Νέος χρόνος, νέα αρχή

Με το τέλος του χρόνου επέρχεται και το τέλος των συγκυβερνώντων της «κακής τρομάρας» μας. Η καλή που θα υπάρξει θα προέλθει από εμάς τους ίδιους. Οι εκλογές θα πρέπει να είναι το έναυσμα μιας νέας αρχής, όπου θα σηματοδοτείται από την ενεργό παρουσία όλων αυτών που δεν περιμένουν τα αποτελέσματα να βγουν μέσα από την κάλπη, αλλά μέσα από την κοινωνία και την αληθινή ζωή.

Ακόμα και μάταια αξίζει κανείς να αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια και την τιμή του. Μέσα σε όλη τη «σαλαμοποίηση» της πολιτικής και την... ποδοσφαιροποίησή της ο κίνδυνος να γίνουμε θεατές μιας συνολικής και συντριπτικής άρνησης είναι μεγάλος.

Τα ηλεκτρονικά μέσα προσφέρονται μαζί με τους δεδομένους συστημικούς που ανάγουν την κινδυνολογία σε νέα ιδεολογία, καλλιεργώντας τον φόβο για το αύριο. Μέσα σε αυτό το κλίμα η ελευθερία συρρικνώνεται και η δημοκρατία πετσοκόβεται. Ζούμε μια ενδιαφέρουσα και έκτακτη κατάσταση. Δεν γίνεται να μην προκύψει το νέο πολιτικό υποκείμενο, όταν κινδυνεύουμε να πνιγούμε από τα θολά ποτάμια και από τον βούρκο που προκαλούν τα συγκυβερνώντα κόμματα και οι τρόπον τινά ανεξάρτητοι βουλευτές που έχουν γίνει περιζήτητοι των μέσων ενημέρωσης και για ντεκόρ έχουμε τη φαρσοκωμωδία που υπογράφει και παίζει ο Χαϊκάλης, με σκιές παρασκηνίου και σκηνές που ευτελίζουν την κοινοβουλευτική υπόσταση της πολιτείας. Απέκτησαν ενδιαφέρον και οι γιορτές.

Σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς. Στο ΠΑΣΟΚ μαζί με τις άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις» θα φτιάξουν τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη και ο Παπανδρέου ως γνήσιος κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ απειλεί με κάθοδο στο πολιτικό προσκήνιο και με τα λεφτά που υπάρχουν να μας σώσει για δεύτερη φορά.

Μεγαλώνει η μέρα από εδώ και πέρα και η νύχτα αρχίζει να μικραίνει. Δεν αντέχεται άλλο το σκοτάδι που μας έχει επιβληθεί, κινδυνεύουμε να το συνηθίσουμε και να πιστέψουμε πως αυτή είναι η πραγματικότητα και να εκλάβουμε τη διαστροφή της ως αληθινή, ζώντας την εικονικότητά της και τις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί.

Αν ο κόσμος είναι ένα χάος, είμαστε χαμένοι, λέει ένας απορών άνθρωπος. Αν είναι λαβύρινθος, υπάρχει ελπίδα. Το «φως» όμως δεν φαίνεται στο τούνελ που μας έχουν ρίξει και η ελπίδα του λαβύρινθου μπορεί να μας εξαπατάει αν την αφήσουμε να αιωρείται και δεν την πραγματώσουμε οι ίδιοι, με όνειρα, με πίστη, με αγάπη στον συνάνθρωπο, με αλληλεγγύη στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, με δικαιοσύνη, δημοκρατία και ελευθερία, δηλαδή με τις σταθερές ανθρώπινες αξίες που μέσα στο γενικότερο απαξιωτικό περιβάλλον που ζούμε λοιδορούνται και όσοι τις επικαλούνται θεωρούνται και χαρακτηρίζονται στην καλύτερη περίπτωση ρομαντικοί και ξεπερασμένοι.

Ο λαός έχει χάσει το μέτρημα.

Και ενώ στη Βουλή όλοι ασχολούνται με προσθαφαιρέσεις, ο λαός έχει χάσει το μέτρημα. Οι λογαριασμοί, οι φόροι, οι καθημερινές υποχρεώσεις, τα δάνεια... όλα είναι εναντίον του. Είναι απορίας άξιο πώς θα κατεβούν τα κόμματα στις εκλογές. Με τι σθένος θα επιχειρήσει η κυβέρνηση και όσοι τη στηρίζουν να ζητήσει την ψήφο του λαού; Θα τολμήσουν να επιχειρηματολογήσουν;

Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να εμφανιστούν μπροστά στον λαό. Αποτελεί ύβρη το να ζητήσει το δικαίωμα της επανεκλογής του κάποιος από αυτήν την κυβέρνηση. Από την άλλη, έχουμε το κόμμα της αντιπολίτευσης, απέναντι στο οποίο ο λαός μοιάζει ιδιαίτερα επιφυλακτικός – αλλά και αποφασισμένος να του χαρίσει μιαν ευκαιρία. Την ευκαιρία που δικαιούται. Μιαν ευκαιρία, ωστόσο, υπό δυσμενέστατες συνθήκες.

Στην κυβέρνηση που πιθανόν να σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρξει πλέον καμιά πίστωση χρόνου, καμιά λαϊκή ανοχή· για την όποια αποτυχία της δεν θα γίνει δεκτή καμιά δικαιολογία. Η στιγμή είναι ιστορική για την ελληνική Αριστερά, η οποία για πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου είναι πιθανόν να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Πρόκειται ωστόσο για μιαν ευκαιρία δίχως έλεος σε μια συγκυρία δίχως οίκτο.

Η αντιπαράθεση σήμερα διεξάγεται με όρους ολικής καταστροφής της χώρας.

Επί σαράντα χρόνια, το σύστημα της μεταπολιτεύσεως, παρά τις εγγενείς του αδυναμίες, λειτούργησε υπό συνθήκες ομαλής διαδοχής των πολιτικών κομμάτων στην εξουσία, γεγονός διόλου αυτονόητο με βάση την ιστορία του ανεξαρτήτου κράτους των Ελλήνων. Η πολιτική σύμβαση της μεταπολιτεύσεως έχει εισέλθει πλέον σε φάση αποσυνθέσεως, πλην όμως η διάρκεια αυτής της εμπειρίας υπήρξε εντυπωσιακή.

Η αντιπαράθεση σήμερα διεξάγεται με όρους ολικής καταστροφής της χώρας, εάν παραταθεί κατά τον ΣΥΡΙΖΑ η παραμονή της κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ή εάν κατά τη συγκυβέρνηση προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές και τελικώς πρωτεύσει το κόμμα του οποίου ηγείται ο κ. Αλέξης Τσίπρας.

Αλλά τα κράτη δεν εξαφανίζονται από τον παγκόσμιο χάρτη διότι οι πολίτες θα αναδείξουν στην εξουσία το ένα ή το άλλο κόμμα. «Το κρατίδιο της Κομμαγηνής που έσβησε σαν το λυχνάρι» μπορεί να βασανίζει τη σκέψη του ποιητή. Αλλά έως την καταστροφή μεσολαβούν στάδια εξόχως οδυνηρά. Κάποια από αυτά τα έχουμε γευθεί. Παρέλκει η απαρίθμηση των υπολοίπων σήμερα.

Οι Ελληνες πολίτες είναι εις την πλειοψηφία τους συντηρητικοί εξ ιδιοσυγκρασίας. Δεν είναι από τη φύση τους επαναστάτες, διότι άλλως η οθωμανική κυριαρχία δεν θα διαρκούσε τέσσερις αιώνες. Εξωστρεφείς είμαστε ως λαός με ροπή προς τις πανηγύρεις -κυρίως τις πολιτικές- ενίοτε απειθάρχητοι, πάντοτε ανυπόμονοι και επήλθε κόπωση ύστερα από μια τετραετία βιαίας προσαρμογής στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα ή στα ευρωπαϊκώς επιβαλλόμενα.

Αλλά λόγω της ημέρας και επειδή επί δεκαετίες κυριολεκτικώς έχουμε ασελγήσει επί του «ευρωπαϊκού οράματος», που πλέον αντιμετωπίζεται ως ανυπόφορο, ας αναλογισθούμε ότι εις την επάρατο Ανατολή, σε περίοδο «παρακμής» του ελληνισμού -εν σχέσει με τους κλασικούς χρόνους της αρχαιότητος- και υπό ρωμαϊκή κυριαρχία, η ελληνική γλώσσα και σκέψη ήταν το όχημα του Χριστιανισμού που διαμόρφωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Δεν άρχισαν τα πάντα στην Ευρώπη ούτε τελειώνουν με τους Εγκυκλοπαιδιστές και τον Διαφωτισμό, παρά τη σχετική πρόνοια του ευρωπαϊκού «Συντάγματος». Δεν είμαστε με άλλα λόγια άξιοι περιφρονήσεως - τότε και τώρα. Ελλειμμα ηγεσίας έχουμε, αλλά σπανίως συνέβαινε το αντίθετο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα πράγματα

Η λογική των πραγμάτων είναι αμείλικτη. Αν η τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας αποβεί άκαρπη και οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει στο τέλος χαμένος, είτε κερδίσει είτε χάσει στις εκλογές. Αν τις χάσει, θα καταρρεύσει όλη η στρατηγική του και θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσει την ήττα αυτή, τη στιγμή μάλιστα που όλες οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν ως βέβαιο νικητή.

Αν τις κερδίσει, δυο τινά μπορεί να συμβούν: είτε η άτακτη υποχώρηση στις απαιτήσεις της τρόικας και της Γερμανίας, που δεν θα αφορούν καν το ζήτημα του χρέους, αλλά πριν από αυτό, και ως προϋπόθεση για οτιδήποτε άλλο, το κλείσιμο της αξιολόγησης, είτε ο ανένδοτος αγώνας εναντίον όλων που θα έχει ένα πολύ σύντομο τέλος και θα θέσει την Ελλάδα σε τροχιά εξόδου από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Αν συμβεί το πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα απογοητεύσει τους υποστηρικτές του και είναι πολύ αμφίβολο αν καταφέρει να παραμείνει ενιαίο κόμμα.

Αν συμβεί το δεύτερο ή μάλλον προτού συμβεί το δεύτερο, θα τερματισθεί κατά πάσα πιθανότητα η κυβερνητική του θητεία, εν μέσω μιας χαοτικής κατάστασης, που μπορεί να γεννήσει τέρατα, και για την οποία όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις θα πρέπει να προετοιμάζονται. 

Οπως γράφαμε πριν από έναν μήνα, το παιχνίδι εξουσίας στην Ευρωζώνη έχει γίνει πια πολύ σκληρό και η τύχη της Ελλάδας είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Δυστυχώς, ακόμη και στις χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης, το πιο πιθανό είναι να επικρατήσει η λογική «ο θάνατός σου, η ζωή μου», και η Ελλάδα να παραμείνει απομονωμένη και δακτυλοδεικτούμενη ως παράδειγμα «αποτυχημένου κράτους». Καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ούτε των κρατών ούτε των λαών, δεν θα υπάρξει για την Ελλάδα.

 Αν υπάρχουν κάποιοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που μπορούν ακόμη να κάνουν μια σοβαρή «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης».

Πάντως, αν υπάρχουν, μάλλον θα εύχονται ενδόμυχα να εκλεγεί τελικά Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και η εκπόρθηση της κυβερνητικής εξουσίας να αναβληθεί για αργότερα, κάτω από καλύτερες και πιο ήρεμες συνθήκες.

Πάση θυσία στην εξουσία...

Με τη θολούρα των ημερών φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει πού βρίσκεται η χώρα και κυρίως τι μας περιμένει με ή χωρίς εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Η ένταση και η δυσοσμία από τον βούρκο μοιάζουν να καλύπτουν τα πάντα λες και όλα γίνονται σε συνθήκες αφασίας. Η πολιτική αντιπαράθεση με αφορμή τις αθλιότητες ενός φαιδρού συστήματος τυχοδιωκτών έχει ξεφύγει από κάθε λογική και κινείται πλέον στα όρια της ψυχοπάθειας. Οποιος θεωρεί ότι μπορεί να αναμετρηθεί με τους οχετούς λάσπης απλώς χάνει τον χρόνο του.

Η ουσία παραμένει πως ο τόπος βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής και το πολιτικό σύστημα ασχολείται με το... μαύρο χάλι και χορεύει στους ρυθμούς του. Οσοι έχουν ακόμη ψευδαισθήσεις και δεν συμμερίζονται την εκτίμηση ότι έχουμε τη χειρότερη σύνθεση του Κοινοβουλίου από το 1974 καιρός είναι να συνέλθουν και να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα χωρίς στρουθοκαμηλισμούς.

Η προεδρική εκλογή έχει ναρκοθετηθεί σκοπίμως και φαντάζει αδύνατο να προκύψει η απαιτούμενη πλειοψηφία, εκτός αν οι βουλευτές αντιληφθούν το βάρος των ευθυνών τους. Συνεπώς η προσφυγή στις κάλπες το συντομότερο δυνατό φαίνεται πως είναι πια μονόδρομος με όλους τους κινδύνους για την εθνική προσπάθεια. Σε αυτή την προοπτική βεβαίως θα κριθούν όλοι για όσα έπραξαν ή δεν έπραξαν προκειμένου να σταθεροποιηθεί η χώρα και να μην αντιμετωπίζει πάλι απειλές από παντού χειρότερες από εκείνες του 2012.

Το πάση θυσία στην εξουσία που υιοθέτησε η αξιωματική αντιπολίτευση για να καλύψει τις εσωτερικές της αντιφάσεις θα πρέπει επίσης να αξιολογηθεί από τους πολίτες οι οποίοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών για τις επιλογές τους. Η υιοθέτηση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ των πρωταγωνιστών της... ζούγκλας και η πολιτική κάλυψη σε μεθόδους και πρακτικές υποκόσμου έχει προκαλέσει ευλόγως σοκ σε ένα κομμάτι των υποστηρικτών του κόμματος της Αριστεράς και ως εκ τούτου οφείλει απαντήσεις. Κατά τα λοιπά πρέπει τάχιστα να επιστρέψουμε στη συζήτηση για την επόμενη μέρα και τις πολιτικές που υπηρετούν την παραμονή της Ελλάδος στον πυρήνα της Ευρώπης και δεν θα οδηγήσουν στην καταστροφή. Γελωτοποιοί και παρακρατικοί θα βρίσκουν πάντα χώρο στο κενό που αφήνουν οι πολιτικοί όταν δεν τους υιοθετούν.

Λες και τα όσα συμβαίνουν είναι σε κενό αέρος...

Ξαφνικά όλοι δείχνουν έκπληκτοι με τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες, σαν εκείνες τις κακόγουστες βιντεοκωμωδίες ξεπεσμένων θιασαρχών που γυρίζονταν με το κιλό στη δεκαετία του '90.

Λες και τα όσα συμβαίνουν είναι σε κενό αέρος, οι πολίτες και τα κόμματα είναι αμέτοχοι στο θέατρο σκιών που υπονομεύει τη χώρα και τη σπρώχνει πιο βαθιά στον βούρκο της κρίσης.

Μίας κρίσης που κατέληξε να είναι οικονομική, επειδή προηγήθηκε η κρίση αξιών, η κατάρρευση του πολιτικού, επιχειρηματικού και πνευματικού προσωπικού της...

Και έτσι παρακολουθούμε να ενεργοποιείται ένα σχέδιο που είναι εκτός ελέγχου πια.

Κάποιοι πολύ νωρίς φρόντισαν να υπονομεύσουν τη σημαντική για τη χώρα διαδικασία της εκλογής Προέδρου, προβάλλοντας σενάρια εξαγοράς και κουμπαράδων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν στενά κομματικοί στόχοι...

Θα μπορούσαν να εκδηλωθούν τέτοια φαινόμενα σε μια κανονική Βουλή; Μάλλον όχι. Μόνο σε μία Βουλή στην οποία έχουν τρυπώσει από μπράβοι και υπόκοσμος της Χρυσής Αυγής μέχρι αποτυχημένοι γελωτοποιοί και παρηκμασμένες τηλεπερσόνες θα είχαν θέση. Ηταν τότε που τους ψήφιζαν οι πολίτες νομίζοντας ότι εκδικούνται και τιμωρούν το πολιτικό σύστημα...

Ο απόλυτος παραλογισμός των τελευταίων ημερών συμπληρώθηκε όταν βουλευτές με κάθε σοβαρότητα υπέβαλλαν προτάσεις «συναίνεσης» που θεωρητικά είχαν στόχο την εκλογή Προέδρου και αποφυγή των εκλογών, αλλά είχαν όλες ένα μόνο κοινό στοιχείο: όλες προέβλεπαν... εκλογές.

Με τη φασαρία γύρω από τους Χαϊκάληδες και τους Αποστολόπουλους, δεν είναι μόνο ότι επιχειρείται να στιγματιστούν οι βουλευτές που θέλουν να εκλέξουν Πρόεδρο. Χάνεται η ουσία. Γιατί συζητώντας το ποιος φορούσε το πιο καλό κατασκοπευτικό ρολόι και ποιος έκανε καλύτερο μοντάζ των υποκλαπεισών συνομιλιών, εξαφανίστηκε η συζήτηση για το πού οδηγεί η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές, με διακοπή των συνομιλιών με τους δανειστές και την ΕΚΤ να κλείνει τη στρόφιγγα στις 28 Φεβρουαρίου και, φυσικά, τι σημαίνουν η εκλογή Προέδρου και η διάσωση της κυβέρνησης...

Ομως όλο και λιγότεροι δείχνουν πια να αντιλαμβάνονται ότι μία χώρα που πέφτει τόσο χαμηλά, με δηλητηριασμένη από έναν εμφυλιοπολεμικό λόγο την κοινωνία, θα είναι τελικά και η μόνη χαμένη στις 30 Δεκεμβρίου το πρωί. Ο,τι κι αν έχει συμβεί την προηγούμενη ημέρα στην ψηφοφορία στη Βουλή.

Το αναπόφευκτο της σημερινής πορείας δεν είναι τυχαίο.

Οι Ελληνες παραδέρνουν μεταξύ εξάντλησης και ουτοπίας. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τις ψήφους που χρειάζεται για να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Οι δανειστές στήριξαν τη χώρα έως ένα σημείο, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλο την κυβέρνηση, επειδή δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της. Η κυβέρνηση, όπως κάθε άλλη πριν απ’ αυτήν, επιχειρηματολογεί ότι εάν οι ξένοι δεν δείξουν κατανόηση θα βρεθούν να διαπραγματεύονται με τη σημερινή αντιπολίτευση. Για πρώτη φορά, όμως, οι δανειστές είπαν, λίγο-πολύ, «δεν πειράζει, ούτε με εσάς είδαμε προκοπή. Ας το ρισκάρουμε». Οι δανειστές αναγνωρίζουν κάποιες αλλαγές, αλλά δεν διατίθενται να επενδύουν άλλο σ’ ένα όχημα που «δεν τραβάει». Η επόμενη μέρα των εκλογών ίσως αποδείξει το λάθος της μοιρολατρικής θέσης των ψηφοφόρων και των δανειστών, αλλά τότε θα είναι αργά για μια πιο ψύχραιμη αποτίμηση των επιλογών. Είναι θλιβερό εάν σκεφτούμε ότι ύστερα από τόση προσπάθεια και τόσες θυσίες, η εξάντληση των πολιτών και των δανειστών έφερε και τις δύο πλευρές σε σημείο να μη φοβούνται άλμα στο άγνωστο. Η αποτυχία βαραίνει και την κυβέρνηση και τους εταίρους μας.

Το αναπόφευκτο της σημερινής πορείας δεν είναι τυχαίο. Το Σύνταγμα του 1975 έθεσε το όριο των 180 ψήφων για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αναγκάζοντας τη Βουλή να διαλυθεί σε περίπτωση που δεν μπορέσει να εκλέξει Πρόεδρο με τέτοια πλειοψηφία. Επιπλέον, η ευημερία των χρόνων της ένταξης στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με μακρά παράδοση διχασμού, οδήγησε σε μια νοοτροπία συνεχούς σύγκρουσης και διεκδίκησης της νίκης, χωρίς περιθώρια συναίνεσης. Τα χρόνια της κρίσης δεν άλλαξαν αυτή τη νοοτροπία - αντιθέτως, ενίσχυσαν τη δυναμική της πόλωσης, με την εκάστοτε αντιπολίτευση να υποσκάπτει την εκάστοτε κυβέρνηση, υπονομεύοντας έτσι το εγχείρημα του νοικοκυρέματος της οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων. Με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ να συμμετέχουν στην ίδια κυβέρνηση, αφέθηκε ελεύθερο το έδαφος σε μια αντιπολίτευση που υπερθεματίζει σε λαϊκισμό περισσότερα και απ’ αυτά τα δύο κόμματα όταν εναλλάσσονταν στην εξουσία. Οταν η επιλογή των ψηφοφόρων είναι μεταξύ μιας κυβέρνησης με κλονισμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό της και μιας αντιπολίτευσης που υπόσχεται με περισσή αλαζονεία τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας και των επιλογών της χώρας, φυσικό είναι πολλοί πολίτες να επιλέξουν τις υποσχέσεις που κρύβονται στο άγνωστο αύριο.