Το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους.

Η περίφημη «κωλοτούμπα» ως προς τα «μνημονιακά»: Αυτό που κουβέντιαζαν προ Ιανουαρίου 2015 ακόμα και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ («Δεν θα κάνει τίποτε απ’ όσα λέει»), συνέβη. Βεβαίως, για όσους δεν πιστέψαμε στο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς που συνέβη. Ωστόσο, η όλη σημειολογία της… κυβίστησης περιέχει ένα ιδιαιτέρως αρνητικό μήνυμα προς τον απλό πολίτη: είτε ότι οι Ελληνες πολιτικοί (ακόμα και οι λεγόμενοι «νέοι και άφθαρτοι») συνεχίζουν να λένε εξωφρενικά ψέματα για να ανέλθουν στην εξουσία, είτε ότι συνεχίζουν να είναι το ίδιο ανίκανοι με τους προηγούμενους. Με άλλα λόγια, ο ισοπεδωτικός αρνητισμός τού «όλοι τους ίδιοι είναι» βρήκε μιαν αναπάντεχη αποθέωση από τον κυνισμό τού «πρώτη φορά αριστερά».

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολύ χειρότερος από προηγούμενα πολιτικά σχήματα, αλλά ότι σαφώς και συμπυκνώνει σε επικίνδυνα υψηλό βαθμό διαχρονικές ελληνικές παθογένειες. Η ευνοιοκρατία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής και κοινωνίας γενικότερα (ακριβώς διότι πρόκειται για διαχυμένη συλλογική ψυχική εγγραφή), στους 14 μήνες του ΣΥΡΙΖΑ αποθεώθηκε. Τα παραδείγματα πολλά, με πιο κραυγαλέο ίσως αυτό της περίπτωσης Καρανίκα. Προσέξτε: Καρανίκες είχαν και οι προηγούμενοι. Απλώς τούς τοποθετούσαν σε μια κάποια δημόσια υπηρεσία, όχι στο Μαξίμου. Και τα δύο είναι ανήθικα, και τα δύο είναι λάθος, όμως εδώ το μήνυμα είναι αυτό ενός άκρατου αμοραλισμού. Και πάλι μιλάμε για μια σημειολογία που παραπέμπει σε μιαν απολύτως σκόπιμη κατάργηση κάθε στοιχειώδους έννοιας αξιοκρατίας.

Είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται το τρίτο Μνημόνιο και κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πού αρχίζουν και πού τελειώνουν τα νέα μέτρα. Επισήμως, οι υπουργοί που εμπλέκονται στη συζήτηση με την τρόικα επιλέγουν μέχρι και τώρα να ωραιοποιούν την κατάσταση, επιρρίπτοντας το σύνολο των ευθυνών για τις πληροφορίες περί νέας φορο-επιδρομής, περικοπής των επικουρικών συντάξεων κ.λπ. στα ΜΜΕ. Εύκολος στόχος, θα πει κάποιος? Προφανώς, αλλά σε λίγες εβδομάδες, όταν και εφόσον αυτή η διαπραγμάτευση τελειώσει, θα φανεί ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος όχι.

Η κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα επιμένοντας στη «γραμμή» τού «όλα καλά», αντιθέτως θα χάσει -όταν μισθωτοί και συνταξιούχοι δουν το εισόδημά τους να μειώνεται- ένα ακόμη μέρος του πολιτικού της κεφαλαίου. Η πραγματικότητα θα κερδίσει (όπως πάντα συμβαίνει) τον μύθο!

Κατά συνέπεια είναι ανάγκη, έστω και τώρα, η κυβέρνηση να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Να μιλήσει ευθέως για τη μετακίνηση των «κόκκινων γραμμών», για τα μέτρα που έρχονται, για τα διλήμματα που αντιμετωπίζει.

 Την ώρα που η ελληνική οικονομία είναι στον «αέρα» και το Προσφυγικό αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αναγκαία η διαμόρφωση μιας εθνικής γραμμής. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί και όσοι? αισιόδοξοι έχουν απομείνει θα απογοητευθούν, παρακολουθώντας την αυριανή συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση, που πάντοτε δίνει τον τόνο, έχει στείλει ήδη τις πρώτες προειδοποιητικές βολές της και προχωρά σε μετωπική σύγκρουση με τη ΝΔ. Η αξιωματική αντιπολίτευση μοιραία θα ακολουθήσει.

θα πάμε για Πάσχα και μετά βλέπουμε...

Eπιμένει ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και υπουργός Εθνικής Αμυνας Π. Καμμένος στην απομάκρυνση του Γ. Μουζάλα και φαίνεται ότι έχει αποσπάσει τη δέσμευση του πρωθυπουργού για αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Μετανάστευσης. Απλά, ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε -και λογικό είναι- να το διαχειριστεί με τρόπο που ο ίδιος θα επιλέξει.

Η αλλαγή πάντως αυτή είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστεί με έναν ευρύτερο ανασχηματισμό. Οσοι το λένε και όσοι το εισηγούνται στον πρωθυπουργό, προσπερνούν τα δεδομένα. Ποια είναι αυτά; Κατ' αρχάς το ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε μια δύσκολη διαπραγμάτευση και ως εκ τούτου ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να αλλάξει τους βασικούς παίκτες πριν αυτή η συζήτηση ολοκληρωθεί. Εκτός πια κι αν κάνει ανασχηματισμό για να αλλάξει τον... υφυπουργό Συγκοινωνιών. Αρα, σοβαρές αλλαγές πριν από την καταληκτική ημερομηνία της 22ας Απριλίου δεν πρόκειται να γίνουν. Εάν, λέμε εάν, τελειώσει τότε η διαπραγμάτευση και ψηφιστούν τα μέτρα από τη Βουλή, θα πάμε για Πάσχα και μετά βλέπουμε...

Ο χρόνος λοιπόν είναι το πρώτο «αγκάθι». Το δεύτερο -και ίσως μεγαλύτερο- είναι τα πρόσωπα. Ποιος, ας πούμε, θα διαδεχόταν με χαρά τον Γ. Κατρούγκαλο στη θέση του υπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων; Δύσκολα θα βρεθεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο ότι θα πρέπει με το «καλήμερα» να υλοποιήσει τη συμφωνία που ο νυν υπουργός θα έχει κλείσει για το Ασφαλιστικό.

Στο υπουργείο Οικονομικών επίσης, ποιος θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Ευκλ. Τσακαλώτο εάν ο πρωθυπουργός αποφάσιζε και εκεί μια αλλαγή; Δύσκολη είναι και αυτή η απάντηση. Κατά συνέπεια, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει πρόσωπα σε αυτά τα δυο υπουργεία, οποιαδήποτε προσπάθεια ανασχηματισμού θα κατέληγε πολύ γρήγορα στο κενό...

Ραντεβού στο Eurogroup

Και μια και ο λόγος για τη διαπραγμάτευση, στις 22 Απριλίου είναι το άτυπο Eurogroup και εκεί ελπίζει ο υπουργός Οικονομικών ότι θα έχουν λυθεί όλα τα εκκρεμή ζητήματα. Ναι, μόνον που για να υπάρξει θετική απόφαση για την Ελλάδα (βλ. έναρξη συζήτησης για το χρέος, εκταμίευση μέρους των δόσεων κ.λπ.) ο Ευκλ. Τσακαλώτος θα πρέπει να παραστεί στη συνεδρίαση έχοντας ψηφίσει η Ελληνική Βουλή το σύνολο των μέτρων. Με δηλώσεις προθέσεων δεν «δουλεύει το σύστημα»...

Είναι προφανές ότι ο χρόνος δεν επαρκεί για αναλυτικές κοινοβουλευτικές συζητήσεις κι έτσι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα ακολουθήσει και πάλι την πεπατημένη: Ενας νόμος, ένα άρθρο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Οπερ σημαίνει μία ημέρα συζήτηση στην Επιτροπή και την επομένη συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια...

Οι «καραμανλικοί» σιγούν

Ανευ ουσίας είναι η κουβέντα που εξελίσσεται στο παρασκήνιο, σχετικά με υποτιθέμενες κινήσεις «καραμανλικών» στη ΝΔ κ.λπ. Οσοι υποστηρίζουν τέτοια σενάρια, προφανώς δεν έχουν δει τον πρώην πρωθυπουργό.

Ο Κ. Καραμανλής σε όλες τις συζητήσεις που κάνει καθιστά σαφές ότι δεν εμπλέκεται στα εσωκομματικά της ΝΔ και ότι ο ίδιος δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει πρόβλημα στον Κυρ. Μητσοτάκη, όπως δεν δημιούργησε πραγματικό πρόβλημα στον Αντ Σαμαρά. Αρα όσοι διακινούν τέτοιες «πληροφορίες», μάλλον τις δικές τους «μετοχές» θέλουν να ανεβάσουν...

Προ ημερησίας με απόντα τον Σαμαρά

Με καθυστέρηση μίας εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη τελικά η... πολυδιαφημισμένη προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα θέματα της Δικαιοσύνης. Εκτός από τα όσα θα ειπωθούν από τους πολιτικούς αρχηγούς πάντως, ενδιαφέρον θα έχουν και οι απουσίες που θα καταγραφούν. Σύμφωνα με πηγές της στήλης, την πρόθεσή του να μην παραστεί εξέφρασε σε στενούς του συνεργάτες ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς.

«Δεν θα νομιμοποιήσει με την παρουσία του τα όσα θα πει ο Αλ. Τσίπρας», ανέφερε τακτικός συνομιλητής του. «Εάν όμως χρειαστεί να απαντήσει, θα το κάνει άμεσα και με τον τόνο που πρέπει», προσέθετε το ίδιο πρόσωπο. Αυτά για τον Αντ. Σαμαρά. Ο Κ. Καραμανλής, από την πλευρά του, θα είναι στη συζήτηση στη Βουλή, θα ακούσει τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της ΝΔ και θα αποχωρήσει...

Στη φρίκη να απαντήσει ο δυτικός πολιτισμός

Η καταδίκη των τρομοκρατικών επιθέσεων προφανώς είναι αναγκαία. Ωστόσο το ερώτημα είναι εάν αυτή αρκεί για τα καταπολεμηθεί η πηγή του κακού. Τα γεγονότα δείχνουν, δυστυχώς, πως δεν αρκεί. Απαιτείται δυναμική - συντονισμένη απάντηση από τις χώρες που αποτελούν αυτό που ονομάζεται «δυτικός πολιτισμός».

Η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, με τους μετανάστες από τη μια πλευρά να διαμαρτύρονται για το κλείσιμο των συνόρων και από την άλλη τους Ελληνες κατοίκους των περιοχών αυτών να αντιδρούν για την παράταση της χαοτικής κατάστασης που επικρατεί. Ηδη τα πρώτα επεισόδια μεταξύ μεταναστών και Ελλήνων έγιναν στην Ειδομένη και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δεν θα επαναληφθούν. Από τη μια πλευρά έχεις ανθρώπους σε απόγνωση και από την άλλη πολίτες που θεωρούν ότι η «αυλή τους» μετατρέπεται σε έναν μόνιμο καταυλισμό.

Η κυβέρνηση πρέπει να βρει άμεσα λύση, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. Τα δεδομένα είναι δυστυχώς πολύ απλά: Τα σύνορα δεν πρόκειται να ανοίξουν. Η Τουρκία δεν φαίνεται διατεθειμένη να σταματήσει τις προσφυγικές ροές και οι μετανάστες - πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη εντός της χώρας αρνούνται να μετακινηθούν στα ειδικά διαμορφωμένα κέντρα. Την ίδια ώρα το πολυδιαφημισμένο σχέδιο της ΕΕ που περιλαμβάνει και την αποστολή 2.500 υπαλλήλων, έτσι ώστε να βοηθήσουν το έργο των ελληνικών αρχών στα νησιά, δεν αναμένεται να «δουλέψει» πριν από το καλοκαίρι. Και αυτό στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι ανάγκη οι πρόσφυγες - μετανάστες να πειστούν ότι τα σύνορα δεν θα ανοίξουν και ότι είναι προς όφελός τους να φύγουν από τις σκηνές. Τα φυλλάδια που ήδη διανεμήθηκαν ήταν μια κίνηση, αλλά -όπως φάνηκε- δεν αρκεί. Χρειάζεται να μεταβούν επιτόπου άνθρωποι που μιλούν τη γλώσσα τους για να τους πείσουν. Χρειάζεται επιμονή και καθημερινή πίεση, διότι σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα θα μετατραπεί σε αυτό που όλοι ήθελαν να αποφύγουν: Σε αποθήκη ψυχών!

Μόνο που αυτή η «ανάπηρη ελευθερία» δεν μας ταιριάζει.

Με αφορμή την αυριανή επέτειο αναρωτιέται κανείς αν ο τρόπος που γιορτάζεται δίνει τη δυνατότητα για αναστοχασμό. Γιατί είναι αλήθεια ότι μέσα από τις ωραιολογίες και την επίσημη ιστορία, ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Το 1821 καταγράφηκε ως η Επανάσταση που ξεκίνησε από τα φτωχά λαϊκά στρώματα παρασύροντας στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Η Τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα συμφέροντα, εκμετάλλευση και καταπίεση.

Γι' αυτό η Επανάσταση του 1821 εκτός από εθνική υπήρξε και βαθύτατα κοινωνική. Η Επανάσταση του '21 κινδύνεψε ακόμα και να συντριβεί. Οχι μόνο γιατί ο κατακτητής ήταν ανελέητος, αλλά και γιατί οι κοτζαμπάσηδες, οι μεγαλοκαραβοκυραίοι, οι Φαναριώτες συκοφαντούσαν τους Φιλικούς, συνωμοτούσαν σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών, που μαζί με την εθνική λευτεριά ζητούσαν και κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν δίστασαν να καταφύγουν σε διώξεις και δολοφονίες λαϊκών ηγετών, όπως του Αντ. Οικονόμου, του Μελέτη, του Οδ. Ανδρούτσου, αλλά και αργότερα να φυλακίσουν τον Κολοκοτρώνη, να διώξουν τον Μακρυγιάννη κ.ά. Κατέφυγαν ακόμα και σε εμφύλιους πολέμους, σπρωγμένοι από τους Αγγλους «κηδεμόνες» και άλλους «προστάτες». Από το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας το 1830 η Ελλάδα «υπήχθη σε καθεστώς εγγύησης» της εθνικής της ανεξαρτησίας.

Και αυτό δεν έπαψε να ισχύει μέχρι σήμερα, με την έννοια ότι το καθεστώς εξάρτησης διαιωνίζεται. Τα δάνεια της Ανεξαρτησίας το 1823 ήταν ο πρόλογος ενός νέου καθεστώτος εξάρτησης και που από 800.000 λίρες που ήταν η ονομαστική τους αξία δόθηκαν μόλις 472.000 και από έναν στόλο έξι καραβιών που παράγγειλαν οι πληρεξούσιοι δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε ένα για την Επανάσταση. Ενα μεγάλο μέρος του δανείου διατέθηκε για προμήθεια πολεμικών ειδών που ποτέ δεν έφτασαν στην Ελλάδα.

Από τότε μέχρι σήμερα ο υπερδανεισμός και η υπερχρέωση έχουν διαμορφώσει ένα ταπεινωτικό καθεστώς Εθνικής Υποτέλειας και Ξενοκρατίας. Για πρώτη φορά, μετά τον πόλεμο, ο λαός μας, χωρίς να υφίσταται στρατιωτική κατοχή, είναι αλυσοδεμένος με τα υποδουλωτικά μνημόνια της εθνικής υποτέλειας και χρεοκοπίας που επιβάλλουν από κοινού τμήματα των κυρίαρχων τάξεων, οι ισχυροί της ΕΕ και του ΔΝΤ, με την πρωτοκαθεδρία των Γερμανών, χαλκεύοντας νέα δεσμά εξάρτησης και οικονομικού ελέγχου που καταργούν στην πράξη και τα θεμελιώδη εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις, διαλύοντας την παραγωγική βάση της χώρας και ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία.

Σήμερα τον ρόλο της «Ιεράς Συμμαχίας», της καταπίεσης λαών και εθνοτήτων στο όνομα της «Παγκοσμιοποίησης», έχουν αναλάβει οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί τους. Παράλληλα οι σύγχρονες μορφές δουλείας των ανθρώπων του μόχθου παρουσιάζονται με τη μάσκα της ελευθερίας. Μόνο που αυτή η «ανάπηρη ελευθερία» δεν μας ταιριάζει.

Η Ευρώπη -δυστυχώς- αλλάζει .

Η Ευρώπη -δυστυχώς- αλλάζει και όσοι δεν το είχαν αντιληφθεί μετά την επίθεση στο Παρίσι, το κατάλαβαν χθες με τα όσα έγιναν στις Βρυξέλλες. Ο τρόμος βρίσκεται πάνω από τη Γηραιά Hπειρο και οι ηγέτες της δείχνουν ανέτοιμοι -μέχρι στιγμής- να τον αντιμετωπίσουν. Η «καρδιά» του προβλήματος δεν είναι άλλη από το ISIS. Eνα πρόβλημα που δεν το δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι, αλλά καλούνται τώρα να το αντιμετωπίσουν άμεσα και αποτελεσματικά, καθώς ο στόχος (και) της χθεσινής επίθεσης δεν ήταν το Βέλγιο. Δεν ήταν οι Βρυξέλλες. Hταν η ίδια η Ευρώπη, η κουλτούρα της, ο δυτικός τρόπος ζωής!

Είναι σαφές ότι o πόλεμος πλέον έχει κηρυχθεί και ότι είναι επιβεβλημένη πλέον η απάντηση στο Ισλαμικό Κράτος. Οι Αμερικανοί είχαν κάνει παλαιότερα την πρόταση, αλλά κανείς δεν ακολούθησε τότε, μετά και την αποτυχημένη συνεδρίαση της βρετανικής Βουλής. Τώρα, τα δεδομένα άλλαξαν, καθώς κανείς δεν πιστεύει ότι το χτύπημα στις Βρυξέλλες θα είναι το τελευταίο.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες καλούνται να επιλέξουν λοιπόν: Είτε θα αντιμετωπίσουν δυναμικά την τρομοκρατία με κοινές αποφάσεις και κοινές δράσεις, είτε ο τρόμος θα κυριαρχεί πάνω από τους πολίτες. Ημίμετρα πλέον δεν χωρούν...Το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης πρέπει να απαντήσει, στην πράξη, σε εκείνους (που δεν είναι λίγοι) οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τις κυβερνήσεις της ΕΕ τις αποτελούν... λογιστές που νοιάζονται μόνον για ισοζυγία, χρηματιστήρια και δημοσιονομικά μεγέθη. Η Ευρώπη όμως δεν είναι αυτή ή δεν πρέπει να είναι αυτή!

Μια δυναμική-συντονισμένη απάντηση θα περιορίσει τον ευρωσκεπτικισμό, θα δώσει επιχειρήματα σε όσους πιστεύουν ότι η ΕΕ δεν είναι μια... εταιρεία που νοιάζεται για οικονομικά οφέλη και θα εκπέμψει το μήνυμα ότι οι αρχές και οι άξιες μας θα νικήσουν τον φανατισμό και τον σκοταδισμό!

Επιστρέφει σταδιακά η αγωνία για το μέλλον της χώρας.

​Επιστρέφει σταδιακά η αγωνία για το μέλλον της χώρας. Αλλά αυτήν τη φορά κάτι έχει αλλάξει στην ατμόσφαιρα. Με την άνοιξη πια να κάνει δειλά την εμφάνισή της, αλλά ανήμπορη να διασκεδάσει το αίσθημα απογοήτευσης, εξάντλησης και γενικευμένης απάθειας, οι Ελληνες εμφανιζόμαστε όλο και περισσότερο πρόθυμοι να συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα, όπως τουλάχιστον μας τη σερβίρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Κάτω από διαδοχικά στρώματα ανορθολογισμού, συνωμοσιολογίας και ακραίου κυνισμού, αναβλύζει μια διάθεση συνθηκολόγησης ακόμα και με τις πιο ακραίες όψεις της κυβερνητικής πολιτικής. Ο κοινός παρονομαστής αυτής της φαινομενικά παράδοξης στάσης είναι «να πάμε, επιτέλους, παρακάτω, μήπως και ξεκολλήσουμε κάποια στιγμή». Εκλογές είχαμε πρόσφατα, ο Τσίπρας θεωρητικά «αντέχει» (δεν καταρρέει πάντως), και σε κάθε περίπτωση μήπως είναι καλύτερα να γίνει ό,τι να γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, από το να επιστρέψουμε σε μια λύση με τις δυνάμεις του «Ναι» ξανά στα πράγματα και την Αθήνα να καίγεται κάθε τρεις και λίγο;

Εδώ προκύπτουν δύο πολύ βασικά ερωτήματα: Θέλει η ίδια η κυβέρνηση πραγματικά να πάμε παρακάτω; Κι αν υποθέσουμε ότι θέλει, μπορεί να βάλει τη χώρα στην επόμενη «πίστα»;
Η απάντηση και στα δύο δεν είναι εύκολη. Σύμφωνοι, όλοι θέλουμε να «πάμε παρακάτω». Το θέμα είναι πώς το εννοεί ο καθένας. Η ίδια η κυβέρνηση, πάντως, φαίνεται ότι επιλέγει εκ νέου μια στρατηγική μακρόσυρτης, «σκληρής» διαπραγμάτευσης, γιατί γνωρίζει, ανάμεσα σε άλλα, ότι είναι και η μόνη στρατηγική που μπορεί να της αποφέρει πολιτικά οφέλη. Το περίφημο «ταξικό πρόσημο» του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου δεν είναι μόνο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα. Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και των «πλουσίων» (με την ταυτόχρονη υπεράσπιση και διαιώνιση κάθε παθογένειας στο ευρύτερο Δημόσιο) στηρίζει το νέο κυβερνητικό αφήγημα. Είναι η περαιτέρω φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, που διευρύνει το κομματικό ακροατήριο του Αλέξη Τσίπρα με όλους τους παραδοσιακούς μύθους και τις θεωρητικές κατασκευές της ελληνικής Αριστεράς.

Το δεύτερο ερώτημα μοιάζει λιγότερο περίπλοκο: Μπορούμε να περιμένουμε από μια κυβέρνηση που αποστρέφεται ιδεολογικά την ελεύθερη οικονομία και λατρεύει το μεγάλο κράτος, να δημιουργήσει συνθήκες ανάκαμψης σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικού στραγγαλισμού και, επομένως, διαρκώς μειούμενων δημόσιων επενδύσεων; Από πού θα προκύψουν οι νέες θέσεις εργασίας, όταν η κυβερνητική «μεγαλοψυχία» απέναντι στις ελάχιστες ιδιωτικοποιήσεις που προχώρησε επιδεικνύεται εξαιτίας της αφόρητης πίεσης των δανειστών; Ποιος ξένος επενδυτής θα τολμήσει να έρθει στην Ελλάδα, όταν γνωρίζει πόσο ιδεοληπτική και καχύποπτη είναι η κυβέρνηση της χώρας; Και ο χρόνος θα περνάει, θα πηγαίνουμε από «σκληρή» διαπραγμάτευση σε «σκληρή» διαπραγμάτευση, κι αν δεν συμβεί κάποιο ατύχημα στον δρόμο, θα σερνόμαστε όπως ακριβώς σερνόμαστε σήμερα. Εξάλλου, όλα μια συνήθεια είναι.

Έντυπη