Παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι.

H εθνική επέτειος του περήφανου «ΌΧΙ» συνεχίζει,εβδομηνταπέντε χρόνια μετά, να εμπνέει και να συγκινεί τους Έλληνες. Το έπος του ελληνικού στρατού στα αλβανικά βουνά και η ομόθυμη στήριξη του ελληνικού λαού έχουν καταγραφεί στις δέλτους της Ιστορίας και προκαλούν ακόμη θαυμασμό στους μελετητές της. Ιδιαιτέρως για την αυτοθυσία με την οποία ένα μικρό έθνος αντιτάχθηκε σε ένα κατά πολύ ισχυρότερο εισβολέα,που τότε εκπροσωπούσε το φασισμό και απειλούσε τον ελεύθερο κόσμο.

Πολλοί στις μέρες μας επιχειρούν να εξισώσουν εκείνες τις πολεμικές συνθήκες με τις σημερινές.

Αυθαιρετούν παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι, σπέρνοντας την απόλυτη σύγχυση στον ελληνικό λαό.

Πλανώνται δυστυχώς πλάνην οικτράν, καθώς άλλα τα προβλήματα του πολέμου και άλλα της ειρήνης.

Η παρούσα οικονομική κρίση είναι γέννημα δικό μας, αποτέλεσμα της εθελοτυφλίας, του ωχαδερφισμού και της έλλειψης οποιασδήποτε πρόνοιας για το μέλλον.

Η κρίση που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικής εισβολής, παρά προϊόν της μακράς δικής μας απρονοησίας και έλλειψης ευθύνης από κόμματα και ηγεσίες,που είτε κυβέρνησαν,είτε αντιπολιτεύθηκαν.

Στις παρούσες συνθήκες η Ελλάδα κινδυνεύει να αφανισθεί όχι επειδή δέχεται εξωτερικές προσβολές και επιθέσεις αλλά επειδή δεν κατορθώνει να ομονοήσει και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και διαχείριση της κρίσης που η ίδια προκάλεσε.

Έπειτα από πέντε χρόνια διαρκούς εσωτερικής διαπάλης και αφού δοκιμάσθηκαν όλες οι εκδοχές πολιτικής αντιμετώπισης της μεγάλης οικονομικής κρίσης, έχουμε μια ευκαιρία τακτοποίησης του οίκου μας.

Μια βαθιά ανάσα χρειάζεται τώρα για τη μεγάλη απόφαση διόρθωσης των οικονομικών της χώρας,κατά τρόπο σαφή και αξιόπιστο, ώστε να ξεκινήσει επιτέλους η προσδοκώμενη από όλους διαδικασία ανόρθωσης και ανασυγκρότησης.

Στις σημερινές συνθήκες, η επιβίωση της Ελλάδας εξαρτάται από ένα μεγάλο «ΝΑΙ» για την οικονομική αναγέννηση,την παραγωγική ανασυγκρότηση και την κοινωνική ανασύνταξη.

Το πρόβλημα είναι δικό μας, καταδικό μας και εμείς οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε και να το λύσουμε, μη φειδόμενοι κόπων και θυσιών, προσωπικών και συλλογικών.

Μάχη ανάμεσα στην ιδεολογία και την πράξη .

Το κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης Τσίπρα- Καμμένου που δημιουργεί αρρυθμίες και καθυστερήσεις στο κυβερνητικό έργο είναι οι τεράστιες αντιφάσεις μεταξύ αυτών που πιστεύουν και αυτών που πρέπει να κάνουν καθημερινά οι υπουργοί .Μία μάχη ανάμεσα στην ιδεολογία και την πράξη που θολώνει τον στόχο και  δυσκολεύει το τελικό αποτέλεσμα.

           

Οι περισσότεροι από τους υπουργούς προέρχονται από την κομμουνιστική Αριστερά και έχουν γαλουχηθεί με τις απόψεις της δεκαετίας του 70 ότι το μεγάλο κράτος είναι προς όφελος των πολιτών και της δημοκρατίας ,ότι ο δημόσιος τομέας βάζει φραγμούς στην ανεξέλεγκτη εξουσία  των οικονομικών συμφερόντων και ότι οι επιχειρηματίες είναι άπληστα και αχόρταγα πλάσματα που θα μπορούσαν να πουλήσουν ακόμη και την μάνα τους -πόσο μάλλον το κοινωνικό συμφέρον - για να βγάλουν μεγαλύτερο κέρδος.

Αυτοί οι υπουργοί ,λοιπόν, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν ότι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για την σημερινή χρεοκοπία της χώρας είναι η γιγάντωση των ελλειμμάτων του κράτους, η αδυναμία του πολιτικού προσωπικού όλων των κομμάτων να αντιταχθεί στα ατελείωτα αιτήματα των συντεχνιών και της κομματικής πελατείας  καλούνται τώρα με συνοπτικές διαδικασίες λόγω του τρίτου Μνημονίου να κάνουν τα αντίθετα με όσα ανατράφηκαν πολιτικά.

Καλούνται δηλαδή να μειώσουν το κράτος , να πουλήσουν κρατικές επιχειρήσεις σε ιδιώτες , να περικόψουν δαπάνες και προϋπολογισμούς κρατικών φορέων,   να μειώσουν συντάξεις και προνόμια εργαζομένων και να αφήσουν ελεύθερο χρόνο στην επιχειρηματικότητα για να αναλάβει την ανάπτυξη   και την έξοδό της χώρας από την κρίση.

Καλούνται με άλλα λόγια να εφαρμόσουν κάτι στο οποίο ,όχι μόνο δεν πιστεύουν, αλλά και -εάν τελικά κατάφερναν να το φέρουν σε πέρας -θα αποτελούσε την έμπρακτη διάψευση όσων τόσα χρόνια θεωρούσαν ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής τους σκέψης.  

Η κυβέρνηση που είχε υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα .

«Oύτε ένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» ήταν το σύνθημα της εποχής του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, που ηχούσε ευχάριστα σε έχοντες και μη έχοντες, καθώς στην περίοδο της κρίσης η στάση πληρωμών στα δάνεια εξελίχθηκε σε ντόμινο, προκαλώντας τελικά έμφραγμα στο τραπεζικό σύστημα. Λίγο πριν από την έλευση της κυβέρ­νησης του Αλέξη Τσίπρα και σίγουρα από τον περασμένο Ιανουάριο και μετά η κατάσταση έλαβε διαστάσεις και εξελίχθηκε σε επιδημία, μετά το γελοίο δημοψήφισμα και την επιβολή του ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων.

Η εμπέδωση ενός προϋπάρχοντος αισθήματος χαλάρωσης που ενέπνευσε και πολλαπλασίασε η νέα εξουσία αλλά και η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης οδήγησαν σε πρωτοφανή έκρηξη τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια. Η αδυναμία των πολλών και η σκόπιμη άρνηση των ολίγων, που μπορούσαν αλλά είχαν πιστέψει ή έστω βολευτεί από τα ψεύδη του ΣΥΡΙΖΑ περί σεισάχθειας και δεν πλήρωναν, έριξαν λάδι στη φωτιά. Η κατάσταση τώρα πια λαμβάνει τραγικές διαστάσεις, κυρίως για τα στεγαστικά, καθώς η τρόικα απαιτεί τη χαλάρωση των μέτρων προστασίας από τους πλειστηριασμούς.

Η κυβέρνηση, που είχε υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα και δεδομένου ότι υπέγραψε ό,τι της έδωσαν, τώρα που ήρθε η ώρα της οριστικής ρύθμισης βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η θέση της κυβέρνησης, αλλά η απελπισία των δανειοληπτών, που αντιμετωπίζουν πλέον την ευθεία απειλή απώλειας της πρώτης κατοικίας, καθώς οι δανειστές επιμένουν για χαλάρωση των μέτρων. Αν δεν υπάρξει κάποια θετική έκπληξη, στη διακεκαυμένη ζώνη της απώλειας προστασίας βρίσκεται περίπου το 80% των πολιτών που έχουν πρόβλημα με την εξυπηρέτηση του στεγαστικού τους δανείου.

Πέραν της κυβερνητικής αδυναμίας να εκτιμήσει σωστά και να διαχειριστεί με τεχνική επάρκεια το ακανθώδες ζήτημα, υπάρχει ο κίνδυνος να καθυστερήσει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στον βαθμό που δεν υπάρξει συμφωνία για το θέμα, με ολέθριες συνέπειες για τη χώρα. Βεβαίως δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αθώα η εμμονή της τρόικας, που προφανώς -εκτός των άλλων- εξυπηρετεί και τα σχέδια των επιθετικών funds που καλοβλέπουν την αγορά πακέτων στεγαστικών από τις τράπεζες έναντι πινακίου φακής, στο 10% ή 15% της ονομαστικής τους αξίας.

Πρόκειται αναμφίβολα για τον νέο γόρδιο δεσμό που καλείται να αντιμετωπίσει ο κ. Τσίπρας, ο οποίος τρέφει ελπίδες πως θα τα καταφέρει σε πολιτικό επίπεδο. Το παρελθόν έχει δείξει ότι όσες φορές επιχειρήθηκαν ανάλογες προσεγγίσεις, το κόστος τελικώς υπήρξε πολλαπλάσιο και η ταπείνωση απόλυτη.

Ο χρόνος θα δείξει την κατάληξη.

Αν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πιστεύουν ότι οι εσωκομματικές αντιδράσεις κόπασαν οριστικά μετά την αποχώρηση του Λαφαζάνη και των ομοϊδεατών του, μάλλον δεν αφουγκράζονται καλά το κομματικό περιβάλλον τους. Κι αν πιστεύουν ότι διαθέτουν την κοινωνική αποδοχή για να προχωρήσουν στην ισοπέδωση του ασφαλιστικού συστήματος, τότε πολύ φοβάμαι πως ούτε καν την «Αυγή» και τον Καρτερό δεν διαβάζουν ώστε να έχουν μια κάποια αίσθηση των ανέμων που εξακολουθούν να σπέρνουν.

Ο πρωθυπουργός, όμως, και φυσικά οι παρατρεχάμενοί του και τα φερέφωνά του δεν λένε να ξεκολλήσουν από τον μικρόκοσμό τους και από το παραμύθι της «7μηνης γενναίας και ασυμβίβαστης διαπραγμάτευσης», αλλά και της 17ωρης κορύφωσής της από τον ίδιο. Μόνο που το παραμύθι τους έχει, δυστυχώς για όλους μας, δράκους. Πολλούς δράκους. Και κανέναν δρακοφονιά. Γιατί μέχρι τώρα δεν έχει προκύψει έστω και μία απαίτηση από τις πολλές που αξιώνουν οι δανειστές όπου οι κυβερνητικές και πρωθυπουργικές αντοχές να αποδείχθηκαν ισχυρότερες από τις δικές τους πιέσεις.

Γενναία και αξιοπρεπής διαπραγμάτευση δεν υπήρξε. Και όσοι έτρεφαν ψευδαισθήσεις περί του αντιθέτου προσγειώνονται πλέον ανώμαλα στην εφιαλτική πραγματικότητα. Η κυβέρνηση επιδόθηκε σε μια ιδιότυπη παρτίδα πόκας όπου έτρεφε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να μπλοφάρει με ανοιχτά χαρτιά. Βλακωδώς ποντάρισε τα ρέστα της και φυσικά τα έχασε. Και τώρα Τσίπρας, κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ μάς στέλνουν τον δεύτερο λογαριασμό. Τον πρώτο τον πληρώσαμε για να έρθουν στην εξουσία. Τον δεύτερο μας ζητάνε να τον πληρώσουμε για να παραμείνουν σ’ αυτήν. Ο χρόνος θα δείξει την κατάληξη.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα .

Εάν εκλεγείς κυβέρνηση από κει που δεν το περιμένεις υποσχόμενος τα πάντα στους πολίτες, παραμείνεις επτά μήνες στην εξουσία διαλύοντας τη χώρα και κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχες υποσχεθεί προεκλογικά και στο τέλος αντί να σε μαυρίσει ο κόσμος κερδίσεις και τις επόμενες εκλογές και μάλιστα με διαφορά 7,5 ποσοστιαίων μονάδων από τον αντίπαλό σου , έχεις το μεγάλο κίνδυνο να πιστέψεις ότι είσαι  ο απόλυτος άρχων. 

  Να νομίσεις δηλαδή πως είσαι ξεχωριστός, μοναδικός και ανέγγιχτος. Πως ό,τι και να κάνεις ο λαός θα το δέχεται με ενθουσιασμό , ικανοποίηση και τυφλή αφοσίωση. Αν μάλιστα είσαι και Αριστερός  , άρα  έχεις  το ηθικό πλεονέκτημα με το μέρος σου  ,τότε το καλάμι γίνεται μπαμπού και το αριστερό φωτοστέφανο  αυτοκρατορικό σκήπτρο. Και μετά έρχεται η καταστροφή... 

Στην   παγίδα της απόλυτης εξουσίας έπεσε  ένας Ανδρέας Παπανδρέου - μορφωμένος, κοσμοπολίτης, διαπρεπής καθηγητής , μεγάλος ηγέτης και το ίνδαλμα ενός ολόκληρου λαού για χρόνια- δεν θα έπεφτε  ο Αλέξης Τσίπρας; Κανείς ,ωστόσο, δεν  περίμενε την διολίσθηση αυτή μέσα σε λίγους μήνες …

Βλέπετε όλα μπορούν να συγχωρεθούν στο όνομα του ελληνικού λαού ,του πολέμου κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής που δήθεν κρατάει αιχμάλωτη την Ελλάδα και δεν την αφήνει να ανοίξει τα φτερά της προς την πρόοδο και την ευημερία!

Οι υπουργοί μπορεί να έχουν εταιρείες δημοσίων έργων που δεν τις δηλώνουν, να έχουν οικονομικές συναλλαγές με τους πολίτες παράλληλα με το υπουργικό τους αξίωμα , να τηρούν υπέρογκους λογαριασμούς στο εξωτερικό και να αρνούνται να φέρουν    τα λεφτά τους στη χώρα , να ξεχνούν να δηλώσουν ένα εκατομμύριο ευρώ στο πόθεν έσχες τους, να διορίζουν σε κρατικές θέσεις   και κυβερνητικά πόστα συζύγους, συγγενείς και συμβίες, να κυκλοφορούν με ελικόπτερα, αεροπλάνα και θωρακισμένες μερσεντές για ψύλλου πήδημα, να λένε ψέματα όπως αναπνέουν.

Κι όποιος τολμήσει να τους κάνει κριτική ,να ζητήσει διαφάνεια και εξηγήσεις να διαπομπεύεται από το κυβερνητικό θεωρείο ,να θεωρείται αυτόματα προδότης, γερμανοτσολιάς, πουλημένος κονδυλοφόρος των οικονομικών συμφερόντων , ύποπτο δημοσιογραφικό τομάρι   που πρέπει πάση θυσία να φιμωθεί και να εξοντωθεί για να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν.

  

Αν απ την άλλη  ο αντιδρών στις κυβερνητικές εντολές είναι δημόσιος λειτουργός ή πρώην δικαστικός που πρέπει να συνεργαστεί πειθήνια για την εκπλήρωση των κυβερνητικών στόχων  τότε να λερώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη η υπόληψη του , να παρουσιάζεται σε κομματικά πρωτοσέλιδα ως  υπηρέτης αφεντικών του χρήματος ή ανίκανος να επιτελέσει το έργο του , να στιγματίζεται ως ύποπτος πολιτικά συνεργάτης των αντιπάλων και να απομακρύνεται με συνοπτικές διαδικασίες με απόφαση του Πρωθυπουργού ή του υπουργικού συμβουλίου πριν καν μπορέσει να υπερασπιστεί την αθωότητά του ή αποδείξει την εντιμότητά του.

Μπορεί ο λαός να αδιαφορεί  τώρα ή να σκύβει το κεφάλι βουτηγμένος στα προβλήματά του παλεύοντας να ανταποκριθεί στο νέο τσουνάμι φόρων .Μπορεί να δικαιολογεί τις ακρότητες της κυβέρνησης ακόμη και να χειροκροτεί τη θεάρεστη  εκστρατεία   τιμωρίας όσων τολμούν να ψελλίσουν ότι όλοι μας έχουμε την ευθύνη για το κατάντημα της χώρας.

Πριν το καταλάβουν , όμως, οι καλομοκαβαλάρηδες θα κληθούν να αφιππεύσουν -θύματα της  αλαζονείας   της εξουσίας τους και του αριστερού καθεστωτισμού τους που τους έκανε να πιστέψουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως στο όνομα του λαού μπορείς να ταϊζεις   για χρόνια  τον κόσμο κουτόχορτο. 

Είναι κοινός τόπος ότι η αλαζονεία συμβαδίζει με την εξουσία.

Είναι κοινός τόπος ότι η αλαζονεία συμβαδίζει με την εξουσία.Το έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές στο παρελθόν, το διαπιστώνουμε για μια φορά ακόμα με τη νέα κυβέρνηση .Παρά τις διακηρύξεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο  ,υπουργοί, βουλευτές και στελέχη με περισσή αυταρέσκεια , εκφράζονται απαξιωτικά είτε για πολιτικούς αντιπάλους, είτε για πολίτες και κοινωνικά στρώματα που τολμούν να έχουν αντιρρήσεις για την πολιτική τους.

Τελευταίο δείγμα αυτής της αντίληψης η δήλωση του υπουργού Παιδείας ότι η επιβολή ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση αφορά...πενταροδεκάρες.Όπως και η ανάλογη δήλωση βουλευτή ότι το μέτρο δεν έχει πολιτικό κόστος γιατί δεν αφορά την εκλογική βάση του Σύριζα.Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την άγνοια της πραγματικότητας, την αδιαφορία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια μερίδα της κοινωνίας,που επιλέγει από ανάγκη να στέλνει τα παιδιά της σε ιδιωτικό σχολείο ή την ευκολία με την οποία προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα;Όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός επιλέγει να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο,γιατί προφανώς δεν εμπιστεύεται το δημόσιο,είναι πρόκληση ο υπουργός του να  υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών.

Και δεν είναι φυσικά ο μόνος. Αντίστοιχα ο υπουργός Επικρατείας για να υπερασπίσει το διάτρητο νομοσχέδιο του με περισσή οίηση απαξίωσε το ΕΣΡ και όσους εκφράζουν αντιρρήσεις. Το ίδιο κάνουν συστηματικά και άλλοι υπουργοί σε θέματα της αρμοδιότητας τους ,αλλά και βουλευτές που θεωρούν ότι αυτοί και μόνοι εκφράζουν πλέον τις αγωνίες και τις  απόψεις του ελληνικού λαού.

Η αλαζονεία  και η υπερφιαλοσύνη δεν αποτέλεσαν ποτέ καλό σύμβουλο για τούς κατέχοντες τους θώκους της εξουσίας. Έχει αποδειχτεί πολλάκις στην πρόσφατη ιστορία, αλλά δυστυχώς τα παθήματα των άλλων δεν γίνονται μαθήματα για .Ας προσγειωθούν όμως  υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη, όσο γίνεται νωρίτερα στην πραγματικότητα, γιατί τα όρια ανοχής και αντοχής της κοινωνίας είναι πλέον ελαχιστοποιημένα.Διαφορετικά  πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι οι καρέκλες της εξουσίας είναι ναρκοθετημένες...

Η καρέκλα είναι γλυκιά

Ακουσα προχθές το βράδυ τον υπουργό Εργασίας να επαναλαμβάνει αρκετές φορές το αγαπημένο του μότο πως είναι αριστερός, πως το κόμμα του είναι αριστερό, πως η κυβέρνηση που μετέχει είναι αριστερή και πως γενικά, σαν αριστεροί που είναι, δεν γίνεται να κάνουν ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι. Κι είχε δίκιο. Κάνουν χειρότερα.

Ωστόσο, εκείνο που με προβλημάτισε δεν ήταν οι συγκρίσεις ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, αλλά η επιμονή του υπουργού να αναζητεί κουραστικά άλλοθι στην ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα για όσα αυτός και οι -κατά δήλωσή τους- ομοϊδεάτες του αποφασίζουν κι εφαρμόζουν. Εμάς εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι τι κάνουν, κι απ’ αυτό και μόνο κρίνονται.

Υπάρχει, βέβαια, η γνωστή δικαιολογία πως έπρεπε να αποφύγουμε τα χειρότερα και πως οι δανειστές είναι σκληροί κι αδίστακτοι, αλλά ούτε ο Κατρούγκαλος ούτε και κανένας άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ θα με πείσει ότι είναι σοβαρό και υπεύθυνο ένα κόμμα που καταντά να εφαρμόσει μια διαμετρικά αντίθετη με τις αρχές και τα πιστεύω του πολιτική. Στη ζωή και στην πολιτική υπάρχει πάντα και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. ‘Η εν προκειμένω ο δρόμος του Λαφαζάνη και των συντρόφων του.

Φυσικά δεν ήμουν και δεν είμαι ομοϊδεάτης του, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να του αναγνωρίζω την ιδεολογικοπολιτική του συνέπεια. Οπως και των συντρόφων του άλλωστε. Θα μπορούσαν να είναι υπουργοί και βουλευτές, αλλά προτίμησαν να σταθούν συνεπείς στα όσα πιστεύουν και διακηρύσσουν. Προφανώς γιατί πιστεύουν στη μία και μοναδική αλήθεια: πως εκείνο που προσδιορίζει τον πολιτικό είναι οι πράξεις του και μόνο αυτές. Τα υπόλοιπα είναι σανό για τα κορόιδα.

Εχουμε μια κυβέρνηση που αποτελείται από ανθρώπους που μπήκαν στην πολιτική για να πολεμήσουν τη Δεξιά, τις αρχές της και τις μεθόδους της, και βρέθηκαν να έχουν συμβιβαστεί, να ακολουθούν τις αρχές της και να εφαρμόζουν τις μεθόδους της. Λένε ότι επέλεξαν τον δρόμο αυτόν για να σώσουν την πατρίδα. Θα μπορούσαν να αφήσουν τη δουλειά στους βεριτάμπλ δεξιούς. Αλλά η δουλειά πήγαινε μαζί με την καρέκλα. Και η καρέκλα είναι γλυκιά.