Παράγουμε αέρα κοπανιστό...

Από την εποχή του Ανδρέα θα γινόμασταν πρωτοπόροι στην καινοτομία και την εξαγωγή μυαλού. Παράγουμε αέρα κοπανιστό. Μόνο που κανείς δεν τον αγοράζει? Με τα κέρδη από τα δανεικά αγοράζουμε μεγάλα αυτοκίνητα, σπίτια, εξοχικά, στέλνουμε τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, στο εξωτερικό. Βεβαίως τα δανεικά δεν τα πληρώνουμε. Είπαμε, μας τα χρωστάνε! Σιγά μην τους πληρώσουμε.

Με την ευκαιρία, ψάχνουμε για κανέναν διορισμό στο Δημόσιο. Παντού δεν υπάρχουν κενά; Ετσι δεν λένε; Και αν δεν υπάρχουν, ας τα κατασκευάσουμε! Μόλις διοριζόμαστε παίρνουμε δάνειο για το απαραίτητο κεραμίδι και το εξοχικό για τα παιδιά. Φταίνε βεβαίως οι τράπεζες που μας τα δίνουν τα δάνεια! Οτι παρακαλέσαμε, ίσως δώσαμε και κάτι για να εγκριθεί, ότι γράψαμε άλλα στο συμβόλαιο και άλλα δώσαμε, δεν έχει καμιά σημασία. Αλλωστε σε 10 χρόνια θα έχει διπλασιαστεί η αξία! Το ακίνητο είναι επένδυση!

Και τώρα; Εχει κανείς την πεποίθηση ότι δεν θα μας ξαναδώσουν δανεικά για να πληρώνουμε τα δανεικά;

Αφού μόνοι μας δεν μπορούμε να τα πληρώνουμε! Αν μας τα χαρίσουν όλα για να μηδενίσουμε το χρέος, είναι σίγουρο ότι δεν θα μας ξαναδώσουν και θα πεινάσουμε (ότι μας χρωστάνε ή θα βρούμε πετρέλαιο ή θα μας τα δώσουν οι εξωγήινοι είναι ωραία παραμύθια, αλλά παραμύθια). Και τι θα γίνει; Δυστυχώς τίποτα. Θα βολοδέρνουμε ακολουθώντας διαφόρους που υπόσχονται επιστροφή στον παράδεισο όταν πλέον έχουμε εκδιωχθεί. Παράγοντας εξυπνάδα στα παράνομα μαγαζιά της παραλίας η φυλή θα μεγαλουργήσει...

Υπάρχει μια επιπλέον αγωνία: αυτή η Οδύσσεια που ζούμε, έχει Ιθάκη;

Μέσα στον καταιγισμό των άδικων και ταυτόχρονα ανι­σόρροπων φόρων που επω­μίζονται, ως μη ώφειλαν, οι ασθενέστερες τάξεις, υπάρχει μια επιπλέον αγωνία: αυτή η Οδύσσεια που ζούμε, έχει Ιθάκη;
 
Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι πολίτες που προβληματίζονται σοβαρά για το τι συμ­βαίνει και για το τι μέλλει γενέσθαι, για το πού θα βγάλει αυτό το ταξίδι ή, ακόμα πιο συγκεκριμένα, αν θα προκύψει έστω και ένα μακροπρόθεσμο όφελος για τον τόπο… Τι θα αφήσει πίσω της αυτή η κρί­ση, εκτός από τις οδυνηρές συνέπειες στη ζωή μας;
 
Το ανησυχητικό μέσα σε όλα τα άλλα είναι ότι κανείς από όσους συμμετέχουν στο σύστημα εξουσίας – πολιτικά κόμ­ματα, ΜΜΕ, συνδικάτα, φατρίες, ισχυροί παράγοντες και οι συν αυτοίς – δεν μοιά­ζει διατεθειμένος να δεχτεί να αλλάξουν οι χρόνιες στρεβλώσεις αυτής της κοινω­νίας. Συνεχίζοντας το ίδιο κομματικό βι­ολί, χρίζονται μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί και παρατάσσονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, απ’ όπου ανταλλάσσουν απύθμενης θρασύτητας επιχειρήματα χυδαίου λαϊκισμού, αχαλίνωτης ανευθυ­νότητας, βλακωδών αναλύσεων, αντιαι­σθητικού λεξιλογίου.

Πρέπει να αποτρέψουμε να συμβεί ξανά το ίδιο, κυρίως στη χώρα μας.

Θα ξεκινήσουν οι προσλήψεις; Όλοι το ευχόμαστε, όμως, δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ευρώπη υπέφερε για αρκετό καιρό από μία σοβαρή ασθένεια, τη λεγόμενη ανάπτυξη χωρίς εργασία  Πρέπει να αποτρέψουμε να συμβεί ξανά το ίδιο, κυρίως στη χώρα μας, που αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης.

Οι κατηγορίες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενοι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Για τις δύο πρώτες κατηγορίες, μέχρι στιγμής έχουν γίνει λίγα, όπως μαρτυρούν τα υψηλά ποσοστά ανεργίας. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης βρίσκεται η στρατιά νέων που δεν ασχολούνται με τίποτα: δεν φοιτούν σε σχολείο και δεν αναζητούν εργασία. Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, το κύριο εργαλείο μέχρι τώρα υπήρξε το Ταμείο Ενσωμάτωσης, το οποίο, όμως, περιορίζεται στο να παρατείνει το κενό μίας επιδοτούμενης αδράνειας, συχνά χωρίς καμία προοπτική.

Η Βουλή μόλις  ενέκρινε τις μεταρρυθμίσεις για  την εργασία, που αφορούν κυρίως στους νέους. Το δυνατό κομμάτι είναι  οι φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων που προσλαμβάνουν άνεργους κάτω των 29 ετών, χωρίς πτυχίο. Πολλές επιχειρήσεις δείχνουν ενδιαφέρον και σύμφωνα με υπολογισμούς γίνεται λόγος για 100.000 νέες θέσεις εργασίας. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μία (μικρή) επιτυχία, όμως, η κυβέρνηση είναι υπερβολικά αισιόδοξη: το αποτέλεσμα αυτού του τύπου των κινήτρων είναι αμφίβολο. Επιπλέον, παραδείγματα άλλων χωρών αποδεικνύουν ότι η οδός για να βοηθηθούν οι νέοι χωρίς εμπειρία ή τίτλους σπουδών περνά από τις πολιτικές κατάρτισης και τις υπηρεσίες για την απασχόληση.

ΒΟΥΛΙΑΞΑΜΕ με γοργούς ρυθμούς σε μεγέθη απίστευτα στην ανέχεια και την ανεργία.

Βλέπουμε εκατομμύρια Έλληνες να ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας, άλλοι τόσοι να είναι επίσημα γραμμένοι στις λίστες ανεργίας του ΟΑΕΔ και… αδήλωτοι, και φέτος ΟΚΤΩ στους ΔΕΚΑ δεν θα «βουτήξουν στην ελληνική θάλασσα» από ανέχεια ενώ κάποιοι που «ΚΟΛΥΜΠΗΣΑΝΕ στις Μίζες και παραμένουν ατιμώρητοι» συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα μπάνια τους!...
«Πετύχαμε» μέσα σε 3 δεκαετίες τη διάλυση των αγροτικών μας υποδομών, το τσάκισμα της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας μας που αποτελούσαν στη Θεσσαλονίκη και τον ευρύτερο βορειοελλαδικό χώρο οι Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις και στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο οι μεσαίου μεγέθους βιομηχανικές μονάδες που έκλεισαν και κλείνουν καθημερινά.
 
Μεγεθύναμε δραματικά τα ελλείμματα του Εθνικού μας ισοζυγίου εισαγωγών - εξαγωγών, πιστεύοντας στην παρεχόμενη από τους πολιτικούς ψευδαίσθηση της εφήμερης οικονομικής επάρκειας που στηρίχτηκε στα ΠΑΚΕΤΑ ΝΤΕΛΟΡ, και πήραμε καταναλωτικά δάνεια που πνίγουν αμέτρητες χιλιάδες ελληνικών οικογενειών…
 
Στο μεταξύ, καφετέριες και ορθάδικα ξεφυτρώνουν από το πουθενά καθημερινά, εκεί όπου από το πρωί μέχρι το βράδυ οι νέοι μας σκοτώνουν την ανία και κουβεντιάζουν τα πτυχία τους πίνοντας φραπέ, ενώ οι ενδεείς και άνεργοι γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, όπως περιέγραψα παραπάνω, παρακολουθούν πρωί - βράδυ ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές στο σπίτι τους…
ΒΟΥΛΙΑΞΑΜΕ με γοργούς ρυθμούς σε μεγέθη απίστευτα στην ανέχεια και την ανεργία, και ΔΕΝ μπορούν πλέον να ωραιοποιούν την εικόνα οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Εργασίας και των διαφόρων θεσμικών του οργάνων και οργανισμών, της ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗΣ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ μας ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ…
 
ΑΝΕΡΓΟΙ νέοι και οι γονείς τους που δεν πρόλαβαν και δεν θα προλάβουν τη συγκομιδή των απαραίτητων για συνταξιοδότηση ενσήμων…
 

Η αδυναμία στη διοίκηση αποτελούν εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτω από την πίεση των δανειστών, της τρόικας και του χρόνου, η κυβέρνηση προχώρησε με άγαρμπο τρόπο και απρογραμμάτιστα σε οριζόντιες ρυθμίσεις, προκειμένου να μειώσει τον αριθμό των υπαλλήλων στο Δημόσιο και ταυτόχρονα να το αναδιαρθρώσει. Οι αιτίες είναι γνωστές. Η έλλειψη βούλησης από διαδοχικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, η νοοτροπία της συνέχισης των πελατειακών σχέσεων από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει η πολιτική τάξη και η αδυναμία πραγματικής αξιολόγησης, είναι οι βασικότερες από αυτές. Αλλωστε, η έλλειψη προγραμματισμού, η απέχθεια προς την οργάνωση και η αδυναμία στη διοίκηση αποτελούν εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας. Ωστόσο, στη διατήρηση αυτών των χαρακτηριστικών επιμένει και γι’ αυτά αγωνίζεται με κάθε τρόπο σύσσωμη η αντιπολίτευση. Γύρω από αυτά θα δοθεί και η μεγάλη μάχη τον Σεπτέμβριο.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταλαβαίνουν ότι η έκβαση αυτής της μάχης θα είναι καθοριστική. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να επιβιώσει, έχει μεγάλες πιθανότητες να ασκήσει σχετικά ανενόχλητη την προεδρία της στην Ευρωπαϊκή Ενωση το πρώτο εξάμηνο του 2014, οι επιδόσεις της να είναι ικανοποιητικές στις ευρωεκλογές και στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επωφεληθεί ενδεχομένως από την όποια αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού κλίματος στην Ευρωζώνη και να επιλέξει εκείνη τον χρόνο των επόμενων βουλευτικών εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα συνδικάτα ξέρουν ότι αν χάσουν τη μάχη, χάνουν ίσως και την τελευταία ευκαιρία να επιβληθούν τελικά, εφόσον δεν χειροτερέψει η οικονομική κατάσταση. Κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα συμβεί αν υπάρξει πολιτική αστάθεια ή αν εφαρμόσουν αυτά που ευαγγελίζονται.

Τα τελευταία χρόνια έγινε δυστυχώς μεγάλη ζημιά στον τόπο από την πολιτική δειλία των πολιτικών.

Εχουμε επιτέλους αποκτήσει μία ομάδα υπουργών, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να «σπάσουν αυγά» και, το κυριότερο, να εξηγήσουν γιατί το κάνουν. Τα τελευταία χρόνια έγινε δυστυχώς μεγάλη ζημιά στον τόπο από την πολιτική δειλία των πολιτικών που είχαν αναλάβει την υλοποίηση των Μνημονίων. Ελάχιστοι είχαν το πολιτικό θάρρος να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Κρύβονταν λοιπόν πίσω από την τρόικα και κορόιδευαν τον κόσμο. Εριχναν την ευθύνη για οιανδήποτε απόφαση που εμπεριείχε ένα δράμι πολιτικού κόστους στην τρόικα και στο Μνημόνιο. Με ραγιάδικη κακομοιριά εξηγούσαν στους ψηφοφόρους-πελάτες «μα τι να κάνω, εγώ θέλω να σε διορίσω, αλλά η τρόικα...». Ο αντίκτυπος αυτής της τακτικής ήταν καταστροφικός. Η κοινή γνώμη δικαιολογημένα έχασε κάθε εμπιστοσύνη και σεβασμό στο πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν εμπιστεύεται έναν... κακομοίρη που δικαιολογείται τόσο σαχλά επειδή κάνει το καθήκον του. Και οι εταίροι μας, όμως, έβλεπαν ότι το πρόγραμμα αλλαγών και μεταρρυθμίσεων ήταν πολιτικά ορφανό, αφού κανείς δεν το «έπαιρνε πάνω του». Κανένα ανάλογο πρόγραμμα δεν έχει πετύχει, πουθενά, χωρίς ισχυρή πολιτική στήριξη.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κάποιοι από τους υπουργούς έχουν πλέον βγει στη «δημόσια πλατεία» και εξηγούν γιατί πολλά πράγματα που γίνονται λόγω του Μνημονίου έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες. Ο καθένας με τον τρόπο του γκρεμίζει στερεότυπα, απαντάει σε λαϊκισμούς και επικοινωνεί με τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό αυτήν την ώρα. Ο κόσμος βαρέθηκε ή μάλλον σιχάθηκε να ακούει ότι πρέπει να γίνει το Χ ή το Ψ για να πάρουμε τη δόση .

Η εύκολη λύση-απάντηση είναι πως οι άλλοι φταίνε.

Υπάρχει μία νοοτροπία που την εκφράζει ο καθένας όταν έρχεται η στιγμή να πάρει θέση σε ό,τι γίνεται γύρω του. Η εύκολη λύση-απάντηση είναι πως οι άλλοι φταίνε, βγάζοντας τον εαυτό του απ' έξω. Εμείς δεν είμαστε οι άλλοι. Οι γενικεύσεις διευκολύνουν απλώς και δημιουργούν συγχύσεις. Ο καθένας πράττει καθώς βολεύεται. Μόνο που σήμερα κανένας δεν νιώθει βολεμένος και όποιος πει πως είναι καλά, πιθανόν να μην πάει καλά στα μυαλά, αγνοώντας την ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η οικονομική κρίση δεν περιορίζεται στους λογαριασμούς, δεν αφορά μόνο το στομάχι και την τσέπη μας. Εχει να κάνει με την κοινωνική πολιτική και, προπαντός, με την πολιτισμική και πολιτιστική ύπαρξή μας. Πολλοί είναι αυτοί που εύκολα τα βάζουν με τους διανοούμενους, που απαξιωτικά τους αποκαλούν κουλτουριάρηδες. Θεωρούν πνευματικούς ανθρώπους αυτούς που προβάλλει το σύστημα, τα δεκανίκια του, αυτούς που το εξωραΐζουν και γίνονται απολογητές του. Οι άλλοι, που πάντα θα υπάρχουν, που έχουν λόγο που βγαίνουν στον δρόμο, που παίρνουν θέση και συμμετέχουν ως ενεργοί πολίτες για να δώσουν νόημα και περιεχόμενο σε μια δημοκρατία που έχει καταντήσει λερό πουκάμισο, αδειανό, δεν φαίνονται, δεν ακούγονται και όταν η παρουσία τους και ο λόγος τους ενοχλεί αποκαλούνται εξτρεμιστές και επικίνδυνοι τρομοκράτες που υπηρετούν τη βία.

Το 23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας που γίνεται στη χώρα η οποία γέννησε την τέχνη, τον οικουμενικό πολιτισμό, τη φιλοσοφία, το θέατρο, τη δημοκρατία. Είναι χρήσιμο να γίνονται συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, άνθρωποι από όλο τον κόσμο, να έχουν λόγο δημιουργικό που να δίνει απαντήσεις. Για κάθε άνθρωπο, που πέρα από τις ανάγκες που τον καταδυναστεύουν, θέλει να καλύψει και τις υπαρξιακές του ανάγκες. Η φιλοσοφία θα μπορούσε να είναι η τέχνη του ευ ζην.