Γιατί όχι προδοσία;

Πολλοί άντρες της ηλικίας μου περάσαμε άγρια στρατιωτική θητεία. Υπηρέτησα 30 μήνες συνοριακή θητεία στο κρίσιμο διάστημα '74-'77, μέσα στο οποίο συνέβη η καρναβαλική επιστράτευση για το άμεσο ενδεχόμενο ελληνοτουρκικού πολέμου, εξαιτίας της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο. Για την ίδια αυτή απειλή γίνονται οι εξοπλισμοί ως σήμερα και έως τους αιώνες των αιώνων! Με τα χρόνια καμαρώνω για κάποιες στρατιωτικές φωτογραφίες μία από τις οποίες δείχνει τη μονάδα τεθωρακισμένων στρατοπεδευμένη Δεκέμβριο μήνα του 1974 στα χωράφια της Θράκης και οι φαντάροι μαζί και με τους αξιωματικούς ζούσαμε σαν τους αρουραίους μέσα σε σκηνούλες 50 πόντους ύψος και από κάτω για στρώμα χόρτα και κλαδιά, κανένα άλλο κατάλυμα, κανένας στεγασμένος χώρος να βάζει κάποιος το κεφάλι του την ώρα των ανέμων και των βροχών.

Δεν καυχόμαστε για ηρωισμό διότι θητεία υπηρετούσαμε, δεν ήμασταν εθελοντές, έτσι μας... έκατσε κατά το κοινώς λεγόμενο, άλλων δυστυχώς τους έκατσε να βρεθούν στην Κύπρο και να σκοτωθούν. Ομως έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε κάτι περισσότερο από οργή, δηλαδή βαθιά πίκρα για τις αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών που αφορούν μίζες εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η οργή είναι δεδομένη προς τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες που έπεσαν σαν αρπακτικά στη λεία των εξοπλισμών με κριτήριο την κατακύρωση των διαγωνισμών για τα όπλα όχι με βάση την αναγκαιότητά τους και το αξιόμαχο, αλλά το ύψος της μίζας. Ομως πέρα από την οργή υπάρχει η βαθιά θλίψη ότι συνέργησαν ανώτατοι αξιωματικοί, στρατηγοί, με τα ίδια ακριβώς κριτήρια αξιολόγησης και δωροδοκίας.

Είναι αδιανόητο να φανταστεί κάποιος αρχηγό Στρατού και αρχηγό Ναυτικού να δωροδοκούνται στα πλαίσια εξοπλιστικών προγραμμάτων και μάλιστα οι δωροδοκηθέντες (μακάρι να αποδειχθεί αβάσιμο) είχαν τα εύσημα ικανών και ακέραιων αξιωματικών. Δεν το πιστεύουμε, όπως δεν το πίστευαν και οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ότι ο βασιλιάς τους Παυσανίας, νικητής των Περσών, άρχισε να δωροδοκείται από τους Πέρσες και το αντιλήφθηκαν με τα μάτια τους όταν οι έφοροι της Σπάρτης κρύφτηκαν στο ιερό κάποιου ναού στο Ταίναρο, όπου κατά τις πληροφορίες της κατασκοπείας τους θα γινόταν δωροδοκία, και δυστυχώς είδαν το αδιανόητο, τον ένδοξο βασιλιά τους να τα... παίρνει από τους εχθρούς! Αυτές οι ατιμωτικές πράξεις της μίζας τουλάχιστον για τους στρατιωτικούς θα πρέπει να δικαστούν με τα σχετικά άρθρα του νόμου που αφορούν την προδοσία της χώρας και όχι με τις διατάξεις περί δωροδοκίας και ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Ρεμούλα τη ρεμούλα γεμίζεις τη σακούλα...

Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε στα σχολικά αρχεία τις εκθέσεις που έγραφαν μικροί οι κατηγορούμενοι για το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Για να δούμε τι έγραφαν την Ημέρα της Αποταμιεύσεως. Αν είχαν μπει από νωρίς στο πνεύμα. Αν συμπλήρωναν το παραδοσιακό «φασούλι το φασούλι γεμίζεις το σακούλι» με το αποτελεσματικότερο «ρεμούλα τη ρεμούλα γεμίζεις τη σακούλα». Κι αν αντικαθιστούσαν το υδροχαρές πλην μετριοπαθές «σταλαματιά σταλαματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά» με κάτι φρέσκο, λ.χ. «η αποταμίευση δίχως όρια έχει ανάγκη μια εξωχώρια».

Το δεύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανανεώσουμε τη διαφημιστική καμπάνια του Τ.Τ. Να μην τη διακόψουμε άρον άρον, όπως θα προτείνουν οι ευαίσθητοι, αλλά να την εμπλουτίσουμε. Να βομβαρδίσουμε το κοινό με αποταμιευτικές συμβουλές. Και επειδή το κοινό αυτό δεν έχει ευρώ να αποταμιεύσει, ας αποταμιεύσει την οργή, τη θλίψη, την ντροπή του – ό,τι προαιρείται. Και τον Μάιο ας καταθέσει το αποταμίευμά του στον μεγάλο κουμπαρά της κάλπης. Φανταζόμαστε πώς νιώθουν από προχθές όσοι πήραν δάνειο όχι για να πάνε διακοπές ή για να κάνουν «χαρούμενες γιορτές», αλλά για να μοιραστούν το κεραμιδένιο όνειρο. Και τώρα τρέμουν. Τρέμουν ότι δεν θα τους πάρουν μόνο το σπίτι (κι ας λένε οι κυβερνητικοί ότι προστατεύονται, τα λόγια δεν είναι ποτέ ακριβά), αλλά θα τους κατασχέσουν και το παπάκι ή το προικώον αγροτεμάχιο ένα δεκάλεπτο με το τηλέφωνο από τη θάλασσα. Και βέβαια δεν φοβούνται μόνο. Εξανίστανται. Ακούνε για τα εκατομμύρια που έφευγαν από τον διαβόητο κορβανά του Δημοσίου και ταξίδευαν στο εξωτερικό, για να μπουν σε λογαριασμούς ευπατριδών ή να μεταποιηθούν σε ακίνητα, και συνειδητοποιούν ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο ή εξωφρενικό. Συνειδητοποιούν ότι ο εμπαιγμός είναι άνευ ορίων και η δανειοδότηση άνευ όρων αν ανήκεις στους στύλους του έθνους.

Όλα ή τίποτα...

Η τακτική του κ. Τσίπρα έχει μακρά παράδοση. Η ηχηρή απουσία, η καταγγελία και η απαξίωση, πάντα εις το όνομα μιας αγνότερης διαδικασίας, είναι από τα βασικά όπλα στη φαρέτρα των πολιτικών, συνδικαλιστών και άλλων αιώνιων εφήβων μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ιλιάδα αρχίζει με την μήνιν του Αχιλλέα, τη βλοσυρή αποχή του από το πεδίο των μαχών επειδή εθίχθη από τον βασιλιά Αγαμέμνονα. Η τακτική αυτή βασίζεται στον ναρκισσισμό του καθενός, που πιστεύει πως αυτός ξέρει καλύτερα από τους άλλους, και από τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι όταν τα γεγονότα δεν μας ευνοούν, το παιχνίδι είναι στημένο και εμείς τα θύματα πλεκτάνης. Οντως, πολλές φορές στην Ιστορία των Ελλήνων το παιχνίδι ήταν στημένο από εγχώριους και διεθνείς παράγοντες. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί σαν άλλοθι για την αποποίηση της ευθύνης της συμμετοχής στην πολιτική. Τη δικτατορία και τον αυταρχισμό έχουμε ευθύνη να τον καταπολεμούμε με κάθε μέσο, τη Δημοκρατία τη στηρίζουμε με τη συμμετοχή μας – οτιδήποτε άλλο την υπονομεύει, την αφήνει στα χέρια αποφασισμένων μειοψηφιών. Η περιπέτεια της ανώτατης εκπαίδευσης τις τελευταίες δεκαετίες δείχνει πού οδηγεί η απάθεια των πολλών μπροστά στην αποφασιστικότητα των ολίγων.

Οπως η απάθεια, η τακτική της αποχής καταστρέφει τους θεσμούς αλλά και αυτόν που την εφαρμόζει, επειδή αφήνει το πεδίο αποφάσεων ελεύθερο σε άλλους. Για να πείσει το εγχείρημα της αποχής, βασίζεται στη ρήξη, στην (συνήθως) αυθαίρετη ερμηνεία του απόντος ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συμβιβασμού, ότι η διαδικασία είναι τόσο διεφθαρμένη που η διάλυσή της είναι η μόνη επιλογή. Η αποχή συνήθως δεν αποκομίζει κανένα κέρδος για τον απέχοντα πέρα από την απατηλή γλύκα της αυτοϊκανοποίησης και την αίσθηση της ηθικής υπεροχής. Απουσιάζοντας από την τελετή έναρξης της ελληνικής προεδρίας, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε τι γνώμη έχει για τη διαδικασία, αλλά και ποια είναι η προσφιλής του τακτική. Ενώ διστάζει όποτε η ρήξη αφορά τους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν αφορά την Ευρώπη και τη χώρα του, εφαρμόζει χωρίς δεύτερη σκέψη τις πρακτικές του αμφιθεάτρου – της ρήξης, του «όλα ή τίποτα». Οσο η χώρα προχωρεί –με βήματα μπρος, με βήματα πίσω– ο κ. Τσίπρας ξιφουλκεί και καταγγέλλει. Φαίνεται να πιστεύει ότι η υπονόμευση της πραγματικότητας οδηγεί όχι σε αδιέξοδα, αλλά στην πραγματικότητα που αυτός απαιτεί.

Οι δυσκολίες της κοινωνίας μεγεθύνονται μέρα με τη μέρα και τα παχιά λόγια.

Οι δυσκολίες της κοινωνίας μεγεθύνονται μέρα με τη μέρα και τα παχιά λόγια και οι παραινέσεις δεν αρκούν. Καλές οι προτεραιότητες για εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής προοπτικής και οι άλλοι στόχοι της Ελληνικής προεδρίας πλην όμως ο ελληνικός λαός τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία δεν μπορεί να τις συμμεριστεί γιατί  έχει άλλη προτεραιότητα. Την επιβίωση από τη λαίλαπα που έχει προκύψει από την σκληρή προσαρμογή που σχεδίασαν οι δανειστές. Κι είναι οξύμωρο και στα όρια της προσβολής, αυτοί που κατάντησαν  έτσι όπως κατάντησαν ένα μεγάλο μέρος του λαού να έρχονται  και να ... μας συγχαίρουν για την υπομονή και την ωριμότητα μας! 

Η χώρα μας δεν είναι πια αυτή που ξέραμε ...

Ο ελληνικός λαός μέσα   από τις απαιτήσεις των μνημονίων τάχασε σχεδόν όλα. Τόσα τα υλικά όσο και τα άυλα αγαθά με τα οποία πορευόταν τις τελευταίες δεκαετίες. Η χώρα μας δεν είναι πια αυτή που ξέραμε κι ούτε πρόκειται να ξαναγίνει στο ορατό μέλλον. Το μόνο που θα μπορούσε  να μας παρηγορήσει λίγο, είναι ότι το κακό σταματάει εδώ κι όλοι μαζί αρχίζουμε να ξανακτίζουμε  λίγο-λίγο με τα συντρίμμια. Ούτε αυτό όμως  μας επιτρέπουν ακόμα. Συνεχίζουν το μαρτύριο της σταγόνας τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι όποτε και οι ευρωεκλογές, αδιαφορώντας πως μέχρι τότε μπορεί να συμβεί το ατύχημα  στη χώρα που δάνεισαν 300 δισ. καθώς όλα κρέμονται από μια κλωστή και οι αστάθμητοι παράγοντες πολλοί.
 
Αν λοιπόν κακή τη τύχη   συμβεί το απρόβλεπτο, τότε μαζί μας στο βάραθρο θα πάρουμε κι άλλους  κι αυτό κάνουν πως δεν το βλέπουν και το παίζουν ψύχραιμοι. Τότε  όμως  μόνο, τα φερέφωνά τους,  θα καταλάβουν στ' αλήθεια τι σημαίνει Αφγανιστάν και πως γίνεται  η διαπραγμάτευση με τους  τοπικούς “οπλαρχηγούς”.

Πέρα όμως από τους ξένους, είναι καιρός να καταλάβουν και κάποιοι μέσα στην κυβέρνηση πως  το έργο παρατράβηξε. Ωρα να κόψουν τις ανοησίες και να αρχίσουν να βλέπουν τα ουσιαστικά προβλήματα του πληθυσμού και όχι μόνο τους αριθμούς στόχους που τους έχουν βάλει οι δανειστές. Και να θυμηθούν πως  αυτός ο λαός τους εξέλεξε στη θέση  στην οποία βρίσκονται όχι μόνο για να σώσουν τη χώρα από την χρεοκοπία αλλά και να προφυλάξουν την κοινωνία από τα δεινά μιας χρεοκοπίας. Και για την ώρα ναι μεν επίσημα δεν έχει χρεοκοπήσει η χώρα , οι πολίτες όμως έχουν υποστεί  τα πάνδεινα και ίσως χειρότερα   από  τα επακόλουθα μια  κανονικής χρεοκοπίας. Άρα η αποστολή τους απέτυχε και τα περιθώρια για να διορθώσουν  πορεία, λιγοστεύουν συνεχώς αφού η κλεψύδρα μετράει αντίστροφα.

Η απορία είναι πώς και δεν έχει γίνει ακόμα κάποιας μορφής επανάσταση.

. Επιπλέον, από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα εμφανιστούν επενδύσεις ή νέες θέσεις εργασίας. Οσο δε για τα αναμενόμενα μπιλιετάκια της Εφορίας για τον νέο χρόνο, αυτά, παρά τον «διαλυμένο» φορολογικό μηχανισμό, κυριολεκτικά θα αποτελειώσουν ακόμα και αυτούς που μέχρι τώρα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να φανούν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Μια κοινωνία που έξω από νούμερα και στατιστικές ή συγκρίσεις με άλλα όμορα κράτη έχει κυριολεκτικά τσακιστεί, στο όνομα της διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία. Και να την είχαμε αποφύγει, πάει κι έρχεται. Οταν όμως μετά την πολύχρονη καταρράκωση όλων των αξιών και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας παραμένει ορθάνοιχτο και όλα κρέμονται από μια κλωστή, από ένα απρόβλεπτο ατύχημα ή μια πολιτική εξέλιξη, ε, τότε, δεν καταπίνεται. Οταν ύστερα από τέσσερα χρόνια πειραμάτων πάνω στις ζωές 11 εκατομμυρίων πολιτών και βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση ως χώρα απ’ ό,τι όταν μπαίναμε σε αυτή την περιπέτεια, τότε η απορία είναι πώς και δεν έχει γίνει ακόμα κάποιας μορφής επανάσταση.

Δεν έχει πεισθεί ο μέσος Ελληνας ότι το 2013 ήταν η τελευταία δύσκολη χρονιά.

Φέτος το άγνωστο περισσότερο τρομάζει παρά προκαλεί. Δεν έχει πεισθεί ο μέσος Ελληνας ότι το 2013 ήταν η τελευταία δύσκολη χρονιά. Αντίθετα, φοβάται τα χειρότερα. Κοιμάται με την αγωνιά της έλευσης νέων φορολογικών και άλλων βαρών - κατάργηση αφορολόγητων ορίων και φοροαπαλλαγών, αυστηρό καθεστώς τεκμηρίων, αύξηση φόρων, νέα τέλη, νέα ψαλιδίσματα σε συντάξεις και εφάπαξ, αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Φρικιά με την ιδέα της νέας οικονομικής πίεσης από την εφαρμογή των ψηφισθέντων μέτρων, ακόμη περισσότερο ενός νέου Μνημονίου και νέων μέτρων λιτότητας, λυγίζει στο ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής οικονομικής αποστράγγισης, μιας προεικασμένης, ζοφερής λύσης του προσωπικού του δράματος.

Το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, η αδυναμία της χώρας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της χωρίς ξένη βοήθεια, η πιστωτική ασφυξία, η αναιμική αγορά, οι αργές μεταρρυθμίσεις, η αταλάντευτη πορεία του κομματικού συστήματος, η απουσία ενός στέρεου σχεδίου για «την ανάταξη της οικονομίας» και την αναδιάταξη του κράτους, ώστε να εισπράττει με δίκαια κριτήρια, συνθλίβουν τον εσωτερικό ζωοδότη χώρο της καθημερινής ανασυγκρότησης.

Η ψυχική συντριβή, η απαισιοδοξία των πολιτών είναι η μεγαλύτερη ήττα των πολιτικών. Μπορεί οι οικονομικοί δείκτες να σημειώσουν μια μικρή βελτίωση, αλλά τίποτα καλό στη χώρα αυτή δεν θα συμβεί και όλες οι θυσίες θα χαθούν ως κονιορτός στον άνεμο, αν δεν γίνουν αποφασιστικά βήματα πολιτικής και οικονομικής προόδου που θα έχουν ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα στις ανθρώπινες ζωές. Ετσι θα νικηθεί η περιρρέουσα ολιγοψυχία και η ταύτιση του μέλλοντος με την ολοκλήρωση της ελληνικής πτώσης.

Ο,τι υπαινίσσεται την ύπαρξη, η πιο ανεπαίσθητη πνοή ζωής θα έπρεπε να διασφαλίζει χειροπιαστή συνέχεια και όχι να ακινητοποιείται στο κουβάρι της αποδιοργάνωσης, της γραφειοκρατίας και μέσα σ’ αυτό να χάνεται.

Ενας πολίτης απαισιόδοξος χωρίς οίστρο, ένας τρωγλοδύτης που τρέμει από φόβο, ένας καρτερικός ασθενής, ακίνητος μέσα στον κόσμο και εξαγριωμένος εναντίον του, κολοβώνει κάθε συλλογική δυνατότητα.

Η ροπή προς την καταστροφή, που το αξεδιάλυτο πλέγμα της ελληνικής παθογένειας δημιουργεί, μπορεί να ενταθεί ή να αναιρεθεί ανάλογα με το φορτίο της αποθάρρυνσης ή με τη δύναμη της ανυστερόβουλης πολιτικής, μιας πολιτικής με πρόσωπο, με ψυχή, με κατεύθυνση. Μόνο η λαχτάρα για συνέχεια επιτρέπει στην Ιστορία να ανανεώνεται λαχανιάζοντας ανάμεσα στον όλεθρο και το όνειρο. Πάνω σ’ αυτήν την ταπεινή αλήθεια θα μπορούσε να θεμελιωθεί μια νέα αρχή, να βρεθεί η πολιτική υγεία και μαζί με αυτήν λίγη ευμάρεια.