Ο λαός εξαντλημένος περιμένει απλώς ένα θετικό μήνυμα.

Δυστυχώς, όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή, έτσι και στην περίπτωση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές κινδυνεύουμε να δούμε να επιβεβαιώνονται τα χειρότερα σενάρια. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξοι, οι πιο σκληροί επικριτές του προεκλογικού παραληρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πίστευαν ότι θα καταλήγαμε στις τωρινές δραματικές στιγμές. Οπου ένας ολόκληρος λαός εξαντλημένος περιμένει απλώς ένα θετικό μήνυμα.

Βρίσκει όμως μόνο τις ενέσεις αισιοδοξίας που στέλνει όλο και σε μεγαλύτερες αλλά όλο και πιο αναποτελεσματικές δόσεις το επιτελείο της κυβέρνησης. Ο κόσμος καιγόταν χθες και μας εξηγούσαν το πώς η ελληνική πρόταση είναι η βάση των διαπραγματεύσεων. Το πώς η Αθήνα δεν κινείται πέραν των κόκκινων γραμμών της. Πώς υποχρεώθηκαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης να ικανοποιήσουν το αίτημα του κ. Τσίπρα και να συναντηθούν για την πολιτική διαπραγμάτευση.

Ο κ. Βαρουφάκης εξηγούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι οι υπουργοί διαφώνησαν με την πρόταση των θεσμών, την ίδια ώρα που είχε εκδοθεί ανακοίνωση από το Eurogroup και εξηγούσε ότι οι υπουργοί ζήτησαν από την Ελλάδα να αποδεχθεί την πρόταση των θεσμών. Η θέση της κυβέρνησης είναι τραγική, αλλά πραγματικά ελάχιστους θα ενδιέφερε εάν από τις επιλογές της δεν κρινόταν η τύχη της χώρας. Εξάλλου αυτή ήταν που ήθελε να παίξει με τη φωτιά, να ισορροπήσει στο κενό.

Εχουν δίκιο ο πρωθυπουργός και πολλά κυβερνητικά στελέχη όταν δηλώνουν ξαφνικά ότι υπάρχει πολιτικό κίνητρο στη σκληρή στάση των δανειστών και των ευρωπαϊκών πρωτευουσών που θέλουν να ταπεινώσουν μια αριστερή κυβέρνηση. Ακόμη κι έτσι, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι ούτε για την Αριστερά ούτε για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Οφειλαν να το γνωρίζουν ότι η ΕΕ, η Ευρωζώνη, το ΝΑΤΟ, δεν είναι κατηχητικό θηλέων, ούτε θα καθίσουν να τρώνε σκαμπίλια από τον κ. Μπαλάφα ή τον κ. Στρατούλη... Ολοι τούς είχαν προειδοποιήσει. Επέλεξαν όμως να τα κάνουν όλα όλο και πιο δύσκολα, όλο και πιο δραματικά.

Κινδυνεύει η ελληνική Αριστερά να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά επικίνδυνα ανώριμη. Παραδομένη σε χέρια φανατικών και αλαζονικών ξερολιστών. Διαφορετικά θα γνώριζε η Αριστερά ότι δεν έχει καμία αξία να καταλάβεις τα χειμερινά ανάκτορα αν δεν μπορείς να τα κρατήσεις. Και κυρίως, εάν δεν ξέρεις τι θέλεις να τα κάνεις.

Και τότε ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ

Το καλό (ή το κακό) στην πολιτική είναι πως άσχετα με τα όσα θα ισχυριστεί ο ένας ή θα υποστηρίξει ο άλλος, εκείνο που τελικά θα μετρήσει είναι το αποτέλεσμα. Το άλλο καλό (ή και κακό) είναι πως όταν συμβαίνει να είναι κάποιος όχι μόνο κρίνων αλλά και κρινόμενος, τότε δεν έχει τη δυνατότητα να ξεγελάσει, να κοροϊδέψει ή να εξαπατήσει.

Πιπιλίζουν απεγνωσμένα οι συριζαίοι την καραμέλα των χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που υποτίθεται ότι πέτυχαν. Αντί για 3,5% το 2015 μόλις 1%. Αλλά αν γυρίσουμε στις πρώτες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη, θα θυμηθούμε ότι κατά γενική εκτίμηση το μέχρι τότε πρωτογενές πλεόνασμα για το 2014 υπολογιζόταν στα 2,8 δισ.

Ηταν η εποχή που η οικονομία είχε επιστρέψει ύστερα από χρόνια στην ανάπτυξη, που η ανεργία είχε αρχίσει να μειώνεται αργά αλλά σταθερά και που η κυβέρνηση σχεδίαζε και ανακοίνωνε τις πρώτες μικροπαροχές. Αλλά ήταν και η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούσε την επίθεσή του για την κατάληψη της εξουσίας. Ο στόχος του επιτεύχθηκε και η ιστορία έχει καταγράψει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2014 περιορίστηκε τελικά κοντά στα 800 εκατομμύρια, η οικονομία επέστρεψε στην ύφεση και η ανεργία ξαναπήρε την ανηφόρα.

Και πιπιλίζουν ακόμη οι συριζαίοι την καραμέλα του χρέους και του αγώνα που κάνουν για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη ρύθμισή του, μια και ούτε κι εκείνοι παίρνουν στα σοβαρά όλη αυτή την παράσταση που έχει στήσει η πρόεδρος της Βουλής προκειμένου να βρει τρόπο να το εξαφανίσει. Αλλά αν γυρίσουμε στις πρώτες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη, θα θυμηθούμε πως και το θέμα αυτό είχε μπει στον δρόμο του.

Από το 2012 είχε συνομολογηθεί τι θα γίνει με το χρέος. Και η δέσμευση ήταν ρητή πως από τη στιγμή που η οικονομία θα περνούσε στην ανάπτυξη και θα καταγράφαμε πρωτογενή πλεονάσματα θα άρχιζαν και οι συζητήσεις για την επιμήκυνσή του και τη μείωση των επιτοκίων του. Μόνο που αυτό δεν έφτανε στον ΣΥΡΙΖΑ, θέλησε να βάλει τη δική του σφραγίδα στη λύση του προβλήματος και το μόνο που κατάφερε είναι τα σημερινά μας χάλια. Και ποιος ξέρει και ποια άλλα.

Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν.

Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Και όχι μόνο για εμάς, αλλά και για όλους όσοι συναποτελούν την κυβερνητική αλλά και την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι πολλά και μαζεμένα αυτά που θα τους πέσουν στο κεφάλι. Από τη μια να προσπαθούν να κάνουν κάτι που ούτε ξέρουν ούτε υπάρχει περίπτωση να μάθουν (ήτοι να κυβερνήσουν), από την άλλη να σκυλοτρώγονται μεταξύ τους για τον καταμερισμό των ευθυνών της προσχώρησής τους στο μνημονιακό στρατόπεδο και από την τρίτη (και χειρότερη) να ψελλίζουν ένας Θεός ξέρει τι απέναντι στις δικαιολογημένες αιτιάσεις των ψηφοφόρων ότι τους εξαπάτησαν.

Ηδη σε επίπεδο διακυβέρνησης έδωσαν δείγμα γραφής με την εισαγωγή προς συζήτηση σε κοινοβουλευτική επιτροπή νομοσχεδίου που συνεπάγεται δαπάνη η οποία δεν έχει συνυπολογιστεί στα μέτρα που κατέθεσε ο Τσίπρας στους εταίρους. Οσο για το αλληλοφάγωμα έχει ήδη ξεκινήσει. Και μπορεί οι συνθήκες να είναι δύσκολες, αλλά δεν γίνεται να μη βάλεις τα γέλια όταν ακούς τον Λεουτσάκο, για παράδειγμα, να διαμαρτύρεται για τη συμφωνία και να ζητά να εφαρμοστεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπετε, σε κάποιους δεν έφτανε να κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους, έτρωγαν και οι ίδιοι από τον σανό που σερβίριζαν.

Και φυσικά το μέτωπο με το εκλογικό σώμα τώρα ανοίγει. Μέχρι να φθινοπωριάσει κάπως θα έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο. Και τότε θα δούμε αν θα υπάρξουν συνταξιούχοι που όταν πάρουν το εκκαθαριστικό τους με τις προβλεπόμενες περικοπές θα πιστέψουν τις διαβεβαιώσεις του Τσίπρα για «μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης» και όχι αυτό που θα βλέπουν τα μάτια τους.

Δυστυχώς σ' αυτήν τη ζωή όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Ηρθε η ώρα να το μάθουν και οι Συριζαίοι. Μέχρις εδώ ήταν τα πολλά κι εύκολα λόγια. Και το ποτήρι θα το πιουν έως την τελευταία σταγόνα και στο ταμείο θα πάνε για να καταβάλουν το μνημονιακό αντίτιμο.

Για πρώτη φορά, και μάλιστα σε καιρό ειρήνης, η Ελλάδα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να αποκοπεί από τον φυσικό της πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό χώρο. Από το 1821, που το ελληνικό έθνος αναδύθηκε από τα ερέβη της Ιστορίας, μέχρι και τώρα, συμπορεύτηκε με τις Δημοκρατίες της Δύσης. Στο διάστημα των χρόνων αυτών, η Ελλάδα, παρά τις πολλές περιπέτειές της, κατόρθωσε να υπερδιπλασιάσει τα εδάφη της και να πολλαπλασιάσει τον πληθυσμό της. Κατόρθωσε επιπλέον να διανύσει το πολλαπλό χάσμα που τη χώριζε από την υπόλοιπη Ευρώπη και να προσεγγίσει οικονομικά και πολιτισμικά το βιοτικό της επίπεδο.

Φυσικά όλο αυτό το διάστημα υπήρχαν ισχυρές δυνάμεις στο εσωτερικό της κοινωνίας που εξέφραζαν αντιλήψεις πολιτικές, πολιτισμικές και συνήθως θρησκευτικές, οι οποίες ήθελαν την Ελλάδα σε μια αντιδυτική κατεύθυνση. Ομως, παρά την υπολογίσιμη απήχηση των αντιλήψεων αυτών στην κοινωνία, οι ηγετικές τάξεις και το πολιτικό προσωπικό του ελληνικού κράτους διατήρησαν απαρασάλευτη τη δυτική προοπτική. Και η εγχώρια κοινωνία όμως, παρά τις πολλές καχεξίες της, είχε ενσωματώσει από πάρα πολύ νωρίς στην κουλτούρα της πολλά δυτικού τύπου αγαθά, όπως το Σύνταγμα, τη δημοκρατία και την ελευθερία, τα οποία ακόμα και σήμερα είναι δυσεύρετα στον κόσμο της «καθ' ημάς Ανατολής» των αντιδυτικών οραμάτων.

Στη μακρά αυτή διάρκεια της ιστορικής ανέλιξης της ελληνικής κοινωνίας δεν ήταν όλα ρόδινα φυσικά. Παράλληλα με την πολυποίκιλη ιστορική διαδρομή της χώρας αναπτύχθηκαν και εκδηλώθηκαν πολλές παθογένειες, οι οποίες καθόρισαν τους τρόπους ανάπτυξης και συγκρότησής της. Η τρέχουσα σαρκοβόρα κρίση, αποτέλεσμα εν πολλοίς αυτών των παθογενειών, κατέδειξε και τα όριά τους. Ετσι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός δεν μπορεί πλέον να αναπαράγεται με τους έως τώρα τρόπους και τις παθογένειές του. Το γεγονός αυτό είναι η αιτία της κρίσης και όχι τα μνημόνια, όπως εντελώς λανθασμένα επικράτησε ως κυρίαρχη ερμηνεία στην εγχώρια δημόσια σφαίρα.

Το μεταπολιτευτικό κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν ανέκοψε την κρίση, αλλά με τα μνημόνια και με βαρύτατο κοινωνικό κόστος κράτησε ζωντανή τη χώρα στο εσωτερικό της Ευρώπης. Το σημερινό κυβερνητικό σχήμα, δέσμιο της αντιμνημονιακής δημαγωγικής ρητορικής του, ωθεί στα άκρα τη σχέση της χώρας με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η σχέση όμως αυτή είναι η εγγύηση για την ύπαρξη της Ελλάδας ως δημοκρατικής και ασφαλούς χώρας στον πολλαπλά ταραγμένο σημερινό κόσμο. Η αποκοπή της από τον ευρωπαϊκό χώρο, λόγω της μη συμφωνίας, θα την αφήσει μετέωρη στο χάος.

Η μισή Ελλάδα σε κατάθλιψη και σχεδόν όλους τους Ελληνες σε αγχωτικό μαρτύριο.

Η μισή Ελλάδα σε κατάθλιψη και σχεδόν όλους τους Ελληνες σε αγχωτικό μαρτύριο, με πολλαπλές νευροπάθειες και ανήσυχο ύπνο, με καθημερινές εξαφανίσεις ηλικιωμένων και με παγκόσμιο ρεκόρ αυτοκτονιών στα χρόνια της κρίσης, για την οποία ευθύνονται κατά μέγα μέρος οι «προστάτες» και τα μνημονιακά πειράματά τους... Εικόνες και αριθμοί που δείχνουν μια Ελλάδα με 200.000 λουκέτα, με πέντε εκατομμύρια φτωχούς και δύο εκατομμύρια ανέργους. Με ατέλειωτες ουρές για δωρεάν διανομές τροφίμων (τώρα μιλάνε και για «δελτίο τροφίμων»), με φτωχόπαιδα να ξεδιαλέγουν σκουπίδια, με πανικόβλητες νοικοκυρές να τραβάνε τις καταθέσεις τους και με πρωτόγνωρη έξαρση της εγκληματικότητας, λόγω ανεμπόδιστης εισβολής πειναλέων λαθρομεταναστών...

ΑΝΤΙ αυτών, οι επικοινωνιακοί φωστήρες του Μεγάρου Μαξίμου αφήνουν αναπάντητες τις κίτρινες γερμανικές φυλλάδες και τα εξωνημένα ξένα πρακτορεία να εμφανίζουν τους σημερινούς Ελληνες «τεμπέληδες», «καλοπερασάκηδες», «καιροσκόπους» και… εντελώς άσχετους με τους αρχαίους Ελληνες, αφού στις φλέβες τους ρέει -όπως γράφουν- αίμα Σλαβικό, Αρβανίτικο και... Τούρκικο!.. Δηλητήρια που ενστερνίζονται και οι κορυφαίοι του Βερολίνου, αγράμματοι και αστοιχείωτοι καθώς είναι, αφού αγνοούν τι έχουν πει για την Ελλάδα διάσημοι συμπατριώτες τους, όπως ο Χέγκελ, ο Χάιζεμπεργκ, ο Γκαίτε, ο Μύλερ, ο Σίλερ, ο Νίτσε, ακόμη και οι θεμελιωτές του κομμουνισμού Μαρξ και Εγκελς, ακόμη ο αρχηγός του ναζισμού Αδόλφος Χίτλερ, με τον αρχιστράτηγό του ο Βίλελμ Κάιτελ!.. 

ΟΛΟΙ τους έγραψαν ύμνους για την αθάνατη Ελλάδα που με τον ηρωισμό της στο Ρούπελ και στην Κρήτη άλλαξε την πορεία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και που δεν σταμάτησε να γεννοβολά αστέρια διεθνούς ακτινοβολίας, από τον Θεοτοκόπουλο, τον Κορνάρο, τον Μητρόπουλο, τον Παπανικολάου, τον Καζαντζάκη και τον Παλαμά, ώς τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, την Παξινού, τη Μελίνα, την Αρβελέρ, τον Αγγελόπουλο, τον Γαβρά… ποιον να πρωτοθυμηθεί κανείς!.. Αλλά και εθνικούς ηγέτες παγκόσμιου κύρους όπως ο Τρικούπης, Βενιζέλος, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Χριστόδουλος… Είναι ώρα να προκύψει και ένας νέος εθνάρχης!..

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να μείνει στην ιστορία ο σημερινός πρωθυπουργός. Αλλά μόνον αν (από κοινού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) καταφέρει αυτές τις κρίσιμες μέρες να ενώσει τους Ελληνες ηγέτες, όχι στο ΟΧΙ της καταστροφής αλλά σε κοινό μέτωπο για τη μεγάλη έξοδο από την κρίση, που, ευκαιρία είναι, να ξεκινήσει μεθαύριο με τη σύνοδο κορυφής. Η ιστορία μας θυμίζει πάντως ότι ΟΧΙ είχαν αντιτάξει στους ξένους «προστάτες» μας και σπουδαίοι προκάτοχοι του Αλέξη Τσίπρα. Οι οποίοι όμως… είτε υπέκυψαν τελικά (για να τελευτήσουν ως αυτοεξόριστοι), είτε έφαγαν το κεφάλι τους με… έξωθεν φυτεμένες παθήσεις… Τα ΟΧΙ θέλουν φρόνιμη χρήση, έχουν διπλή κόψη…

Διχαστικές φαντασιώσεις

H σύμπηξη μετώπων, έστω και χωρίς αρχές, για την άνοδο στην εξουσία είναι κοινός τόπος στον κοινοβου­λευ­τισμό. Αυτό που συμβαίνει, όμως, με τον φορέα «Μένουμε Ευρώπη» και τους συγκατοίκους του ανήκει σε άλλη... ήπειρο. Το προσχηματικό, το κίβδηλο και η πολιτική γελοιότητα του οχήματος-συνθήματος είναι αυταπόδεικτα για όλους όσοι «μένουμε Ελλάδα». Αλλά πέραν αυτού, πιστοποιεί τον πολιτικό και ιδεολογικό πτωχοπροδρομισμό του εγχειρήματος. Το περιεχόμενό του, σε πρώτη και τελευταία ανάλυση, εξαντλείται σ' έναν τυφλό αντικυβερνητισμό. Στο επίπεδο της ρητορείας, των αφηγήσεων και των πρακτι­κών. Θα μπορούσε να συνοψιστεί απλουστευ­μένα στο σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση πάση θυσία» και... γαία πυρί μειχθήτω.

Στη χώρα μας έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις με παρεμφερή λάβαρα. Από το αβερώφειο «Οχι στη χούντα του ΠΑΣΟΚ» ως το μητσοτακικό «Κάτω οι κλέφτες», για μείνουμε μόνο στα νεοδημοκρατικά. Σήμερα, όμως, πρόκειται για κάτι παραπάνω από πολιτική συνθηματο­λογία με στόχευση την κυβερνητική εξουσία. Γι' αυτό, άλλωστε, όσοι... μένουν Ευρώπη δεν ζητούν να εκφραστεί στις κάλπες ο λαός, όπως είναι το φυσιολογικό, ξορκίζοντας κάθε λαϊκή ετυμηγορία. Το νέο έγκειται στο γεγονός ότι η κινδυνολογία συνοδεύεται, πλέον, από την εκπόνηση και προώθηση σχεδίων αποσταθεροποίησης. Δεν εξέλιπαν τα παραδοσιακά, αλλά βασικός μοχλός αναδεικνύεται ο οικονομικός φόβος και πανικός.

Ταυτοχρόνως, επιχειρείται η πρόκληση ενός νέου διχασμού, με ανύπαρκτες διαιρετικές τομές. Στη μια πλευρά, υποτίθεται, βρίσκονται οι ευρωπαϊστές και στην άλλη οι αντιευρωπαϊστές. Ελλείψει των τελευταίων, από την αλεξανδρινή εποχή, όταν ονοματίστηκαν γεωγραφικά οι ήπειροι, τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Η ανακάλυψη μιας αντι-Ευρώπης συμπληρώνεται με τη νηπιακή εξίσωση Ευρώπη = ευρώ = λιτότητα. Δηλαδή, μαζί με την εφεύρεση των αντιευρωπαϊστών, ανακατασκευάζονται και οι ευρωπαϊστές. Αφού αφαιρείται από τους τελευταίους κάθε δημοκρατικό ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως περιγράφεται στις ιδρυτικές συνθήκες. Αυτές τις ανεπαρκείς και ανάπηρες, που σκιαγραφούν, όμως, ένα ευρωπαϊκό όραμα το οποίο βρίσκεται σε πόλεμο με τη σημερινή νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Με ιστορικούς όρους, προνομιακός χώρος των ελληνικών συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων ήταν οι εθνικοί διχασμοί. Με συμπράξεις και εκτός συνόρων. Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε περιόδους που προέβαλλε η αδήριτη ανάγκη για εθνικές-πατριωτικές συσπειρώσεις και στοχεύσεις. Οταν δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για τέτοιες διχοτομήσεις, δεν δίσταζαν να τις επιβάλουν. Το ίδιο ακριβώς επιδιώκεται και σήμερα. Ελλείψει κάθε εθνικού οράματος και προωθητικής ευρωπαϊκής ιδέας, μεταθέτουν τις διαχωριστικές γραμμές από την πραγματική ζωή και τις υπαρκτές συγκρούσεις σε εικονικές πραγματικότητες. Σαν να λέμε ότι κινδυνεύει η Ελλάδα να απομακρυνθεί από τη Γηραιά Ηπειρο προς κάποια άλλη...

Η πρόεδρος «ξέφυγε»

Παρακολούθησα την αναίτια επίθεση της προέδρου της Βουλής εναντίον του συναδέλφου του ΣΚΑΪ, ο οποίος της είχε υποβάλει μια καθ' όλα λογική, αλλά ενοχλητική ερώτηση. Και εκείνο που, δυστυχώς, διαπίστωσα είναι ότι η κατάστασή της πάει από το κακό στο χειρότερο. Φαίνεται ότι, δυστυχώς, δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι η συμπεριφορά της έχει φτάσει να αποτελεί ό,τι πλησιέστερο σε ερπύστριες έχει γνωρίσει μεταπολιτευτικά ο τόπος από εκπρόσωπο της εξουσίας.

Δικαίωμά της είναι να θεωρεί ότι το δημοσιογραφικό καθήκον εξαντλείται σε εμετικές ερωτήσεις όπως αυτή με την οποία την υποδέχθηκαν στην «αναγεννημένη» ΕΡΤ. Δυστυχώς για εκείνη και για όσους συμμερίζονται τις απόψεις της τα πράγματα δεν είναι έτσι. Και ούτε και πρόκειται να καταντήσουν έτσι. Οι προσωπικές επιπολαιότητες και οι πολιτικές χυδαιότητες και ιδιοτελείς σκοπιμότητες θα επισημαίνονται, θα αναδεικνύονται και θα καταγγέλλονται. Γι' αυτό και καλά θα κάνει να το συνηθίσει. Τους δημοσιογράφους θα τους βρίσκει πάντα μπροστά της. Η ελευθερία τους μόνο στα απροκάλυπτα ολοκληρωτικά καθεστώτα υποτάσσεται. Σε κάθε άλλη περίπτωση καμώματα σαν τα δικά της μέχρι και που τα διασκεδάζουν.

Η πρόεδρος της Βουλής συγκρότησε με προσωπική της απόφαση την επιτροπή για το χρέος, διάλεξε η ίδια τα μέλη της, φρόντισε για την όποια χρηματοδότησή της και φυσικά είχε αποδεχθεί εκ των προτέρων το προκαταβολικά γνωστό πόρισμά της. Μόνο που αυτό το πόρισμα, που η ίδια ζήτησε να υιοθετηθεί και να εφαρμοστεί από την κυβέρνηση, δημιουργεί προβλήματα. Αυτά που της υπέδειξε ο συνάδελφος του ΣΚΑΪ. Κι ένα επιπλέον: ότι η επιτροπή της αποφάνθηκε πως η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ συνωμότησαν και από κοινού και δολίως έδρασαν σε βάρος της χώρας μας. Αν θεωρεί πως οι απόψεις αυτές δεν συγκρούονται με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, τότε πολύ φοβάμαι ότι η επιστήμη θα παραμείνει με τα χέρια ψηλά.

Και κάτι τελευταίο. Αυτό το «υφάκι» του «εγώ μιλάω κι εσείς ακούτε» ας το κρατήσει για τους υπαλλήλους της και τους υποτακτικούς της. Στο κάτω κάτω ούτε η επιστημονική ούτε και η κοινωνική δραστηριότητά της είναι τέτοιες που να το δικαιολογούν.