Ικανοί άνθρωποι υπάρχουν ευτυχώς αρκετοί στη χώρα μας.

 Μετά από πέντε χρόνια κρίσης η χώρα όμως δεν έχει την πολυτέλεια παρόμοιων μικροκομματικών μεθοδεύσεων ,που μέσα σε ελάχιστο χρόνο αποδεικνύουν την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητα τους. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα δυναμικό κυβερνητικό σχήμα που θα υπηρετεί με συνέπεια τη στρατηγική εξόδου από την κρίση, που θα σκύψει με σοβαρότητα  πάνω στα προβλήματα της κοινωνίας και της οικονομίας.

  Δεν  είναι τυχαίο, ότι οι υπουργοί που ξεχώρισαν στη σημερινή κυβέρνηση, ήταν αυτοί που με σχέδιο και συνέπεια,χωρίς να σκέφτονται την κομματική τους πελατεία, προσπάθησαν να διαχειριστούν τα μεγάλα προβλήματα και να δώσουν μια προοπτική που ξεπερνά τα στενά όρια της καθημερινότητας.Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τεχνοκράτης μέν,αλλά με ένα βαθύτατα πολιτικό σχέδιο δε, υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την ελληνική γεωργία με στόχευση και προοπτική.

   Ικανοί άνθρωποι  υπάρχουν ευτυχώς αρκετοί στη χώρα μας. Οι περισσότεροι δυστυχώς βρίσκονται εκτός των στενών κομματικών τειχών ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν πολιτική ταυτότητα.Είναι  ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας και κυρίως του πρωθυπουργού να αξιοποιήσει, όσους θεωρεί ότι μπορεί να υπηρετήσουν την ανασυγκρότηση της χώρας,χωρίς να σκεφτεί τις αναγκαίες μεν αλλά όχι ικανές κομματικές ισορροπίες

Έχουν αρχίσει ήδη να πιάνουν «στασίδι» στον επόμενο σταθμό της πολιτικής αναμέτρησης.

Οι εκλογές τελείωσαν, ζήτω οι εκλογές. Κάπως έτσι φαίνεται πως αντιλαμβάνονται τις πολιτικές εξελίξεις ορισμένα πολιτικά στελέχη με μακρά παράδοση σε κυβερνητικές θέσεις, που δεν εννοούν να αποδεχτούν την ιδέα ότι η χώρα μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς αυτούς σε κυβερνητικά πόστα. Γι' αυτό έχουν αρχίσει ήδη να πιάνουν «στασίδι» στον επόμενο σταθμό της πολιτικής αναμέτρησης, αναζητώντας ρόλο μεσολαβητή.

Το παράδοξο, αλλά απολύτως κατανοητό για τους γνώστες της πρόσφατης ιστορίας είναι πως όλοι αυτοί που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι θέλουν να συμμαχήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνοι που έχουν ακούσει τα μύρια όσα από τα στελέχη της Κουμουνδούρου όταν ήταν σε κυβερνητικές θέσεις λίγα χρόνια πριν. Το χειρότερο για τα άλλοτε ισχυρά και πάντως ευνοημένα από την... τύχη στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι πως δεν ρώτησαν αν τους θέλουν και κυρίως αν τους χρειάζονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι φρόντισαν να κάνουν εγκαίρως τη στροφή και να πιάσουν θέσεις στο κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς εξασφάλισαν μια κάποια συνέχεια στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Αντιθέτως οι όψιμοι μεσάζοντες φαίνεται πως θα μείνουν με τις προσδοκίες, καθώς η ισχυρή στενή ομάδα όσων κάνουν κουμάντο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν δείχνει καμιά αγωνία για τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ.

Ολοι αυτοί που ξέχασαν τον αυτόνομο ρόλο του κόμματός τους δεν θέλουν να κατανοήσουν πως οι πολίτες που θα αποφασίσουν να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να το πράξουν από μόνοι τους και δεν χρειάζονται τους αυτόκλητους μεσολαβητές. Αν η πρόταση της Δημοκρατικής Παράταξης, του ΠΑΣΟΚ ή όπως αλλιώς τη βαπτίσουν έως τις επόμενες εκλογές, δεν έχει δική της πολιτική πρόταση και κινείται ως περιφερόμενο δεκανίκι είτε δεξιά είτε αριστερά, απλώς δεν θα έχει καμιά τύχη. Η ιστορία της ΔΗΜΑΡ με τις παλινωδίες και το θολό στίγμα είναι ένα καλό παράδειγμα για το τι πρόκειται να συμβεί αν το ΠΑΣΟΚ κάνει τα ίδια λάθη. Οι ιστορικές αναφορές της παράταξης δεν μπορεί να στενεύουν για να εξυπηρετηθούν οι προσωπικοί στόχοι ορισμένων στελεχών της που δεν αντέχουν στη μοναξιά τους. Ο διάλογος για την ανασύσταση του χώρου δεν μπορεί να γίνεται για να εξασφαλίσουν ορισμένοι μικροεξουσίες, τις οποίες θα μεταφέρουν ως δάνειες δυνάμεις κάπου αλλού.

Ποιος λοιπόν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα;

Ενα πολιτικό σκηνικό θρυμματισμένο, αποτέλεσμα της πρωτοφανούς πολιτικής κρίσης που προκάλεσε η οικονομική καταστροφή και η κοινωνική αποδιάρθρωση μετά από 4 χρόνια μνημονιακής διαχείρισης της εξουσίας.

Ποιος λοιπόν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα; Με άλλα λόγια, ποιος πολιτικός σχηματισμός από τους δύο μεσαίους - «μεγάλους» έχει τη δυνατότητα μέσα σε 9 μήνες έως την προεδρική εκλογή να δημιουργήσει ένα ηγεμονικό ρεύμα κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας; Το παιγνίδι παραμένει εξαιρετικά ανοικτό...

Η ΝΔ είναι πολύ πιθανό να κινηθεί δεξιόστροφα την επόμενη περίοδο, καθώς δεξιότερα της ΝΔ υπάρχουν πιθανά εκλογικά κέρδη. Ομως, μια δεξιόστροφη πορεία μπορεί να προκαλέσει παράπλευρες απώλειες από τον χώρο των κεντρώων ψηφοφόρων. Εχουν τις δυνατότητες ο Α. Σαμαράς και η ηγετική ομάδα του Μαξίμου να πάρουν τόσο αριστοτεχνικά τη δεξιά στροφή ώστε να μη φύγουν τελείως από το Κέντρο; Αγνωστο και με υψηλό ρίσκο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από αριστερά λεηλάτησε ολόκληρο το εκλογικό σώμα. Αναγκαστικά λοιπόν θα στραφεί στη δεξαμενή των ψηφοφόρων του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Προς ένα δύσκολο και απαιτητικό ακροατήριο που μέχρι στιγμής δεν πείθεται για τη σοβαρότητα της «εναλλακτικής λύσης» που του προσφέρει.

Επίσης, το ακροατήριο αυτό ακούει κι άλλους «ομιλητές» με προεξάρχοντα τον Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος διακρίθηκε στη μάχη της επιβίωσης που έδωσε την περασμένη Κυριακή. Αν καταφέρει να προσφέρει μια αξιοπρεπή προοπτική στον κόσμο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, τότε θα δημιουργήσει ένα σχεδόν αδιαπέραστο ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο. Αρα και στον δρόμο του προς την εξουσία.

Αυτός λοιπόν μοιάζει να είναι ο πολιτικός χάρτης έως τον Φεβρουάριο του 2015 και την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Πολύχρωμος, αστάθμητος και αντιφατικός. Και απολύτως ανοιχτός στα όριά του...

Απλώς δεν μπορούν να πληρώσουν.

Η ουσία  βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το απολύτως απαράδεκτο στοιχείο που φανερώνει ότι οι πολίτες πλέον δεν επιδεικνύουν απείθεια ως προς τις υποχρεώσεις τους στο κράτος, απλώς δεν μπορούν να πληρώσουν. Με τόσα σκληρά μέτρα, φυλακίσεις, κατασχέσεις μισθών και περιουσιακών στοιχείων, λίγοι που έχουν να πληρώσουν διακινδυνεύουν να μην το κάνουν. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει να δώσει στην Εφορία γιατί απλά δεν θα έχει να φάει ή να πληρώσει το νοίκι και το σχολείο των παιδιών.
Επομένως θέλει αύριο το πρωί αλλαγή του μείγματος της οικονομικής πολιτικής, και μάλιστα της φορολογικής, εγκατάλειψη της βλακώδους, αδιέξοδης και καταστροφικής λογικής που τρομοκρατεί και λοιδορεί όσους θέλουν να επενδύσουν, να δουλέψουν και να συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία της χώρας. Και προπαντός, αμέσως μια σειρά από γενναία κίνητρα φορολογικής αμνηστίας για να έρθουν λεφτά στη χώρα, κίνητρα για να πάρει μπροστά πάλι η οικοδομή και οι αγοραπωλησίες ακινήτων και γενναίες και γρήγορες αποκρατικοποιήσεις για να μη χαθεί το mοmentum που... θέλει να γίνεται κάτι θετικό σήμερα στην Ελλάδα.
Θέλει, επίσης, και μια ελάχιστη εθνική συνεννόηση για όλα αυτά τα βασικά ζητήματα που συμβάλλουν στην επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη, για την οποία απαιτείται η -έστω διακριτική- συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Θα έχει καλό αποτέλεσμα για την Ελλάδα, και πολύ καλύτερο γι’ αυτόν. Αλλιώς, και να κυβερνήσει ως πρώτο αλλά ανίσχυρο κόμμα χωρίς συναινέσεις και συμμάχους, θα αποτύχει μέσα σε λίγους μήνες και θα θάψει μια για πάντα την πιθανότητα ανάδειξης αριστερών σχημάτων στην εξουσία.

Εμμένει στην αριστερή ρητορική.

Εμμένει στην αριστερή ρητορική, παρόλο που είναι πλέον ένα ευρύτερο λαϊκιστικό κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να μιλάει τη γλώσσα των ΕΑΑΚ, με «ανατροπές» και «επαναστάσεις», πράγματα που ξενίζουν μια μερίδα ψηφοφόρων που κατά τα άλλα δεν θα είχαν και πολλές διαφωνίες με την απλοϊκή λαϊκίστικη ατζέντα του κόμματος.

Εχει ξεχειλώσει το «μνημόνιο». Η λέξη αυτή έχει για πάντα μαγαριστεί στην ελληνική γλώσσα. Βεβαίως αυτή την ισοπέδωση της οικονομικής πραγματικότητας σε μια βολική λέξη-βελζεβούλ την ξεκίνησε ο σημερινός πρωθυπουργός, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που ανέλαβε τον αντιμνημονιακό μανδύα ακολούθως την ξεχείλωσε, της τίναξε τα πρέκια. Ενα μέρος του εκλογικού σώματος (πιθανότατα μικρό, αλλά όχι απαραίτητα «χαμένο» εκλογικά), αντιλαμβάνεται ότι αυτή η λαϊκίστικη υπεραπλούστευση του προβλήματος της χώρας, μαζί με την ένδεια ιδεών και προτάσεων για τη λύση του, δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας εφάμιλλης κομμάτων πολύ μικρότερων και γραφικότερων.

 Ο πόλεμος από τα επονομαζόμενα «καθεστωτικά» media. Το ότι η Ελλάδα είναι τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ενωση στην ελευθερία του Τύπου (σύμφωνα με το Freedom House) και ταυτόχρονα τελευταία σε χρήση του Ιντερνετ, δείχνει ότι το εκλογικό σώμα είναι συγκριτικά ανενημέρωτο και ευάλωτο σε ποδηγέτηση - και οι περισσότεροι φορείς της είναι προς το παρόν εχθρικοί απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια αλλαγή στην «ταμπέλα» μπορεί ενίοτε να κάνει θαύματα.

Η ελληνική κοινωνία στην πραγματικότητα είναι μια βαθειά συντηρητική κοινωνία. Προτιμά τις βεβαιότητες. Δεν διανοείται τη χώρα εκτός ευρώ. Ενοχλείται από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση. Έχει υψηλό αίσθημα πατριωτισμού. Επιδιώκει τη σταθερότητα. Η συντριπτική πλειονότητα του εκλογικού σώματος αρέσκεται να τοποθετεί εαυτόν στον χώρο του «κέντρου». Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε προσαρμόστηκαν κατά καιρούς οι πολιτικές και επικοινωνιακές στοχεύσεις του μοναδικού κυβερνητικού κόμματος που κατάφερε να «αλώσει» τον χώρο της «Αριστεράς», αποφεύγοντας προσεκτικά το ίδιο να αυτοπροσδιοριστεί ως τέτοιο. Ο λόγος βεβαίως για το ΠΑΣΟΚ και την επανάσταση που έφερε στο πολιτικό σκηνικό της χώρας «εφευρίσκοντας» τον «κεντροαριστερό χώρο». Ο Ανδρέας Παπανδρέου «φλέρταρε» με την Αριστερά, άντλησε στοιχεία από αυτήν όπως και ψηφοφόρους, το κόμμα που δημιούργησε όμως το προσδιόρισε ως «σοσιαλιστικό». Κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Εν συνεχεία ο Κώστας Σημίτης αν και κράτησε την ονοματολογική παρακαταθήκη του προκατόχου του, έστριψε τον προσανατολισμό του ΠΑΣΟΚ ακόμη περισσότερο προς τα «δεξιά», εξοβελίζοντας έτσι και τα όποια τελευταία «αριστερά» απομεινάρια του Κινήματος. Κέρδισε 2 φορές τις εκλογές. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιχειρώντας αρχικά να ισορροπήσει κάπως τα πράγματα, λάνσαρε το σύνθημα της «συμμετοχικής δημοκρατίας» καλώντας το… «βουνό να πάει στο Μωάμεθ». Κέρδισε μία φορά τις εκλογές. Όλοι οι παραπάνω, αλλά κυρίως ο πρώτος, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Το κουστούμι της «Αριστεράς» ήταν και εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά στενό, ώστε να χωρέσει την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων, κάτι που σε ότι αφορά τον Σύριζα φάνηκε ξεκάθαρα κατά τις πρόσφατες εκλογές. Από την άλλη ωστόσο, η ίδια η ζωή έχει δείξει πως σε ορισμένες περιπτώσεις δεν χρειάζεται να προχωρήσει κανείς σε ρηξικέλευθες λύσεις για να πετύχει τους στόχους του, μια αλλαγή στην «ταμπέλα» μπορεί ενίοτε να κάνει θαύματα…

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Θα ήταν ευτύχημα, αν την επομένη των ευρωεκλογών κόμματα και πολιτικοί αρχηγοί επιδείκνυαν τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επιβάλλουν οι κρίσιμες κοινωνικά και οικονομικά συνθήκες της χώρας. Αλλά δυστυχώς για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι τέτοιες προσδοκίες είναι μάταιες για τα πολιτικά δεδομένα μας.

Είναι υπερβολικές έως και ακραίες οι ερμηνείες τις οποίες επιχειρεί να προσδώσει στην εκλογική επιτυχία του ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν μάλιστα δεν καταγράφηκαν ούτε καν οι συσχετισμοί που ο ίδιος είχε θέσει ως προϋπόθεση επίτευξης της ανατροπής την οποία επεδίωκε. Δεν υπερκάλυψε το άθροισμα των ποσοστών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ανεβάζει τους τόνους και να επιδιώκει να διαμορφώσει συνθήκες παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, αν και γνωρίζει ότι το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να επηρεάσει αρνητικά τις ευνοϊκές για την οικονομία εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Δυστυχώς στην ίδια λογική δείχνει να παρασύρεται και η κυβέρνηση. Αν και από την Κυριακή το βράδυ θα έπρεπε να έχει στρέψει την προσοχή της στις προσπάθειες που οφείλει να καταβάλει για να αλλάξει το κλίμα, επιλέγει να παρασύρεται σε άγονες και άσκοπες αντιπαραθέσεις με την αξιωματική αντιπολίτευση, ως εάν αυτές είναι ικανές να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Και τα όσα με αιματηρές θυσίες κατακτήθηκαν επιβάλλεται να προστατευτούν. Είναι μια υποχρέωση για την οποία οι πάντες πρέπει να προσπαθήσουν. Τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι αντιπολιτευόμενοι. Και εν πάση περιπτώσει όσοι και όποιοι εξ αυτών αντιλαμβάνονται ότι εκείνο που προέχει είναι το συμφέρον του λαού και του τόπου. Και όχι το κομματικό ή το στενά προσωπικό.