Πώς έγινε λοιπόν, κι ένα μήνα αργότερα η Ελλάδα ασφυκτιά.

Η ευρύτερη λαϊκή στήριξη που απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, η οποία βασίζεται στις συνέπειες της κρίσης και στις υποσχέσεις της νέας κυβέρνησης ότι τα βάσανα τελείωσαν, θα μπορούσε να οδηγήσει προς μια πιο αποτελεσματική πολιτική. Οι εταίροι μας, επίσης, διαπιστώνουν τη ζημία που προκλήθηκε στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια και θα ήθελαν και αυτοί να βρουν τρόπο να στηρίξουν την Ελλάδα, χωρίς να ξεφύγουν από το γενικό πλαίσιο της πολιτικής που επέβαλαν: οικονομική στήριξη με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις. Η συμφωνία που σφυρηλατήθηκε στο Eurogroup, στις 20 Φεβρουαρίου, εξέφραζε την ανάγκη των δύο πλευρών να βρουν μια λύση. Πώς έγινε, λοιπόν, κι ένα μήνα αργότερα η Ελλάδα ασφυκτιά, βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία ενώ οι εταίροι δυσανασχετούν, σαν να μην πέρασε μία μέρα από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου;

Και οι δύο πλευρές είναι παγιδευμένες μέσα στις πολιτικές και τις νοοτροπίες τους, αλλά και μέσα στην καχυποψία τους για τις κινήσεις και τα κίνητρά τους. Οι δανειστές θέλουν να κρατήσουν τη χώρα μας στην Eυρωζώνη, αλλά δεν ξέρουν πώς μπορούν να την αναγκάσουν να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις χωρίς να προκαλέσουν μια ρήξη που θα επιδείνωνε την κατάσταση. Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου είναι, ουσιαστικά, ένα παιχνίδι με τον χρόνο: οι δανειστές έδωσαν στην Ελλάδα μια ευκαιρία να τους πείσει ότι θα εφαρμόσει κάποιες μεταρρυθμίσεις, ενώ η Αθήνα δέχθηκε να παρατείνει τη δανειακή συμφωνία που είχε περιγράψει ως «νεκρή». Ο χρόνος, όμως, συνδέθηκε με χρήμα –το χρήμα το οποίο δεν θα δινόταν στην Αθήνα έως την ώρα που θα έπειθε τους δανειστές ότι πράγματι εφαρμόζει τις δεσμεύσεις της.

Απολαμβάνοντας τόσο μεγάλη στήριξη εντός Ελλάδος, αλλά και αντιμέτωπη με τόσο μεγάλη κρίση ρευστότητας, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δικαιολογήσει έναν συμβιβασμό με τους δανειστές, που θα επέτρεπε την εισροή μέρους του φθηνού χρήματος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εισπράττουν οι εταίροι μας στην Eυρωζώνη. Προτίμησε να επιμείνει στις θέσεις που διακήρυττε πριν από τις εκλογές. Δηλώνοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να υποχωρήσει, η κυβέρνηση δεν λογαριάζει πόσο απομονώνεται η Ελλάδα ούτε ότι η χώρα μας είναι αυτή που επείγεται για χρήματα, την ώρα που τα έσοδα καταρρέουν και η οικονομία «παγώνει».
Πολιτικοί που βάζουν την τύχη της χώρας πάνω απ’ όλα θα τολμούσαν να υποστούν το όποιο πολιτικό κόστος ενός συμβιβασμού με τους δανειστές. Η κυβέρνηση απέδειξε πόσο αμφισβητεί την πολιτική των δανειστών, αλλά δεν τους δίνει την ευκαιρία να συμβιβαστούν κι αυτοί. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με την ενθουσιώδη παρότρυνση των ΑΝΕΛ, επιλέγει νοοτροπία πολιορκίας, εκλαμβάνοντας κάθε έκφραση ανησυχίας ή διαφωνίας ως επιβεβαίωση της ορθότητας των δικών της επιλογών. Η σύμπραξη της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την εθνικιστική Δεξιά λειτουργεί σαν αίθουσα καθρεφτών, όπου βλέπουν ο ένας τον άλλον και ό,τι θέλουν, αδιάφοροι για την πραγματικότητα, αδιάφοροι για τις συνέπειες. Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι ηγείται ενός ευρωπαϊκού λαϊκού κινήματος, θα αδυνατεί να λογαριάσει τη ζημία που προκαλεί στην ίδια του τη χώρα.

Έντυπη

Η κυβέρνηση μοιάζει να παίζει το τελευταίο χαρτί της.

Η κυβέρνηση μοιάζει να παίζει το τελευταίο χαρτί της. Το οποίο δυστυχώς μετατρέπεται σε τελευταίο χαρτί και για την ίδια τη χώρα. Ζητώντας τη σύγκληση της πενταμερούς, που έγινε εξαμερής με την προσθήκη του προέδρου του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να κάνει την υπέρβαση. Αυτήν που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα και συγχρόνως θα καθησυχάσει τους πολίτες που, μην έχοντας πια και πολλά χρήματα να σηκώσουν από τα ΑΤΜ, αγωνιούν για τις συντάξεις και τους μισθούς τους. Σε μία οικονομία που έχει καταρρεύσει απολύτως, που ο κανόνας είναι πλέον κανείς να μην πληρώνει κανέναν?

Η κυβέρνηση χθες με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα έδειξε ότι έχει κάνει μία πολύ δύσκολη υψηλού ρίσκου επιλογή. «Εκαψε τις βάρκες» και τώρα πια δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Ετσι προσέρχεται απόψε σε μία από τις κρισιμότερες «μάχες» εξουθενωμένη, αποδυναμωμένη, απέναντι σε ένα εχθρικό Διευθυντήριο (που η ίδια όμως συγκρότησε ζητώντας τη μίνι διάσκεψη), σε κλίμα πολωμένο, με ευθύνη και της ίδιας. Και όλοι, φυσικά, αναρωτιούνται: υπάρχει κάποιος σχεδιασμός; Εχουν σκεφθεί τι ακριβώς θα ζητήσουν και έχουν υπολογίσει ποιος μπορεί να είναι ο ρεαλιστικός στόχος απόψε; Ή απλώς θα χρησιμοποιηθεί αυτή η συνάντηση για να βρεθούν άλλοθι, να γίνει το blame game και να φορτωθεί η ευθύνη στο Διευθυντήριο για ό,τι συμβεί από δω και πέρα; Γιατί εάν απόψε ο κ. Τσίπρας ζητήσει χρηματοδοτική ανάσα, απόλυση της τρόικας, χρόνο και συμπάθεια, θα πρέπει να έχει κάτι πολύ μεγάλο να προσφέρει ως αντάλλαγμα. Και με την ομιλία του χθες, που απευθυνόταν στο κομματικό ακροατήριό του, έδειξε ότι δεν θα έχει κάτι τέτοιο στις αποσκευές του.

Ηγέτης, όμως, λογίζεται εκείνος που νοιάζεται για την τύχη της χώρας και το μέλλον των πολλών και δεν λυγίζει από τις κραυγές των λίγων.

Ολοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση κάτι έχει στο μυαλό της, δεν πάει «γυμνή» στον λάκκο των λεόντων. Και, κυρίως, ότι αντιλαμβάνεται τις δραματικές συνέπειες από ένα «ηρωικό» αδιέξοδο... Το οποίο δυστυχώς μετατρέπεται σε τελευταίο χαρτί και για την ίδια τη χώρα. Ζητώντας τη σύγκληση της πενταμερούς, που έγινε εξαμερής με την προσθήκη του προέδρου του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να κάνει την υπέρβαση. Αυτήν που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα και συγχρόνως θα καθησυχάσει τους πολίτες που, μην έχοντας πια και πολλά χρήματα να σηκώσουν από τα ΑΤΜ, αγωνιούν για τις συντάξεις και τους μισθούς τους. Σε μία οικονομία που έχει καταρρεύσει απολύτως, που ο κανόνας είναι πλέον κανείς να μην πληρώνει κανέναν?

Η κυβέρνηση χθες με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα έδειξε ότι έχει κάνει μία πολύ δύσκολη υψηλού ρίσκου επιλογή. «Εκαψε τις βάρκες» και τώρα πια δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Ετσι προσέρχεται απόψε σε μία από τις κρισιμότερες «μάχες» εξουθενωμένη, αποδυναμωμένη, απέναντι σε ένα εχθρικό Διευθυντήριο (που η ίδια όμως συγκρότησε ζητώντας τη μίνι διάσκεψη), σε κλίμα πολωμένο, με ευθύνη και της ίδιας. Και όλοι, φυσικά, αναρωτιούνται: υπάρχει κάποιος σχεδιασμός; Εχουν σκεφθεί τι ακριβώς θα ζητήσουν και έχουν υπολογίσει ποιος μπορεί να είναι ο ρεαλιστικός στόχος απόψε; Ή απλώς θα χρησιμοποιηθεί αυτή η συνάντηση για να βρεθούν άλλοθι, να γίνει το blame game και να φορτωθεί η ευθύνη στο Διευθυντήριο για ό,τι συμβεί από δω και πέρα; Γιατί εάν απόψε ο κ. Τσίπρας ζητήσει χρηματοδοτική ανάσα, απόλυση της τρόικας, χρόνο και συμπάθεια, θα πρέπει να έχει κάτι πολύ μεγάλο να προσφέρει ως αντάλλαγμα. Και με την ομιλία του χθες, που απευθυνόταν στο κομματικό ακροατήριό του, έδειξε ότι δεν θα έχει κάτι τέτοιο στις αποσκευές του.

Ηγέτης, όμως, λογίζεται εκείνος που νοιάζεται για την τύχη της χώρας και το μέλλον των πολλών και δεν λυγίζει από τις κραυγές των λίγων.

Ολοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση κάτι έχει στο μυαλό της, δεν πάει «γυμνή» στον λάκκο των λεόντων. Και, κυρίως, ότι αντιλαμβάνεται τις δραματικές συνέπειες από ένα «ηρωικό» αδιέξοδο...

Ζηλεύεις αυτό που νομίζεις πως θα μπορούσες να αποκτήσεις αλλά δεν το έχεις.

Η εικόνα πρέπει να είναι οικεία για τους παλαιότερους. Ενα τσούρμο από παιδιά με τα κεφάλια κουρεμένα γουλί και τα κοντά τους παντελόνια να τρέχουν πίσω από την «κούρσα» και να πετάνε πέτρες ή να τη σημαδεύουν με τη σφεντόνα τους φωνάζοντας όλα μαζί. Ασπρόμαυρη σκηνή από ταινία του Παζολίνι, ή ιταλικός νεορεαλισμός σε συνοικία της Νάπολης, ή γιατί όχι ελληνικό χωριό κάπου στα βάθη της δεκαετίας του ’50.

Τι θέλουν να πετύχουν; Δεν θέλουν να κλέψουν, ούτε τους περνάει απ’ το μυαλό να καταστρέψουν το αυτοκίνητο, όπως οι τρωγλοδύτες του κράτους των Εξαρχείων. Το μόνο πράγμα που επιθυμούν είναι να πετάξουν πέτρες και να ουρλιάξουν για να εξορκίσουν αυτό το πράγμα με τα νίκελ που γυαλίζουν στον ήλιο. Ζηλεύουν; Ούτε καν. Ζηλεύεις αυτό που νομίζεις πως θα μπορούσες να αποκτήσεις αλλά δεν το έχεις. Και σ’ αυτούς τους ταλαίπωρους γαβριάδες δεν περνούσε απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν κούρσα.

Θέλουν να τρίξουν τα δόντια τους, να βγάλουν το άχτι τους και να έχουν να λένε. Οπως ο κ. Φλαμπουράρης θα διηγείται έπειτα από καιρό στα βαφτιστήρια του: ήταν ωραία τότε που με τον μπαμπά πετροβολούσαμε τους Γερμανούς. Και μετά τι έγινε βρε θείο; Μετά οι Γερμανοί φοβήθηκαν, πάτησαν γκάζι κι εμείς μείναμε με τη σκόνη που σήκωσε πίσω της η κούρσα, αλλά το διασκεδάσαμε.

Από τη νέα μεγάλη ιδέα του ελληνισμού, τις γερμανικές αποζημιώσεις, στα αεροπλάνα των τζιχαντιστών που θα απογειωθούν από την Αθήνα και θα προσγειωθούν στο Βερολίνο, κι από το σκάνδαλο που σέρνει πίσω του ο κ. Σόιμπλε στο υψωμένο μεσαίο δάχτυλο του απελευθερωμένου από συμπλέγματα αυτογνωσίας εθνικού μας Γιάνη, οι ήρωες μπορεί να νομίζουν ότι πρωταγωνιστούν στην Ιλιάδα του 2015, όμως η υπόθεση μάλλον θυμίζει πετροπόλεμο. Εθνικό πετροπόλεμο με τα όλα του, παρελάσεις, μπάντες με γκρανκάσες που παιανίζουν καλαματιανούς και τσάμικο προς τέρψιν και συμμόρφωσιν του γούστου της Αριστεράς.

Ας αφήσουμε το εφικτό. Αυτό είναι για τους συντηρητικούς που δεν έχουν φαντασία. Και ας ανιχνεύσουμε το επιθυμητό, ό,τι εμπνέει τη φαντασία που κατέκτησε επιτέλους την εξουσία. Τι επιδιώκουν με τον πετροπόλεμο που ξεκίνησαν με τους Γερμανούς; Να θυμώσουν, να μας δείρουν, να ιδρώσουν, να κρυώσουν κι ύστερα να σκάσουν; Να νιώσουν τη δύναμη της ελληνικής σφεντόνας; Να φτάσουν οι σχέσεις μας με την Ευρώπη στο μη παρέκει και το ρήγμα να γίνει αγεφύρωτο;

Μην πάει ο νους σας στο κακό. Το άχτι τους θέλουν να βγάλουν οι άνθρωποι. Το άχτι τους και μερικές ωραίες πλάκες για το ύφος του Σόιμπλε όταν είδε το δάχτυλο του Βαρουφάκη που θα τις διηγούνται το καλοκαίρι στις ακρογιαλιές της Ικαρίας. Εξάλλου τι θα έχουν να διηγούνται στα βαφτιστήρια τους; Οτι μας έβγαλαν απ’ την Ευρώπη; Οτι μας πήγαν στη δραχμή; Οχι βέβαια. Τους φτάνει να λένε ότι πολέμησαν τους Γερμανούς, τους έκαναν να χορεύουν στο ταψί από τα νεύρα τους, το καταχάρηκαν και πνίγηκαν ηρωικώς μαχόμενοι στη σκόνη που άφησε πίσω της η κούρσα στον χωματόδρομο.

Κι ύστερα απλώς θα ξυπνήσουν σαν τον Βασίλη Λογοθετίδη στο περίφημο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Κι από κει που έπαιζαν τους ήρωες της αντίστασης στο όνειρό τους θα επιστρέψουν στη δόξα της αυλίτσας στη μικρή τους συνοικία. Γιατί αυτό τους νοιάζει πάνω απ’ όλα. Να μπορούν να πίνουν τον καφέ τους στο Φίλιον ή στα Εξάρχεια με το κεφάλι ψηλά, σαν γνήσιοι καρατερίστες της ελληνικής κωμωδίας.

Στο Βερολίνο για λύση

Για δύο μήνες η κυβέρνηση ασκείται σε μια ακατανόητη επιθετική ρητορική, ενώ στην πράξη διαρκώς υποχωρεί, χωρίς όμως να επιτυγχάνει αυτά που τόσο πολύ έχει ανάγκη η χώρα. Φθάσαμε να κάνουμε όλους τους εταίρους εχθρικούς απέναντι στη χώρα και τις επιδιώξεις της, μέχρι του σημείου ακόμη και η Κύπρος να μην μπορεί να στηρίξει τις ελληνικές θέσεις στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Μέσα σε ένα νέφος δηλώσεων που συχνά στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους σοβαρότητας γίναμε ο περίγελος του πλανήτη με τις κοτσάνες των υπουργών που δεν ξέρουν τι λένε και ορισμένων στελεχών που έχουν άλλη στρατηγική.
Από διολίσθηση σε διολίσθηση και από αμφισημία σε αμφισημία φθάσαμε και πάλι στο χείλος του γκρεμού με Μνημόνιο χωρίς λεφτά και τώρα η κυβέρνηση σε μια ακραία κίνηση «σκουπίζει» και τα αποθεματικά των Ταμείων που είναι ιερά και ουδείς έχει το δικαίωμα να... βάλει χέρι. Η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια για άλλον παραλογισμό και ασκήσεις κομματικής παραμυθίας, διότι σε λίγο η βλάβη ενδέχεται να καταστεί ανήκεστος. Σε λίγες εβδομάδες, όπως επιμένουν οι γνωρίζοντες, θα είναι πολύ αργά για κινήσεις σωτηρίας.
Είναι συνεπώς επιβεβλημένο με κάθε τρόπο η κυβέρνηση να ολοκληρώσει τη στροφή προς τον ρεαλισμό και να δοκιμάσει στην πράξη τις δυνατότητες των όποιων διορθώσεων, αλλά να μη διαλύσει τον τόπο. Τέτοια εντολή δεν έχει λάβει και προφανώς δεν θα λάβει, όποιο τέχνασμα και αν σκαρφιστεί.
Το ραντεβού στο Βερολίνο και οι συζητήσεις με την καγκελάριο της Γερμανίας Α. Μέρκελ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα να ανατρέψει τα δεδομένα αιφνιδιάζοντας θετικά, κόντρα στις εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί σε βάρος του έως τώρα. Αν κινηθεί έξυπνα ίσως καταφέρει να ενσωματώσει στην πολιτική του την αναγκαία προσαρμογή με την πραγματικότητα που θα του δώσει χρήμα και χρόνο για να μπορέσει να ισορροπήσει σε αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο. Το προφανές είναι ότι δεν πάει στο Βερολίνο για να... αναμετρηθεί με το Τείχος, αλλά για να συνεννοηθεί και είναι λογικό ότι θα προηγηθεί η κατάλληλη προετοιμασία για να μην έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις. Στο σημείο που βρίσκεται ο τόπος και τα πάντα κινούνται οριακά, κάθε λεπτό καθυστέρησης ισοδυναμεί με ακόμη ένα βήμα προς την καταστροφή.

Με όλα τα μέτωπα ανοιχτά;

Στα σεμινάρια περί της τεχνικής των διαπραγματεύσεων που είχα παρακολουθήσει κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, έμαθα ότι χρυσός κανόνας της επιτυχίας είναι ο προσδιορισμός τού κάθε φορά κεντρικού στόχου και η συγκέντρωση στον στόχο αυτόν των μειζόνων δυνατών συμμαχιών και συνεργειών για την επίτευξή του. Είναι προφανές ότι για την Ελλάδα, τη συγκεκριμένη συγκυρία, κεντρικό στόχο αποτελεί μια συμφωνία με τους εταίρους που θα εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση του κράτους, τη ρευστότητα των τραπεζών, την προσέλκυση επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην προοπτική της ανάκτησης της αξιοπιστίας της χώρας, την έξοδό της στις αγορές και την ανάκαμψη της οικονομίας, που θα την επαναφέρει στην κανονικότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Και όμως, τη στιγμή που αυτό είναι το κύριο ζητούμενο, στο οποίο θα έπρεπε να συγκεντρωθούν οι ευρύτερες δυνατές συμμαχίες, γινόμαστε μάρτυρες του ανοίγματος όλων των μετώπων προς κάθε κατεύθυνση με αποτέλεσμα την προϊούσα απομόνωση της χώρας και την απομάκρυνση από την επίτευξη της ζωτικής στόχευσής της. Ετσι, ο κ. Καμμένος κάνει άσκοπες βόλτες με ελικόπτερα στα σύνορα, ο κ. Κοτζιάς θέτει το ζήτημα των κυρώσεων έναντι της Ρωσίας, και οι δύο μαζί απειλούν με την προς Βορρά απώθηση χιλιάδων μεταναστών, ακόμα και τζιχαντιστών, ενώ ο επικοινωνιακός κ. Βαρουφάκης εδώ και έναν μήνα ασχολείται με το αν η τρόικα θα λέγεται θεσμοί ή το Μνημόνιο θα αποκαλείται συμβόλαιο δοκιμάζοντας τα νεύρα όλων των ορθολογιστών Ευρωπαίων συναδέλφων του που θέλουν απτά και κοστολογημένα μέτρα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τέθηκε μετ' επιτάσεως και το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και απειλήθηκε η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού Δημοσίου στην Ελλάδα. Μόνος λόγος που μπορώ να φανταστώ αυτής της διεκδικητικής καταιγίδας είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της στροφής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα και ο κατευνασμός των διάφορων υπεραριστερών συνιστωσών του, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αντιπολιτευτική ρητορεία από την ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας. Μπορεί όμως αυτό να συνεχιστεί και πού άραγε θα σταματήσει; Και έως τότε, η χώρα θα είναι ακόμα όρθια ή θα μας βρει εν τω μεταξύ το αναπάντεχο κακό; Βλέποντας τα παραπάνω, κοντεύω να ξεχάσω όσα έμαθα για την τεχνική της διαπραγμάτευσης και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πού το πάει η κυβέρνηση. Ελπίζω να καταλαβαίνουν αυτοί που μας κυβερνούν.

Η πραγματική οικονομία προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα καθεστώς πολιτικής αστάθειας.

Η πραγματική οικονομία προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα καθεστώς πολιτικής αστάθειας και οικονομικής ασφυξίας, που απειλεί να διαλύσει ακόμη και τις πλέον υγιείς επιχειρήσεις οι οποίες άντεξαν στα πέντε χρόνια της κρίσης. Οταν οι διεθνείς συναλλαγές καθίστανται σχεδόν απαγορευτικές για τις ελληνικές εταιρείες, το κόστος εκτοξεύεται και η κατάρρευση της εμπιστοσύνης μεταφράζεται σε απώλειες αγορών. Το ντόμινο αυτών των εξελίξεων θα μεταφραστεί πολύ σύντομα σε άμεσες συνέπειες στην ανεργία που, ενώ φάνηκε τους προηγούμενους μήνες να φρενάρει, τώρα όλα δείχνουν ότι επιστρέφει απειλητικά.

Η νέα δραματική έκκληση του διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος τόνισε ότι «...η αβεβαιότητα απειλεί με εκτροχιασμό την οικονομία...», σε κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει προκαλέσει συναγερμό. Δυστυχώς, όμως, για κάποιο λόγο η μακαριότητα τείνει να επικρατήσει παντού και ο στρουθοκαμηλισμός μοιάζει να είναι το αντίδοτο στη ζοφερή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Το κακό όμως είναι ότι ακόμη και οι πλέον λογικοί της νέας εξουσίας εμφανίζονται αμήχανοι για το τι μέλλει γενέσθαι. Βλέπουν ότι η κυβέρνηση εγκλωβίσθηκε σε μια ακραία ρητορική που κατέστρεψε τη σχέση εμπιστοσύνης με τους εταίρους, για να κρατήσει αρραγές το εσωτερικό (στην πραγματικότητα το εσωκομματικό) μέτωπο, χρησιμοποιώντας μια σκόπιμη ασάφεια που μόνο δυσαρέσκειες προκάλεσε.

Τώρα που τα πάντα κινούνται οριακά και ο χρόνος, αλλά πρωτίστως το χρήμα, τελειώνει, δεν έχουν εναλλακτικό σχέδιο και το μόνο που ψελλίζουν είναι η αόριστη διαρκής προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, για να καλύψει τις δικές τους ατολμίες να κυβερνήσουν με βάση την εντολή της 25ης Ιανουαρίου. Το ενδεχόμενο ατυχήματος πια φαίνεται να πλησιάζει, όχι όμως ως τυχαίο και απρόβλεπτο επεισόδιο, αλλά ως έγκλημα εξ αμελείας αν όχι εκ προμελέτης.

Τα βαφτίσια της τρόικας σε... θεσμούς και των τροϊκανών σε... αντιπροσώπους τη σώσαμε την εθνική αξιοπρέπεια.

Μια από τις ωραιότερες και μεστές νοήματος λέξη της ελληνικής γλώσσας είναι η λέξη «θεσμός» και στον πληθυντικό «θεσμοί». Είναι μια λέξη που ακούγεται πάρα πολλές φορές και εκφέρεται από όλους μας σε μια σοβαρή συζήτηση. Ως πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 2015 σήμαινε τις ακόλουθες έννοιες, όπως σχεδόν καθολικά δέχονται τα έγκυρα λεξικά της γλώσσας μας: το ισχύον ως δίκαιο, κανόνας δικαίου, νόμος. Επίσης σύστημα που δημιουργεί ηθική και νομική κατάσταση, π.χ. ο θεσμός της οικογένειας, της δικαιοσύνης, στον πληθυντικό «θεσμοί» σημαίνουν το σύνολο θεμελιωδών καταστάσεων ηθικής και νόμων, π.χ. πολιτικοί θεσμοί, θέσμια, εκκλησιαστικοί θεσμοί, κοινοβουλευτικοί θεσμοί κ.ά. Αυτά λοιπόν σήμαινε η ωραία μας λέξη μέχρι που το έφερε η κατάρα να αναζητήσει η καινούργια μας κυβέρνηση φερετζέ για να κουκουλώσει την τρόικα σαν μουσουλμάνα για να μην τη γνωρίζει ο λαός και να την περνάει για κάτι διαφορετικό και καλύτερο από την τρόικα που ξέραμε.

Το κακό είναι ότι αρχίσαμε σχεδόν όλοι μας (σχεδόν) να αποκαλούμε την τρόικα θεσμό και τους τροϊκανούς αντιπροσώπους των θεσμών! Και βαφτίστηκε, όπως είπε και ο Γλέζος που ασχολείται δόκιμα με τη γλωσσολογία, το κρέας ψάρι! Υστερα από αυτά τα βαφτίσια της τρόικας σε... θεσμούς και των τροϊκανών σε... αντιπροσώπους τη σώσαμε την εθνική αξιοπρέπεια, πλέον θα μας ελέγχουν οι θεσμοί και οι πρώην τροϊκανοί που έρχονταν για έλεγχο και κατσικώνονταν στις σκονισμένες καρέκλες (λόγω απολύσεως των καθαριστριών) του υπουργείου Οικονομικών, πλέον οι δυστυχείς θα κάθονται λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα στους θρόνους του ξενοδοχείου «Χίλτον» και εκεί θα τους πηγαίνουν τους φακέλους οι περήφανοι υπήκοοι, εκείνοι θα τους ελέγχουν, θα βρίσκουν ελλείψεις, θα τους ξαναστέλνουν τους περήφανους δικούς μας καμιά εικοσαριά φορές πέρα-δώθε να φέρνουν συμπληρωματικά στοιχεία, ε, και σε μια από τις τόσες φορές θα το φέρει η φυσική ροή των πραγμάτων να το ξεστομίσει κάποιος κακός τροϊκανός: Αφού πηγαίνεις που πηγαίνεις, δεν μου αγοράζεις ερχόμενος και ένα τοστ ζαμπόν-τυρί; Για να έρθουμε στην αρχή του άρθρου, ύστερα από χρόνια τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα διαβάζουν στα λεξικά του μέλλοντος στο λήμμα «θεσμοί» και θα βλέπουν ότι η λέξη αυτή σημαίνει κάτι κακούς ανθρώπους που λέγονταν τροϊκανοί ( ας ελπίσουμε ότι θα έχουν φύγει έως τότε), έρχονταν στη χώρα να ελέγξουν και να μας δώσουν δάνεια, αλλά πρόσβαλαν την εθνική μας αξιοπρέπεια και η τότε πατριωτική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τους ονόμασε θεσμούς και διασώθηκε η εθνική υπερηφάνεια.