Πάνω απ’ όλα χρειάζεται καθαρό μυαλό.

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Πριν από λίγες μόνον ημέρες, οι Ελληνες πολίτες διαπίστωσαν για μία ακόμη φορά πόσο επικίνδυνος είναι ο γκρεμός δίπλα στον οποίο βαδίζει η χώρα. Το «κραχ» του Χρηματιστηρίου και η εκτόξευση των σπρεντς ήταν ένα γερό ταρακούνημα. Η αντιπολίτευση δεν δείχνει να το καταλαβαίνει. Η κυβέρνηση μπορεί, όμως, να μετατρέψει την κρίση που έζησε η χώρα σε ευκαιρία. Με σχέδιο, χωρίς πανικό και με καθαρές κουβέντες μπορεί να εξηγήσει γιατί η χώρα χρειάζεται ένα δίχτυ ασφαλείας σε ένα επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον και να πείσει την κοινή γνώμη για την ψήφιση λίγων διαρθρωτικών αλλαγών, που θα κλείσουν τη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Χρειάζονται όμως και πρόσωπα που μπορούν να υλοποιήσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το καθαρό στίγμα και να δώσουν τη μάχη τους επόμενους τέσσερις μήνες. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται καθαρό μυαλό, σχέδιο και αποτελεσματική επικοινωνία. Να μη βλέπουν οι κυβερνώντες φαντάσματα και να ξεφύγουν από τη μυωπική νοοτροπία ενός ανασφαλούς μικρόκοσμου.

Των τελευταίων ημερών προδίδει την ελαφρότητα και την έλλειψη στοιχειώδους ευθύνης .

Δυστυχώς, τα δύο τελευταία χρόνια οι εξαιρέσεις τείνουν να γίνουν ο κανόνας, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται εκ των έσω η πολιτική με εξαλλοσύνες και χυδαιότητες που προκαλούν ανατριχίλα. Τώρα που η χώρα φάνηκε να παίρνει μια πορεία σταθεροποίησης και η κοινωνία άρχισε εκ νέου να ελπίζει σε μια κάποια προοπτική, το πολιτικό σύστημα έβαλε φουρνέλο και άρχισε τις προβοκάτσιες στον εαυτό του δίνοντας χώρο στους αρνητές του.

Ενα παράδειγμα και μόνον των τελευταίων ημερών προδίδει την ελαφρότητα και την έλλειψη στοιχειώδους ευθύνης εκ μέρους των πολιτικών, καθώς η ρουκέτα του κ. Π. Σκουρλέτη από τον ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν κουμπαρά προς εξαγορά βουλευτών αντί να απομονωθεί ως παιδαριώδες ατόπημα βρήκε μιμητές εκατέρωθεν. Δεν μπορεί η Αριστερά να χρησιμοποιεί οχετούς λάσπης για οιονδήποτε σκοπό. Αν είχε κάτι να ΄πει επί της ουσίας όφειλε να το κάνει με ξεκάθαρο τρόπο και ονόματα.

Δυστυχώς, η επιπολαιότητα του κ. Σκουρλέτη δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ακολούθησε ομοβροντία από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που όχι μόνον στήριξαν το ολίσθημα αλλά προέβαλαν και γελοία επιχειρήματα για να ενισχύσουν τη συνωμοσιολογική τους προσέγγιση ενώ προσεφέρθησαν και θέσεις στα ψηφοδέλτια του κόμματος σε όσους αρνηθούν να ψηφίσουν για Πρόεδρο! Η σκοπιμότητα προφανής, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ για κάποιον λόγο εκτίμησε ότι ενδεχομένως να προκύψει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των «180» και θέλησε να ακυρώσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο κόντρα στις προβλέψεις του Συντάγματος που θέλει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση για την ανάδειξη του ανώτατου πολιτειακού παράγοντα. Σε αυτόν τον κατήφορο, δυστυχώς, και από την άλλη πλευρά της κυβέρνησης υπήρξαν ορισμένες εξίσου αστείες δηλώσεις που πρέπει να απομονωθούν. Το δημοκρατικό παιχνίδι έχει κανόνες στους οποίους οφείλουν σεβασμό οι πάντες χωρίς εκπτώσεις.

Στον κόσμο του Μάλμπορο

Το προηγούμενο δεκαπενθήμερο ήταν ιδιαίτερα διδακτικό...

Η κυβέρνηση επιχείρησε απροετοίμαστα και παράτολμα να ξεμυτίσει δοκιμαστικά από το υπόστεγο. Και η ψυχρολουσία δεν ήρθε με κουβά, αλλά με ολόκληρη μάνικα.

Η κυβέρνηση δείχνει να πήρε το μήνυμα. Δεν υπάρχει ζωή πια, ούτε «μαξιλάρι προστασίας» χωρίς «επιτήρηση», «εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων» όπως αλλιώς ονομαστεί.

Ετσι δρομολογείται η επιστροφή στον ρεαλισμό και αποσύρονται τα συνθήματα περί σκισίματος του Μνημονίου, στα οποία έντεχνα ο ΣΥΡΙΖΑ παρέσυρε τη ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα είναι αν έπιασε το μήνυμα και η αντιπολίτευση. Ο Γ. Σταθάκης μιλά με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Ασμουσεν, γνωρίζει Οικονομικά και άριστα Αγγλικά.

«Δεν θα κάνουμε μονομερή κίνηση, αλλά θα διαπραγματευτούμε το χρέος, θα κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης», είπε ο κ. Σταθάκης. Μα, με αυτό το πλαίσιο δεν διαφωνεί κανένας, εκτός ίσως από τους οπαδούς του Π. Λαφαζάνη και των ΑΝΕΛ.

Αλλά υπάρχει ακόμη μία προσθήκη από τον ΣΥΡΙΖΑ: θα καταργούμε σταδιακά τους εφαρμοστικούς νόμους του Μνημονίου. Δείχνουν να παραβλέπουν ότι οι όροι του Μνημονίου συνδέονται με τη δανειακή σύμβαση και έτσι το πράγμα μπλέκει, γιατί κάνουν σαν να μην άκουσαν το σαφές και ωμό μήνυμα αγορών και δανειστών: «Οχι χρήμα χωρίς όρους».

Ο κ. Σταθάκης υποστηρίζει ότι αυτό που λείπει είναι μία άλλη ισχυρή κυβέρνηση που θα διαπραγματευτεί τα πάντα. Αλλά πόσο πιο ισχυρή θα είναι ακόμη μία και αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όταν από τις 153, 158 έδρες της καμιά εικοσαριά θα ανήκουν στο Αριστερό Ρεύμα; Με ποια ισχυρή πλειοψηφία θα διαπραγματευτεί ο κ. Σταθάκης την επιμήκυνση (και όχι τη διαγραφή του χρέους), όταν θα πρέπει να κερδίζει κάθε φορά την «ψήφο εμπιστοσύνης» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του;

Και τι κάνει τον κ. Σταθάκη να πιστεύει ότι θα αλλάξει κάτι στη διάθεση της άλλης πλευράς; Αρκεί να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά για να εξαφανιστούν ο Ντράγκι και η Μέρκελ, να διαλυθούν η Λαγκάρντ και ο Κατάινεν;

Είτε κάποιοι μας δουλεύουν, είτε κάποιοι είναι πραγματικά αφελείς και συνεπώς ασύμμετρα επικίνδυνοι. Και απλώς ποντάρουν ότι οι πολίτες συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο του Μάλμπορο..

Ποια είναι η στρατηγική της κυβέρνησης τώρα;

Η Ελλάδα –χωρίς ουσιαστική αφορμή– βρίσκεται πάλι σε οικονομική και πολιτική αναταραχή. Η σχέση μεταξύ οικονομίας και πολιτικής λειτουργεί κατά κανόνα προς ζημία και των δύο όταν αναμένονται εκλογές. Η μεγάλη πιθανότητα διενέργειας βουλευτικών εκλογών σε λίγους μήνες, εάν αυτή η Βουλή δεν εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας, προκαλεί μια συμπεριφορά από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση που –όσο αναμενόμενη κι αν είναι– είναι επικίνδυνη. Και οι δύο πλευρές δείχνουν μια βιασύνη που δεν επιτρέπει να σταθμίσουν με ψυχραιμία την κατάσταση εντός κι εκτός συνόρων, να αναλογιστούν τις συνέπειες των επιλογών τους και να πράξουν αναλόγως. Η απόφαση της κυβέρνησης να αποδείξει ότι η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση, ότι δεν έχει την ανάγκη περαιτέρω στήριξης (ούτε ελέγχου) από την τρόικα, ότι έχει «πρόσωπο» για να δανειστεί στις διεθνείς αγορές συνέπεσε με μια γενικότερη αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Το αποτέλεσμα ήταν «κραχ» στο Χρηματιστήριο Αθηνών και εκτόξευση του κόστους δανεισμού σε απαγορευτικό επίπεδο. Η κυβέρνηση επέλεξε αυτή τη στρατηγική για να πείσει ότι οδηγεί την Ελλάδα με ασφάλεια και σταθερότητα από την κρίση· πληρώνει τη βιασύνη της με την ανάγκη ισχυρής παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για να μειωθεί η ταραχή στις αγορές. Ποια είναι η στρατηγική της κυβέρνησης τώρα; Πιθανότατα η υπομονή που δεν επέδειξε νωρίτερα.

Συνέλθετε

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:45

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Καιρός να πούμε μερικές αλήθειες. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την παράδοση της ανευθυνότητας που χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια κάθε κόμμα το οποίο βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση. Θέλει εκλογές τώρα και υπόσχεται ότι θα σκίσει τα Μνημόνια και θα διαγράψει μεγάλο μέρος του χρέους. Οι υποσχέσεις και οι καταγγελίες δεν έχουν όριο. Η κυβέρνηση έπεσε και εκείνη στην παγίδα και υπόσχεται ότι η χώρα θα τα βγάλει πέρα μόνη της μετά τον Δεκέμβριο. Αυτοί που υποτίθεται ότι θα μας δανείσουν τα λεφτά είτε για να μπορούμε να σκίσουμε τα Μνημόνια είτε για να γυρίσουμε απλώς σελίδα, αποφάσισαν ότι δεν εμπιστεύονται τη χώρα χωρίς κάποιο προληπτικό έλεγχο και κάποια στήριξη, όταν μάλιστα δεν ξέρουν ποιος θα κυβερνάει τον τόπο σε λίγους μήνες και τι πραγματικά θέλει να κάνει. Είναι σκληρό, άδικο ή και απάνθρωπο ενδεχομένως, αλλά δυστυχώς είμαστε ακόμη εξαρτημένοι από τις προθέσεις τους. Γι’ αυτό, κύριοι της αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης, συνέλθετε πριν η χώρα οδηγηθεί στον γκρεμό, πριν φτάσουμε καν στις κάλπες. Οι ψεύτικες υποσχέσεις και οι ακρότητες δεν είναι θεμιτές, όσο ποθητή και αν είναι η εξουσία. Και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων και υπερβολικών προσδοκιών σχεδόν πάντοτε γίνεται μπούμερανγκ. Μη θυσιάσετε την οικονομία στον βωμό ενός σκληρού κομματικού ανταγωνισμού.

Η «ένταση» δεν εξυπηρετεί κανέναν...

Η τακτική της «ακραίας έντασης» μας βλάπτει όλους πολλαπλώς. Γιατί δεν θα 'χει τελικά νικητή ή ηττημένο την κυβέρνηση ή τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη χώρα. Ενισχύει την «εικόνα» ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε πολιτική αστάθεια. Αυτό αφενός πλήττει την κυβέρνηση, η οποία θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο, απ' ό,τι ήδη φαίνεται, να επιτύχει μια συμφωνία «εξόδου από την κρίση» με τους εταίρους-δανειστές μας και να την επικυρώσει μέχρι το τέλος του χρόνου, μέσα σ' ένα κλίμα ευρείας αβεβαιότητας. Οι «καχύποπτες» αρνητικές αντιδράσεις των «αγορών» που έχουν ήδη εκδηλωθεί, είναι προφανές ότι θα ενταθούν ακόμα περισσότερο από ένα «κλίμα έντασης». Τι το 'θελε άραγε εκείνο το θα «κλείσουν τα ΑΤΜ» η κ. Βούλτεψη;

Από την άλλη μεριά, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ο κ. Τσίπρας διατύπωσε στην ΚΟ του κόμματός του μια τακτική «ήρεμης δύναμης» την οποία με «ευλάβεια» ο ίδιος ακολούθησε, στη Βουλή ορισμένα στελέχη κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Προκαλούν τις εντάσεις. Θυμίζουμε το «ολίσθημα» του κ. Δραγασάκη στη συζήτηση της Βουλής, που ο ίδιος το αντελήφθη και με τη στάση του το διόρθωσε.

Και κυρίως, τα απαράδεκτα υπονοούμενα του κ. Σκουρλέτη για «αγοραπωλησίες» βουλευτών, εν όψει της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, με βάση ένα αστείο δημοσίευμα. Εξυπηρετεί αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ και την «εικόνα εμπιστοσύνης» που θέλει να δημιουργήσει, εν όψει εκλογής Προέδρου και πιθανώς πρόωρων εκλογών; Ενα «εκρηκτικό» και «φοβικό» κλίμα είναι σίγουρο ότι δεν τον εξυπηρετεί πολιτικά καθόλου, ενώ επιπλέον του δημιουργεί τεράστια προβλήματα εάν κληθεί να κυβερνήσει τον τόπο.

Είναι φανερό ότι μια «ανεξέλεγκτη ένταση» ούτε το «σχέδιο επίλυσης της κρίσης» μέχρι το τέλος του χρόνου που έχει η κυβέρνηση εξυπηρετεί, ούτε την «ομαλή ανατροπή» που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ δρομολογεί.

Είναι προφανές ότι η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, με αφορμή την προεδρική εκλογή, δημιουργεί συνθήκες έντονης πολιτικής αναμέτρησης. Θα ασκηθούν πολιτικές πιέσεις και θα δοθούν πολιτικές υποσχέσεις, απ' όλες τις πλευρές, όπως συνήθως γίνεται. Τουλάχιστον, ας αποφύγουμε τον «ανεμιστήρα με τη λάσπη»...

Χρειάζεται λίγο φρένο στην υπερβολή και την οξύτητα!

Οι πολιτικοί είναι καλό να μην εκστομίζουν κατηγορίες ή να κινδυνολογούν χωρίς λόγο, και το κυριότερο χωρίς στοιχεία. Η ακραία πόλωση αυτής της περιόδου παρασύρει πολλούς σε πυροτεχνήματα και καταγγελίες χωρίς καμία απολύτως στοιχειοθέτηση. Αυτές οι συμπεριφορές υπονομεύουν εντέλει τους θεσμούς και την ίδια τη δημοκρατία. Η χώρα πλήρωσε πολλές φορές στο παρελθόν τους διχασμούς και τις ακρότητες. Δεν πρέπει να φτάσουμε στο επίπεδο, ή μάλλον στον κατήφορο, που γνώρισε η Ελλάδα σε άλλες ταραγμένες περιόδους της Ιστορίας της. Χρειάζεται λίγο φρένο στην υπερβολή και την οξύτητα!