Αυτοεξευτελίστηκε στο θέμα Μουζάλα.

Οσοι χαρακτηρίσαμε από την πρώτη στιγμή τερατογένεση τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήμασταν βέβαιοι ότι θα δικαιωθούμε προϊόντος του χρόνου, αλλά ελπίζαμε ότι θα είναι τουλάχιστον μικράς διάρκειας. Οτι θα υπήρχαν κάποιοι νουνεχείς που θα κοκκίνιζαν από ντροπή, ώστε μόλις τους δοθεί η ευκαιρία να ζητήσουν την απαγκίστρωση από τον μολυσματικό εταίρο. Αφορμές δόθηκαν άπειρες, αλλά πέρασαν και δεν άγγιξαν τις συνειδήσεις των βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο στιγμές που θα καταδιώκουν συλλογικά και ατομικά τον καθένα είναι ο εναγκαλισμός Τσίπρα - Καμμένου και η αποθέωση του τελευταίου από την Kοινοβουλευτική Oμάδα του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής. Εκεί σε ρόλο χρήσιμου εκτελεστή ανέλαβε να «καθαρίσει».

Ξέχασε ότι ήταν στη ΝΔ και επί Σαμαρά, εμφανίστηκε ως προστάτης του παράνομου καραμανλισμού που διώκεται στη ΝΔ, αλλά βρίσκει θαλπωρή σε υπουργικά έδρανα και πολιτειακούς θώκους. Εξύβρισε, συκοφάντησε, απείλησε με κουτσαβάκικο ύφος τους πολιτικούς του αντιπάλους, εκεί που λέγαμε ότι δεν πάει πιο κάτω, κατέβασε έτι περαιτέρω το επίπεδο της Βουλής. Και αυτοί τον χειροκροτούσαν γιατί το μένος τους απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καθαγιάζει τον «κύριο στα τέσσερα», τον εκφραστή του εγχώριου εθνικολαϊκισμού. Και έτσι αγνόησαν την έμμεση απειλή. Γιατί ο Καμμένος δεν εξύβρισε και απείλησε μόνο τους αντιπάλους του. Αυτό δεν αποτελεί είδηση, είναι στη φύση του. Εγλειψε -περίπου με διάθεση ερωτικής εξομολόγησης- τον Τσίπρα, αναδεικνύοντας μια επιμελώς κρυμμένη μέχρι χτες ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα του. Μόνο που πίσω από το γλείψιμο, υπήρχε η αγωνία που τον τρώει: θα πάμε μέχρι τέλος μαζί; Κάτι οι φωτογραφίες του Τσίπρα στους σοσιαλιστές, κάτι τα ραντεβού του Σουλτς, κάτι οι αντιδράσεις για την επίθεση στον Μουζάλα, κάτι η δεδομένη απέχθεια στο πρόσωπό του κεντροδεξιών, κεντροαριστερών, πράσινων και φιλελεύθερων στην Ευρώπη, όλα αυτά αθροίστηκαν και ένιωσε το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια του.

Και αμέσως ανέλαβε να δείξει πόσο χρήσιμος είναι. Αυτοεξευτελίστηκε στο θέμα Μουζάλα, αλλά έβγαλε ένα βάρος από τους ώμους του Τσίπρα. Και μετά πήρε το όπλο του, τον ανεμιστήρα και την αγαπημένη του λάσπη. Και η διαβεβαίωση «ότι μαζί θα πάμε μέχρι τέλος» ήταν περισσότερο έκκληση στον Τσίπρα να ανταμείψει τους κόπους του και τον κατ' εξακολούθηση αυτοεξευτελισμό του. Την απειλή δεν χρειάζεται να την εκστομίσει. Την εγγυάται η πολιτεία του, η φύση του. Ζώντας στην γκρίζα ζώνη μεταξύ σκανδάλων και σκανδαλολογίας, καταγγελίας και συκοφαντίας και ξέροντας ότι δεν έχει ούτε μία ημέρα πολιτικό μέλλον εκτός κυβέρνησης, θα κάνει τα πάντα για να γαντζωθεί στην εξουσία. Με όπλο το δίδαγμα της κοινής πείρας ότι ο πρόθυμος εκτελεστής συμβολαίων θανάτου των σημερινών πολιτικών του αντιπάλων μπορεί με χαρακτηριστική άνεση να αλλάξει ρόλο και να στραφεί κατά του σημερινού αφεντικού του. Και τότε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπερασπιστεί κυριολεκτικά μετά βδελυγμίας την επιλογή του.

Και όμως, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πολίτες τούς έχουν εγκαταλείψει

Aς θέσουμε το ερώτημα από την αρχή και ας μην το... ζορίζουμε άλλο. Μετά τη συζήτηση στη Βουλή, για τη Δικαιοσύνη και τη διαφθορά, υπάρχει κανείς στην Ελλάδα -έστω και ένας Ελληνας ή Ελληνίδα- που να πιστεύει ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τη χώρα;

Ακουσε κανείς έστω και μία πρόταση για να εξέλθει η χώρα από την οικονομική κρίση που, μετά το προσφυγικό κύμα που τη σάρωσε, κατέστη ανυπόφορη και αβάστακτη;

Για να μειωθεί η ανεργία; Για να τερματιστεί η απαράδεκτη λιτότητα; Ακουσε κανείς μήπως οτιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση, διότι μπορεί να ξέφυγε από μένα η σχετική αναφορά... Μίλησε έστω και ένας εκ των πολιτικών μας για την ανάπτυξη και πώς μπορεί να επιτευχθεί ή έδωσε κάποιος εξ αυτών μία ελπίδα στους απογοητευμένους πολίτες; Εγινε κάποια πρόταση ή εισήγηση για το μέλλον; Επεσε στο τραπέζι καμιά ιδέα για δημιουργία θέσεων εργασίας;

ΟΧΙ. Και το «όχι» είναι τρανταχτό όπως εκείνο του περασμένου Ιουλίου που ζήτησε ο πρωθυπουργός από τον λαό για να το μετατρέψει σε «ναι». Σκέφτομαι, μερικές φορές, πως εάν και στην Κύπρο το ΟΧΙ εναντίον του ξεπουλήματος της Κύπρου με τη μορφή του «σχεδίου Ανάν» το αφήναμε να μετατραπεί σε «ναι», το νησί θα ανήκε στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας και του ψυχοπαθούς ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν.

Τι ακούσαμε στην ελληνική Βουλή την περασμένη Τρίτη; Υβρεις, πολλές ύβρεις. Μετέτρεψαν τη Βουλή σε... οίκο ανοχής. Είδαμε τους πολιτικούς να ξανακαίνε την καμένη γη, να μην έχουν κανέναν σεβασμό για τους αντιπάλους τους, ως οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς, οι «Ινδοί» με τους «Πακιστανούς», όπου μεταξύ τους το μίσος περισσεύει. Σκέφθηκα κάποια στιγμή: Μήπως παίζουν έναν ρόλο για να πείθουν τα θύματα-ψηφοφόρους, αλλά στην πραγματικότητα, πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα βρίσκουν για το καλό της πατρίδας; Οχι, που τέτοια τύχη. Δεν προσποιούνται.

Το μίσος που είδατε, αγαπητοί αναγνώστες, να διαπερνά κυριολεκτικά τις οθόνες των τηλεοράσεών σας, είναι πραγματικό, είναι αληθινό. Και δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να ενωθούν για το καλό της Ελλάδας. Θεωρούν, κακώς βέβαια, ότι ο λαός είναι ένας όχλος που τρέφεται από τις συγκρούσεις τους. Και όμως, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πολίτες τούς έχουν εγκαταλείψει και ότι στις επόμενες εκλογές πολλοί εξ αυτών θα αναζητούν και τη δική τους ψήφο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απαιτείται η πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Ο «ομφάλιος λώρος» των πολιτικών και των επιχειρηματιών πρέπει να κοπεί. Αλλά, επειδή μιλάμε για πολύ σοβαρά πράγματα, οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίζουν ότι εκτίθενται όταν καμώνονται ότι πολεμούν τους διεφθαρμένους. Διότι η διαφθορά είναι εικόνα και ομοίωση των πολιτικών...

Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα.

Εξι μήνες μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές στη χώρα τα κόμματα δείχνουν –παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις ορισμένων εκ των ηγετών τους– ότι ετοιμάζονται για την επόμενη αναμέτρηση. Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα, προτάσεις για εξεταστικές επιτροπές. 

Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το πολιτικό κλίμα και είναι βέβαιο ότι όλα αυτά θα ενταθούν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, καθώς κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω.

Για τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη δεν τίθεται θέμα, καθώς από τη στιγμή που η «σφαίρα» με το αίτημα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες βγήκε από τη «θαλάμη» δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Από την πλευρά του όμως και ο κ. Τσίπρας δείχνει (με κάθε τρόπο) ότι επιθυμεί την πόλωση. 

Ισως γιατί έχει μπροστά του δύσκολες ψηφοφορίες και θέλει να συσπειρώσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα ή ίσως γιατί θέλει να μειώσει τη δημοσκοπική του διαφορά από τη ΝΔ, προετοιμαζόμενος για όλα τα ενδεχόμενα...

Σε κάθε περίπτωση, πολιτική νηνεμία, την οποία –λογικά– επιθυμεί ο κ. Ευκλ. Τσακαλώτος έτσι ώστε να βελτιωθεί και το οικονομικό κλίμα, δεν υπάρχει και μάλλον δεν πρόκειται και να υπάρξει στο άμεσο μέλλον.

Τον τόνο στις εξελίξεις θα τον δώσει –όπως πάντα συμβαίνει– ο πρωθυπουργός. Και αυτό θα το πράξει μετά τη 15η Απριλίου, οπότε και θα έχει ξεκαθαρίσει πλήρως –καλώς εχόντων των πραγμάτων– το θέμα της αξιολόγησης. 

Εάν, παρά τη δυσκολία των πρόσθετων μέτρων (ύψους 5,4 δισ. ευρώ), ο κ. Τσίπρας «περάσει» τον «κάβο» στη Βουλή, θα επιχειρήσει να ανανεώσει τον πολιτικό του χρόνο, μέσω ενός σαρωτικού ανασχηματισμού και μέσω αισιόδοξων δηλώσεων για το χρέος. Το εάν θα το καταφέρει ή όχι θα φανεί άμεσα. Ισως και πριν από το καλοκαίρι...

Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή.

Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή έγινε για έναν και μόνον λόγο. Για να μπορέσει η κυβέρνηση των Συριζανέλ να αναβαπτίσει την ανυπαρξία της στο μόνο που ξέρει να κάνει, την καταγγελία. Και καλά το κόμμα του κ. Καμμένου. Χωρίς ιδεολογία, χωρίς διεθνείς αναφορές, είναι καταδικασμένο να ασφυκτιά στον κλειστοφοβικό μικρόκοσμο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Στα «μου είπες», στα «σου είπα», «όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου», σε έναν πολιτικό λόγο που θυμίζει μεσημεριανάδικο. Η Αριστερά όμως; Και μη μου πείτε ότι ο Σύριζα δεν είναι Αριστερά. Ο Σύριζα είναι Αριστερά, απλώς η σημερινή Αριστερά από την ιστορική της κληρονομιά δεν έχει κρατήσει παρά μόνον την καταγγελία. Καταγγέλλει διότι ζει σε έναν κόσμο τον οποίον δεν μπορεί να κατανοήσει και κατά συνέπειαν δεν μπορεί να τον διαχειρισθεί.

Είναι η χαμηλή ανθρώπινη ποιότητα που τη στελεχώνει; Σίγουρα παίζει τον ρόλο της. Ανθρωποι ως επί το πλείστον χωρίς παιδεία και καλλιέργεια, που δυσκολεύονται ακόμη και να φτιάξουν μια πρόταση με αρχή, μέση και τέλος. Εξαιρούνται οι ποιητές ανάμεσά τους, όπως ο κεχαριτωμένος ποιητής Κουράκης. Δεν είναι όμως μόνον η ανθρώπινη ποιότητα. Είναι και η συγκρότηση της πολιτικής της, μια πολιτική που γεννήθηκε σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό, «εκτός ιστορικής φάσης», θα έλεγα, αν δεν ήθελα να πω «εκτός τόπου και χρόνου». Το μόνο που της έχει απομείνει είναι να καταγγέλλει τον κόσμο που απορρίπτει τις ιδέες της.

Η καταγγελία λειτούργησε μια χαρά ως πολιτικό εργαλείο στα χρόνια της κρίσης. Και έφερε τους καφενόβιους λενινιστές στην εξουσία. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ακόμη ως άλλοθι για τις λάσπες της Ειδομένης, την κλινικά νεκρή οικονομία και τον έλεγχο κεφαλαίων. Επειδή ακριβώς δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τα υπόγεια ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας.

Η αγανάκτηση πέρασε, η κατάθλιψη κάνει τον κύκλο της και η ανασφάλεια διαβρώνει την καθημερινότητα. Η ελληνική κοινωνία ούτε επανάσταση θέλει να κάνει ούτε στον παράδεισο να πάει. Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή. Την κούρασαν τα πειράματα και η ανυπαρξία πολιτικής.

«Οχι άλλο κάρβουνο», όπως φώναζε κι ο Κούρκουλος λίγο πριν απ’ το ναυάγιο. Κι απ’ αυτήν την άποψη η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, εκτός από τον δυναμισμό του κ. Μητσοτάκη και τη σοβαρότητα του κ. Βενιζέλου, απέδειξε πως η κυβέρνηση των Συριζανέλ δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εξελίξεις επειδή δεν μπορεί να τις αντιληφθεί. Νομίζει πως η Ελλάδα ζει ακόμη στο 2012.

Έντυπη

Η κυβέρνηση αυτή έχει μια κακή σχέση με τον... χρόνο!

Η κυβέρνηση αυτή έχει μια κακή σχέση με τον... χρόνο! Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός ότι οι υπουργοί της λαμβάνουν τώρα αποφάσεις που θα έπρεπε να είχαν λάβει αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου. Ξεκίνησαν όμως από την Αθήνα και πήγαν, σε απλά ελληνικά, στη Θεσσαλονίκη μέσω Σπάρτης...

Τα παραδείγματα πολλά: Από την υπόθεση του Ελληνικού, για την οποία μόλις πριν από 48 ώρες ο υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι προχωρεί κανονικά και στο πλαίσιο αυτής είναι και η δημιουργία καζίνου, μέχρι τη δημοσιονομική προσαρμογή και το Μεταναστευτικό. Ειδικά για το τελευταίο είναι χαρακτηριστικό ότι στο σχετικό νομοσχέδιο που κατατίθεται στη Βουλή προβλέπεται η δημιουργία «κλειστού τύπου» κέντρων ταυτοποίησης. «Αμυγδαλέζες παντού», όπως θα έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση!

Αυτή η διαφορά... φάσης δεν θα είχε κόστος για τη χώρα, εάν ζούσαμε όλοι σε μια κανονικότητα. Ωστόσο, μέσα στον καιρό της κρίσης ο χρόνος είναι... χρήμα, κάτι άλλωστε που αποδείχθηκε και με το τρίτο Μνημόνιο, που ήταν πιο «σκληρό» από τα μέτρα που διαπραγματευόταν η Αθήνα στο τέλος του 2014.

Στον τομέα των επενδύσεων, επίσης, η καθυστέρηση που υπήρξε ήταν αρκετή για να εκπέμψει το λάθος μήνυμα στο εξωτερικό και τρόμαξε τους δανειστές, με αποτέλεσμα να πιέσουν για νέα φορολογικά μέτρα, αμφισβητώντας τις δυνατότητες της κυβέρνησης να προσελκύσει ξένα κεφάλαια.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στη χώρα εάν μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 η νεοεκλεγείσα -τότε- κυβέρνηση προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς την υλοποίηση αυτών που σήμερα κάνει... Δυστυχώς δεν το έπραξε, «χάθηκε» μέσα σε ιδεοληψίες και ανεδαφικές προτάσεις και τώρα «τρέχει» για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα και να «κλείσει» την πολυσυζητημένη αξιολόγηση έως τις 15 Απριλίου, διότι σε διαφορετική περίπτωση «καήκαμε», 

Το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους.

Η περίφημη «κωλοτούμπα» ως προς τα «μνημονιακά»: Αυτό που κουβέντιαζαν προ Ιανουαρίου 2015 ακόμα και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ («Δεν θα κάνει τίποτε απ’ όσα λέει»), συνέβη. Βεβαίως, για όσους δεν πιστέψαμε στο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς που συνέβη. Ωστόσο, η όλη σημειολογία της… κυβίστησης περιέχει ένα ιδιαιτέρως αρνητικό μήνυμα προς τον απλό πολίτη: είτε ότι οι Ελληνες πολιτικοί (ακόμα και οι λεγόμενοι «νέοι και άφθαρτοι») συνεχίζουν να λένε εξωφρενικά ψέματα για να ανέλθουν στην εξουσία, είτε ότι συνεχίζουν να είναι το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους. Με άλλα λόγια, ο ισοπεδωτικός αρνητισμός τού «όλοι τους ίδιοι είναι» βρήκε μιαν αναπάντεχη αποθέωση από τον κυνισμό τού «πρώτη φορά αριστερά».

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολύ χειρότερος από προηγούμενα πολιτικά σχήματα, αλλά ότι σαφώς και συμπυκνώνει σε επικίνδυνα υψηλό βαθμό διαχρονικές ελληνικές παθογένειες. Η ευνοιοκρατία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής και κοινωνίας γενικότερα (ακριβώς διότι πρόκειται για διαχυμένη συλλογική ψυχική εγγραφή), στους 14 μήνες του ΣΥΡΙΖΑ αποθεώθηκε. Τα παραδείγματα πολλά, με πιο κραυγαλέο ίσως αυτό της περίπτωσης Καρανίκα. Προσέξτε: Καρανίκες είχαν και οι προηγούμενοι. Απλώς τούς τοποθετούσαν σε μια κάποια δημόσια υπηρεσία, όχι στο Μαξίμου. Και τα δύο είναι ανήθικα, και τα δύο είναι λάθος, όμως εδώ το μήνυμα είναι αυτό ενός άκρατου αμοραλισμού. Και πάλι μιλάμε για μια σημειολογία που παραπέμπει σε μιαν απολύτως σκόπιμη κατάργηση κάθε στοιχειώδους έννοιας αξιοκρατίας.

Είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται το τρίτο Μνημόνιο και κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πού αρχίζουν και πού τελειώνουν τα νέα μέτρα. Επισήμως, οι υπουργοί που εμπλέκονται στη συζήτηση με την τρόικα επιλέγουν μέχρι και τώρα να ωραιοποιούν την κατάσταση, επιρρίπτοντας το σύνολο των ευθυνών για τις πληροφορίες περί νέας φορο-επιδρομής, περικοπής των επικουρικών συντάξεων κ.λπ. στα ΜΜΕ. Εύκολος στόχος, θα πει κάποιος? Προφανώς, αλλά σε λίγες εβδομάδες, όταν και εφόσον αυτή η διαπραγμάτευση τελειώσει, θα φανεί ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος όχι.

Η κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα επιμένοντας στη «γραμμή» τού «όλα καλά», αντιθέτως θα χάσει -όταν μισθωτοί και συνταξιούχοι δουν το εισόδημά τους να μειώνεται- ένα ακόμη μέρος του πολιτικού της κεφαλαίου. Η πραγματικότητα θα κερδίσει (όπως πάντα συμβαίνει) τον μύθο!

Κατά συνέπεια είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Να μιλήσει ευθέως για τη μετακίνηση των «κόκκινων γραμμών», για τα μέτρα που έρχονται, για τα διλήμματα που αντιμετωπίζει.

 Την ώρα που η ελληνική οικονομία είναι στον «αέρα» και το Προσφυγικό αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αναγκαία η διαμόρφωση μιας εθνικής γραμμής. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί και όσοι? αισιόδοξοι έχουν απομείνει θα απογοητευθούν, παρακολουθώντας την αυριανή συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση, που πάντοτε δίνει τον τόνο, έχει στείλει ήδη τις πρώτες προειδοποιητικές βολές της και προχωρά σε μετωπική σύγκρουση με τη ΝΔ. Η αξιωματική αντιπολίτευση μοιραία θα ακολουθήσει.