Το τίμημα του ψεύδους για τον κ. Τσίπρα

Αν προσέξει κανείς τις ανόρεχτες προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων θα διαπιστώσει μια σημαντική λεπτομέρεια που ίσως αποτελεί ένα δείγμα για τις διαθέσεις των πολιτών εν όψει της κάλπης. Στις ομιλίες του κ. Αλέξη Τσίπρα, διότι αυτές έχουν μια σημασία, δεν υπάρχει πια το πλήθος αλλά κυρίως απουσιάζει το πάθος των προηγούμενων αναμετρήσεων, όπως συνέβαινε τον Ιανουάριο και πολύ περισσότερο τον Ιούλιο στην τρέλα του όχι που έγινε ναι. Η διάλυση του κόμματος μετά την αλλαγή πορείας και τη διάσπαση που ακολούθησε φαίνεται πως διατρέχει οριζοντίως και καθέτως το ευρύτερο ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Αποχώρησαν τα πιο δραστήρια στελέχη, αλλά και όσοι έμειναν ιδιωτεύουν ή κινούνται χαλαρά χωρίς διάθεση σύγκρουσης και αναμέτρησης με τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Το έλλειμμα αυτό, ανεξαρτήτως των άμεσων συνεπειών στην καμπάνια του κόμματος, αντανακλά τις διαθέσεις όσων διαψεύσθηκαν τόσο γρήγορα και τόσο ηχηρά από τις υποσχέσεις του κ. Τσίπρα. Η απογοήτευση μεγαλώνει, καθώς έκανε το σκόπιμο λάθος να επιμένει στο ψέμα και πολλούς μήνες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου και ενώ έβλεπε τη χώρα να καταρρέει μέρα με τη μέρα, εκείνος φλέρταρε με τα σενάρια της δραχμής. Αυτό το χάσμα στη σχέση του κ. Τσίπρα με τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις με την πλήρη ανατροπή των λεγομένων ποιοτικών χαρακτηριστικών. Η κατάσταση αυτή μάλιστα δείχνει να επηρεάζει ευθέως τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος μοιάζει σκιά του εαυτού του. Μονίμως απολογείται και αδυνατεί να επιβάλει οιοδήποτε δίλημμα, ενώ δεν έχει βρει ένα σύνθημα που να αντέχει. Επιπροσθέτως η πολιτική αδυναμία τείνει να εξελιχθεί σε καταστροφή από τη στιγμή που έκανε το λάθος να περιορίσει το ενδεχόμενο συμμαχιών για την επόμενη μέρα με τους ΑΝΕΛ που καταρρέουν. Το όψιμο άνοιγμα που επιχειρεί φοβίζει παρά συγκινεί, ενώ εδραιώνει την υποψία ενδεχόμενης ήττας σε πεποίθηση και αυτό δημιουργεί αλυσιδωτές συνέπειες και ανεξέλεγκτες απώλειες. Αλλωστε ουδείς μπορεί να αποκρύψει ένα κλίμα παραίτησης που συνοδεύει τα περισσότερα στελέχη στις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Στις δύο εβδομάδες που μένουν θα αποδειχθεί αν ο κ. Τσίπρας είναι σε θέση να αλλάξει τα δεδομένα ή να αποδεχθεί το μοιραίο, πληρώνοντας το τίμημα των επιλογών του.

Τι και γιατί θα ψηφίσουμε άραγε .

Οσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές και ο χρόνος πυκνώνει, μεγαλώνει ένα αίσθημα αδιεξόδου. Γι’ αυτό και αυξάνεται, από μια, πρώτη, εμπειρική παρατήρηση, ο αριθμός όσων δηλώνουν ότι «δεν θα ψηφίσουν». Αμφιθυμία, κόπωση, ματαιότητα, ματαίωση και ένας διαφορετικός θυμός. Τι και γιατί θα ψηφίσουμε άραγε τώρα που το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» κατέρρευσε (μόνο κάποιοι αναχωρητές - σκηνίτες αρνούνται να το δουν), η οργή των δε εναντίον των μεν φαίνεται καθαρά πως δεν ήταν παρά μια βολική (αυτ)απάτη, ενώ οι χρήσιμοι «άλλοι» (ξένοι, δανειστές, μνημονιακοί, κ.ο.κ) αποχρωματίζονται; Για ένα πολιτικό σύστημα και ένα λαό που αρνιόταν να δει την πραγματικότητα ποια μεγαλύτερη τιμωρία από μια εκλογική αναμέτρηση που έχει ένα και μόνο αντικείμενο: τη διαχείριση αυτής ακριβώς της πραγματικότητας που προσπαθούσαμε να αποφύγουμε επαυξημένης μάλιστα, το τελευταίο οκτάμηνο, κατά μερικές δεκάδες δισ. ευρώ! Πίσω λοιπόν από την απαξίωση όσων δηλώνουν πως θα απόσχουν από τη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση, της 20ής Σεπτεμβρίου, υπάρχει ένα ισχυρό κίνητρο: να μην αναλάβουν το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί για το τέλος των ψεμάτων.

Ασφαλώς και το ίδιο το πολιτικό σύστημα υπεκφεύγει ευσχήμως να κατονομάσει τα προβλήματα και να αναφέρει πιθανές -έστω και με αποκλίσεις- λύσεις που θα εφαρμόσει. Ασχολείται προεκλογικά με αυτό που ξέρει καλύτερα: να υπολογίζει συσχετισμούς δυνάμεων, να «απαντάει» στους εξυπνακισμούς του αντιπάλου, να σκιαμαχεί αντί να μονομαχεί για να εδραιώσει την πορεία της χώρας προς την ανάκαμψη. Είναι, πράγματι, αποκαλυπτική η τραγική ειρωνεία αυτών των εκλογών. Θα μπορούσαν να αποφευχθούν, γίνονται για τους λάθος λόγους, αλλά όσο φεύγει το προπέτασμα καπνού και αναδύονται καθαρές, χωρίς άλλες ψευδαισθήσεις δηλαδή, οι γραμμές του χρεοκοπημένου τοπίου, προβάλλει και το μέγεθος της κρισιμότητάς τους. Η συμμετοχή είναι συνειδησιακά υποχρεωτική. Τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού είναι δεδομένα, δοκιμασμένα, με την αποτυχία να βαραίνει στη ζυγαριά. Ομως αυτά υπάρχουν, με αυτά θα πορευτούμε. Κλείνοντας πεισματικά τα μάτια ή γυρίζοντας επιδεικτικά την πλάτη και αναθέτοντας τη διακυβέρνηση της χώρας στην επιλογή των «άλλων», ένα πράγμα μόνο υπερασπιζόμαστε: τον διαρκώς θυματοποιημένο, ανικανοποίητο και ανεύθυνο εαυτούλη.

Αυτούς χρειάζεται ο τόπος.

Είναι περίπου δεδομένο, με βάση τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, ότι το κύριο μήνυμα της κάλπης της 20ής Σεπτεμβρίου θα είναι η υποχρέωση του όποιου κόμματος καταλάβει την πρώτη θέση ν' αναζητήσει με ποιον ή ποιους θα συμπράξει, προκειμένου από κοινού να διασφαλίσουν την αναγκαία για την ομαλή πορεία του τόπου κυβερνητική σταθερότητα.

Αλλά αν αυτή είναι η βασική προϋπόθεση για τη σύμπραξη ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων στη λήψη και τη στήριξη των δύσκολων αποφάσεων που η νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί να πάρει, εξίσου σημαντική θα είναι και η επιλογή εκείνων που θα κληθούν να στελεχώσουν την κυβέρνηση. Γιατί στις δύσκολες ώρες που ζούμε, το τιμόνι της χώρας θα πρέπει να είναι στα χέρια ανθρώπων που μπορούν πραγματικά να προσφέρουν στην προσπάθεια για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και όχι εκείνων που απλώς κρίνονται ότι είναι κομματικά ή πολιτικά χρήσιμοι.

Αδιαμφισβήτητη απόδειξη αυτής της ανάγκης είναι τα μέτρα και οι αποφάσεις που ανακοινώθηκαν από τους συναρμόδιους για το μεταναστευτικό ζήτημα υπουργούς. Το γεγονός ότι είχαν ελάχιστα μόνο εικοσιτετράωρα στη διάθεσή τους για να μελετήσουν τις παραμέτρους του προβλήματος, δεν τους εμπόδισε να διαμορφώσουν ένα σοβαρό σχέδιο δράσης που, αν μη τι άλλο, θ' αξιοποιήσει τους εγκαταλειμμένους κοινοτικούς πόρους, θα περιορίσει την ανεξέλεγκτη εισβολή στα νησιά μας και θ' αποτρέψει τις δυσάρεστες παρενέργειές της σε βάρος του τουρισμού μας.

Μακάρι το παράδειγμα αυτό ν' αποτελέσει τον κανόνα για τον σχηματισμό της όποιας κυβέρνησης κληθεί να διαχειριστεί τις τύχες του λαού και του τόπου. Το μοντέλο των κομματικά αρεστών δυστυχώς έχει επανειλημμένα αποτύχει τα τελευταία χρόνια. Είναι πια η ώρα για τους ικανούς και καταξιωμένους. Αυτούς χρειάζεται ο τόπος.

Δελτίο θυέλλης

Με μετεωρολογικούς όρους η εικόνα που δίνει η Ευρωζώνη στις αρχές Σεπτεμβρίου θα διαβαζόταν ως δελτίο θυέλλης. Σε επικοινωνιακό όμως επίπεδο εξακολουθεί να κυριαρχεί μια επίφαση σταθερότητας και ακινησίας, μια ψευδαίσθηση ότι η μονομερής λιτότητα που έχει επιβάλει η Γερμανία στους εταίρους της είναι μια δεδομένη και μη αμφισβητήσιμη σταθερά.

Αύριο, στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη, οι κεντρικοί τραπεζίτες θα διαπιστώσουν και επισήμως ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης δεν έφερε μέχρι στιγμής αποτελέσματα, δεν τόνωσε τη ζήτηση και συνεπώς δεν απομάκρυνε τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ευρωζώνης σε σπιράλ αποπληθωρισμού. Πρόκειται για προαναγγελθείσα έκπληξη, καθώς από τη μια μεριά ο Ντράγκι δημιουργεί ρευστότητα 60 δισ. τον μήνα και από την άλλη η προσαρμογή στο πλαφόν 3% των ελλειμμάτων που προβλέπει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο ακυρώνει την όποια προσδοκώμενη επίδραση της ποσοτικής χαλάρωσης.

Με άλλα λόγια, αν η ΕΚΤ έχει φθάσει στην εξάντληση των ορίων της παρέμβασής της, η ευθύνη τώρα είναι στις πολιτικές ηγεσίες, που ή θα αμφισβητήσουν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, ή θα αποδεχθούν ως αναπόφευκτη μια ύφεση μακράς διαρκείας στην Ευρωζώνη σαν αυτή που έπληξε την Ιαπωνία μετά το 1990. Την ίδια στιγμή η Γαλλία, με τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας Μακρόν στη Suddeutsche Zeitung επαναφέρει όχι μόνον την πρόταση Ολάντ για κυβέρνηση της Ευρωζώνης, αλλά για συνολική επανίδρυσή της, με έναν υπερεπίτροπο που θα συντονίζει την οικονομική, κοινωνική και δημοσιονομική πολιτική των 19, στη βάση της αρχής ότι τα ισχυρά κράτη θα βοηθούν τα πιο αδύναμα.

Τα παραπάνω βρίσκονται στους αντίποδες του σχεδίου Σόιμπλε για αφαίρεση από την Επιτροπή των αρμοδιοτήτων ελέγχου εφαρμογής των Συνθηκών ώστε να μην υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης αποκλίσεων από τη δημοσιονομική λιτότητα, αλλά αυτόματη επιβολή κυρώσεων από μια ανεξάρτητη Αρχή. Είναι φανερό ότι Παρίσι και Βερολίνο περιχαρακώνονται προληπτικά για μια μεγάλη αντιπαράθεση, που προσδιορίζεται ότι θα ξεσπάσει μέσα στο 2016. Την 1.1.2016 την προεδρία της ΕΕ την αναλαμβάνει η Ολλανδία, και διάχυτη είναι πεποίθηση ότι θα πάρει την ευθύνη με κάποια πρωτοβουλία του Ντάισελμπλουμ να προωθήσει το σχέδιο Σόιμπλε. Θα έχουν προηγηθεί τα όποια μηνύματα από τις εκλογές σε Πορτογαλία και Ισπανία, και βέβαια η σκληρή ενδοευρωπαϊκή αντιπαράθεση εντός του 2016 θα επηρεάσει αποφασιστικά το δημοψήφισμα στη Βρετανία αλλά και τις εκλογές στη Γαλλία και τη Γερμανία την άνοιξη και το φθινόπωρο του 2017 αντίστοιχα.

Δυο γάιδαροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα.

Το ξέρουμε όλοι πόσο αρέσουν σε εμάς τους Ελληνες τα παραμύθια. Οπως ξέρουμε και πόσο εύκολα σπεύδουμε συχνά-πυκνά να ερμηνεύουμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας ακόμη και άσχετα γεγονότα και καταστάσεις. Το δόγμα του «κίτρινου Τύπου» πως «αν οι απόψεις μας δεν συμφωνούν με τα γεγονότα, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα» αποτελεί συχνά τον κανόνα για πολλούς. Και τελευταίο θύμα αυτού του κανόνα είναι εκείνο το δύσμοιρο 62% του δημοψηφίσματος που τελικά κατάντησε κάτι σαν περιουσιακό στοιχείο που οι διαζευχθέντες τσιπραϊκοί και λαφαζανικοί διεκδικούν ο καθένας για λογαριασμό του.

Φυσικά για την περίπτωση ισχύει το γνωστό ότι «δυο γάιδαροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα». Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε. Στα μπάσταρδα ερωτήματα μπάσταρδες απαντήσεις παίρνεις. Ας έβαζαν, αν τολμούσαν, ως ερώτημα το «ευρώ ή δραχμή» ή το «ναι σε νέο Μνημόνιο ή όχι» για να ξέρει και ο πολίτης τι απάντηση να δώσει. Αλλά να λέει το 62% «όχι σε ένα σχέδιο μέτρων που έχει αποσυρθεί» και να αποφαίνεται ο Τσίπρας ότι αυτό το 62% τον εξουσιοδότησε να κάνει νέα διαπραγμάτευση και να υπογράψει ένα σκληρότερο πρόγραμμα σημαίνει πως ή μας θεωρεί ηλιθίους ή διακατέχεται από επικίνδυνες για την ψυχική ισορροπία του ψευδαισθήσεις.

Αλλωστε, καμιά σημασία δεν έχουν πια οι όποιες αλχημείες επιχειρούν να τσουβαλιάσουν τις ψήφους των χρυσαυγιτών, των λαφαζανικών, του ΚΚΕ αλλά και άλλων και να τις εκχωρήσουν στον οιονδήποτε. Γιατί από το δημοψήφισμα και μέχρι τώρα έχει κυλήσει πολύ νερό στ' αυλάκι και πάμε σε εκλογές με τον λαό να αγωνιά για το μέλλον του και να θέλει να ακούσει πέντε σοβαρά λόγια για τις προοπτικές και τις δυνατότητες που υπάρχουν. Τι φαντασιώνεται ο καθένας ή με ποιες ψευδαισθήσεις ζει, λίγο τον απασχολεί. Και καλό θα είναι να το καταλάβουν αυτό οι διεκδικούντες την ψήφο των πολιτών. Ούτε στον Ιανουάριο, ούτε στον Απρίλιο, ούτε καν στον Ιούλιο είμαστε. Κι ας μη γελιέται ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός. Ποτέ άλλοτε κόμμα δεν έβλαψε τόσο πολύ τον τόπο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και ποτέ άλλοτε πολιτικό ίνδαλμα δεν αποκαθηλώνεται προτού καλά καλά μεσουρανήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνος του, ακόμα και αποκαθαρμένος από τους δραχμιστές.

Κανείς δεν αμφιβάλλει και οι Ευρωπαίοι μάς το λένε συνεχώς ότι το πρόγραμμα που εγκρίθηκε πρόσφατα συνιστά την τελευταία ευκαιρία για τη χώρα να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνος του, ακόμα και αποκαθαρμένος από τους δραχμιστές, ακόμα και αν πετύχει αυτοδυναμία στις φθινοπωρινές εκλογές, πράγμα μάλλον απίθανο, δεν φαίνεται ικανός να εφαρμόσει τους όρους της συμφωνίας. Τις προάλλες ακόμα, ο κ. Τσίπρας επέμεινε ότι σύρθηκε εκβιαζόμενος στην υπογραφή του, ότι δεν αποδέχεται την ιδιοκτησία του και ότι θα το συνοδεύσει με παράλληλα μέτρα αντίρροπης στόχευσης.

Το ίδιο περίπου ισχύει και για τις υπόλοιπες φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν την ευκαιρία να εφαρμόσουν τα Μνημόνια που υπέγραψαν επί πέντε χρόνια και δεν τα κατάφεραν. Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται μια πανστρατιά των δυνάμεων που είναι πεισμένες για τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, που θα τις ενστερνιστούν, που θα τις εξηγήσουν στον ελληνικό λαό και θα τις υλοποιήσουν στην πράξη. Κανένα πολιτικό κόμμα δεν διαθέτει σήμερα το εκτόπισμα και την αποφασιστικότητα που απαιτείται για την εφαρμογή ενός εξαιρετικά δύσκολου προγράμματος. Αραγε θα κατανοηθεί έγκαιρα αυτή η κραυγαλέα αλήθεια και θα αναληφθούν οι ανάλογες πολιτικές πρωτοβουλίες ή θα εξαντληθούμε και σε άλλες κοκορομαχίες και σε άλλες εκλογικές αναμετρήσεις, που θα δημιουργήσουν νέα αδιέξοδα και θα οδηγήσουν τελικά τη χώρα στον γκρεμό;

Και αυτή τη φορά το καταστροφικό αποτέλεσμα θα είναι αναπόφευκτο, πολλώ μάλλον που κανείς δεν θα καταλάβει γιατί αναζητούμε νέα πλειοψηφία που θα εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο, τη στιγμή που το ψήφισαν ήδη 220 βουλευτές και αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, τη μόνη πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει η χώρα.

Ολες οι πολιτικές δυνάμεις, και τουλάχιστον το ευρωπαϊκό μέτωπό τους, έχουν πατριωτικό καθήκον να συνέλθουν, να εγκαταλείψουν τη στείρα αντιπαράθεση και να ενεργήσουν υπεύθυνα.

Ο Τσίπρας προκαλεί αστάθεια

Υστερα από επτά μήνες διακυβέρνησης από μια ομάδα ιδεοληπτικών και ανεπάγγελτων η χώρα βρέθηκε τρία χρόνια πίσω στην οικονομία και μερικές δεκαετίες στον δημόσιο λόγο. Το θράσος τους στην κατασυκοφάντηση των αντιπάλων τους χωρίς όρια, η προσβολή κάθε διαφορετικής φωνής, αλλά πρωτίστως η σκόπιμη διαστρέβλωση της πραγματικότητας ήταν στην ημερήσια διάταξη της παρέας που μας κυβερνούσε διαλύοντας τα πάντα.

Ετοίμαζαν μάλιστα, όπως ομολογήθηκε αρμοδίως, τη μετάβαση στην κόλαση της δραχμής, αλλά ευτυχώς για τον τόπο την υστάτη ώρα βρέθηκαν δυο-τρεις νοήμονες που έβαλαν φρένο στην τρέλα και τότε άρχισαν τα όργανα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί τα συζητούσαν, μαζί τα σχεδίαζαν και τα έβρισκαν άκρως επαναστατικά και πρωτοπόρα, αλλά ο... Θεός έβαλε το χέρι του και σταμάτησαν στο παρά ένα, αφού όμως φόρτωσαν τον τόπο με μερικά δισ. επιπλέον.

Από όσα λένε τώρα, και κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας, δεν άλλαξαν μυαλά, απλώς ισχυρίζονται ότι έκαναν έναν ελιγμό και αποδέχτηκαν ένα Μνημόνιο το οποίο δεν πιστεύουν και δεν θέλουν να υλοποιηθεί. Συνεπώς, πάλι στα ίδια είμαστε και οι φαντασιώσεις συνεχίζονται με τη διαφορά ότι τώρα αποκαλύπτεται πλήρως πως αυτοσκοπός της παρέας που κυβερνούσε είναι η εξουσία πάση θυσία και όχι η σωτηρία του τόπου.

Ο κ. Τσίπρας, που παριστάνει τον σχολιαστή εκ του μακρόθεν για τα έργα και τις ημέρες του στο επτάμηνο που ήταν πρωθυπουργός, θέτει εκβιαστικό δίλημμα στους πολίτες για να υφαρπάξει την ψήφο τους χωρίς καμιά ειλικρινή μεταμέλεια για τα προηγούμενα ψεύδη και κανένα σχέδιο για την επόμενη μέρα. Ζητά «καθαρή εντολή» και αυτοδυναμία για να εξασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα, παραγνωρίζοντας ότι ο βασικός παράγων αστάθειας είναι ο ίδιος και η χαοτική πολιτική του στάση.

Είναι σύνηθες τα κόμματα και οι αρχηγοί τους να λένε υπερβολές, ενίοτε και ψεύδη, κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά να προσαρμόζονται σταδιακά στην πραγματικότητα εφόσον καταλάβουν την εξουσία. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε ένα διαρκές παραλήρημα μπουρδολογίας και πολιτικής τρέλας που δυστυχώς συνεχίζεται σε νέα εκδοχή στην κούρσα της προεκλογικής περιόδου με αυταπόδεικτα ψεύδη χωρίς ίχνος συστολής. Αν και τώρα οι πολίτες δεν αντιληφθούν την πραγματικότητα και βολευτούν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων, τότε δυστυχώς ο τόπος δεν έχει μέλλον και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του.