Δε βαριέσαι, πάμε γι’ άλλα...

Αδικοι όπως συνήθως, κοντόθωροι, κοντόμυαλοι και βεβαίως μεμψίμοιροι, και το «σαξές στόρι» βιαστήκαμε να αποδομήσουμε με τα πολιτικάντικά μας και πως δεν υπάρχει σχέδιο εξόδου από την ανέχεια σπεύσαμε να συμπεράνουμε. Πεισματάρικη όμως η ελπιδοφόρα πραγματικότητα, κατακτά κάθε βράδυ τη μικρή οθόνη για να μας παρηγορήσει. Να μας δώσει κουράγιο, αλλά και κάτι παραπάνω: χρήμα. Ζεστό και φρεσκοτυπωμένο, αν κρίνουμε από τα ατσαλάκωτα χαρτονομίσματα που κρατούν στα χέρια τους αγόρια και κορίτσια, και τα ανεμίζουν δελεαστικά· για να δούμε επιτέλους όλοι από κοντά πώς είναι ένα διακοσάρικο και να το λιμπιστούμε. Για σχέδιο πρόκειται βέβαια. Για σχέδιο ενίσχυσης των οικονομικών μας, και μάλιστα με αξιοκρατικά τεκμήρια, ώστε να πάψουν, επιτέλους, οι συστηματίες παραπονιάρηδες να μιλάνε για κομματισμό και πελατειακό κράτος και ν’ αφήσουν στην άκρη την ανέξοδη αλλά και αδιέξοδη στρατηγική της γκρίνιας. Αν είσαι οξυδερκής και παρατηρητικός, θα ανταμειφθείς. Αν σε διακρίνει υπομονή και επιμονή, θα επιβραβευτείς. Αν τα πας καλά με τη «στοχοπροσήλωση» και δεν είσαι του «δε βαριέσαι, πάμε γι’ άλλα», θα επιδοτηθείς «ατάκα κι επιτόπου», για να θυμηθούμε την ατάκα του παλιού σουξέ. Αν όμως είσαι τεμπελάκος· αν τα μάτια τα ’χεις για ομορφιά και όχι για τη δουλειά που τους ανέθεσαν οι δημιουργοί τους (η φύση, οι εξωγήινοι, κάποιος από τους λατρευόμενους ανά τον κόσμο θεούς)· αν θες να κερδίσεις κατευθείαν το διχίλιαρο και αδιαφορείς για τα πρόσφορα διακόσια ή τριακόσια ευρώ, τότε, καλέ μου άνθρωπε, εσύ θα βγεις χαμένος. Και θα ξαναρχίσεις την γκρίνια: «Πού είναι το κράτος» και τα παρεμφερή.

Το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί.

Πέντε ολόκληρα χρόνια βαθιάς κρίσης και το πολιτικό σύστημα δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει ένα κατ' αρχήν εθνικό σχέδιο για το τι είδους παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο θέλουμε και να συμφωνήσει σε ένα μίνιμουμ συναίνεσης. Οι σχεδιασμοί και οι προσδοκίες όλων στρέφονται γύρω από το ενδεχόμενο εκλογών και για το πώς θα παραπλανήσουν για μία ακόμη φορά τους πολίτες ώστε να διατηρήσουν ή να κατακτήσουν τις καρέκλες της εξουσίας. Ολα τα άλλα έπονται...

Δεν καταλαβαίνουν καν ότι ο ασταθής και καχεκτικός  δικομματισμός που έχει διαμορφωθεί μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη από έναν αστάθμητο παράγοντα, από ένα τυχαίο ατύχημα. Δεν συνειδητοποιούν ότι ένα μειοψηφικό ακόμη αλλά συμπαγές τμήμα της κοινωνίας έχει ήδη το βλέμμα στην ατζέντα της επόμενης ημέρας, με όραμα την ισότιμη επανένταξη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι αλλά και τον εκσυγχρονισμό και απογαλακτισμό του κράτους από κομματικά και συντεχνιακά δεσμά. Αυτό που λείπει είναι το πολιτικό υποκείμενο που θα αναλάβει το βάρος και την πρωτοβουλία να μετουσιώσει το όραμα σε πράξη.

Το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί ακόμη, με συνέπεια να ζούμε με τα νοσηρά συμπτώματα της μεσοβασιλείας.  Οι επόμενοι μήνες θα μας δείξουν αν θα μείνουμε παγιδευμένοι σε αυτό το μεταίχμιο ή αν υπάρχουν δυνάμεις που θα μπορέσουν να μας οδηγήσουν στην επόμενη ημέρα...

Τα «παλιά φθαρμένα υλικά» από τα οποία δεν μπορεί να προκύψει κάτι καινούργιο.

Τα «παλιά φθαρμένα υλικά» από τα οποία δεν μπορεί να προκύψει κάτι καινούργιο στην πολιτική αποτελούν την πλέον στερεοτυπική φράση στο στόμα των πολιτικών όλων των κομμάτων, κινημάτων και κινήσεων. «Με παλιά φθαρμένα υλικά δεν φτιάχνεις κυβέρνηση» είχε πει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό. «Η “Νέα Ελλάδα”, στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, φτιάχνεται από τα γνωστά παλιά φθαρμένα υλικά» είχε σημειώσει το ΚΚΕ. «Η νέα κυβέρνηση αποτελείται από τα παλιά φθαρμένα υλικά του δικομματισμού» είχαν τονίσει οι ΑΝΕΛ. Ασχέτως αν σε πλήθος κόμματα, κινήματα, κινήσεις, και στον ΣΥΡΙΖΑ και στο «Ποτάμι» και στην «Ελιά» και στους «58» υπάρχουν, μαζί με τα «καινούργια» και «παλιά υλικά», όψιμοι αντιμνημονιακοί που εγκατέλειψαν το καράβι λίγο πριν βουλιάξει, για να σωθούν προσαράζοντας σε άφθαρτα λιμάνια. Η στερεοτυπική έκφραση για τον «φθαρμένο» αντίπαλο λειτουργεί ως απολυμαντικό και μαζί «κράχτης» της προσωπικής αφθαρσίας.

Ομως, βαθμηδόν, καθώς ο πολιτικός λόγος μετατρέπεται σε κλισέ, το νόημα φτωχαίνει· δεν ακυρώνεται, δεν εκκενώνεται, εξασθενεί. Από την άλλη το κλισέ έχει ένα δικό του βάρος, όχι σημαντικό αλλά αισθητό, μια δική του αξία, που δεν δεσμεύεται από την αλήθεια. Εκφέρεται εύκολα, αβίαστα, σαν προειδοποίηση και μαζί σαν διαπίστωση, στεγανή, απρόσβλητη, παγιωμένη -παγωμένη. Το κλισέ εμπεριέχει ένα στατικό μήνυμα. «Κομμένο» σε ένα μέγεθος, για να προσλαμβάνεται από όλους.

Εχουμε συνηθίσει να μιλάμε για την πραγματικότητα στερεοτυπικά. Να εγκιβωτίζουμε δηλώσεις μακριά από τον σπαραγμό του κοινωνικού κόσμου. Ακόμη και σε μια στιγμή με πιεστική την ανάγκη για συμφιλίωση της μορφής του λόγου με το βαθύ του περιεχόμενο, της πολιτικής με τον άνθρωπο.

Οχι ότι οι Ελληνες είναι απολίτικοι. Απλώς φοβούνται την πολιτική εκμετάλλευση. Επιτίθενται στην κυβέρνηση, αλλά είναι δύσπιστοι και απέναντι στην αντιπολίτευση. Μπερδεμένοι, ευμετάβολοι. Ολη η Ευρώπη σαρώνεται από αντιφατικά «ρεύματα». Από τη μια είναι τα λαϊκιστικά κόμματα, που καθυβρίζουν τα κόμματα εξουσίας, υμνούν την καταγωγή, πολεμούν τη μετανάστευση, εκμεταλλεύονται τους φόβους, επιδιώκουν τη σύμπτυξη στην περιοχή, την περιφέρεια, το έθνος, ζητούν μια δημοκρατία βασισμένη σε δημοψηφίσματα, επιχειρούν μια «νέα τάξη» (η παθιασμένη αναζήτησή της, άλλοτε, γέννησε μια ολέθρια αταξία) και μαγνητίζουν τα λαϊκά στρώματα. Από την άλλη αναπτύσσονται κινήματα, που με αφορμή κρίσιμα ζωτικά προβλήματα δημιουργούν έναν ευρύτερο χώρο δημόσιας διαβούλευσης, απαιτώντας διαφάνεια, έλεγχο της κυβέρνησης, ευήκοα ώτα σε προτάσεις βελτίωσης της καθημερινότητας και προσελκύουν κυρίως τα μεσαία στρώματα. Εμφανής κι εδώ η ανάγκη της προβολής στο μέλλον, της αλλαγής σελίδας, ακόμη και σε πλήρη ασυνέχεια με το δυσοίωνο σήμερα. Ομως η ιστορία του ανθρώπου δεν γνωρίζει την ασυνέχεια, τη λήθη, την απολύτως νέα αρχή. Η ρόδα δεν αρχίζει να κυλά, αν δεν κλείσεις τους λογαριασμούς με το παρελθόν. Αν δεν ξεκαθαρίσεις με βλαβερές νοοτροπίες, αγκυλώσεις, κλισέ.

Αφέλεια ή υποκρισία...

Η προσπάθεια για τη σύγκληση της Ολομέλειας της Βουλής, με αφορμή το θέμα της ΔΕΗ, εξελίχθηκε σε φάρσα και επιβεβαίωσε δυστυχώς την ανωριμότητα του πολιτικού συστήματος και την προσχηματική συμπεριφορά του πέρα και έξω από την ουσία της υπόθεσης.

Στην πραγματικότητα ζήτημα δημοψηφίσματος δεν υπήρξε ποτέ, διότι όλοι γνώριζαν ότι δεν υπάρχει επ' ουδενί η απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 βουλευτών που θα επέτρεπε να προχωρήσει η διαδικασία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι ενώ όλοι ήξεραν το τελικό αποτέλεσμα, κρύφτηκαν πίσω από διαδικαστικούς ελιγμούς, για να μην ομολογήσουν πως δεν ενδιαφέρονται για τη σχέση της ΔΕΗ με την κοινωνία, αλλά για να κάνουν το κομμάτι τους σε μια συγκεκριμένη κατηγορία συνδικαλιστικών -και όχι μόνον -συμφερόντων.

Η κυβέρνηση χωρίς προφανή λόγο καλύφθηκε πίσω από την αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να συνεννοηθούν και δεν σήκωσε το γάντι της πολιτικής πρόκλησης ανοίγοντας την Ολομέλεια, ώστε να αντιπαρατεθεί στη βάση των επιχειρημάτων για το θέμα.

Στην πραγματικότητα η κυβερνητική πλειοψηφία εκμεταλλεύθηκε τον δογματισμό και τον μικροκομματικό σχεδιασμό των αντιπάλων της, για να αποφύγει κάποια «φάλτσα» των δικών της λαϊκιστών βουλευτών που στις επίμαχες εκλογικές περιφέρειες με ισχυρή παρουσία της ΔΕΗ λένε τα ίδια με την αντιπολίτευση.

Η ουσία της υπόθεσης έτσι κι αλλιώς παρακάμφθηκε από όλες τις πλευρές και δεν βρέθηκε κανείς να εξηγήσει ότι η υποχρέωση ιδιωτικο­ποίησης έχει καθυστερήσει κοντά δύο δεκαετίες στο όνομα της δήθεν ευαισθησίας.

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι κυβερνήσεις ζητούσαν διαρκώς εξαιρέσεις για να μη βρεθούν σε τροχιά σύγκρουσης με κατεστημένα συμφέροντα. Και είναι γνωστό ότι αυτά δεν περιορίζονται μόνον στις συντεχνίες αλλά και σε όλους εκείνους που προτιμούσαν το μονοπώλιο για να το εκμεταλλεύονται με τη βοήθεια του πολιτικού συστήματος.

Μια ύστατη μάχη να παραμείνει η κατάσταση ως έχει συνεχίζεται ακόμη και σήμερα από γνωστά συμφέροντα που έχουν συμμαχήσει και με τον... διάβολο προκειμένου να αποτρέψουν την απελευθέρωση της αγοράς. Οι εκλεκτικές συμπάθειες προς την έξαλλη αντιπολίτευση από -θεωρητικώς- ταξικούς εχθρούς δεν είναι ούτε αθώες ούτε άσχετες με τις εξελίξεις.

Αντιθέτως οι ανίερες συμμαχίες έχουν συγκεκριμένους στόχους και εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένα σχέδια, που υπερασπίζονται τα κρατικά μονοπώλια, διότι έτσι μπορούν να τα ελέγχουν και ενίοτε να τα εκμεταλλεύονται. Οσοι παριστάνουν τους θεματοφύλακες του δήθεν κοινωνικού χαρακτήρα της ΔΕΗ είτε είναι αφελείς είτε ξεδιάντροποι υποκριτές.

Έξοδος από την κρίση και η επανάκτηση της ανεξαρτησίας μας.

Το μήνυμα για όσους  επιμένουν να θεωρούν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας και να απαλλαγούμε από τη βοήθεια των ευρωπαίων και τις δεσμεύσεις που τη συνοδεύει είναι σαφές και αποκαλυπτικό.Γιατί όπως αποδεικνύεται δεν βρίσκεται μόνο η χώρα μας σε ένα σταυροδρόμι, αλλά συνολικά η ευρωπαϊκή οικονομία και αρκεί ένα μικρό ατύχημα, για να αρχίσει και πάλι η καταιγίδα των αναταράξεων.

Δυστυχώς για τους πολίτες που εξακολουθούν να υποφέρουν, η έξοδος από την κρίση και η επανάκτηση της ανεξαρτησίας μας, θέλει ακόμα πολύ προσπάθεια και κυρίως σχέδιο, συνέπεια, οργάνωση και πολύ προσοχή. Οι εύκολες και επιπόλαιες υποσχέσεις, μπορεί να ακούγονται ευχάριστα, αλλά μπορεί πολύ εύκολα να γίνουν μπούμερανγκ.

Όσο κυριαρχούν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα τα γεράκια των αγορών, όσο οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης εξαντλούνται σε ημίμετρα, η αστάθεια και η αβεβαιότητα θα μας συνοδεύει. 

Ας φροντίσουμε λοιπόν να τακτοποιήσουμε τα κακώς κείμενα του οίκου μας, ας επενδύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μήπως και καταφέρουμε  κάποια στιγμή να μειώσουμε την εξάρτηση μας και από τις αγορές και από τους δανειστές μας.

Ο δρόμος μπορεί να είναι δύσβατος και επίπονος, αλλά δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος άλλος...

Αλήθεια, με ποιο ακριβώς τρόπο θα το κάνουν;

 Αλήθεια ποια έξοδος από την κρίση, ποια ανάκαμψη, ποια ελάφρυνση από τα φορολογικά βάρη,ποιος εξορθολογισμός στο μοίρασμα των βαρών, ποιες επενδύσεις και θέσεις εργασίας και ποια ενισχυμένη από την κρίση Ελλάδα;
 Γιατί εμείς βλέπουμε πως τα χειρότερα  είναι τώρα; Γιατί εμείς βλέπουμε πως ακόμα κι εκείνες οι επιχειρήσεις που το πάλεψαν με νύχια και με δόντια όλα τα προηγούμενα χρόνια τώρα  φθάνουν στο μη περαιτέρω και φλερτάρουν με τα λουκέτα  και μάλιστα ,στην εποχή των... πρωτογενών πλεονασμάτων; 

Είναι μήπως ιδέα μας πως τους τελευταίους 2-3 μήνες οι μόνοι που απόμειναν να πληρώνονται στην ώρα τους είναι οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι τραπεζικοί ενώ στον ιδιωτικό τομέα αυτοί που καταφέρνουν να εισπράττουν στην ώρα του τον γλίσχρο  μισθό τους είναι η εξαίρεση;
 Όλοι μιλούν για την ανάγκη της ενίσχυσης της ρευστότητας προς τις επιχειρήσεις. Ας ρωτήσει όμως κάποιον επιχειρηματία τι του απαντούν στις τράπεζες ακόμα κι όταν προσκομίζει κλεισμένα συμβόλαια εξαγωγών και πωλήσεων; Ας ρωτήσουν κάποιον επιχειρηματία, τώρα που στην πράξη καταργήθηκαν και οι μεταχρονολογημένες επιταγές που ήταν μια κάποια λύση, που και πως μπορούν να βρουν ρευστό για τα στοιχειώδη της λειτουργίας της κάθε επιχείρησης;
Μας λένε ακόμα υπουργοί, γραμματείς , φαρισαίοι και τροικανοί πως οι προσπάθειες τους είναι να επανεκκινήσουν την οικονομία. Αλήθεια, με ποιο ακριβώς τρόπο θα το κάνουν; Με την μη έκδοση φορολογικών ενημεροτήτων αν έχει γίνει ρύθμιση και άσχετα αν οι δόσεις πληρώνονται κανονικά; ' ΄Η με τη δέσμευση οιουδήποτε ποσού πέφτει στον τραπεζικό λογαριασμό του ιδιώτη ή του επιχειρηματία, προληπτικά και για το ενδεχόμενο μελλοντικά ο  φορολογούμενος να μην μπορέσει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στην εφορία;

 Είναι ρύθμιση χρεών αυτή ή απορρύθμιση οιασδήποτε προσπάθειας επανεκκίνησης της αγοράς;
Ναι ,να δεχθούμε ότι χρονικά είμαστε κοντά σε μια  νέα ρύθμιση του εξωτερικού χρέους( αν και μεταξύ μας,  ότι θα μας βγάλουν το λάδι και θα απαιτήσουν  για άλλη μια φορά τη μάνα τους και τον πατέρα τους για να μας επιμηκύνουν την αποπληρωμή του χρέους) αλλά αυτό από μόνο δεν λέει τίποτα. 
Είναι σαν το ποτήρι με το νερό που απέχει λίγα εκατοστά από τα διψασμένα χείλη. Αν δεν έρθουν σε επαφή, κάλλιστα το νερό μπορεί να χυθεί στο κενό και τα χείλη να μείνουν ξεραμένα.
 Και να πεις πως είχαμε μια κυβέρνηση σταθερή που στηρίζεται σε ισχυρή πλειοψηφία η οποία δεν χρειάζεται να δοκιμάζεται καθημερινά με πάσης φύσεως νομοθετήματα  που απορρέουν από προηγούμενες δεσμεύσεις, πάει κι έρχεται. 

Εργατοπατέρες, όλων των κομματικών παρατάξεων, έβαλαν τα δαχτυλάκια τους και έγλειψαν μέλι .

Οι συνδικαλιστές και εργατοπατέρες, όλων των κομματικών παρατάξεων, έβαλαν τα δαχτυλάκια τους και έγλειψαν μέλι προνομίων και διάφορων ύποπτων απαλλαγών.
Οτι οι εργαζόμενοι σ’ αυτούς τους ανυπόληπτους δημόσιους οργανισμούς εξασφάλισαν προνόμια και καλύτερους μισθούς. Γιατί, σου λέει ο μισθοσυντήρητος του ιδιωτικού τομέα, εγώ τι είμαι; Παιδί ενός κατώτερου θεού; Αϊ σιχτίρ από δω!
Οτι οι ΔΕΗτζήδες, εκτός όλων των άλλων «κατακτήσεων», απολαμβάνουν τσάμπα ή, στη χειρότερη περίπτωση, φθηνότερο ρεύμα!
Οτι διάφορα λαμόγια του επιχειρηματικού τομέα, ελληνικού τύπου, έκαναν χρυσές δουλειές με εργολαβίες τρελές.
Οτι η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών είναι προσυμφωνημένη και η τράπουλα σημαδεμένη.
Οτι εκ της ιδιωτικοποίησης μόνο οι δικοί τους επιχειρηματίες θα βολευτούν και θα βγάλουν έναν σκασμό λεφτά.
Οτι αποκλείεται το τίμημα από την πώληση να επιστραφεί για επενδύσεις στη ΔΕΗ. Τρίχες κατσαρές. Τα φράγκα θα καταλήξουν στο ταμείο των προεκλογικών παροχών. Ετσι ώστε τα σημερινά συνεταιράκια να εξασφαλίσουν μια δεύτερη τετραετία. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια!
Οτι μπορεί στην αρχή η τιμή του ρεύματος να είναι κάπως χαμηλή, στη συνέχεια όμως θα σκαρφαλώσει στην κορυφή του αχαλίνωτου κέρδους.
Οτι στο τέλος αρκετοί εργαζόμενοι θα απολυθούν. Και φυσικά το μισθολόγιο όλων θα συγχρονιστεί με το αντίστοιχο κάθε εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Και ότι το δικό μας άνοιγμα της αγοράς ενέργειας με το αντίστοιχο κάθε ευρωπαϊκής χώρας είναι δύο κόσμοι εντελώς δια-φορετικοί και ολότελα «εχθρικοί».