Ο καθένας για πάρτη του.

Το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ότι τα πράγματα έχουν σφίξει και όσο πάνε χαμηλώνουν και τους τόνους. Τους υποχρεώνει και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, άλλωστε. Ο κόσμος συνειδητοποιεί πια ότι το κόστος της εννεάμηνης διακυβέρνησης από τον προ της μετάλλαξής του, αλλά και τον κατοπινό ΣΥΡΙΖΑ είναι βαρύ και εγκαταλείπει πια τους καναπέδες. Και είμαστε στην αρχή ακόμη. Οταν η διάψευση των ελπίδων αποδειχθεί αμετάκλητη και διαλυθούν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις πως όπου να ‘ναι καταρρέει η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, τότε και μόνο τότε θα αρχίσουν να θερίζουν οι κυβερνώντες τις θύελλες που αλόγιστα έσπερναν όλα αυτά τα χρόνια.

Και φυσικά από κάποια στιγμή και μετά, τέρμα οι συντροφικότητες και οι κοινοί αγώνες. Εμμέσως πλην σαφώς, ηθελημένα ή αθέλητα, το σύνθημα το έδωσε ο μέχρι και προχθές λαλίστατος και για όλα έχων άποψη Ν. Φίλης. Αυτήν τη φορά όταν ρωτήθηκε για τον ΦΠΑ στην Παιδεία ούτε για πενταροδεκάρες είπε λέξη, ούτε για εύπορους ή άπορους γνωμοδότησε. Πολύ σεμνά, πολύ φρόνιμα και πολύ μετρημένα φρόντισε να παραπέμψει τους ερωτώντες στον καθ’ ύλην αρμόδιο. «Ρωτήστε τον Τσακαλώτο» ήταν η απάντησή του. Δεν ξέρω αν το έχει συνειδητοποιήσει, αλλά η φράση του αυτή άνοιξε μία νέα σελίδα στην πορεία της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης». Μάλλον έπαψε να ισχύει το «όλοι μαζί» και μπήκαμε στη φάση του «ο καθένας για πάρτη του»

Εξω απ' τον χορό

Τυπικά τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις τις αναλαμβάνουν οι κυβερνήσεις. Και έτσι ακριβώς έχει συμβεί και στην περίπτωσή μας. Ποτέ και πουθενά, όμως, δεν ήταν οι κυβερνώντες εκείνοι που κατέβαλαν το κόστος για την υπέρβαση των όποιων προβλημάτων. Οι κοινωνίες και κατά κανόνα οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις σήκωσαν και σηκώνουν πάντα το συχνά υπερβολικό για τις αντοχές τους βάρος. Και στην Ελλάδα το βάρος αυτό έφτασε να είναι δυστυχώς διπλό.

Οι υποχρεώσεις από το τρίτο Μνημόνιο είναι οι επαχθέστερες όσων επωμίσθηκε στα χρόνια της κρίσης ο ελληνικός λαός. Και το γεγονός ότι η εκπλήρωσή τους συμπίπτει με την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από το διογκωμένο τούς τελευταίους μήνες μεταναστευτικό ρεύμα που καταλήγει στα νησιά και στην ελληνική ενδοχώρα διαμορφώνει για την ελληνική κοινωνία μια πραγματικότητα την οποία ουδείς δικαιούται να αγνοεί.

Είναι εύκολο για όσους βρίσκονται «έξω απ' τον χορό» να αποφαίνονται ότι δεν θα πρέπει να συνδέονται οι μνημονιακές υποχρεώσεις με εκείνες των προσφυγικών ροών, αλλά η καθεμία να αντιμετωπίζεται χωριστά. Μόνο που οι επιπτώσεις συνολικά και σωρευτικά έρχονται, και ο λαός που καλείται να τις αντιμετωπίσει δεν έχει τις οικονομικές και άλλες αντοχές άλλων εποχών. Κι αυτό δεν δικαιούται να το παραγνωρίζει κανείς. Τόσο από τους κυβερνώντες τη χώρα όσο και από τους διαφεντεύοντες την Ευρώπη.

Οταν η Αυστρία αποφασίζει να ανεγείρει τείχη για να προστατευτεί από το κύμα των απελπισμένων, όταν η Γερμανία δεν καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει τη συνεργασία της Τουρκίας, και όταν η Ουγγαρία, η Ρουμανία και άλλες νεοφώτιστες στο ευρωπαϊκό όραμα χώρες αγνοούν προκλητικά την έννοια της αλληλεγγύης, ποιος και γιατί δικαιούται να αρνηθεί το δικαίωμα στον ελληνικό λαό να αξιώνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα προβλήματα και τις ανάγκες του; Και από την κυβέρνησή του να αφουγκράζεται την αγωνία του;

Παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι.

H εθνική επέτειος του περήφανου «ΌΧΙ» συνεχίζει,εβδομηνταπέντε χρόνια μετά, να εμπνέει και να συγκινεί τους Έλληνες. Το έπος του ελληνικού στρατού στα αλβανικά βουνά και η ομόθυμη στήριξη του ελληνικού λαού έχουν καταγραφεί στις δέλτους της Ιστορίας και προκαλούν ακόμη θαυμασμό στους μελετητές της. Ιδιαιτέρως για την αυτοθυσία με την οποία ένα μικρό έθνος αντιτάχθηκε σε ένα κατά πολύ ισχυρότερο εισβολέα,που τότε εκπροσωπούσε το φασισμό και απειλούσε τον ελεύθερο κόσμο.

Πολλοί στις μέρες μας επιχειρούν να εξισώσουν εκείνες τις πολεμικές συνθήκες με τις σημερινές.

Αυθαιρετούν παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι, σπέρνοντας την απόλυτη σύγχυση στον ελληνικό λαό.

Πλανώνται δυστυχώς πλάνην οικτράν, καθώς άλλα τα προβλήματα του πολέμου και άλλα της ειρήνης.

Η παρούσα οικονομική κρίση είναι γέννημα δικό μας, αποτέλεσμα της εθελοτυφλίας, του ωχαδερφισμού και της έλλειψης οποιασδήποτε πρόνοιας για το μέλλον.

Η κρίση που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικής εισβολής, παρά προϊόν της μακράς δικής μας απρονοησίας και έλλειψης ευθύνης από κόμματα και ηγεσίες,που είτε κυβέρνησαν,είτε αντιπολιτεύθηκαν.

Στις παρούσες συνθήκες η Ελλάδα κινδυνεύει να αφανισθεί όχι επειδή δέχεται εξωτερικές προσβολές και επιθέσεις αλλά επειδή δεν κατορθώνει να ομονοήσει και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και διαχείριση της κρίσης που η ίδια προκάλεσε.

Έπειτα από πέντε χρόνια διαρκούς εσωτερικής διαπάλης και αφού δοκιμάσθηκαν όλες οι εκδοχές πολιτικής αντιμετώπισης της μεγάλης οικονομικής κρίσης, έχουμε μια ευκαιρία τακτοποίησης του οίκου μας.

Μια βαθιά ανάσα χρειάζεται τώρα για τη μεγάλη απόφαση διόρθωσης των οικονομικών της χώρας,κατά τρόπο σαφή και αξιόπιστο, ώστε να ξεκινήσει επιτέλους η προσδοκώμενη από όλους διαδικασία ανόρθωσης και ανασυγκρότησης.

Στις σημερινές συνθήκες, η επιβίωση της Ελλάδας εξαρτάται από ένα μεγάλο «ΝΑΙ» για την οικονομική αναγέννηση,την παραγωγική ανασυγκρότηση και την κοινωνική ανασύνταξη.

Το πρόβλημα είναι δικό μας, καταδικό μας και εμείς οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε και να το λύσουμε, μη φειδόμενοι κόπων και θυσιών, προσωπικών και συλλογικών.

Μάχη ανάμεσα στην ιδεολογία και την πράξη .

Το κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης Τσίπρα- Καμμένου που δημιουργεί αρρυθμίες και καθυστερήσεις στο κυβερνητικό έργο είναι οι τεράστιες αντιφάσεις μεταξύ αυτών που πιστεύουν και αυτών που πρέπει να κάνουν καθημερινά οι υπουργοί .Μία μάχη ανάμεσα στην ιδεολογία και την πράξη που θολώνει τον στόχο και  δυσκολεύει το τελικό αποτέλεσμα.

           

Οι περισσότεροι από τους υπουργούς προέρχονται από την κομμουνιστική Αριστερά και έχουν γαλουχηθεί με τις απόψεις της δεκαετίας του 70 ότι το μεγάλο κράτος είναι προς όφελος των πολιτών και της δημοκρατίας ,ότι ο δημόσιος τομέας βάζει φραγμούς στην ανεξέλεγκτη εξουσία  των οικονομικών συμφερόντων και ότι οι επιχειρηματίες είναι άπληστα και αχόρταγα πλάσματα που θα μπορούσαν να πουλήσουν ακόμη και την μάνα τους -πόσο μάλλον το κοινωνικό συμφέρον - για να βγάλουν μεγαλύτερο κέρδος.

Αυτοί οι υπουργοί ,λοιπόν, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν ότι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για την σημερινή χρεοκοπία της χώρας είναι η γιγάντωση των ελλειμμάτων του κράτους, η αδυναμία του πολιτικού προσωπικού όλων των κομμάτων να αντιταχθεί στα ατελείωτα αιτήματα των συντεχνιών και της κομματικής πελατείας  καλούνται τώρα με συνοπτικές διαδικασίες λόγω του τρίτου Μνημονίου να κάνουν τα αντίθετα με όσα ανατράφηκαν πολιτικά.

Καλούνται δηλαδή να μειώσουν το κράτος , να πουλήσουν κρατικές επιχειρήσεις σε ιδιώτες , να περικόψουν δαπάνες και προϋπολογισμούς κρατικών φορέων,   να μειώσουν συντάξεις και προνόμια εργαζομένων και να αφήσουν ελεύθερο χρόνο στην επιχειρηματικότητα για να αναλάβει την ανάπτυξη   και την έξοδό της χώρας από την κρίση.

Καλούνται με άλλα λόγια να εφαρμόσουν κάτι στο οποίο ,όχι μόνο δεν πιστεύουν, αλλά και -εάν τελικά κατάφερναν να το φέρουν σε πέρας -θα αποτελούσε την έμπρακτη διάψευση όσων τόσα χρόνια θεωρούσαν ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής τους σκέψης.  

Η κυβέρνηση που είχε υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα .

«Oύτε ένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» ήταν το σύνθημα της εποχής του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, που ηχούσε ευχάριστα σε έχοντες και μη έχοντες, καθώς στην περίοδο της κρίσης η στάση πληρωμών στα δάνεια εξελίχθηκε σε ντόμινο, προκαλώντας τελικά έμφραγμα στο τραπεζικό σύστημα. Λίγο πριν από την έλευση της κυβέρ­νησης του Αλέξη Τσίπρα και σίγουρα από τον περασμένο Ιανουάριο και μετά η κατάσταση έλαβε διαστάσεις και εξελίχθηκε σε επιδημία, μετά το γελοίο δημοψήφισμα και την επιβολή του ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων.

Η εμπέδωση ενός προϋπάρχοντος αισθήματος χαλάρωσης που ενέπνευσε και πολλαπλασίασε η νέα εξουσία αλλά και η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης οδήγησαν σε πρωτοφανή έκρηξη τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια. Η αδυναμία των πολλών και η σκόπιμη άρνηση των ολίγων, που μπορούσαν αλλά είχαν πιστέψει ή έστω βολευτεί από τα ψεύδη του ΣΥΡΙΖΑ περί σεισάχθειας και δεν πλήρωναν, έριξαν λάδι στη φωτιά. Η κατάσταση τώρα πια λαμβάνει τραγικές διαστάσεις, κυρίως για τα στεγαστικά, καθώς η τρόικα απαιτεί τη χαλάρωση των μέτρων προστασίας από τους πλειστηριασμούς.

Η κυβέρνηση, που είχε υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα και δεδομένου ότι υπέγραψε ό,τι της έδωσαν, τώρα που ήρθε η ώρα της οριστικής ρύθμισης βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η θέση της κυβέρνησης, αλλά η απελπισία των δανειοληπτών, που αντιμετωπίζουν πλέον την ευθεία απειλή απώλειας της πρώτης κατοικίας, καθώς οι δανειστές επιμένουν για χαλάρωση των μέτρων. Αν δεν υπάρξει κάποια θετική έκπληξη, στη διακεκαυμένη ζώνη της απώλειας προστασίας βρίσκεται περίπου το 80% των πολιτών που έχουν πρόβλημα με την εξυπηρέτηση του στεγαστικού τους δανείου.

Πέραν της κυβερνητικής αδυναμίας να εκτιμήσει σωστά και να διαχειριστεί με τεχνική επάρκεια το ακανθώδες ζήτημα, υπάρχει ο κίνδυνος να καθυστερήσει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στον βαθμό που δεν υπάρξει συμφωνία για το θέμα, με ολέθριες συνέπειες για τη χώρα. Βεβαίως δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αθώα η εμμονή της τρόικας, που προφανώς -εκτός των άλλων- εξυπηρετεί και τα σχέδια των επιθετικών funds που καλοβλέπουν την αγορά πακέτων στεγαστικών από τις τράπεζες έναντι πινακίου φακής, στο 10% ή 15% της ονομαστικής τους αξίας.

Πρόκειται αναμφίβολα για τον νέο γόρδιο δεσμό που καλείται να αντιμετωπίσει ο κ. Τσίπρας, ο οποίος τρέφει ελπίδες πως θα τα καταφέρει σε πολιτικό επίπεδο. Το παρελθόν έχει δείξει ότι όσες φορές επιχειρήθηκαν ανάλογες προσεγγίσεις, το κόστος τελικώς υπήρξε πολλαπλάσιο και η ταπείνωση απόλυτη.

Ο χρόνος θα δείξει την κατάληξη.

Αν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πιστεύουν ότι οι εσωκομματικές αντιδράσεις κόπασαν οριστικά μετά την αποχώρηση του Λαφαζάνη και των ομοϊδεατών του, μάλλον δεν αφουγκράζονται καλά το κομματικό περιβάλλον τους. Κι αν πιστεύουν ότι διαθέτουν την κοινωνική αποδοχή για να προχωρήσουν στην ισοπέδωση του ασφαλιστικού συστήματος, τότε πολύ φοβάμαι πως ούτε καν την «Αυγή» και τον Καρτερό δεν διαβάζουν ώστε να έχουν μια κάποια αίσθηση των ανέμων που εξακολουθούν να σπέρνουν.

Ο πρωθυπουργός, όμως, και φυσικά οι παρατρεχάμενοί του και τα φερέφωνά του δεν λένε να ξεκολλήσουν από τον μικρόκοσμό τους και από το παραμύθι της «7μηνης γενναίας και ασυμβίβαστης διαπραγμάτευσης», αλλά και της 17ωρης κορύφωσής της από τον ίδιο. Μόνο που το παραμύθι τους έχει, δυστυχώς για όλους μας, δράκους. Πολλούς δράκους. Και κανέναν δρακοφονιά. Γιατί μέχρι τώρα δεν έχει προκύψει έστω και μία απαίτηση από τις πολλές που αξιώνουν οι δανειστές όπου οι κυβερνητικές και πρωθυπουργικές αντοχές να αποδείχθηκαν ισχυρότερες από τις δικές τους πιέσεις.

Γενναία και αξιοπρεπής διαπραγμάτευση δεν υπήρξε. Και όσοι έτρεφαν ψευδαισθήσεις περί του αντιθέτου προσγειώνονται πλέον ανώμαλα στην εφιαλτική πραγματικότητα. Η κυβέρνηση επιδόθηκε σε μια ιδιότυπη παρτίδα πόκας όπου έτρεφε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να μπλοφάρει με ανοιχτά χαρτιά. Βλακωδώς ποντάρισε τα ρέστα της και φυσικά τα έχασε. Και τώρα Τσίπρας, κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ μάς στέλνουν τον δεύτερο λογαριασμό. Τον πρώτο τον πληρώσαμε για να έρθουν στην εξουσία. Τον δεύτερο μας ζητάνε να τον πληρώσουμε για να παραμείνουν σ’ αυτήν. Ο χρόνος θα δείξει την κατάληξη.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα .

Εάν εκλεγείς κυβέρνηση από κει που δεν το περιμένεις υποσχόμενος τα πάντα στους πολίτες, παραμείνεις επτά μήνες στην εξουσία διαλύοντας τη χώρα και κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχες υποσχεθεί προεκλογικά και στο τέλος αντί να σε μαυρίσει ο κόσμος κερδίσεις και τις επόμενες εκλογές και μάλιστα με διαφορά 7,5 ποσοστιαίων μονάδων από τον αντίπαλό σου , έχεις το μεγάλο κίνδυνο να πιστέψεις ότι είσαι  ο απόλυτος άρχων. 

  Να νομίσεις δηλαδή πως είσαι ξεχωριστός, μοναδικός και ανέγγιχτος. Πως ό,τι και να κάνεις ο λαός θα το δέχεται με ενθουσιασμό , ικανοποίηση και τυφλή αφοσίωση. Αν μάλιστα είσαι και Αριστερός  , άρα  έχεις  το ηθικό πλεονέκτημα με το μέρος σου  ,τότε το καλάμι γίνεται μπαμπού και το αριστερό φωτοστέφανο  αυτοκρατορικό σκήπτρο. Και μετά έρχεται η καταστροφή... 

Στην   παγίδα της απόλυτης εξουσίας έπεσε  ένας Ανδρέας Παπανδρέου - μορφωμένος, κοσμοπολίτης, διαπρεπής καθηγητής , μεγάλος ηγέτης και το ίνδαλμα ενός ολόκληρου λαού για χρόνια- δεν θα έπεφτε  ο Αλέξης Τσίπρας; Κανείς ,ωστόσο, δεν  περίμενε την διολίσθηση αυτή μέσα σε λίγους μήνες …

Βλέπετε όλα μπορούν να συγχωρεθούν στο όνομα του ελληνικού λαού ,του πολέμου κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής που δήθεν κρατάει αιχμάλωτη την Ελλάδα και δεν την αφήνει να ανοίξει τα φτερά της προς την πρόοδο και την ευημερία!

Οι υπουργοί μπορεί να έχουν εταιρείες δημοσίων έργων που δεν τις δηλώνουν, να έχουν οικονομικές συναλλαγές με τους πολίτες παράλληλα με το υπουργικό τους αξίωμα , να τηρούν υπέρογκους λογαριασμούς στο εξωτερικό και να αρνούνται να φέρουν    τα λεφτά τους στη χώρα , να ξεχνούν να δηλώσουν ένα εκατομμύριο ευρώ στο πόθεν έσχες τους, να διορίζουν σε κρατικές θέσεις   και κυβερνητικά πόστα συζύγους, συγγενείς και συμβίες, να κυκλοφορούν με ελικόπτερα, αεροπλάνα και θωρακισμένες μερσεντές για ψύλλου πήδημα, να λένε ψέματα όπως αναπνέουν.

Κι όποιος τολμήσει να τους κάνει κριτική ,να ζητήσει διαφάνεια και εξηγήσεις να διαπομπεύεται από το κυβερνητικό θεωρείο ,να θεωρείται αυτόματα προδότης, γερμανοτσολιάς, πουλημένος κονδυλοφόρος των οικονομικών συμφερόντων , ύποπτο δημοσιογραφικό τομάρι   που πρέπει πάση θυσία να φιμωθεί και να εξοντωθεί για να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν.

  

Αν απ την άλλη  ο αντιδρών στις κυβερνητικές εντολές είναι δημόσιος λειτουργός ή πρώην δικαστικός που πρέπει να συνεργαστεί πειθήνια για την εκπλήρωση των κυβερνητικών στόχων  τότε να λερώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη η υπόληψη του , να παρουσιάζεται σε κομματικά πρωτοσέλιδα ως  υπηρέτης αφεντικών του χρήματος ή ανίκανος να επιτελέσει το έργο του , να στιγματίζεται ως ύποπτος πολιτικά συνεργάτης των αντιπάλων και να απομακρύνεται με συνοπτικές διαδικασίες με απόφαση του Πρωθυπουργού ή του υπουργικού συμβουλίου πριν καν μπορέσει να υπερασπιστεί την αθωότητά του ή αποδείξει την εντιμότητά του.

Μπορεί ο λαός να αδιαφορεί  τώρα ή να σκύβει το κεφάλι βουτηγμένος στα προβλήματά του παλεύοντας να ανταποκριθεί στο νέο τσουνάμι φόρων .Μπορεί να δικαιολογεί τις ακρότητες της κυβέρνησης ακόμη και να χειροκροτεί τη θεάρεστη  εκστρατεία   τιμωρίας όσων τολμούν να ψελλίσουν ότι όλοι μας έχουμε την ευθύνη για το κατάντημα της χώρας.

Πριν το καταλάβουν , όμως, οι καλομοκαβαλάρηδες θα κληθούν να αφιππεύσουν -θύματα της  αλαζονείας   της εξουσίας τους και του αριστερού καθεστωτισμού τους που τους έκανε να πιστέψουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως στο όνομα του λαού μπορείς να ταϊζεις   για χρόνια  τον κόσμο κουτόχορτο.