Να κλείσουν οι τηλεοράσεις

Το κράτος, ας το πούμε κράτος, επιδίδεται συστηματικά στην έρευνα, στη δημιουργία στατιστικής, στην αντιγραφή δεδομένων από προηγμένες χώρες που πέφτουν απάνω στο σώμα της χώρας πότε στενές, πότε φαρδιές, σαν να αγοράζει κανείς ρούχα από καλάθια για να ντυθεί.

Μία από αυτές τις πολύχρονες προσπάθειες της χώρας να εξευρωπαϊστεί ως προς τη μείωση των δαπανών παροχής υπηρεσιών είναι ο τομέας της υγείας.

Μοναδική μέριμνα των αρμοδίων δεν είναι η προστασία και η βελτίωση της υγείας των πολιτών, αλλά η ανάπτυξη της κάθε γραφειοκρατικής κουτοπονηριάς και ταχυδακτυλουργίας για το πώς να αποφύγουν τις δαπάνες της υγείας και όσο δεν το κατορθώνουν εντελώς, πώς να τις φορτώνουν στις πλάτες των ασφαλισμένων ασθενών. Μία λοιπόν από τις περίφημες αυτές στατιστικές είναι η ιλιγγιώδης κατανάλωση ψυχοφαρμάκων τα οποία έχουν ιδιαίτερα υψηλό κόστος.

Τι πρέπει εδώ να γίνει; Να καταργηθεί η χορήγηση φαρμάκων και να γίνει η χώρα ένα απέραντο ασυμμάζευτο φρενοκομείο «ελευθέρας βοσκής», δηλαδή χωρίς μαντρότοιχους και συρματοπλέγματα, ή να βρεθεί ένας τρόπος να μειωθούν οι νοσογόνοι παράγοντες που επιτείνουν τα προβλήματα της ψυχικής υγείας και σωματοποιούν το άγχος, το οποίο εκδηλώνεται με τις πλέον απροσδόκητες σωματικές ασθένειες που με τη σειρά τους δημιουργούν ολοένα μεγαλύτερη ανάγκη νοσηλείας και φαρμάκων;

Μπορεί να σκεφτεί κανείς πόσους ψυχοπαθείς δημιούργησε η αλλοπρόσαλλη συζήτηση και εφαρμογή του ΕΝΦΙΑ; Πώς να μη διαταραχθούν οι άνθρωποι όταν οι μεν μαθηματικές πράξεις δείχνουν σταθεροποίηση του εισοδήματος ενώ αυτοί παίρνουν κάθε μήνα και λιγότερα; Σε πόσους έφερε τη διπολική διαταραχή σε έξαρση η αρχαιολογική ανασκαφή της Αμφίπολης;

Πόσους ανθρώπους διαταράσσει καθημερινά η υπόσχεση ότι βγαίνουμε από το τούνελ της κρίσης, ότι βλέπουμε φως στο τούνελ, ενώ αυτό δεν είναι φως ημέρας που μπαίνει στο τούνελ αλλά φώτα ενός τρένου που έρχεται καταπάνω μας και εμείς βρισκόμαστε μέσα στο τούνελ;

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να κλείσουν οι τηλεοράσεις για να πέσει κάθετα η φαρμακευτική δαπάνη που απαιτείται για πολλές και σημαντικές ευρωφάγες ασθένειες.

Προϋπόθεση ρεαλισμού

Οι πληροφορίες λένε ότι κυρίαρχη τάση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποφύγει ο ηγέτης του τις υπερβολές και τις μεγαλοστομίες στην εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη, έτσι ώστε να δοθεί η εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι οι σχεδιασμοί του κινούνται πλέον σε ρεαλιστικά επίπεδα. Μακάρι να συνέβαινε και θα ήμουν ο πρώτος που θα το χειροκροτούσε. Για να μη σας πω ότι μέχρι και ψηφοφόρο του, που λέει ο λόγος, μπορεί και να με βλέπατε.

Αλλά όταν λέμε «μακριά από υπερβολές και μεγαλοστομίες», πρέπει να εννοούμε ότι αυτά που λέμε δεν αρκεί να δείχνουν ρεαλιστικά, πρέπει και να είναι. Για παράδειγμα, όταν υπόσχεσαι τις όποιες παροχές, ακόμη και τις μικρότερες, πρέπει παράλληλα να δηλώνεις και τον τρόπο με τον οποίο θα προέλθουν τα σχετικά κονδύλια. Κι όταν λες ότι στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα θα αυξήσεις κατά 25% τον κατώτατο μισθό και δεν συνεκτιμάς τις παρενέργειες (κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις, «μαύρη εργασία»), τότε αιθεροβατείς.

Ποτέ και για κανέναν δεν ήταν πρόβλημα πού και πώς θα ξοδέψει λεφτά. Απόδειξη το δημοσιονομικό αδιέξοδο στο οποίο περιήλθαμε. Το πρόβλημα πάντα ήταν και είναι πού τα βρίσκεις τα λεφτά. Και οι τρόποι δεν είναι πολλοί. Ή τα δανείζεσαι ή τα βγάζεις με τη δουλειά σου. Αλλά τα δανεικά είναι κομμένα πια. Και άρα μένουν μόνο τα «άλλα».

Γι' αυτά, όμως, ποτέ δεν μας είπε, ούτε και δείχνει διατεθειμένος να μας πει κάτι. Ή μήπως γνωρίζει κανείς το αναπτυξιακό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο εγώ το αγνοώ; Ποιος, γιατί, με τι λεφτά και πού θα κάνει επενδύσεις; Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι οι ξένοι επενδύουν -και πολύ σωστά- μόνο όταν και όπου ξέρουν ότι θα έχουν κέρδος, και ότι οι δικοί μας, πλην σπανίων εξαιρέσεων, δεν επενδύουν ποτέ.

Για να γυρίσουμε, λοιπόν, εκεί από όπου ξεκινήσαμε, το μυστικό για ρεαλιστικές εξαγγελίες δεν είναι αν τα όσα υποσχεθεί κάποιος θα είναι λίγα ή πολλά, λογικά ή παράλογα, αλλά αν ξέρει πού και με ποιον τρόπο θα βρει τα λεφτά που χρειάζονται. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση τίποτα δεν είναι ρεαλιστικό. Συνεννοηθήκαμε;

Απαράδεκτο φαινόμενο

Είναι βέβαιο ότι ο ΕΝΦΙΑ δεν περιλαμβάνεται στις ευτυχέστερες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Ανήκει, άλλωστε, όπως και πολλές άλλες, στις επιλογές που επέβαλε η δημοσιονομική πραγματικότητα της χώρας και είχαν πρωτίστως εισπρακτικό στόχο. Και είναι επίσης βέβαιο ότι και ο θόρυβος που προκλήθηκε ήταν δικαιολογημένος, αλλά και οι τροποποιήσεις που επήλθαν επιβεβλημένες. Ισως μάλιστα να έπρεπε να ήταν και περισσότερες.

Τίποτα, όμως, από τα παραπάνω δεν δικαιολογεί την τακτική την οποία ακολουθούν ορισμένοι -και όχι λίγοι- βουλευτές των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης, οι οποίοι απροκάλυπτα θέτουν πέρα και πάνω από καθετί άλλο την εξυπηρέτηση προσωπικών σκοπιμοτήτων, επιδιώκοντας να βελτιώσουν το φιλολαϊκό τους προφίλ.

Και σε άλλα νομοσχέδια ανάλογου περιεχομένου είχε παρατηρηθεί, αλλά ειδικά στην περίπτωση του ΕΝΦΙΑ το φαινόμενο προσέλαβε μέχρι και ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μια και απροκάλυπτα εκδηλώθηκαν πρωτοβουλίες υπέρ και της ολοκληρωτικής ακόμη απαλλαγής ορισμένων πληθυσμιακών ομάδων από την όποια φορολογική επιβάρυνση.

Τώρα, με αφορμή τον ΕΝΦΙΑ, προστίθεται και ένα άλλο, ακόμη πιο απαράδεκτο φαινόμενο. Να απειλούν ότι θα καταψηφίσουν την τροποποιημένη μορφή του ΕΝΦΙΑ βουλευτές οι οποίοι έχουν ήδη υπερψηφίσει την αρχική του και ασύγκριτα πιο επιβαρυντική για τους θιγόμενους εκδοχή του.

Εξυπακούεται ότι η φορολογική ελάφρυνση θα πρέπει να αποτελέσει από δω και πέρα βασικό στόχο της κυβέρνησης. Αλλά με συντονισμένο και προγραμματισμένο τρόπο και όχι με κίνητρο το πολιτικό όφελος του ενός ή του άλλου βουλευτή και ιδιαίτερα εκείνων που αδίστακτα μεταβάλλουν άποψη από τη μια μέρα στην άλλη, αν κρίνουν ότι τους εξυπηρετεί προσωπικά.

Αλλωστε, αν φτάσαμε στα αδιέξοδα της κρίσης, το οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό σε τέτοιου είδους μικροπολιτικές και ιδιοτελείς πρακτικές του πολιτικού μας προσωπικού.

Αυτοί τώρα δικαιώνονται.

Δεν μπορείς να υπόσχεσαι ότι θα επαναφέρεις στις θέσεις τους όσους δημόσιους υπαλλήλους  απολύθηκαν , ότι θα επιστρέψεις την 13η και 14η σύνταξη στους συνταξιούχους, και ότι θα πάψεις να πληρώνεις τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας εάν οι Ευρωπαίοι δεν κουρέψουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους σου και στο τέλος να μην κάνεις τίποτα από αυτά γιατί δεν θα έχεις τα χρήματα ή τις εναλλακτικές στρατηγικές στήριξης της χώρας για να πραγματοποιήσεις της υποσχέσεις σου.

         
Αρα ήταν επωφελές για τον  κ. Τσίπρα - πριν μιλήσει στη ΔΕΘ το επόμενο Σαββατοκύριακο -να πάρει από πρώτο χέρι  μια γεύση του τι λένε ο Μόντι , ο Μπαρόζο ,ο Τρισέ, ο Ρουμπινί ,ο Αλμούνια και όλοι οι άλλοι της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας που μετείχαν στην συνάντηση της Λίμνης Κόμο . Μπορεί τώρα με μεγαλύτερη κατανόηση των προβλημάτων να ζυγίσει πολιτικά των όσων κατά καιρούς έχει υποσχεθεί το κόμμα για  να αποφασίσει ποιες από τις υποσχέσεις αυτές θα επαναλάβει και ποιες θα ξεχάσει στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη.

          
Τέλος ήταν σημαντικό και για τις σχέσεις της χώρας το ότι είδαν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας να βγαίνει από το κομματικό του καβούκι και να μετέχει σε ένα διεθνές φόρουμ. Αλλωστε ,όπως είναι γνωστό, η Ευρώπη είναι δύναμη ενσωμάτωσης. Υπήρξαν πολλοί στις Βρυξέλλες που είχαν δει εγκαίρως ότι ο κ.Τσίπρας θέλει το χρόνο του για ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.  Αυτοί τώρα δικαιώνονται... ​

Οι ειλημμένες δεσμεύσεις

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Με τους εταίρους και δανειστές μας υπάρχει μια συμφωνία βάσει της οποίας εφαρμόζουμε μια σειρά από μέτρα για να εξυγιάνουμε την οικονομία μας. Αν τα μέτρα δεν αποδώσουν τους προβλεπόμενους στόχους, τότε παίρνουμε κι άλλα, ακόμη πιο σκληρά. Επανειλημμένα έχει συμβεί, άλλωστε.

Η συμφωνία, όμως, προβλέπει και το αντίθετο. Προβλέπει πως αν η απόδοση των μέτρων υπερβεί τους στόχους που έχουν τεθεί, τότε η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να προβεί σε ελαφρύνσεις ή σε παροχές. Κάτι δηλαδή που θα έπρεπε να ίσχυε από πέρυσι, μια και φτάσαμε στο πρωτογενές πλεόνασμα έναν χρόνο νωρίτερα απ' όσο προέβλεπε η συμφωνία. 'Η δεν είναι έτσι;

Και δεν είναι μόνο αυτή η παράμετρος που θα πρέπει να ισχύσει στη διαπραγμάτευση την οποία κάνει η κυβέρνηση. Εκείνη η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, για την οποία τόση κουβέντα γίνεται, επιβλήθηκε για να ισχύσει έως το τέλος του 2014. Κι αυτό δεν το αποφασίσαμε μονομερώς. Από κοινού με την τρόικα ορίστηκε η διάρκειά της. Γιατί να παραταθεί, όπως επιμένουν οι τροϊκανοί, αφού πάμε όλο και καλύτερα;

Δεν ξέρω πώς κρίνουν τις απορίες αυτές οι κυβερνώντες, καθώς και οι τροϊκανοί συνομιλητές τους, αλλά για τον απλό πολίτη, που υποβάλλεται υποχρεωτικά σε θυσίες οι οποίες υπερβαίνουν τις αντοχές του, είναι βασικής σημασίας. Νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Και η μία πλευρά αλλά και η άλλη. Οτι δεν τηρούν αυτά που λένε.

Απέναντι σ' αυτό το πρόβλημα είναι αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση. Δεν κρίνεται η μία ή η άλλη παροχή και αν και σε ποιον βαθμό θα υπάρξει. Εκείνο που πρωτίστως κρίνεται είναι η αξιοπιστία των κυβερνώντων. Διακήρυξαν με τον επισημότερο τρόπο κάποιες αποφάσεις τους και τώρα οφείλουν να αποδείξουν ότι αυτά που είπαν τα εννοούσαν.

Να ένας ακόμη μονόδρομος σ' αυτή την πεντάχρονη μνημονιακή περίοδο. Και ο κρισιμότερος ίσως απ' όσους έχουν διανύσει έως τώρα οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Γιατί από την τήρηση των δεσμεύσεων που έδωσε ίσως να κριθεί όχι μόνο η τύχη του Σαμαρά και του Βενιζέλου, αλλά και η τύχη μιας προσπάθειας που τείνει να ολοκληρωθεί και θα ήταν ολέθριο λάθος αν ξαφνικά ακυρωνόταν.

Στο μυαλό του Γ. Παπανδρέου...

Προκαταβολικά εξηγούμαι ότι η απάντηση στο ερώτημα «τι κρύβει στο μυαλό του ο Γιώργος» μπορεί να είναι πιο δύσκολη και από την αποκάλυψη του μυστικού της Αμφίπολης. Γιατί ο πρώην πρωθυπουργός έκανε την αντιφατικότητα, το αλλοπρόσαλλο και την έλλειψη σχεδίου τρόπο άσκησης της πολιτικής. Κάτι σαν ένα προσωπικό ύφος και ήθος.

Μία χρήσιμη παρακαμπτήριος είναι να αρχίσουμε από τους οπαδούς του. Αυτούς που με τόση σεμνότητα συγκεντρώθηκαν για να τον τιμήσουν πρόσφατα στο Ζάππειο. Οι περισσότεροι, λοιπόν, από αυτούς, πρώτον, έχουν εγκαταλείψει προ πολλού το «υπαρκτό ΠΑΣΟΚ», δεν το ψηφίζουν καν στις εκλογές όπως βάσιμα υπαινίχτηκε ο Ευ. Βενιζέλος, και, δεύτερον, είναι «ταλιμπάν» του Γ. Παπανδρέου.

Ερώτημα κρίσης: γιατί αυτοί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ; Για να αποδοκιμάσουν τη «νεοφιλελεύθερη» μετάλλαξή του, τις πολιτικές των μνημονίων και της άγριας λιτότητας. Ποιος μας επέβαλε και υπηρέτησε τα μνημόνια; Ο Γ. Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του. Συμπέρασμα: οι άνθρωποι αυτοί λατρεύουν τον Γιώργο, αλλά απεχθάνονται βαθιά τις πολιτικές του! Τόμπολα...

Πριν φωνάξουμε έναν καλό ψυχίατρο, να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε καλόπιστα την αντίφαση. Ο αρχηγός μπορεί να είναι καλός, οι πολιτικές του άθλιες, αλλά να μην ευθύνεται ο ίδιος. Κάποιοι άλλοι τις επέβαλαν (τα «συμφέροντα») κι αυτός ανήμπορος να αντιδράσει τις υπηρέτησε. Κάτι σαν μία light εκδοχή του «Προμηθέα Δεσμώτη». Ακόμη και έτσι όμως, τον ψυχίατρο δεν θα τον αποφύγουμε. Γιατί αν ο αρχηγός τεκμηριώνει την αθωότητά του πάνω στην αδυναμία του, τότε ναι να τον βοηθήσουμε, όπως και όλους τους αδύναμους, να τον στηρίξουμε επίσης αν χρειάζεται, αλλά ως εδώ. Φαινόμενα «τζιχάντ» και προσωπολατρίας ούτε φυσιολογικά είναι, ούτε συνηθίζονται, ούτε επιτρέπονται. Τα υπόλοιπα, ο ψυχίατρος...

Ολα αυτά, και κυρίως η απόπειρα επαναφοράς του Γ. Παπανδρέου σε μια χώρα διαλυμένη και από τις πολιτικές που άσκησε, θα μας άφηναν παγερά αδιάφορους, αν δεν αποκάλυπταν μία τραγική αντίφαση που μας ταλανίζει ακόμη. Τη μάχη μεταξύ ορθολογισμού και ανορθολογισμού. Μία διαρκής αντίφαση που τέμνει οριζοντίως και καθέτως το σύνολο του πολιτικού συστήματος και πολύ φοβάμαι ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Τα συμπτώματα πολλαπλά. Εξω από το βασίλειο του ορθού λόγου κινούνται κορυφαίες επιλογές του Μαξίμου (τελευταίο παράδειγμα ο ανασχηματισμός), όπως και αρκετοί σχεδιασμοί του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. κυβέρνηση με την ψήφο των ΑΝΕΛ του Καμμένου). Ας είναι, λοιπόν, καλά ο Γιώργος για να μας θυμίζει ότι ο ανορθολογισμός παραμένει ακόμη μία τεράστια δύναμη στην πολιτική ζωή της χώρας. Κάτι είναι κι αυτό...

Η χώρα χρειάζεται ενεργούς πολίτες

Καθώς περνούν τα χρόνια πληθαίνουν αυτοί που μας καταδικάζουν. Ηταν απόντες στα σαραντάχρονα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Στις δύο εκδηλώσεις για την επέτειο τα ίδια στελέχη που κυβέρνησαν τη χώρα, κοντά είκοσι χρόνια, ήταν παρόντα. Για το πώς φτάσαμε έως εδώ, να συγκυβερνούν με τη Δεξιά, κανένας δεν απάντησε. Ούτε ο Γ. Παπανδρέου, ούτε ο Ευ. Βενιζέλος. Ο Κώστας Σημίτης τόνισε πως Γ. Παπανδρέου έκανε ζημιά στο κόμμα και στη χώρα με το να πει πως «λεφτά υπάρχουν».

Αυτοί που «καταδικάζουν» τα έχουν λίγο χαμένα. Τώρα συνειδητοποιούν πως καταδικάζουν και τους εαυτούς τους που... πίστεψαν. Η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και ψυχολοϊδεολογική. Η αμφιβολία ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η απογοήτευση, το άγχος της επιβίωσης, η αγανάκτηση, όλοι μας κοροϊδεύουν. Αν γίνει μαζική κατάσταση, σημαίνει γινόμαστε όχλος και ο φασισμός δεν χρειάζεται ένδυμα μελανοχίτωνος, εκσυγχρονίζεται και φοράει κουστούμι δημοκρατικό. Η σύγχυση και ο θυμός γίνονται κακοί σύμβουλοι. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί «σχιζοφρενικά». Δεν ξέρει τι θέλει, γιατί αν ήξερε δεν θα καταντούσε φορολογικό «υποζύγιο». Ενα μεγάλο μέρος, πλειοψηφικό, πάει να πιαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ δεν πιάνεται από πουθενά και το ΠΑΣΟΚ πιάνεται από τα μαλλιά του να μην πνιγεί. Ολες οι προσπάθειες να αλλάξει το πολιτικομματικό σκηνικό, προς την Κεντροαριστερά ή την Κεντροδεξιά, έχουν αποτύχει. Με τα ίδια πρόσωπα και με τα παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο πολιτικό υποκείμενο και μάλιστα χωρίς τη συμμετοχή ενεργοποιημένων κοινωνικά και πολιτικά ανθρώπων, αποδεσμευμένων από κομματικές προκαταλήψεις. Το πρόβλημα, εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή ή εκλογές, είναι δίλημμα εκβιαστικό. Ο λαός στις κατ' ιδίαν συζητήσεις πιστεύει πως θα βρεθούν «εξωνημένοι» βουλευτές που θα ψηφίσουν έναν Πρόεδρο διακοσμητικό, καθότι δεν έχει πραγματική εξουσία. Κι αν δεν «βρεθούν» και γίνουν εκλογές, από τις κάλπες θα δοθεί η εκκίνηση για τη ριζική ρήξη και ανατροπή του συστήματος διαφθοράς και εκμετάλλευσης που μας έφερε έως εδώ.

Η πορεία και η διαδρομή, όμως, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση των εργαζομένων και μη, που θα πρέπει να πάρουν τις «τύχες» τους στα χέρια τους. Χωρίς την ενεργητική συμμετοχή, σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να κυβερνήσει. Δεν γίνεται να βαδίσουμε ξυπόλυτοι στα αγκάθια, θα πρέπει να τα ξεριζώσουμε. Ο καθένας θα πρέπει να αποκτήσει την προσωπική του ευθύνη για να διεκδικήσει τις κοινωφελείς συλλογικές και εθνικές απαντήσεις και λύσεις, τις οποίες οφείλει να στηρίξει. Τα λεφτά υπάρχουν, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Αν υπήρχε δίκαιη, ακόμα και μέσα στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής τους δημοκρατίας, αναδιανομή του παραγόμενου ιδιωτικού και δημόσιου εισοδήματος κι αν εξέλειπαν όλοι αυτοί οι ελάχιστοι που εκμεταλλεύονται την κρίση και απομυζούν κέρδη από αυτήν, δηλαδή από μας που είμαστε υποτίθεται ιδιοκτήτες του δημόσιου πλούτου, τότε θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα...