Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα.

Εξι μήνες μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές στη χώρα τα κόμματα δείχνουν –παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις ορισμένων εκ των ηγετών τους– ότι ετοιμάζονται για την επόμενη αναμέτρηση. Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα, προτάσεις για εξεταστικές επιτροπές. 

Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το πολιτικό κλίμα και είναι βέβαιο ότι όλα αυτά θα ενταθούν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, καθώς κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω.

Για τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη δεν τίθεται θέμα, καθώς από τη στιγμή που η «σφαίρα» με το αίτημα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες βγήκε από τη «θαλάμη» δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Από την πλευρά του όμως και ο κ. Τσίπρας δείχνει (με κάθε τρόπο) ότι επιθυμεί την πόλωση. 

Ισως γιατί έχει μπροστά του δύσκολες ψηφοφορίες και θέλει να συσπειρώσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα ή ίσως γιατί θέλει να μειώσει τη δημοσκοπική του διαφορά από τη ΝΔ, προετοιμαζόμενος για όλα τα ενδεχόμενα...

Σε κάθε περίπτωση, πολιτική νηνεμία, την οποία –λογικά– επιθυμεί ο κ. Ευκλ. Τσακαλώτος έτσι ώστε να βελτιωθεί και το οικονομικό κλίμα, δεν υπάρχει και μάλλον δεν πρόκειται και να υπάρξει στο άμεσο μέλλον.

Τον τόνο στις εξελίξεις θα τον δώσει –όπως πάντα συμβαίνει– ο πρωθυπουργός. Και αυτό θα το πράξει μετά τη 15η Απριλίου, οπότε και θα έχει ξεκαθαρίσει πλήρως –καλώς εχόντων των πραγμάτων– το θέμα της αξιολόγησης. 

Εάν, παρά τη δυσκολία των πρόσθετων μέτρων (ύψους 5,4 δισ. ευρώ), ο κ. Τσίπρας «περάσει» τον «κάβο» στη Βουλή, θα επιχειρήσει να ανανεώσει τον πολιτικό του χρόνο, μέσω ενός σαρωτικού ανασχηματισμού και μέσω αισιόδοξων δηλώσεων για το χρέος. Το εάν θα το καταφέρει ή όχι θα φανεί άμεσα. Ισως και πριν από το καλοκαίρι...

Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή.

Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή έγινε για έναν και μόνον λόγο. Για να μπορέσει η κυβέρνηση των Συριζανέλ να αναβαπτίσει την ανυπαρξία της στο μόνο που ξέρει να κάνει, την καταγγελία. Και καλά το κόμμα του κ. Καμμένου. Χωρίς ιδεολογία, χωρίς διεθνείς αναφορές, είναι καταδικασμένο να ασφυκτιά στον κλειστοφοβικό μικρόκοσμο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Στα «μου είπες», στα «σου είπα», «όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου», σε έναν πολιτικό λόγο που θυμίζει μεσημεριανάδικο. Η Αριστερά όμως; Και μη μου πείτε ότι ο Σύριζα δεν είναι Αριστερά. Ο Σύριζα είναι Αριστερά, απλώς η σημερινή Αριστερά από την ιστορική της κληρονομιά δεν έχει κρατήσει παρά μόνον την καταγγελία. Καταγγέλλει διότι ζει σε έναν κόσμο τον οποίον δεν μπορεί να κατανοήσει και κατά συνέπειαν δεν μπορεί να τον διαχειρισθεί.

Είναι η χαμηλή ανθρώπινη ποιότητα που τη στελεχώνει; Σίγουρα παίζει τον ρόλο της. Ανθρωποι ως επί το πλείστον χωρίς παιδεία και καλλιέργεια, που δυσκολεύονται ακόμη και να φτιάξουν μια πρόταση με αρχή, μέση και τέλος. Εξαιρούνται οι ποιητές ανάμεσά τους, όπως ο κεχαριτωμένος ποιητής Κουράκης. Δεν είναι όμως μόνον η ανθρώπινη ποιότητα. Είναι και η συγκρότηση της πολιτικής της, μια πολιτική που γεννήθηκε σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό, «εκτός ιστορικής φάσης», θα έλεγα, αν δεν ήθελα να πω «εκτός τόπου και χρόνου». Το μόνο που της έχει απομείνει είναι να καταγγέλλει τον κόσμο που απορρίπτει τις ιδέες της.

Η καταγγελία λειτούργησε μια χαρά ως πολιτικό εργαλείο στα χρόνια της κρίσης. Και έφερε τους καφενόβιους λενινιστές στην εξουσία. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ακόμη ως άλλοθι για τις λάσπες της Ειδομένης, την κλινικά νεκρή οικονομία και τον έλεγχο κεφαλαίων. Επειδή ακριβώς δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τα υπόγεια ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας.

Η αγανάκτηση πέρασε, η κατάθλιψη κάνει τον κύκλο της και η ανασφάλεια διαβρώνει την καθημερινότητα. Η ελληνική κοινωνία ούτε επανάσταση θέλει να κάνει ούτε στον παράδεισο να πάει. Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή. Την κούρασαν τα πειράματα και η ανυπαρξία πολιτικής.

«Οχι άλλο κάρβουνο», όπως φώναζε κι ο Κούρκουλος λίγο πριν απ’ το ναυάγιο. Κι απ’ αυτήν την άποψη η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, εκτός από τον δυναμισμό του κ. Μητσοτάκη και τη σοβαρότητα του κ. Βενιζέλου, απέδειξε πως η κυβέρνηση των Συριζανέλ δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εξελίξεις επειδή δεν μπορεί να τις αντιληφθεί. Νομίζει πως η Ελλάδα ζει ακόμη στο 2012.

Έντυπη

Η κυβέρνηση αυτή έχει μια κακή σχέση με τον... χρόνο!

Η κυβέρνηση αυτή έχει μια κακή σχέση με τον... χρόνο! Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός ότι οι υπουργοί της λαμβάνουν τώρα αποφάσεις που θα έπρεπε να είχαν λάβει αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου. Ξεκίνησαν όμως από την Αθήνα και πήγαν, σε απλά ελληνικά, στη Θεσσαλονίκη μέσω Σπάρτης...

Τα παραδείγματα πολλά: Από την υπόθεση του Ελληνικού, για την οποία μόλις πριν από 48 ώρες ο υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι προχωρεί κανονικά και στο πλαίσιο αυτής είναι και η δημιουργία καζίνου, μέχρι τη δημοσιονομική προσαρμογή και το Μεταναστευτικό. Ειδικά για το τελευταίο είναι χαρακτηριστικό ότι στο σχετικό νομοσχέδιο που κατατίθεται στη Βουλή προβλέπεται η δημιουργία «κλειστού τύπου» κέντρων ταυτοποίησης. «Αμυγδαλέζες παντού», όπως θα έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση!

Αυτή η διαφορά... φάσης δεν θα είχε κόστος για τη χώρα, εάν ζούσαμε όλοι σε μια κανονικότητα. Ωστόσο, μέσα στον καιρό της κρίσης ο χρόνος είναι... χρήμα, κάτι άλλωστε που αποδείχθηκε και με το τρίτο Μνημόνιο, που ήταν πιο «σκληρό» από τα μέτρα που διαπραγματευόταν η Αθήνα στο τέλος του 2014.

Στον τομέα των επενδύσεων, επίσης, η καθυστέρηση που υπήρξε ήταν αρκετή για να εκπέμψει το λάθος μήνυμα στο εξωτερικό και τρόμαξε τους δανειστές, με αποτέλεσμα να πιέσουν για νέα φορολογικά μέτρα, αμφισβητώντας τις δυνατότητες της κυβέρνησης να προσελκύσει ξένα κεφάλαια.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στη χώρα εάν μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 η νεοεκλεγείσα -τότε- κυβέρνηση προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς την υλοποίηση αυτών που σήμερα κάνει... Δυστυχώς δεν το έπραξε, «χάθηκε» μέσα σε ιδεοληψίες και ανεδαφικές προτάσεις και τώρα «τρέχει» για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα και να «κλείσει» την πολυσυζητημένη αξιολόγηση έως τις 15 Απριλίου, διότι σε διαφορετική περίπτωση «καήκαμε», 

Το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους.

Η περίφημη «κωλοτούμπα» ως προς τα «μνημονιακά»: Αυτό που κουβέντιαζαν προ Ιανουαρίου 2015 ακόμα και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ («Δεν θα κάνει τίποτε απ’ όσα λέει»), συνέβη. Βεβαίως, για όσους δεν πιστέψαμε στο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς που συνέβη. Ωστόσο, η όλη σημειολογία της… κυβίστησης περιέχει ένα ιδιαιτέρως αρνητικό μήνυμα προς τον απλό πολίτη: είτε ότι οι Ελληνες πολιτικοί (ακόμα και οι λεγόμενοι «νέοι και άφθαρτοι») συνεχίζουν να λένε εξωφρενικά ψέματα για να ανέλθουν στην εξουσία, είτε ότι συνεχίζουν να είναι το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους. Με άλλα λόγια, ο ισοπεδωτικός αρνητισμός τού «όλοι τους ίδιοι είναι» βρήκε μιαν αναπάντεχη αποθέωση από τον κυνισμό τού «πρώτη φορά αριστερά».

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολύ χειρότερος από προηγούμενα πολιτικά σχήματα, αλλά ότι σαφώς και συμπυκνώνει σε επικίνδυνα υψηλό βαθμό διαχρονικές ελληνικές παθογένειες. Η ευνοιοκρατία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής και κοινωνίας γενικότερα (ακριβώς διότι πρόκειται για διαχυμένη συλλογική ψυχική εγγραφή), στους 14 μήνες του ΣΥΡΙΖΑ αποθεώθηκε. Τα παραδείγματα πολλά, με πιο κραυγαλέο ίσως αυτό της περίπτωσης Καρανίκα. Προσέξτε: Καρανίκες είχαν και οι προηγούμενοι. Απλώς τούς τοποθετούσαν σε μια κάποια δημόσια υπηρεσία, όχι στο Μαξίμου. Και τα δύο είναι ανήθικα, και τα δύο είναι λάθος, όμως εδώ το μήνυμα είναι αυτό ενός άκρατου αμοραλισμού. Και πάλι μιλάμε για μια σημειολογία που παραπέμπει σε μιαν απολύτως σκόπιμη κατάργηση κάθε στοιχειώδους έννοιας αξιοκρατίας.

Είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται το τρίτο Μνημόνιο και κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πού αρχίζουν και πού τελειώνουν τα νέα μέτρα. Επισήμως, οι υπουργοί που εμπλέκονται στη συζήτηση με την τρόικα επιλέγουν μέχρι και τώρα να ωραιοποιούν την κατάσταση, επιρρίπτοντας το σύνολο των ευθυνών για τις πληροφορίες περί νέας φορο-επιδρομής, περικοπής των επικουρικών συντάξεων κ.λπ. στα ΜΜΕ. Εύκολος στόχος, θα πει κάποιος? Προφανώς, αλλά σε λίγες εβδομάδες, όταν και εφόσον αυτή η διαπραγμάτευση τελειώσει, θα φανεί ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος όχι.

Η κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα επιμένοντας στη «γραμμή» τού «όλα καλά», αντιθέτως θα χάσει -όταν μισθωτοί και συνταξιούχοι δουν το εισόδημά τους να μειώνεται- ένα ακόμη μέρος του πολιτικού της κεφαλαίου. Η πραγματικότητα θα κερδίσει (όπως πάντα συμβαίνει) τον μύθο!

Κατά συνέπεια είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Να μιλήσει ευθέως για τη μετακίνηση των «κόκκινων γραμμών», για τα μέτρα που έρχονται, για τα διλήμματα που αντιμετωπίζει.

 Την ώρα που η ελληνική οικονομία είναι στον «αέρα» και το Προσφυγικό αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αναγκαία η διαμόρφωση μιας εθνικής γραμμής. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί και όσοι? αισιόδοξοι έχουν απομείνει θα απογοητευθούν, παρακολουθώντας την αυριανή συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση, που πάντοτε δίνει τον τόνο, έχει στείλει ήδη τις πρώτες προειδοποιητικές βολές της και προχωρά σε μετωπική σύγκρουση με τη ΝΔ. Η αξιωματική αντιπολίτευση μοιραία θα ακολουθήσει.

θα πάμε για Πάσχα και μετά βλέπουμε...

Eπιμένει ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και υπουργός Εθνικής Αμυνας Π. Καμμένος στην απομάκρυνση του Γ. Μουζάλα και φαίνεται ότι έχει αποσπάσει τη δέσμευση του πρωθυπουργού για αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Μετανάστευσης. Απλά, ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε -και λογικό είναι- να το διαχειριστεί με τρόπο που ο ίδιος θα επιλέξει.

Η αλλαγή πάντως αυτή είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστεί με έναν ευρύτερο ανασχηματισμό. Οσοι το λένε και όσοι το εισηγούνται στον πρωθυπουργό, προσπερνούν τα δεδομένα. Ποια είναι αυτά; Κατ' αρχάς το ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε μια δύσκολη διαπραγμάτευση και ως εκ τούτου ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να αλλάξει τους βασικούς παίκτες πριν αυτή η συζήτηση ολοκληρωθεί. Εκτός πια κι αν κάνει ανασχηματισμό για να αλλάξει τον... υφυπουργό Συγκοινωνιών. Αρα, σοβαρές αλλαγές πριν από την καταληκτική ημερομηνία της 22ας Απριλίου δεν πρόκειται να γίνουν. Εάν, λέμε εάν, τελειώσει τότε η διαπραγμάτευση και ψηφιστούν τα μέτρα από τη Βουλή, θα πάμε για Πάσχα και μετά βλέπουμε...

Ο χρόνος λοιπόν είναι το πρώτο «αγκάθι». Το δεύτερο -και ίσως μεγαλύτερο- είναι τα πρόσωπα. Ποιος, ας πούμε, θα διαδεχόταν με χαρά τον Γ. Κατρούγκαλο στη θέση του υπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων; Δύσκολα θα βρεθεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο ότι θα πρέπει με το «καλήμερα» να υλοποιήσει τη συμφωνία που ο νυν υπουργός θα έχει κλείσει για το Ασφαλιστικό.

Στο υπουργείο Οικονομικών επίσης, ποιος θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Ευκλ. Τσακαλώτο εάν ο πρωθυπουργός αποφάσιζε και εκεί μια αλλαγή; Δύσκολη είναι και αυτή η απάντηση. Κατά συνέπεια, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει πρόσωπα σε αυτά τα δυο υπουργεία, οποιαδήποτε προσπάθεια ανασχηματισμού θα κατέληγε πολύ γρήγορα στο κενό...

Ραντεβού στο Eurogroup

Και μια και ο λόγος για τη διαπραγμάτευση, στις 22 Απριλίου είναι το άτυπο Eurogroup και εκεί ελπίζει ο υπουργός Οικονομικών ότι θα έχουν λυθεί όλα τα εκκρεμή ζητήματα. Ναι, μόνον που για να υπάρξει θετική απόφαση για την Ελλάδα (βλ. έναρξη συζήτησης για το χρέος, εκταμίευση μέρους των δόσεων κ.λπ.) ο Ευκλ. Τσακαλώτος θα πρέπει να παραστεί στη συνεδρίαση έχοντας ψηφίσει η Ελληνική Βουλή το σύνολο των μέτρων. Με δηλώσεις προθέσεων δεν «δουλεύει το σύστημα»...

Είναι προφανές ότι ο χρόνος δεν επαρκεί για αναλυτικές κοινοβουλευτικές συζητήσεις κι έτσι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα ακολουθήσει και πάλι την πεπατημένη: Ενας νόμος, ένα άρθρο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Οπερ σημαίνει μία ημέρα συζήτηση στην Επιτροπή και την επομένη συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια...

Οι «καραμανλικοί» σιγούν

Ανευ ουσίας είναι η κουβέντα που εξελίσσεται στο παρασκήνιο, σχετικά με υποτιθέμενες κινήσεις «καραμανλικών» στη ΝΔ κ.λπ. Οσοι υποστηρίζουν τέτοια σενάρια, προφανώς δεν έχουν δει τον πρώην πρωθυπουργό.

Ο Κ. Καραμανλής σε όλες τις συζητήσεις που κάνει καθιστά σαφές ότι δεν εμπλέκεται στα εσωκομματικά της ΝΔ και ότι ο ίδιος δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει πρόβλημα στον Κυρ. Μητσοτάκη, όπως δεν δημιούργησε πραγματικό πρόβλημα στον Αντ Σαμαρά. Αρα όσοι διακινούν τέτοιες «πληροφορίες», μάλλον τις δικές τους «μετοχές» θέλουν να ανεβάσουν...

Προ ημερησίας με απόντα τον Σαμαρά

Με καθυστέρηση μίας εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη τελικά η... πολυδιαφημισμένη προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα θέματα της Δικαιοσύνης. Εκτός από τα όσα θα ειπωθούν από τους πολιτικούς αρχηγούς πάντως, ενδιαφέρον θα έχουν και οι απουσίες που θα καταγραφούν. Σύμφωνα με πηγές της στήλης, την πρόθεσή του να μην παραστεί εξέφρασε σε στενούς του συνεργάτες ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς.

«Δεν θα νομιμοποιήσει με την παρουσία του τα όσα θα πει ο Αλ. Τσίπρας», ανέφερε τακτικός συνομιλητής του. «Εάν όμως χρειαστεί να απαντήσει, θα το κάνει άμεσα και με τον τόνο που πρέπει», προσέθετε το ίδιο πρόσωπο. Αυτά για τον Αντ. Σαμαρά. Ο Κ. Καραμανλής, από την πλευρά του, θα είναι στη συζήτηση στη Βουλή, θα ακούσει τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της ΝΔ και θα αποχωρήσει...

Στη φρίκη να απαντήσει ο δυτικός πολιτισμός

Η καταδίκη των τρομοκρατικών επιθέσεων προφανώς είναι αναγκαία. Ωστόσο το ερώτημα είναι εάν αυτή αρκεί για τα καταπολεμηθεί η πηγή του κακού. Τα γεγονότα δείχνουν, δυστυχώς, πως δεν αρκεί. Απαιτείται δυναμική - συντονισμένη απάντηση από τις χώρες που αποτελούν αυτό που ονομάζεται «δυτικός πολιτισμός».

Η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, με τους μετανάστες από τη μια πλευρά να διαμαρτύρονται για το κλείσιμο των συνόρων και από την άλλη τους Ελληνες κατοίκους των περιοχών αυτών να αντιδρούν για την παράταση της χαοτικής κατάστασης που επικρατεί. Ηδη τα πρώτα επεισόδια μεταξύ μεταναστών και Ελλήνων έγιναν στην Ειδομένη και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δεν θα επαναληφθούν. Από τη μια πλευρά έχεις ανθρώπους σε απόγνωση και από την άλλη πολίτες που θεωρούν ότι η «αυλή τους» μετατρέπεται σε έναν μόνιμο καταυλισμό.

Η κυβέρνηση πρέπει να βρει άμεσα λύση, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. Τα δεδομένα είναι δυστυχώς πολύ απλά: Τα σύνορα δεν πρόκειται να ανοίξουν. Η Τουρκία δεν φαίνεται διατεθειμένη να σταματήσει τις προσφυγικές ροές και οι μετανάστες - πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη εντός της χώρας αρνούνται να μετακινηθούν στα ειδικά διαμορφωμένα κέντρα. Την ίδια ώρα το πολυδιαφημισμένο σχέδιο της ΕΕ που περιλαμβάνει και την αποστολή 2.500 υπαλλήλων, έτσι ώστε να βοηθήσουν το έργο των ελληνικών αρχών στα νησιά, δεν αναμένεται να «δουλέψει» πριν από το καλοκαίρι. Και αυτό στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι ανάγκη οι πρόσφυγες - μετανάστες να πειστούν ότι τα σύνορα δεν θα ανοίξουν και ότι είναι προς όφελός τους να φύγουν από τις σκηνές. Τα φυλλάδια που ήδη διανεμήθηκαν ήταν μια κίνηση, αλλά -όπως φάνηκε- δεν αρκεί. Χρειάζεται να μεταβούν επιτόπου άνθρωποι που μιλούν τη γλώσσα τους για να τους πείσουν. Χρειάζεται επιμονή και καθημερινή πίεση, διότι σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα θα μετατραπεί σε αυτό που όλοι ήθελαν να αποφύγουν: Σε αποθήκη ψυχών!