Δελτίο θυέλλης

Με μετεωρολογικούς όρους η εικόνα που δίνει η Ευρωζώνη στις αρχές Σεπτεμβρίου θα διαβαζόταν ως δελτίο θυέλλης. Σε επικοινωνιακό όμως επίπεδο εξακολουθεί να κυριαρχεί μια επίφαση σταθερότητας και ακινησίας, μια ψευδαίσθηση ότι η μονομερής λιτότητα που έχει επιβάλει η Γερμανία στους εταίρους της είναι μια δεδομένη και μη αμφισβητήσιμη σταθερά.

Αύριο, στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη, οι κεντρικοί τραπεζίτες θα διαπιστώσουν και επισήμως ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης δεν έφερε μέχρι στιγμής αποτελέσματα, δεν τόνωσε τη ζήτηση και συνεπώς δεν απομάκρυνε τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ευρωζώνης σε σπιράλ αποπληθωρισμού. Πρόκειται για προαναγγελθείσα έκπληξη, καθώς από τη μια μεριά ο Ντράγκι δημιουργεί ρευστότητα 60 δισ. τον μήνα και από την άλλη η προσαρμογή στο πλαφόν 3% των ελλειμμάτων που προβλέπει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο ακυρώνει την όποια προσδοκώμενη επίδραση της ποσοτικής χαλάρωσης.

Με άλλα λόγια, αν η ΕΚΤ έχει φθάσει στην εξάντληση των ορίων της παρέμβασής της, η ευθύνη τώρα είναι στις πολιτικές ηγεσίες, που ή θα αμφισβητήσουν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, ή θα αποδεχθούν ως αναπόφευκτη μια ύφεση μακράς διαρκείας στην Ευρωζώνη σαν αυτή που έπληξε την Ιαπωνία μετά το 1990. Την ίδια στιγμή η Γαλλία, με τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας Μακρόν στη Suddeutsche Zeitung επαναφέρει όχι μόνον την πρόταση Ολάντ για κυβέρνηση της Ευρωζώνης, αλλά για συνολική επανίδρυσή της, με έναν υπερεπίτροπο που θα συντονίζει την οικονομική, κοινωνική και δημοσιονομική πολιτική των 19, στη βάση της αρχής ότι τα ισχυρά κράτη θα βοηθούν τα πιο αδύναμα.

Τα παραπάνω βρίσκονται στους αντίποδες του σχεδίου Σόιμπλε για αφαίρεση από την Επιτροπή των αρμοδιοτήτων ελέγχου εφαρμογής των Συνθηκών ώστε να μην υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης αποκλίσεων από τη δημοσιονομική λιτότητα, αλλά αυτόματη επιβολή κυρώσεων από μια ανεξάρτητη Αρχή. Είναι φανερό ότι Παρίσι και Βερολίνο περιχαρακώνονται προληπτικά για μια μεγάλη αντιπαράθεση, που προσδιορίζεται ότι θα ξεσπάσει μέσα στο 2016. Την 1.1.2016 την προεδρία της ΕΕ την αναλαμβάνει η Ολλανδία, και διάχυτη είναι πεποίθηση ότι θα πάρει την ευθύνη με κάποια πρωτοβουλία του Ντάισελμπλουμ να προωθήσει το σχέδιο Σόιμπλε. Θα έχουν προηγηθεί τα όποια μηνύματα από τις εκλογές σε Πορτογαλία και Ισπανία, και βέβαια η σκληρή ενδοευρωπαϊκή αντιπαράθεση εντός του 2016 θα επηρεάσει αποφασιστικά το δημοψήφισμα στη Βρετανία αλλά και τις εκλογές στη Γαλλία και τη Γερμανία την άνοιξη και το φθινόπωρο του 2017 αντίστοιχα.

Δυο γάιδαροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα.

Το ξέρουμε όλοι πόσο αρέσουν σε εμάς τους Ελληνες τα παραμύθια. Οπως ξέρουμε και πόσο εύκολα σπεύδουμε συχνά-πυκνά να ερμηνεύουμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας ακόμη και άσχετα γεγονότα και καταστάσεις. Το δόγμα του «κίτρινου Τύπου» πως «αν οι απόψεις μας δεν συμφωνούν με τα γεγονότα, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα» αποτελεί συχνά τον κανόνα για πολλούς. Και τελευταίο θύμα αυτού του κανόνα είναι εκείνο το δύσμοιρο 62% του δημοψηφίσματος που τελικά κατάντησε κάτι σαν περιουσιακό στοιχείο που οι διαζευχθέντες τσιπραϊκοί και λαφαζανικοί διεκδικούν ο καθένας για λογαριασμό του.

Φυσικά για την περίπτωση ισχύει το γνωστό ότι «δυο γάιδαροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα». Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε. Στα μπάσταρδα ερωτήματα μπάσταρδες απαντήσεις παίρνεις. Ας έβαζαν, αν τολμούσαν, ως ερώτημα το «ευρώ ή δραχμή» ή το «ναι σε νέο Μνημόνιο ή όχι» για να ξέρει και ο πολίτης τι απάντηση να δώσει. Αλλά να λέει το 62% «όχι σε ένα σχέδιο μέτρων που έχει αποσυρθεί» και να αποφαίνεται ο Τσίπρας ότι αυτό το 62% τον εξουσιοδότησε να κάνει νέα διαπραγμάτευση και να υπογράψει ένα σκληρότερο πρόγραμμα σημαίνει πως ή μας θεωρεί ηλιθίους ή διακατέχεται από επικίνδυνες για την ψυχική ισορροπία του ψευδαισθήσεις.

Αλλωστε, καμιά σημασία δεν έχουν πια οι όποιες αλχημείες επιχειρούν να τσουβαλιάσουν τις ψήφους των χρυσαυγιτών, των λαφαζανικών, του ΚΚΕ αλλά και άλλων και να τις εκχωρήσουν στον οιονδήποτε. Γιατί από το δημοψήφισμα και μέχρι τώρα έχει κυλήσει πολύ νερό στ' αυλάκι και πάμε σε εκλογές με τον λαό να αγωνιά για το μέλλον του και να θέλει να ακούσει πέντε σοβαρά λόγια για τις προοπτικές και τις δυνατότητες που υπάρχουν. Τι φαντασιώνεται ο καθένας ή με ποιες ψευδαισθήσεις ζει, λίγο τον απασχολεί. Και καλό θα είναι να το καταλάβουν αυτό οι διεκδικούντες την ψήφο των πολιτών. Ούτε στον Ιανουάριο, ούτε στον Απρίλιο, ούτε καν στον Ιούλιο είμαστε. Κι ας μη γελιέται ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός. Ποτέ άλλοτε κόμμα δεν έβλαψε τόσο πολύ τον τόπο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και ποτέ άλλοτε πολιτικό ίνδαλμα δεν αποκαθηλώνεται προτού καλά καλά μεσουρανήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνος του, ακόμα και αποκαθαρμένος από τους δραχμιστές.

Κανείς δεν αμφιβάλλει και οι Ευρωπαίοι μάς το λένε συνεχώς ότι το πρόγραμμα που εγκρίθηκε πρόσφατα συνιστά την τελευταία ευκαιρία για τη χώρα να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνος του, ακόμα και αποκαθαρμένος από τους δραχμιστές, ακόμα και αν πετύχει αυτοδυναμία στις φθινοπωρινές εκλογές, πράγμα μάλλον απίθανο, δεν φαίνεται ικανός να εφαρμόσει τους όρους της συμφωνίας. Τις προάλλες ακόμα, ο κ. Τσίπρας επέμεινε ότι σύρθηκε εκβιαζόμενος στην υπογραφή του, ότι δεν αποδέχεται την ιδιοκτησία του και ότι θα το συνοδεύσει με παράλληλα μέτρα αντίρροπης στόχευσης.

Το ίδιο περίπου ισχύει και για τις υπόλοιπες φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν την ευκαιρία να εφαρμόσουν τα Μνημόνια που υπέγραψαν επί πέντε χρόνια και δεν τα κατάφεραν. Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται μια πανστρατιά των δυνάμεων που είναι πεισμένες για τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, που θα τις ενστερνιστούν, που θα τις εξηγήσουν στον ελληνικό λαό και θα τις υλοποιήσουν στην πράξη. Κανένα πολιτικό κόμμα δεν διαθέτει σήμερα το εκτόπισμα και την αποφασιστικότητα που απαιτείται για την εφαρμογή ενός εξαιρετικά δύσκολου προγράμματος. Αραγε θα κατανοηθεί έγκαιρα αυτή η κραυγαλέα αλήθεια και θα αναληφθούν οι ανάλογες πολιτικές πρωτοβουλίες ή θα εξαντληθούμε και σε άλλες κοκορομαχίες και σε άλλες εκλογικές αναμετρήσεις, που θα δημιουργήσουν νέα αδιέξοδα και θα οδηγήσουν τελικά τη χώρα στον γκρεμό;

Και αυτή τη φορά το καταστροφικό αποτέλεσμα θα είναι αναπόφευκτο, πολλώ μάλλον που κανείς δεν θα καταλάβει γιατί αναζητούμε νέα πλειοψηφία που θα εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο, τη στιγμή που το ψήφισαν ήδη 220 βουλευτές και αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, τη μόνη πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει η χώρα.

Ολες οι πολιτικές δυνάμεις, και τουλάχιστον το ευρωπαϊκό μέτωπό τους, έχουν πατριωτικό καθήκον να συνέλθουν, να εγκαταλείψουν τη στείρα αντιπαράθεση και να ενεργήσουν υπεύθυνα.

Ο Τσίπρας προκαλεί αστάθεια

Υστερα από επτά μήνες διακυβέρνησης από μια ομάδα ιδεοληπτικών και ανεπάγγελτων η χώρα βρέθηκε τρία χρόνια πίσω στην οικονομία και μερικές δεκαετίες στον δημόσιο λόγο. Το θράσος τους στην κατασυκοφάντηση των αντιπάλων τους χωρίς όρια, η προσβολή κάθε διαφορετικής φωνής, αλλά πρωτίστως η σκόπιμη διαστρέβλωση της πραγματικότητας ήταν στην ημερήσια διάταξη της παρέας που μας κυβερνούσε διαλύοντας τα πάντα.

Ετοίμαζαν μάλιστα, όπως ομολογήθηκε αρμοδίως, τη μετάβαση στην κόλαση της δραχμής, αλλά ευτυχώς για τον τόπο την υστάτη ώρα βρέθηκαν δυο-τρεις νοήμονες που έβαλαν φρένο στην τρέλα και τότε άρχισαν τα όργανα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί τα συζητούσαν, μαζί τα σχεδίαζαν και τα έβρισκαν άκρως επαναστατικά και πρωτοπόρα, αλλά ο... Θεός έβαλε το χέρι του και σταμάτησαν στο παρά ένα, αφού όμως φόρτωσαν τον τόπο με μερικά δισ. επιπλέον.

Από όσα λένε τώρα, και κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας, δεν άλλαξαν μυαλά, απλώς ισχυρίζονται ότι έκαναν έναν ελιγμό και αποδέχτηκαν ένα Μνημόνιο το οποίο δεν πιστεύουν και δεν θέλουν να υλοποιηθεί. Συνεπώς, πάλι στα ίδια είμαστε και οι φαντασιώσεις συνεχίζονται με τη διαφορά ότι τώρα αποκαλύπτεται πλήρως πως αυτοσκοπός της παρέας που κυβερνούσε είναι η εξουσία πάση θυσία και όχι η σωτηρία του τόπου.

Ο κ. Τσίπρας, που παριστάνει τον σχολιαστή εκ του μακρόθεν για τα έργα και τις ημέρες του στο επτάμηνο που ήταν πρωθυπουργός, θέτει εκβιαστικό δίλημμα στους πολίτες για να υφαρπάξει την ψήφο τους χωρίς καμιά ειλικρινή μεταμέλεια για τα προηγούμενα ψεύδη και κανένα σχέδιο για την επόμενη μέρα. Ζητά «καθαρή εντολή» και αυτοδυναμία για να εξασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα, παραγνωρίζοντας ότι ο βασικός παράγων αστάθειας είναι ο ίδιος και η χαοτική πολιτική του στάση.

Είναι σύνηθες τα κόμματα και οι αρχηγοί τους να λένε υπερβολές, ενίοτε και ψεύδη, κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά να προσαρμόζονται σταδιακά στην πραγματικότητα εφόσον καταλάβουν την εξουσία. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε ένα διαρκές παραλήρημα μπουρδολογίας και πολιτικής τρέλας που δυστυχώς συνεχίζεται σε νέα εκδοχή στην κούρσα της προεκλογικής περιόδου με αυταπόδεικτα ψεύδη χωρίς ίχνος συστολής. Αν και τώρα οι πολίτες δεν αντιληφθούν την πραγματικότητα και βολευτούν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων, τότε δυστυχώς ο τόπος δεν έχει μέλλον και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Το παιχνίδι με τον... παπά!

Σε λίγες μέρες θα συγκεντρωθούμε εμείς οι υπερήφανοι Ελληνες, οι απόγονοι του Αριστοτέλη και του Δημόκριτου, έξω από τα εκλογικά τμήματα για να αυταπατηθούμε ότι θα επιλέξουμε επιτέλους τον εθνικό σωτήρα!

Και είναι αλήθεια ότι άρχισαν οι υποσχέσεις για τους μαγικούς τρόπους σωτηρίας μέσα και έξω από την Ευρώπη, με δραχμή ή ευρώ, πάντως ακούγονται από παντού διαβεβαιώσεις για τη σωτηρία μας και κάποιων ψηφοφόρων άρχισε να γλυκαίνει το αυτί τους ο ανένδοτος, θυμωμένος λόγος της Κωνσταντοπούλου και του Λαφαζάνη.

Σε φωτογραφικά μάλιστα στιγμιότυπα των τελευταίων ημερών εμφανίζονται από κοινού, σχεδόν αγκαλιασμένοι, ευτυχείς, χαρούμενοι με αυτή την ιδιάζουσα, ενστικτώδη, αναίτια αγαλλίαση σαν αυτήν που προκαλείται όταν κάποιοι επιτέλους βρίσκουν... τη γενιά τους!

Αυτές οι συγκεντρώσεις ενώπιον της κάλπης έχουν χάσει κάθε δημοκρατική ιερότητα και λίγο πολύ θυμίζουν συγκεντρώσεις περίεργων γύρω από τόπους όπου κάποιοι ταχυδακτυλουργοί παίζουν παπά. Εδώ το Μνημόνιο, εκεί το Μνημόνιο, πού είναι το Μνημόνιο; Εδώ η σωτηρία, εκεί η σωτηρία, πού είναι η σωτηρία; Ποντάρει ο κόσμος τα τελευταία του λεφτά που τα δίνει για τις εκλογικές μετακινήσεις, για βενζίνες και διόδια για να ασκήσει (μεγάλη κουβέντα αυτή!) το εκλογικό του δικαίωμα ελπίζοντας ότι επιτέλους αυτή τη φορά αντιλήφθηκε κάτω από ποιο φύλλο τράπουλας κρύβεται ο παπάς και θα τον βρει. Βέβαια δεν τον βρίσκει και μετά αγανακτεί ότι εξαπατήθηκε και ζητά οργισμένος την κεφαλή του παπατζή επί πίνακι!

Οχι, αγαπητέ μου εξαπατημένε, για μια ακόμα φορά δεν δικαιούσαι ούτε τη συμπάθεια ούτε τον οίκτο κανενός. Τι γύρευες εκεί τριγύρω στον παπατζή; Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να ψηφίσουμε, αλλά να το κάνουμε με κάποια περίσκεψη. Δεν είναι δυνατόν να πλησιάσεις την παρέα του κ. Λαφαζάνη και της κ. Κωνσταντοπούλου για να σωθείς.

Δεν το βλέπεις ότι εκεί μοιράζουν υποσχέσεις σαν τα λεφτά-δολώματα που μοιράζουν οι παπατζήδες ώσπου να σε «γλυκάνουν» και σου τα πάρουν όλα! Η μάλλον δεν θα τα πάρουν αυτοί, θα τα ρίξουν στο χάος του μυαλού τους. Και τότε τρέχα να στήσεις ειδικά δικαστήρια για να δικάσεις παπατζήδες.

Προσοχή στα «θα»

Επίσημα δεν έχουμε μπει στην προεκλογική περίοδο αλλά ανεπίσημα το ματς έχει αρχίσει. Και με τον τρόπο που αναμενόταν, φυσικά. Τυπικά όλοι εναντίον όλων, αλλά ουσιαστικά όλοι εναντίον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως δυναμικά. Με τις γνωστές και αναμενόμενες επικρίσεις του το κάθε κόμμα. Και με τις μεγαλόστομες ή μετριοπαθείς υποσχέσεις και διακηρύξεις του.

Ξέρω ότι για πολλούς, την πλειονότητα των ψηφοφόρων, όλα αυτά αρκούν ή και περισσεύουν. Λίγο ή πολύ την επιλογή τους την έχουν κάνει. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Οι αμφιταλαντευόμενοι, οι αναποφάσιστοι. Που ίσως να είναι και περισσότεροι απ' όσοι δείχνουν. Που περιμένουν, που συγκρίνουν, που συνεκτιμούν και που αρκετοί θα φτάσουν μέχρι και στην κάλπη σε κατάσταση αβεβαιότητας. Και που θέλουν ν' ακούσουν τι σκέφτονται οι δύο «μεγάλοι» κυρίως για την επόμενη μέρα.

Η βασική μετεκλογική πολιτική είναι δεδομένη: η τήρηση του Μνημονίου. Αλλά περιθώρια αλλαγών πάντα υπάρχουν. Για παράδειγμα και οι δύο διατείνονται ότι υπάρχουν αντιλαϊκά και υφεσιακά μέτρα που μπορούν ν' αντικατασταθούν με άλλα. Και λένε αλήθεια. Μπορεί να γίνει. Αλλά άλλο να μπορεί να γίνει κάτι και τελείως άλλο αν είναι σε θέση να το κάνει αυτός που το υπόσχεται.

Να λοιπόν λαμπρό πεδίο προεκλογικής αντιπαράθεσης. Η επόμενη μέρα και τα αντίμετρα που έχει να προτείνει τόσο ο ένας όσο και ο άλλος. Για να κρίνουμε και να τα αξιολογήσουμε. Ιδιαίτερα τώρα που λόγω του νέου μνημονιακού στραπάτσου θα πρέπει να έχουμε πονηρέψει κάπως και να είμαστε πια σε θέση να ξεχωρίσουμε τα φύκια από τις μεταξωτές κορδέλες.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η εμπειρία δεν θα πάει χαμένη. Πως όταν θα βάζουμε κάτω τα όποια και όσα «θα», είτε δεξιά είτε αριστερά είναι αυτά, θα τα αξιολογούμε με βάση το αν και κατά πόσο είναι εφαρμόσιμα. Ούτε Ζάππεια ούτε Θεσσαλονίκες έχουν θέση σε κατα-στάσεις όπως αυτή την οποία βιώνουμε. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα κρίνει λογικά τη διακυβέρνηση του τόπου έως το 2019. Ας φροντίσουμε να μην ξαναπιαστούμε κορόιδα. Η δημοκρατία αποδίδει μόνο όταν οι πολίτες είναι σοβαροί και υπεύθυνοι. Και παραείναι πολλά τα λάθη που έχουμε κάνει.

Οι νέες πρόωρες εκλογές δεν πρόκειται βέβαια να λύσουν τα προβλήματα της χώρας.

Οι νέες πρόωρες εκλογές δεν πρόκειται βέβαια να λύσουν τα προβλήματα της χώρας. Αναβάλλουν απλά την αντιμετώπισή τους για μερικές μέρες, με την ελπίδα ότι θ' αναλάβουν κάποιοι άλλοι -οι νικητές- να τα λύσουν μετά. Πέντε χρόνια τώρα, βιώνοντας την πιο βαθιά και πολύπλευρη κρίση, αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς -πολίτες, πολιτικοί και πολιτικό σύστημα- αν δεν αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη και το κόστος της αλλαγής αυτής, δεν πρόκειται να μπούμε ποτέ στον δρόμο της ανάπτυξης.

Μήπως οι -πρόωρες επίσης- εκλογές του Γενάρη δεν αποτελούν την καλύτερη απόδειξη γι' αυτό; Μπορεί να ισχυρισθεί κάποιος ότι δεν ήξερε τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του, οι συνιστώσες του, οι πολιτικές του προτάσεις; Τι ήταν εκείνο λοιπόν που οδήγησε στη ραγδαία αύξηση των ποσοστών του και την αναρρίχησή του στην εξουσία; Τίποτ' άλλο από το χάιδεμα των αυτιών της "κοινωνίας των κεκτημένων", της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας της χώρας μας, που παραζαλισμένη από την πολύχρονη λιτότητα άκουσε μ' ευχαρίστηση ότι μας περίμενε ξανά ο εικονικός μας παράδεισος...

Δεν χρειάστηκαν παρά μερικοί μόλις μήνες για ν' αποδειχτεί ότι όσο... δαγκώνουμε το μήλο, παράδεισο δεν έχει. Ούτε και μπορεί να ορθοποδήσει η χώρα, αν οι πολίτες δεν αποφασίσουν ν' αλλάξουν νοοτροπία, αν δεν αποδεχθούν ότι χρειάζονται ριζικές αλλαγές στην καθημερινότητά τους.

Πρέπει να σταματήσουν πια οι πολιτικοί να ταυτίζουν τη σωτηρία της χώρας με τη διασφάλιση της επανεκλογής τους, να σταματήσουν να θεωρούν ότι οτιδήποτε καινούργιο πρέπει να περάσει από τη δική τους αδειοδότηση. Είναι καιρός να καταλάβουν τα πολιτικά κόμματα ότι δεν μπορούν να μιλούν για εθνική συνεννόηση ονειρευόμενα πλαστές αυτοδυναμίες ή να καλούν σε δήθεν ιδεολογικές συσπειρώσεις στοχεύοντας στην εκλογική τους επιβίωση, να συνειδητοποιήσουν ότι το πολιτικό σύστημα είναι η ρίζα του κακού.

Στις εκλογές αυτές βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα παράδοξο. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός, αφού παραιτήθηκε πριν λίγες μέρες παραδεχόμενος ουσιαστικά την αδυναμία του να συνεχίσει να κυβερνάει τη χώρα, ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε όταν αναλάμβανε την εξουσία και ότι έκανε λάθος επιλογές σε πρόσωπα και πολιτικές, ζητάει την επανεκλογή του καλώντας τον λαό να κρίνει το έργο του! Ποιος να το περίμενε ότι οι προφητικοί στίχοι του Διονύση Σαββόπουλου θα παρέμεναν επίκαιροι ύστερα από τόσα χρόνια και ότι ο εξάγγελός του θα έβρισκε την απόλυτη ταύτιση στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα... «Τα νέα που σας έφερα σας χάϊδεψαν τ' αυτιά, μ' απέχουνε πολύ απ΄την αλήθεια».