Οι δύο όψεις

Οι ενδείξεις είναι συνεχείς. Και τον τελευταίο καιρό πυκνώνουν. Για πολλούς αναμενόταν ότι έτσι θα συνέβαινε. Και κάποιοι απ' αυτούς διατείνονται πως είναι και απόδειξη ότι όλο και περισσότερο εδραιώνεται στους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ η βεβαιότητα ότι οδεύουν προς την εξουσία και γι' αυτό φροντίζουν να διασκεδάζουν φόβους και ανησυχίες που σίγουρα υπάρχουν σε πολλούς.

Τελευταία τέτοια γεγονότα είναι τα δημοσιεύματα στη Γερμανία για τον Τσίπρα, που φροντίζει, κατά τις εκτιμήσεις δημοσιογραφικών κύκλων, να πείσει ότι «οι υποψήφιοι επενδυτές δεν έχουν λόγους ν' ανησυχούν από μια ενδεχόμενη κυβέρνησή του», και ο προϋπολογισμός της περιφερειάρχου Δούρου, στον οποίο περιλαμβάνονται πολλοί από τους σχεδιασμούς του Σγουρού, τους οποίους προεκλογικά είχε καταγγείλει.

Φυσικά, δεν γνωρίζω αν πράγματι υπηρετούν τέτοιες σκοπιμότητες οι πράξεις και οι συμπεριφορές των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν έτσι συμβαίνει, τότε το όποιο συμπέρασμα ως προς τη θετική ή αρνητική επίπτωσή τους είναι μάλλον παρακινδυνευμένο. Διότι, καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, και δεν είναι πάντα στο χέρι μας να διαλέξουμε όποια προτιμάμε. Ή όποια μας βολεύει.

Σίγουρα λειτουργεί καθησυχαστικά (και άρα θετικά για τις εκλογικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ) η καλλιεργούμενη εντύπωση ότι τα όσα ακραία υποστηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πρόκειται να ισχύσουν στην περίπτωση που φτάσει στην εξουσία. Αλλά όλοι αυτοί δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι η προοπτική μπορεί να ικανοποιεί κάποιους, αλλά σίγουρα δυσαρεστεί κάποιους άλλους. Κι αυτοί οι άλλοι ούτε λίγοι είναι ούτε πολιτικά ανίσχυροι.

Για παράδειγμα, στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος η πλευρά Λαφαζάνη έχασε με ελάχιστη διαφορά μια κρίσιμη ψηφοφορία για κάποιες προγραμματικές θέσεις οικονομικού περιεχομένου. Πόσο πιθανό είναι η ισχυρή αυτή εσωκομματική μειοψηφία να συμβιβαστεί με μια πολιτική η οποία θα πείθει τους κεντροαριστερούς, ακόμη και τους συντηρητικότερους αυτής της κατηγορίας, ότι δεν έχουν λόγους να φοβούνται ή έστω ν' ανησυχούν; Την απάντηση σε τέτοια ερωτήματα μόνο οι ενδεχόμενες μετεκλογικές εξελίξεις θα μπορέσουν να τη δώσουν. Και είναι βέβαιο πως δεν θα είναι τόσο απλή όσο θέλουν να τη φαντάζονται κάποιοι...

Δεν θα μπορεί να πληρώσει κανείς, είτε με δόσεις είτε χωρίς δόσεις!

Ενώ συνεχίζεται η ειδική εισφορά αλληλεγγύης για τα επόμενα δύο χρόνια! Οι «δόσεις» δεν λύνουν το πρόβλημα όταν δεν υπάρχουν «έσοδα» για να εξυπηρετηθούν. Με υπερφορολόγηση, με χαμηλά ή ανύπαρκτα εισοδήματα, με συνεχιζόμενες πολιτικές λιτότητας και με υψηλή ανεργία, δημιουργείται αργά και σταθερά ένας νέος «φαύλος κύκλος». Θα... «πνιγούμε» στο τέλος από τις διαρκώς συσσωρευόμενες δόσεις!
Τα «χρέη» είναι το «σύμπτωμα». Και οι «δόσεις» είναι ένα «παυσίπονο» που μας ανακουφίζει στιγμιαίως. Ευπρόσδεκτο... Αλλά η αιτία και η «βασική αρρώστια» είναι οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται. Εάν δεν αλλάξει λ.χ. ο ΕΝΦΙΑ ουσιαστικά, δεν κοπούν οι «έκτακτες» επιβαρύνσεις-εισφορές, δεν μειωθούν ορισμένοι «έμμεσοι φόροι» σε δύο χρόνια (ίσως και σε λιγότερο) δεν θα μπορεί να πληρώσει κανείς, είτε με δόσεις είτε χωρίς δόσεις! Θα είναι ένα και το αυτό...
Αν δεν πάρει μπροστά η οικονομία, δεν υπάρξει ρευστότητα στην αγορά (ακόμα δεν υπάρχει παρά τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια) και δεν αρχίσει να μειώνεται η ανεργία, τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν κανένα μέλλον, θα μετατραπούν σε... φιλόπτωχα ταμεία! Βλέπουμε τη χρησιμότητα της αύξησης των δόσεων, δεν είναι όμως και για να... πανηγυρίζουμε, χωρίς να αντιμετωπίζουμε τις «αιτίες»!

Μεταρρυθμιστές - Λαϊκιστές!

Ο λαϊκισμός, ακόμα και ο ακραίος, δεν αποτελεί καινούργιο φρούτο για την ελληνική κοινωνία. Αποτελεί διαχρονικό και διακομματικό φαινόμενο, που ροκάνισε επί δεκαετίες τα θεμέλια της πολιτικής ζωής και μας βύθισε στη χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας. Μπορεί η κρίση αυτή να ανάγκασε σε πρόσκαιρη αναδίπλωση πολιτικές δυνάμεις και πολιτικούς, όσο όμως πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές τόσο περισσότερο ξαναγυρνάμε στις παλιές... καλές εποχές. Υποσχέσεις στους... πελάτες, τάματα στην εκκλησία, μαγκιά στην επικοινωνία!

Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Αυτή τη φορά όμως η λαϊκίστικη έξαρση απειλεί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να «πειράξει» στοιχεία περασμένα από χρόνια στον σκληρό δίσκο της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι τα βρήκαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο όσο το ερώτημα που σου θέτουν πλέον ανοιχτά άνθρωποι που επί χρόνια υπηρέτησαν τις αξίες της Αριστεράς, που πολέμησαν τον εθνικισμό και τον ρατσισμό: «Τι πρόβλημα έχεις δηλαδή με τον Καμμένο;». Κι ενώ ο Καμμένος εξαγνίζεται στην αντιμνημονιακή κολυμπήθρα, οι προοδευτικές δυνάμεις εξοβελίζονται με φανατισμό στο πυρ το εξώτερον...

Η Δημοκρατική παράταξη γιατί «εκπροσωπεί το κακό παρελθόν», τη στιγμή που μεγάλο μέρος του «κακού» πολιτικού προσωπικού και το σύνολο σχεδόν των ψηφοφόρων του έχει στρογγυλοκαθίσει ήδη στα αντιμνημονιακά στασίδια!

Ο Θεοδωράκης γιατί είναι «απολίτικος», λες και δεν ήταν βαθιά πολιτική η στάση της ακύρωσης της συνάντησής του με τον Τσίπρα, αλλά και η δήλωσή του ότι «η συνάντηση Καμμένου - Τσίπρα προσβάλλει την ιστορία της Αριστεράς»!

Ο Λυκούδης γιατί τολμάει να μιλήσει για ριζικές μεταρρυθμίσεις και να ανοίξει, για πρώτη φορά, ουσιαστικούς διαύλους συνεργασίας της Αριστεράς με άλλους ιδεολογικούς και πολιτικούς χώρους για την από κοινού υλοποίησή τους! Η σύμπηξη ενός ισχυρού μεταρρυθμιστικού μετώπου είναι η μόνη ικανή να φράξει τον δρόμο στην ανεξέλεγκτη επίθεση που έχουν εξαπολύσει δεξιός και αριστερός λαϊκισμός. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος της πολιτικής πρωτοβουλίας που εξήγγειλε την περασμένη Τρίτη ο Σπύρος Λυκούδης.

«Οι μεταρρυθμιστές -όπως και συμβολικά ονομάστηκε ο χώρος- δεν είμαστε ούτε μόνοι, ούτε αυθεντικοί. Συγκάτοικοι είμαστε και θέλουμε να συμβάλουμε στον κοινό κορβανά», είπε χαρακτηριστικά. Οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, με τις διαφορετικές αφετηρίες, διαδρομές και ιδεολογίες τους δεν μπορούν να γίνουν ΕΝΑ. Μπορούν όμως να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε ΕΝΑ κοινό μέτωπο κατά του λαϊκισμού και να υπηρετήσουν ΕΝΑΝ μεγάλο στόχο: Να μπει η Ελλάδα στον δρόμο της προόδου και της ανάπτυξης!

Εκλογική αδιαφορία;

Αρχίσανε οι δημοσκοπήσεις και αισθάνομαι ότι κάποιοι μας δουλεύουν. Σε κάθε πολιτική συζήτηση, όχι μόνο στην τηλεόραση, αλλά και σε παρέες, πάντα κάποιος πετάει το «ξέρεις οι δημοσκοπήσεις, όχι αυτές που δημοσιεύονται, αλλά οι άλλες, οι μυστικές...». Για σιγά, ρε πατριώτες, τι γίνεται εδώ; Δουλειά των κομμάτων είναι να μετράνε, μακάρι να μετράγανε και άλλα πράγματα, για την οικονομία ας πούμε, αλλά οι άλλοι, οι επίσημοι δημοσκόποι, τι μας σερβίρουν; Δεν λέω «bon pour l' οrient» είμαστε, αλλά τόσο κάφρος δεν είχα νιώσει ποτέ.

Βλέπω τα «επίσημα» αποτελέσματα και ξεχνώ την αριθμητική. Βλέπω τον πρώτο, τον δεύτερο, άντε και έναν τρίτο που σηκώνει κεφάλι, αλλά κυβέρνηση δεν βλέπω ούτε με τηλεσκόπιο. Ολοι είναι στα «άλλα», στα «δεν ξέρω - δεν απαντώ», στα άσπρα και τα «δεν ψηφίζω». Μία κατηγορία ξεχωρίζει, πλειοψηφική, αλλά για κυβέρνηση δεν κάνει. Είναι η μεγαλύτερη κατηγορία τού «δεν με νοιάζει». Η Ελλάδα σε πέντε χρόνια (2008-13) έχασε το 25% του εισοδήματος, όλοι μιλούν για κρίση, αλλά το εκλογικό σώμα δείχνει να αδιαφορεί για την κυβέρνηση που «θα τη βγάλει» από την κρίση.

Ο λαός αδιαφορεί γιατί η πτώση του ΑΕΠ δεν σημαίνει το ίδιο για όλους. Το «μειωμένο» ΑΕΠ του 2013 είναι ακριβώς το ίδιο με το ΑΕΠ του 2003. Δηλαδή, δεν έγινε και τίποτα, είμαστε εκεί που ήμασταν έναν χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς. Σωστό, με μία διαφορά. Εκλεισαν 500.000 μαγαζιά και επιχειρήσεις και έχουμε 1 εκατομμύριο περισσότερους ανέργους. Αυτά είναι τα θύματα της κρίσης που, λογικά, θα αποφασίσουν τις εκλογές. Για τους υπόλοιπους, η κρίση δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα.

Η κρίση «εξαφάνισε» τα 40 δισ. € που είναι η διαφορά προς τα πάνω και προς τα κάτω, στο διάστημα 2003-2013 με κορυφή το 2008. Αυτά τα 40 δισ. που ξαφνικά «παρουσιάστηκαν» στα πέντε πρώτα χρόνια, δεν ήταν πρόσθετη παραγωγή, αφού το «σωτήριο» έτος 2008 τα «δίδυμα ελλείμματα», δημοσιονομικό και εξωτερικών συναλλαγών, κορυφώθηκαν. Ηταν, προφανώς τα «δανεικά» που δημόσιος και ιδιωτικός τομέας συσσώρευσε σαν να μην υπήρχε αύριο. Αυτά τα 40 δισ. ξεπληρώνουν στη δεύτερη πενταετία οι άνεργοι και οι χρεοκοπημένοι που «δεν ψηφίζουν» είτε γιατί δεν ελπίζουν σε «θαυματοποιούς» είτε γιατί είναι θυμωμένοι.

Το μόνο που άλλαξε στο πολιτικό σκηνικό είναι τα δύο «νέα κόμματα». Το ναζιστικό μόρφωμα θα ήταν περίεργο αν δεν εμφανιζόταν. Ευτυχώς, η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη ίσως το περιορίσουν. Το άλλο είναι η «έκπληξη». Το Ποτάμι είναι η πρώτη ένδειξη ότι ο λαός καταλαβαίνει τι «έγινε». Ελπίζω και εδώ η Δημοκρατία και οι δημοσκοπήσεις να εκφράσουν πιστά αυτό που φαίνεται ότι αρχίζει.

Οι δύο αρχηγοί έχουν κυριολεκτικά παλαβώσει .

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ -τις πολύ δύσκολες- ώρες για την πατρίδα έχουμε να κάνουμε με μια μειοψηφία ψύχραιμων Ελλήνων και με μια πλειοψηφία οργισμένων. Η «αποδώ πλευρά» παλεύει να κερδίσει χρόνο μήπως και επικρατήσουν οι ψύχραιμοι Ελληνες. Η «αποκεί» πλευρά σκοτώνεται να πάμε το ταχύτερο σε εκλογές, μήπως και ξεθυμάνει η λαϊκή οργή. Αμφότερες oι πλευρές συγκρούονται, άλλοτε με καθαρά, άλλοτε με βρόμικα μέσα, με λάσπες και με... κουμπαράδες!..

ΟΣΟ ΟΜΩΣ πλησιάζει ο Φλεβάρης η πολιτική ένταση κορυφώνεται. Οι δύο αρχηγοί έχουν κυριολεκτικά παλαβώσει με τον αριθμό «180». Η προεδρική εκλογή είναι ο εφιάλτης τους. Σαν να μη νοιάζονται που οι δανειστές μαστιγώνουν την πατρίδα και που οι σπεκουλαδόροι βάζουν μπουρλότο στο ελληνικό χρηματιστήριο, στα ομόλογα και στα spreads. Σαν να μη διαβάζουν τις ξένες φυλλάδες που μιλάνε για επιστροφή μας στη χρεοκοπία. Σαν να μη καταλαβαίνουν ότι η ξένη κατοχή, τρομαγμένη από την πανευρωπαϊκή κρίση, «μας τις έβρεξε» αυτές τις μέρες για να ξαναγίνουμε «φρόνιμα παιδιά», να μην ξανακάνουμε «αταξίες» του στιλ «τέρμα τα μνημόνια» και να συνεχίσουμε τη ζητιανιά, έστω με άλλης μορφής παρακάλια!..

Πάνω απ’ όλα χρειάζεται καθαρό μυαλό.

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Πριν από λίγες μόνον ημέρες, οι Ελληνες πολίτες διαπίστωσαν για μία ακόμη φορά πόσο επικίνδυνος είναι ο γκρεμός δίπλα στον οποίο βαδίζει η χώρα. Το «κραχ» του Χρηματιστηρίου και η εκτόξευση των σπρεντς ήταν ένα γερό ταρακούνημα. Η αντιπολίτευση δεν δείχνει να το καταλαβαίνει. Η κυβέρνηση μπορεί, όμως, να μετατρέψει την κρίση που έζησε η χώρα σε ευκαιρία. Με σχέδιο, χωρίς πανικό και με καθαρές κουβέντες μπορεί να εξηγήσει γιατί η χώρα χρειάζεται ένα δίχτυ ασφαλείας σε ένα επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον και να πείσει την κοινή γνώμη για την ψήφιση λίγων διαρθρωτικών αλλαγών, που θα κλείσουν τη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Χρειάζονται όμως και πρόσωπα που μπορούν να υλοποιήσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το καθαρό στίγμα και να δώσουν τη μάχη τους επόμενους τέσσερις μήνες. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται καθαρό μυαλό, σχέδιο και αποτελεσματική επικοινωνία. Να μη βλέπουν οι κυβερνώντες φαντάσματα και να ξεφύγουν από τη μυωπική νοοτροπία ενός ανασφαλούς μικρόκοσμου.

Των τελευταίων ημερών προδίδει την ελαφρότητα και την έλλειψη στοιχειώδους ευθύνης .

Δυστυχώς, τα δύο τελευταία χρόνια οι εξαιρέσεις τείνουν να γίνουν ο κανόνας, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται εκ των έσω η πολιτική με εξαλλοσύνες και χυδαιότητες που προκαλούν ανατριχίλα. Τώρα που η χώρα φάνηκε να παίρνει μια πορεία σταθεροποίησης και η κοινωνία άρχισε εκ νέου να ελπίζει σε μια κάποια προοπτική, το πολιτικό σύστημα έβαλε φουρνέλο και άρχισε τις προβοκάτσιες στον εαυτό του δίνοντας χώρο στους αρνητές του.

Ενα παράδειγμα και μόνον των τελευταίων ημερών προδίδει την ελαφρότητα και την έλλειψη στοιχειώδους ευθύνης εκ μέρους των πολιτικών, καθώς η ρουκέτα του κ. Π. Σκουρλέτη από τον ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν κουμπαρά προς εξαγορά βουλευτών αντί να απομονωθεί ως παιδαριώδες ατόπημα βρήκε μιμητές εκατέρωθεν. Δεν μπορεί η Αριστερά να χρησιμοποιεί οχετούς λάσπης για οιονδήποτε σκοπό. Αν είχε κάτι να ΄πει επί της ουσίας όφειλε να το κάνει με ξεκάθαρο τρόπο και ονόματα.

Δυστυχώς, η επιπολαιότητα του κ. Σκουρλέτη δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ακολούθησε ομοβροντία από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που όχι μόνον στήριξαν το ολίσθημα αλλά προέβαλαν και γελοία επιχειρήματα για να ενισχύσουν τη συνωμοσιολογική τους προσέγγιση ενώ προσεφέρθησαν και θέσεις στα ψηφοδέλτια του κόμματος σε όσους αρνηθούν να ψηφίσουν για Πρόεδρο! Η σκοπιμότητα προφανής, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ για κάποιον λόγο εκτίμησε ότι ενδεχομένως να προκύψει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των «180» και θέλησε να ακυρώσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο κόντρα στις προβλέψεις του Συντάγματος που θέλει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση για την ανάδειξη του ανώτατου πολιτειακού παράγοντα. Σε αυτόν τον κατήφορο, δυστυχώς, και από την άλλη πλευρά της κυβέρνησης υπήρξαν ορισμένες εξίσου αστείες δηλώσεις που πρέπει να απομονωθούν. Το δημοκρατικό παιχνίδι έχει κανόνες στους οποίους οφείλουν σεβασμό οι πάντες χωρίς εκπτώσεις.