Τότε η πατρίδα θα αρχίσει να βλέπει Θεού πρόσωπο…

Ο «χαμός» που διαδραματίζεται με τους αντιμαχόμενους υποψηφίους σε όλη τη χώρα δείχνει ότι ζούμε πάλι σε εποχές «Μαυρογιαλούρου». Και ότι οι πολλοί από τους διεκδικητές δήμων και περιφερειών ανήκουν όχι στους νέους αλλά στους… «γέρους όλων των ηλικιών»…

Η ΔΟΛΙΑ Ελλάδα όμως -αυτό το αιώνιο λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού- χρειάζεται, σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να την κουμαντάρουν τολμηροί μεταρρυθμιστές, ασυμβίβαστοι πολεμιστές, εν ανάγκη και μάρτυρες. Οχι όμως απόβλητα της κομματικής κρεατομηχανής. Ας μην ξεχνάμε, εμείς οι Ελληνες, ότι ιστορία της δημοκρατίας και του πολιτισμού είναι και το μαρτυρολόγιο κάποιων μπροστάρηδων της πολιτικής και των ιδεών…

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ των κομμάτων εξουσίας (σημερινών και αυριανών), αν και δέσμιοι της ξένης κατοχής και σκουριασμένων «αρχών», οφείλουν να θυμούνται κάποιους τολμητίες που κακόπαθαν όταν έδωσαν δυνατές στροφές στην ιστορία μας: Ο Αναξαγόρας και ο Αρίσταρχος καταδικάστηκαν σε θάνατο για τις αντικαθεστωτικές ιδέες τους. Ο Δημόκριτος παραμερίστηκε και διώχτηκε για τα φιλελεύθερα κηρύγματά του. Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο γιατί «έσπειρε καινά δαιμόνια» στη νεολαία. Η Υπατία λιντσαρίστηκε γιατί δίδασκε επαναστατικές γνώσεις. Ο Σενέκας υποχρεώθηκε από τον Νέρωνα να αυτοκτονήσει γιατί ήταν οπαδός του Δημόκριτου... Δύο φωτισμένοι δάσκαλοι, ο Βενιαμίν Λέσβιος και ο Θεόφιλος Καΐρης, κυνηγήθηκαν ή σάπισαν στις φυλακές ως «άθεοι» επειδή δίδασκαν οδυνηρές αλήθειες. Ο δε τελευταίος ρασοφόρος που σήκωσε ανάστημα στο δουλοπρεπές κατεστημένο και στην ξένη κατοχή ήταν ο αείμνηστος αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, που και αυτός πλήρωσε με τη ζωή του το... ζορμπαλίκι του!..

ΜΕΡΙΚΟΥΣ τέτοιους καζαντζακικούς «Ζορμπάδες», αποφασισμένους να πέσουν στη φωτιά, χρειάζεται σήμερα η πατρίδα. Και όχι κομψευόμενους χορευταράδες, μήτε κομματικούς καρεκλοκένταυρους, μήτε φαύλους Μαυρογιαλούρους.

ΕΙΝΑΙ βέβαιο ότι η πατρίδα θα βρει φωτισμένους ηγέτες. Θα τους αποκτήσει, χάρη στην επαναστατική ψήφο του Μαΐου και χάρη στις αμέσως επόμενες εθνικές εκλογές, όταν οι Ελληνες ψηφοφόροι, με... ακομμάτιστα ανακλαστικά, θα επιλέξουν από τα ψηφοδέλτια και θα στείλουν στη Βουλή τους πιο ικανούς, πιο καθαρούς και πιο αγνούς πατριώτες, ανεξάρτητα σε ποια παράταξη αναγκαστικώς στεγάζονται. Αν το ποσοστό των «καθαρών» και φωτισμένων βουλευτών αποβεί ανατρεπτικό των ισορροπιών ώστε να σχηματιστούν κυβερνήσεις εθνικής συνεργασίας, τότε η πατρίδα θα αρχίσει να βλέπει Θεού πρόσωπο… (Αναδημοσιευση )

Τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά…

Η κυβέρνηση οφείλει να αναθεωρήσει την πολιτική της προς τους παραγωγούς για έναν και μόνο λόγο. Η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα θα φέρει στην Ελλάδα την πολυπόθητη αλλαγή κλίματος και την αειφόρο ανάπτυξη. Αν πετύχουμε την αυτάρκεια στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα θα έχουμε μια σταθερή βάση για την ανάπτυξη της χώρας. Γι’ αυτό η φορολογική ελάφρυνση, η πάταξη της γραφειοκρατίας και η απόδοση κινήτρων πρέπει να είναι οι πρώτες προτεραιότητες της κυβέρνησης. Εκτός αυτού θα έχουμε αισθητή μείωση της ανεργίας, ενδυνάμωση της υπαίθρου, διακοπή διαρροής συναλλάγματος και ενίσχυση της παραγωγής της χώρας.

 

Εκτός αυτών αν αλλάξει η ψυχολογία και το κλίμα σ’ αυτόν τον επιβαρυμένο κλάδο αυτομάτως θα επέλθει και αλυσιδωτή αλλαγή κλίματος και στους υπόλοιπους κλάδους της οικονομίας. Θα κινηθεί το εμπόριο, ο τουρισμός και γενικότερα θα φανεί ότι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει «λαϊκίστικη» την προσέγγιση, όμως είναι η πραγματικότητα. Η φύση της δουλειάς και οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα είναι τόσο διαφορετική από τις υπόλοιπες εργασίες, ακόμη και τις πιο σκληρές που κανείς δεν μπορεί να πει ότι ο κλάδος αυτός είναι ευνοημένος. 

Το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια έγιναν εγκλήματα όσον αφορά τις επιδοτήσεις και τα πριμ δεν πρέπει να ισοπεδώνει τις καταστάσεις και να μετατρέπει όλους τους παραγωγούς σε υπόλογους. Στο κάτω κάτω  τα δεδομένα υπάρχουν και όσοι δεν τήρησαν τις προδιαγραφές να λογοδοτήσουν. Στην Ελλάδα πληρώνουμε πρώτα την ατιμωρησία, την διαφθορά και στο τέλος που τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά…

Η ανάπτυξη δεν θα 'ρθει από τον... ουρανό.

Να δούμε ως χώρα και να αντιμετωπίσουμε με αναπτυξιακό πνεύμα τα προβλήματα των αγροτών. Λεφτά δεν μπορούμε να «μοιράσουμε», αλλά οφείλουμε να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές παρεμβάσεις. Πρώτον, να κάνουμε την αγροτική παραγωγή πιο ανταγωνιστική, μειώνοντας το κόστος παραγωγής, που σημαίνει μικρότερο ΦΠΑ στα γεωργικά εφόδια, μείωση αγροτικού ρεύματος και θέσπιση αγροτικού πετρελαίου κίνησης. Δεύτερον, να αντιμετωπίσουμε -επιτέλους- το θέμα των «μεσαζόντων», το ζήτημα της κατάρτισης των αγροτών, το φαινόμενο των «ελληνοποιήσεων» στα αγροτικά προϊόντα, το «ενιαίο μητρώο εμπόρων αγροτικών προϊόντων», το θέμα της «αγροτικής ασφάλισης» κ.λπ. Και τρίτον, χρειάζεται μια δίκαιη φορολόγηση. Ναι «στην τήρηση στοιχείων» από τους αγρότες, αλλά ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής (13%) δεν συνάδει με τη θεμελιώδη αρχή της προοδευτικής φορολόγησης.

 Να επιβαρύνεται το ίδιο αυτός που έχει εισόδημα 20.000 ευρώ με αυτόν που έχει 200.000 ευρώ! Ούτε τα «τεκμήρια» αποτελούν λύση. Η ανάπτυξη δεν θα 'ρθει από τον... ουρανό, ούτε μόνο με μεγάλες επενδύσεις από το εξωτερικό, που προφανώς χρειαζόμαστε. Πρέπει κι εμείς με «έξυπνες παρεμβάσεις» να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ελληνικής γεωργίας. Ετσι θα κάνουμε βήματα προς την ανάκαμψη, θα αναχαιτίσουμε την ανεργία και θα ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης...

Ξεπήδησαν καμιά δεκαριά νέα σχήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων μυρίζουν ναφθαλίνη.

Η τετραετία της κρίσης ήλθε και σάρωσε όλους αυτούς και διέλυσε ταυτοχρόνως το κομματικό σύστημα με τις ισορροπίες του όπως το ζήσαμε για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μέσα σε αυτή την καταιγίδα της αμφισβήτησης ξεπήδησαν καμιά δεκαριά νέα σχήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων μυρίζουν ναφθαλίνη και ορισμένα συνδέονται ευθέως με τον υπόκοσμο, τη νύχτα και ενίοτε με αίμα.

Στην πορεία προς τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και με δεδομένη τη δύσκολη θέση των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας να δώσουν χρίσμα και τα αλαλούμ του ΣΥΡΙΖΑ επανεμφανίζονται στο προσκήνιο διάφοροι δήθεν ανεξάρτητοι παντός καιρού, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για καραμπινάτες περιπτώσεις πλήρως εξαρτημένων. Ορισμένοι μάλιστα υιοθετήθηκαν ήδη, ασχέτως αν προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι θα έλυναν.

Το δράμα των κομμάτων πρωτίστως της κυβερνητικής συνεργασίας είναι ότι δεν τολμούν να μιλήσουν ανοικτά για τις θέσεις τους και να υποδείξουν ευθέως και χωρίς αναστολές τα στελέχη που θα τις υπηρετήσουν. Αν έτσι φοβισμένοι πάνε στις εκλογές αφήνοντας χώρο στους αυτόκλητους «επιτήδειους ουδέτερους», το μόνο που κάνουν είναι να υπονομεύουν το δικό τους μέλλον και να αφήνουν κενά που θα καλύψουν οι δήθεν εχθροί του συστήματος που είναι χειρότεροι από το... σύστημα.

Στις δημοσκοπήσεις οι πολίτες αποδοκιμάζουν τη μικροκομματική τακτική των «ημετέρων» και τους αποστειρωμένους και αναζητούν προσωπικότητες με κύρος και... αποτύπωμα στη ζωή για να τους στηρίξουν, αλλά δεν αποκλείουν την ανάδειξή τους μέσα από τα κόμματα. Αν το αντιληφθούν οι ηγεσίες των κομμάτων, ας τολμήσουν να κάνουν και τις ανάλογες επιλογές χωρίς φοβίες.

Η προεκλογική περίοδος, , καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού.

Τα κόμματα ορίζουν υποψηφίους και αυτά αναμετρώνται, αυτά δοκιμάζονται, όχι τα προγράμματα των υποψήφιων τοπικών αρχόντων. Πίσω από την επιφάνεια των σχεδίων, των νέων ιδεών κρύβεται η γνωστή πελατειακή αγορά της πολιτικής συναλλαγής.

Μυστικές σφυγμομετρήσεις (στην ουσία για το προβάδισμα των κομμάτων), αντιπαραθέσεις και συνεχείς επιθέσεις στους κομματικούς αντιπάλους. Τέλος δεν έχουν οι αναδιφήσεις στο παρελθόν των ανταγωνιστών, προκειμένου να βγει στο άπλετο φως και ενώπιον των ψηφοφόρων όλο το «σκοτεινό» παρελθόν τους. Κάποιος κατηγορεί τους λοιπούς για λαϊκισμό ή έλλειψη σεβασμού της πόλης όπου θέλουν να υπηρετήσουν. Αλλος επιδίδεται σε βίαιες κατεδαφιστικές πολεμικές διανθισμένες με χαρακτηρισμούς χαμαιτυπείου. Αμφότερες οι πλευρές απορρίπτουν και αμαυρώνουν ό,τι θα μπορούσε να εκληφθεί ως θετικό για τον ανταγωνιστή. Δεν ασκούν εποικοδομητική κριτική, δεν προβάλλουν επιχειρήματα, απλώς κατακρίνουν τον αντίπαλο για ανικανότητα και ακαταλληλότητα.

Οι ψηφοφόροι από την πλευρά τους, που άθελα καταπίνουν λόγια καρυκευμένα με δηλωτικές του περιεχομένου τους φωτογραφίες, έχουν την ψευδαίσθηση πως θα εκφράσουν τη ελεύθερη βούλησή τους, όταν στην πραγματικότητα το πιθανότερο είναι να βρεθούν παγιδευμένοι στην εικόνα των υποψηφίων που κατασκευάστηκε από τα επιτελεία τους, και να επικυρώσουν, να νομιμοποιήσουν μία επιλογή που έγινε στην ουσία από άλλους· από τους εκλογικούς μηχανισμούς και τα δίκτυά τους.

Η προεκλογική περίοδος, αντί να είναι ένας αθόρυβος, ευπρεπής χρόνος περισυλλογής, ατομικής και συλλογικής ευθύνης, καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού, πολιτικών ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων, τόσο απαραμείωτων, ώστε δίπλα τους κάθε άλλο φαντάζει ασθενές. Το βασικό αντικείμενο της προεκλογικής συζήτησης, το παρόν και το μέλλον της κάθε περιοχής, τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Χωρίς κομματική εξάρτηση .

Για την τοπική αυτοδιοίκηση θα είναι ένα μεγάλο βήμα αυτή η εξέλιξη. Η μέχρι τώρα υπερψήφιση καθαρά κομματικών υποψηφίων είχε ως στόχο την εξυπηρέτηση πολιτικών επιδιώξεων και μόνο, και είναι διαχρονικά αποδεδειγμένο ότι δεν συνέβαλε στην ανάδειξη της τοπικής αυτοδιοίκησης σε θεσμό ικανό να υπηρετήσει τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Οι προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές κατέγραψαν ήδη ένα διαφορετικό δείγμα γραφής από εκείνο στο οποίο ήταν μόνιμα προσκολλημένη η ελληνική κοινωνία. Η ανάδειξη στους μεγαλύτερους δήμους της χώρας υποψηφίων χωρίς κομματική εξάρτηση χάραξε μια πορεία που θα πρέπει να έχει και συνέχεια.

Οι πρώτες ενδείξεις για τις προθέσεις των εκλογέων εν όψει της επικείμενης αναμέτρησης δείχνουν ότι οι προσδοκίες που γεννήθηκαν πριν από τέσσερα χρόνια θα δικαιωθούν. Αλλωστε, είναι τελικά και επιθυμία των ίδιων των κομμάτων, αλλά και των υποψηφίων μια τέτοια εξέλιξη. Αν δεν μας απατά η μνήμη μας -και δεν μας απατά- όλοι οι υποψήφιοι ως ανεξάρτητες και υπερκομματικές προβάλλουν τις υποψηφιότητές τους. Αρα και τη δική τους επιθυμία θα ικανοποιήσει ο καθένας μας ψηφίζοντας χωρίς κομματικές δεσμεύσεις.

Μια κοινωνία βαθύτατα διχασμένη.

Στην Ελλάδα μας αρέσει να λειτουργούμε με στερεότυπα. Αυτός ο τρόπος εξ άλλου επιβεβαιώνει τη σιγουριά του ανόητου. Ο τάδε είναι προδότης, ο δείνα δωσίλογος, ο τρίτος εχθρός του λαού, ο παραδίπλα μνημονιακός και πάει λέγοντας. Κανείς δεν ακούει το περιεχόμενο καμιάς δήλωσης, αλλά στρέφει την προσοχή του και βασίζει την κρίση του στο ποιος το είπε.
Έτσι, ο προγραμμένος δίκαια ή άδικα στην Ελλάδα δεν βρίσκει τη δικαίωσή του. Τι κι αν εκστομίζει ευαγγέλια – αν η τρέχουσα αντίληψη τον έχει προγράψει, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ο δημόσιος ψόγος τελεσιδικεί όπως και η δημόσια οιονεί γκρίνια. Τα προβλήματα, οι αγκυλώσεις, οι αβλεψίες, οι χρόνιες διαστρεβλώσεις και οι ιδεοληψίες προσωποποιούνται αυθαίρετα. Όλα στη χώρα μας βρίσκουν το εξιλαστήριο θύμα, τον άνθρωπο που θα θεωρήσουν υπεύθυνο για όλα τα δεινά του πλανήτη, έτσι ώστε τίποτα να μην αλλάξει, παρά μόνο να δικαιωθούν οι εμμονές και οι προκαταλήψεις και να βρει η βλακεία τη δικαίωσή της στη μάζα που σκέπτεται με την ευφυΐα του μπετόν αρμέ, του υλικού με το οποίο οικοδομήθηκε η χώρα…
Ο εχθρός μας, ο ιδεολογικός μας αντίπαλος, δεν έχει ποτέ δίκιο – κι αν έχει και του το αναγνωρίσεις, είσαι υπόλογος προδοσίας, απάτης και ιδεολογικού ολισθήματος. Η λατρεία της αμαρτίας είναι ευρέως διαδεδομένη σε όλα τα ιδεολογικοκοινωνικά στρώματα. Είναι των αδυνάτων αδύνατο να ομολογήσουν ότι είναι μέρα μεσημέρι δυο Έλληνες ιδεολογικοί αντίπαλοι. Η ταυτότητα των απόψεων, ακόμα και για την ώρα, αποτελεί ιδεολογικό αμάρτημα. Αυτή η πλατιά αποδεκτή γελοιότητα δείχνει το λιγότερο μιαν άρρωστη και πολιτικά ανώριμη κοινωνία, μια κοινωνία βαθύτατα διχασμένη.
Έχοντας ελεύθερο βίο που δεν υπερβαίνει τις δυο εκατονταετίες, η χώρα μοιάζει να μένει στάσιμη σε ζωτικής σημασίας ζητήματα. Νήπια και αξιοθρήνητη, αδυνατεί να ξεχωρίσει την ήρα από το σιτάρι, αλλά αξιώνει ζωή δυτικών προδιαγραφών με πλήρη δικαιώματα, δίχως να καταβάλει το ελάχιστο αντίτιμο, αυτό της αυτοσυνειδησίας, που σημαίνει να αναγνωρίζουμε – εκτός από τα δίκαιά μας – και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις μας. Πράγμα που σημαίνει ότι δικαιούμεθα να διαμαρτυρόμαστε στο διηνεκές, αλλά ενίοτε να ασκούμεθα και στην ταπεινή τέχνη της ακοής.