Πόσο ακόμη μπορεί να σφίξουν -χωρίς κόστος- τη φορολογική θηλιά γύρω από τον λαιμό του Πολίτη…

Από το 2009 και μετά η ακίνητη περιουσία του Πολίτη μπήκε στο στόχαστρο. Ουσιαστικά, η καταβολή τόσων υψηλών φόρων ετησίως για την κατοχή της ακίνητης περιουσίας σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια ολόκληρο το ποσό της αξίας της θα έχει καταβληθεί στο κράτος. Είναι ένας τρόπος δήμευσης της ακίνητης περιουσίας ο οποίος επιβλήθηκε όχι από τους τροϊκανούς αλλά από το ελληνικό κράτος που στέκεται ανίκανο να εισπράξει άμεσους και έμμεσους φόρους, και του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι η τσαπατσουλιά και η προχειρότητα.
Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου το κράτος απαιτεί να εισπραχτούν μαζί φόροι ακίνητης περιουσίας μιας ολόκληρης τριετίας, σ’ ένα τρίμηνο, επειδή δεν εισπράχθηκαν στην ώρα τους; Και σε ποιο άλλο κράτος μία πισίνα φορολογείται ως είδος πολυτελείας, όπως και το αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, όταν το ίδιο το κράτος παρότρυνε τον Πολίτη να το αγοράσει για «καθαρότερο περιβάλλον και ασφάλεια στον δρόμο»; Η αναξιοπιστία του ελληνικού κράτους κάνει τον Πολίτη όχι μόνον να προσπαθεί να αποφύγει -με όποιον τρόπο- τις φορολογικές υποχρεώσεις του αλλά και να τον κάνει να νιώθει ότι τον αντιμετωπίζει ως έναν δουλοπάροικο που οφείλει να αποδίδει κεφαλικό φόρο.
Αν η κυβέρνηση μας φέρει ένα παράδειγμα άλλης ευρωπαϊκής χώρας -ακόμη και κάποια από αυτές που θεωρούνται πλούσιες και όχι εκείνες που βγήκαν από τον σοσιαλιστικό παράδεισο- που να έχει επιβάλει στους Πολίτες της αναγκαστική πενία, λόγω των αρπακτικών φορολογικών μέτρων που έχει θεσπίσει, τότε να πληρώσουμε κι εμείς αγογγύστως. Αλλως ας ξανασκεφτούν: Πόσο ακόμη μπορεί να σφίξουν -χωρίς κόστος- τη φορολογική θηλιά γύρω από τον λαιμό του Πολίτη…

Το σίγουρο είναι ότι το κακό δεν έχει συντελεσθεί πλήρως.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι είτε με μέτρα είτε χωρίς μέτρα ,η κουβέντα που άναψε περιστρέφεται για άλλη μια φορά γύρω από τις συντάξεις. Τώρα αν θα ψαλιδιστούν κι άλλο οι  συντάξεις  “ρετιρέ” των...1300 ευρώ, αν  θα κοπούν οι πρόωρες συντάξεις ή αν θα ανέβουν κι άλλο τα  ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης είναι θέμα ολίγου χρόνου να το μάθουμε. 
Το σίγουρο είναι ότι  το κακό δεν έχει συντελεσθεί πλήρως, καθώς  κάποιοι έχουν το...θράσος να απολαμβάνουν  παχυλές συντάξεις των 1200-1300 ευρώ όταν η  μέση σύνταξη του ΙΚΑ είναι στα 600 ευρώ! Λεπτομέρεια άνευ σημασίας φυσικά πόσες καταβολές συνεισέφερε στο ταμείο του ο κάθε συνταξιούχος κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και επιτέλους να κτίσουμε ένα κράτος ισότητας, με κομμουνιστικές αξίες όπου ο επιστήμονας θα παίρνει τα ίδια με τον εργάτη, ο διευθυντής τα ίδια με τον αγρότη . Κατάργηση των τάξεων στην πράξη  κι έτσι κανείς να μην έχει να ζηλέψει από τον διπλανό του και μέσω της ισομοιρίας να επέλθει και η κοινωνική γαλήνη και ηρεμία!

 Πέρα από την πλάκα όμως, γιατί η ζωή παίζει περίεργα παιγνίδια, τα πράγματα δυστυχώς οδεύουν προς μια τέτοια σουρεαλιστική εξέλιξη απούσης της κοινής λογικής.
Αφού μας έχουν δώσει 240  δισ, τώρα που φθάσαμε στο τέλος θα διακινδυνεύσουν οι δανειστές να τα τινάξουν όλα στον αέρα; Όμως  από την άλλη πρέπει να δεχθούμε επίσης πως  αν πριν  από 3 χρόνια οι Ευρωπαίοι είχαν να χάσουν πολλά από μια ενδεχόμενη  χρεοκοπία της Ελλάδος γιατί δεν είχαν κατάλληλους μηχανισμούς αυτοπροστασίας, σήμερα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική καθώς έχουν στήσει μηχανισμούς απορρόφησης των περισσότερων κραδασμών και επιπτώσεων από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Επί πλέον σ' αυτή τη συγκυρία, το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Επομένως όλα ανοικτά και πλήρης βεβαιότητα ότι δεν θα πλήξουμε!

Οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας έχουν εξαντληθεί.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχθεί ένα νέο Μνημόνιο με πρόσθετα μέτρα λιτότητας, τα οποία θα υπονομεύσουν την ήδη δύσκολη και αβέβαιη πορεία ανάκαμψης της οικονομίας.  Το γεγονός ότι η χώρα έχει υλοποιήσει ως τώρα τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην Ευρώπη δεν οφείλεται στο άστοχο μίγμα πολιτικής που της επιβλήθηκε, αλλά στο τεράστιο βάρος που επωμίστηκαν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις της. Τώρα, όμως, οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας έχουν εξαντληθεί. Οι εταίροι μας οφείλουν να αναγνωρίσουν το γεγονός αυτό και να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να επανέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά μόνο με στοχευμένες κάθετες παρεμβάσεις και όχι με νέα οριζόντια μέτρα. Κυρίως, οφείλουν να αντιληφθούν ότι το μείζον ζητούμενο για τη χώρα σήμερα είναι η σταθερότητα και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία.
Η κυβέρνηση, από την άλλη, θα πρέπει να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στους δανειστές, επικαλούμενη την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει, αλλά και τις θετικές εξελίξεις που αναμφίβολα σημειώνονται στα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας. Eχοντας κάνει σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής αυτονομίας, η κυβέρνηση οφείλει να αντικρούσει σθεναρά κάθε απαίτηση για οριζόντια μέτρα λιτότητας και να διεκδικήσει αποφάσεις για τη ρύθμιση του χρέους. Το Μάιο του 2010, η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να διαπραγματευθεί τους όρους της διάσωσής της. Σήμερα, έπειτα από μια μεγάλη και επίπονη προσπάθεια, είναι σε θέση να απαιτήσει καλύτερη αντιμετώπιση και βιώσιμες λύσεις.

Ομως και η δική μας υπομονή εξαντλήθηκε.

 Κάθε τρίμηνο, που μας επισκέπτεται στην Αθήνα, βρίσκουν τρόπους οι εκπρόσωποί της να περνούν στην ειδησεογραφία την έκφραση της καχυποψίας και της μιζέριας τους. 
Οταν εμείς έχουμε σχεδόν «καταντήσει ανέστιοι και πένητες» -να θυμηθούμε και τον Καβάφη- και δεχθήκαμε, χωρίς έκρυθμες καταστάσεις και βιαιοπραγίες, τα «μέτρα» τους, αυτοί ζήτησαν κι άλλα. Και δεχθήκαμε «και τα άλλα», για την «Ελλάδα, ρε γαμώτο», οπότε εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έμειναν χωρίς δουλειά, καθώς καθηλώθηκε η αγορά και συρρικνώθηκε και μαράζωσε... 
Ταυτόχρονα, επιβλήθηκαν οι ολέθρια άδικες οριζόντιες περικοπές στους συνταξιούχους και τους μισθωτούς του Δημοσίου. Μόνιμη πηγή αφαίμαξης, που όμως και αυτή τώρα έχει εξαντληθεί και δεν έχει άλλα να δώσει. Και στη συνέχεια μπήκε στο στόχαστρο η ακίνητη περιουσία μας, όπου φορολογείται το σπίτι μας από τρεις φορές, ως... κατοικία! Μένουμε, λοιπόν, στο σπίτι, που ανεγείραμε από τους κόπους μας και με τον κόπο μας, πληρώνοντας βαρύ ενοίκιο. Προστέθηκε και το αυτοκίνητό μας, ως πολυτέλεια, όπως και το εξοχικό σπίτι.
Ετσι, από το 2010 και μετά, καταβάλλουμε ό,τι κερδίζουμε στο κράτος και αυτά που μένουν, ίσα που μας επιτρέπουν να ζούμε. Για το μόνον που δεν πληρώνουμε φόρο -για την ώρα- είναι ο οικογενειακός μας τάφος, αν έχουμε φυλάξει εκεί -σε μόνιμη κατοικία- τους πριν από μας. 
Νομίζαμε ότι η τρόικα και οι εταίροι μας δεν είχαν έρθει εδώ ως τιμωροί αλλά για να μας στηρίξουν στην οικονομική κρίση. Οταν έλεγαν «βγάλτε έστω μεικτό πλεόνασμα και θα χαλαρώσουν τα μέτρα», νομίζαμε ότι ήταν ειλικρινείς. Ομως, τώρα που βγήκε το πλεόνασμα -και δεν είναι μικρό- είναι ως να μην πετύχαμε τίποτε. Και πάλι αμφισβητούν την ειλικρίνειά μας και πετάνε στα σκουπίδια τόσες θυσίες, στις οποίες αγόγγυστα, υποβληθήκαμε. 
Πιστεύαμε, τουλάχιστον, καθώς βρίσκονται τόσα χρόνια συνεχώς πάνω από το κεφάλι μας, ελέγχοντας τα πάντα, ότι θα είχαν πιστοποιήσει τα μεγάλα βήματα που κάναμε και θα αξιολογούσαν θετικά την προσπάθειά μας. Δεν το κάνουν όμως και από μισόλογα που διαρρέουν, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν αφήνουν περιθώριο για ελάφρυνση.
Ομως και η δική μας υπομονή εξαντλήθηκε. Ζούμε σ’ ένα τροϊκανικό παραλογισμό απαιτήσεων, στον οποίο δεν μπορούμε πλέον να ανταποκριθούμε, ενώ δεν αντιλαμβάνονται ότι όσα άνθη του κακού άνθισαν και όσες Χρυσές Αυγές ξημέρωσαν, δυνάμωσαν χάρη στη δική τους πολιτική. 
Το χειρότερο: Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό που δεν μπορεί και δεν πρέπει να τεθεί σε αμφισβήτηση είναι η σταθερότητα του πολιτικού μας συστήματος. Εκτός κι αν επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση! 

Έχει εξαντληθεί η αντοχή και η ανοχή των Ελλήνων.

Η εξήγηση που μοιραία δίνεται είναι ότι παράγοντες που είναι σε θέση να επηρεάζουν συμπεριφορές και να καθορίζουν εξελίξεις δεν επιθυμούν την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον κοινοτικό έλεγχο και γι' αυτό επιδιώκουν να επιβάλουν νέο δανεισμό και άρα και νέο μνημόνιο μέχρι το 2016. Γι' αυτό και αγνοούν ή ανατρέπουν τις ίδιες τις εκτιμήσεις τους, «ανακαλύπτουν» ξαφνικά δημοσιονομικά κενά και δρομολογούν εξελίξεις διαμετρικά αντίθετες από εκείνες που προβλέπονταν από την τελευταία συμφωνία με τους δανειστές μας.

Ωστόσο το μοναδικό συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει από τέτοιους σχεδιασμούς είναι ότι δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Μπορεί επανειλημμένα να έχουν δηλώσει Ευρωπαίοι ηγέτες και θεσμικοί παράγοντες της ΕΕ ότι ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων και άλλους φόρους, αλλά μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν είναι αυτό το μοναδικό εμπόδιο για τα όποια σχέδιά τους.

Δεν είναι μόνο ότι έχει εξαντληθεί η αντοχή και η ανοχή των Ελλήνων. Είναι ότι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση που θα δεχόταν να εισηγηθεί στο Κοινοβούλιο νέα οριζόντια μέτρα. Αλλά και στην απίθανη περίπτωση που θα βρισκόταν τέτοια κυβέρνηση, είναι απολύτως βέβαιο ότι το Κοινοβούλιο θα την καταψήφιζε.

Πλανώνται κατά συνέπεια αν θεωρούν ότι το πρόβλημα είναι τι είδους συμφωνία θα επιτύχουν. Και αυτό γιατί συμφωνία ήδη υπάρχει και από πλευράς μας έχει τηρηθεί. Μένει να τηρηθεί και από τη δική τους πλευρά. Αν αυτό δεν γίνει, τότε δεν θα επιτύχουν μια περισσότερο ή λιγότερο επιθυμητή γι' αυτούς συνέχιση της δανειακής συμφωνίας αλλά θα προκαλέσουν κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις και εκλογικές αναμετρήσεις. Με ανεξέλεγκτες και οπωσδήποτε καταστροφικές συνέπειες για έναν λαό που έχει βιώσει έξι χρόνια ύφεσης.

Υπάρχει όμως θέμα οριζόντιων μέτρων;

Υπάρχει όμως θέμα οριζόντιων μέτρων; Δεν υπάρχει. Στα μεγάλα υπουργικά γραφεία - ιδίως αυτά που έχουν θέα στη Βουλή - το ενδεχόμενο προκαλεί σήκωμα των ώμων και την ατάκα: «Αν είναι να πάρουμε οριζόντια μέτρα, τότε καλύτερα να παραδώσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ». Οι ουσιαστικές διαπιστώσεις είναι συνήθως ταυτόσημες στην πολιτική - δηλαδή διατρέχουν τα αντίπαλα στρατόπεδα. Το τελευταίο δεκαήμερο, ο Αλέξης Τσίπρας σε κουβέντα που είχε με πρόσωπο που τον επισκέφθηκε από το εξωτερικό επέμενε να μάθει, κυρίως, ένα πράγμα: αν η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να πάρει οριζόντια μέτρα. Προφανώς θεωρεί ότι κάτι τέτοιο φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Αλλο όμως η πολιτική. Και άλλο η σκληρή πραγματικότητα των δημοσιονομικών. Αν το 2013 τρέχουμε με πλεόνασμα, το 2014 εμφανίζεται χρηματοδοτικό κενό. Πόσο; Από 700 εκατομμύρια ευρώ μέχρι 1,7 δισ. ευρώ ή και παραπάνω ανάλογα ποιος ερωτάται, ποιος κάνει τον υπολογισμό, τι παραδοχές βάζει και αν είναι στην Ελλάδα ο ερωτώμενος ή στο εξωτερικό. Το χρηματοδοτικό κενό θέτει ζήτημα αντιμετώπισής του εκ των προτέρων. Δηλαδή, για να ξέρουμε τι λέμε, ήδη από τον προϋπολογισμό του Δεκεμβρίου.

Η κατηγορηματική άρνηση των οριζόντιων μέτρων δεν έχει μόνο να κάνει με την κατακραυγή της κοινωνίας. Εχει να κάνει και με την επίγνωση που έχουν τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ ότι, από πλευράς νομοθετικού έργου, «η Βουλή αυτή», όπως λέει κορυφαίο στέλεχος της Ιπποκράτους με μεγάλη πολιτική εμπειρία, «είναι ζωντανός νεκρός». Με λιγότερο νεκροφιλική ορολογία, οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες της συμπολίτευσης δεν πρόκειται να ψηφίσουν άλλα μέτρα. «Μόνο μικροπραγματάκια περνάνε πια...». Πιθανή εξαίρεση, ένα πακετάρισμα που να έχει μαζί λύση για το χρέος και έξοδο στις αγορές. Είναι το τρίπτυχο που ξεκλειδώνει τη θύρα προς την έξοδο από την κρίση. 

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να επιβάλει νέα μέτρα, αναγκάζεται να αντισταθεί στην τρόικα.

Με άλλα λόγια, στον έκτο χρόνο ύφεσης, με τα ήδη συρρικνωμένα εισοδήματα και τους απανωτούς, αμείλικτους φόρους, ακόμη δεν γνωρίζουμε εάν θα υποστούμε περισσότερα μέτρα λιτότητας.

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να επιβάλει νέα μέτρα, αναγκάζεται να αντισταθεί στην τρόικα, με στόχο μια μεγάλη διαπραγμάτευση και με την υπόνοια ότι μπορεί να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές. Αυτές οι κινήσεις απελπισίας ίσως αναγκάσουν τους δανειστές και εταίρους να αναλογιστούν τους κινδύνους που προκαλεί η άκαμπτη στάση τους, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να καθησυχάσουν τους πολίτες. Αυτοί που μας δίνουν εντολές διαφωνούν μεταξύ τους, οι δικοί μας ηγέτες απειλούν με απονενοημένα διαβήματα (ή, όπως εμμένει η αξιωματική αντιπολίτευση, με εξίσου αυτοκαταστροφικές ψευδαισθήσεις), ενώ οι πολίτες δέχονται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, χωρίς τέλος, χωρίς να γνωρίζουν πότε και αν θα τελειώσει το μαρτύριο.

Ουδείς αναμένει ότι η πορεία αυτή θα τελειώνει στη Γη της Επαγγελίας – γνωρίζουμε όλοι ότι από εκεί εκπέσαμε και δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν στις Βρυξέλλες, όμως, και σε κάθε πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ότι όχι μόνο οι Ελληνες αλλά, αργά ή γρήγορα, όλοι οι λαοί της Ευρώπης αναμένουν να ακούσουν πού πάμε. Γιατί, χωρίς στόχο, χωρίς όραμα να τις συνδέει, κοινωνίες, χώρες και ενώσεις διαλύονται.