη παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Με τον όρο αυτόν η συνταγματική και η πολιτική επιστήμη αναφέρονται στις ποικίλες εκφάνσεις παρέμβασης των πολιτικών κομμάτων σε πεδία εξουσίας που δεν τους ανήκουν, όπως η δημόσια διοίκηση και τα κέντρα επικοινωνιακής και οικονομικής ισχύος. Η κομματοκρατία δεν περιορίζεται μόνο στην κλασική παθογένεια των πελατειακών σχέσεων, αλλά εκδηλώνεται ευρύτερα ως κομματική υποκατάσταση στη λήψη αποφάσεων από επιμέρους όργανα της πολιτείας, στερώντας τους τη δυνατότητα αυτόνομης λειτουργίας, καθώς και ως άκρατη διείσδυση σε θεσμικούς χώρους της κοινωνίας.

Χαρακτηριστικότερη όψη της κομματοκρατίας αποτελεί η άλωση της δημόσιας διοίκησης από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Η διαφθορά αποτελεί όρο με μακρότερη ιστορία από την κομματοκρατία, αλλά με εξίσου αμφίσημο περιεχόμενο. Εχει υποστηριχθεί μια πληθώρα διαφορετικών ορισμών της διαφθοράς, ιδίως από τη δεκαετία του 1990 και μετά, όταν πλέον συστηματοποιείται η μελέτη του φαινομένου και οι πολιτικές καταπολέμησής της. Σύμφωνα με έναν ορισμό που επιχειρεί να απομακρυνθεί από την ηθικολογική διάσταση, ως διαφθορά νοείται η παροχή εύνοιας και προνομιών ή, αντίστροφα, η επιβολή βαρών και δυσμενών όρων κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας για ιδιοτελείς σκοπούς.

Ο λόγος περί διαφθοράς συναρμόζεται με τη συζήτηση περί κομματοκρατίας για να δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα απαξίωσης του κομματικού φαινομένου και της πολιτικής τάξης. Τα αποφθέγματα για την κρίση του πολιτικού συστήματος και την αναξιοπιστία των πολιτικών κομμάτων, για το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό και για την παρακμή των θεσμών, τείνουν να αποδομήσουν τα νομιμοποιητικά θεμέλια της σύγχρονης συνταγματικής δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο αυτό, διαπιστώνεται η εξάπλωση κοινωνικών φαντασιακών σημασιών που υποσκάπτουν την πολιτική ευθύνη και τη συμμετοχή των ατόμων, ενώ ταυτόχρονα υποθάλπουν την απαξίωση των πολιτικών θεσμών. Η διακυβέρνηση της χώρας τους τελευταίους 18 μήνες απέδειξε ότι από την κομματοκρατία και τη διαφθορά δεν εξαιρούνται πολιτικά κόμματα που επικαλούνται τις αξίες της Αριστεράς. Αντιθέτως, ενδέχεται να προκαλέσουν όξυνση του φαινομένου.

Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που αξίζει να έχουμε το 2016.

Οταν ο υπόλοιπος πλανήτης πάει μπροστά, η Ελλάδα πηγαίνει πίσω. Οι σοβαρές χώρες αναζητούν τρόπο να γίνουν πιο ανταγωνιστικές μέσα από την εκπαίδευση. Εμείς έχουμε μια κυβέρνηση η οποία είναι όμηρος ιδεοληψιών και πελατειακών σχέσεων, που την κάνουν να γυρνάει την παιδεία στην καταστροφική δεκαετία του 1980. Αυτές οι ιδεοληψίες και οι αριστερές αγκυλώσεις ακυρώνουν κάθε σκέψη για ειλικρινή στροφή της κυβέρνησης σε μετριοπαθή ρεαλισμό. Πάμε με ταχύτητα πίσω σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η παιδεία και η δημόσια ασφάλεια. Η ανομία και η ανεξέλεγκτη βία γίνονται μεταδοτικές ασθένειες. Αντί για νησίδες αριστείας, κατασκευάζουμε τεχνητές νησίδες ηγεμονίας της μετριότητας και του συνδικαλισμού. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που αξίζει να έχουμε το 2016.