Η αδυναμία στη διοίκηση αποτελούν εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτω από την πίεση των δανειστών, της τρόικας και του χρόνου, η κυβέρνηση προχώρησε με άγαρμπο τρόπο και απρογραμμάτιστα σε οριζόντιες ρυθμίσεις, προκειμένου να μειώσει τον αριθμό των υπαλλήλων στο Δημόσιο και ταυτόχρονα να το αναδιαρθρώσει. Οι αιτίες είναι γνωστές. Η έλλειψη βούλησης από διαδοχικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, η νοοτροπία της συνέχισης των πελατειακών σχέσεων από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει η πολιτική τάξη και η αδυναμία πραγματικής αξιολόγησης, είναι οι βασικότερες από αυτές. Αλλωστε, η έλλειψη προγραμματισμού, η απέχθεια προς την οργάνωση και η αδυναμία στη διοίκηση αποτελούν εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας. Ωστόσο, στη διατήρηση αυτών των χαρακτηριστικών επιμένει και γι’ αυτά αγωνίζεται με κάθε τρόπο σύσσωμη η αντιπολίτευση. Γύρω από αυτά θα δοθεί και η μεγάλη μάχη τον Σεπτέμβριο.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταλαβαίνουν ότι η έκβαση αυτής της μάχης θα είναι καθοριστική. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να επιβιώσει, έχει μεγάλες πιθανότητες να ασκήσει σχετικά ανενόχλητη την προεδρία της στην Ευρωπαϊκή Ενωση το πρώτο εξάμηνο του 2014, οι επιδόσεις της να είναι ικανοποιητικές στις ευρωεκλογές και στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επωφεληθεί ενδεχομένως από την όποια αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού κλίματος στην Ευρωζώνη και να επιλέξει εκείνη τον χρόνο των επόμενων βουλευτικών εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα συνδικάτα ξέρουν ότι αν χάσουν τη μάχη, χάνουν ίσως και την τελευταία ευκαιρία να επιβληθούν τελικά, εφόσον δεν χειροτερέψει η οικονομική κατάσταση. Κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα συμβεί αν υπάρξει πολιτική αστάθεια ή αν εφαρμόσουν αυτά που ευαγγελίζονται.

Τα τελευταία χρόνια έγινε δυστυχώς μεγάλη ζημιά στον τόπο από την πολιτική δειλία των πολιτικών.

Εχουμε επιτέλους αποκτήσει μία ομάδα υπουργών, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να «σπάσουν αυγά» και, το κυριότερο, να εξηγήσουν γιατί το κάνουν. Τα τελευταία χρόνια έγινε δυστυχώς μεγάλη ζημιά στον τόπο από την πολιτική δειλία των πολιτικών που είχαν αναλάβει την υλοποίηση των Μνημονίων. Ελάχιστοι είχαν το πολιτικό θάρρος να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Κρύβονταν λοιπόν πίσω από την τρόικα και κορόιδευαν τον κόσμο. Εριχναν την ευθύνη για οιανδήποτε απόφαση που εμπεριείχε ένα δράμι πολιτικού κόστους στην τρόικα και στο Μνημόνιο. Με ραγιάδικη κακομοιριά εξηγούσαν στους ψηφοφόρους-πελάτες «μα τι να κάνω, εγώ θέλω να σε διορίσω, αλλά η τρόικα...». Ο αντίκτυπος αυτής της τακτικής ήταν καταστροφικός. Η κοινή γνώμη δικαιολογημένα έχασε κάθε εμπιστοσύνη και σεβασμό στο πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν εμπιστεύεται έναν... κακομοίρη που δικαιολογείται τόσο σαχλά επειδή κάνει το καθήκον του. Και οι εταίροι μας, όμως, έβλεπαν ότι το πρόγραμμα αλλαγών και μεταρρυθμίσεων ήταν πολιτικά ορφανό, αφού κανείς δεν το «έπαιρνε πάνω του». Κανένα ανάλογο πρόγραμμα δεν έχει πετύχει, πουθενά, χωρίς ισχυρή πολιτική στήριξη.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κάποιοι από τους υπουργούς έχουν πλέον βγει στη «δημόσια πλατεία» και εξηγούν γιατί πολλά πράγματα που γίνονται λόγω του Μνημονίου έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες. Ο καθένας με τον τρόπο του γκρεμίζει στερεότυπα, απαντάει σε λαϊκισμούς και επικοινωνεί με τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό αυτήν την ώρα. Ο κόσμος βαρέθηκε ή μάλλον σιχάθηκε να ακούει ότι πρέπει να γίνει το Χ ή το Ψ για να πάρουμε τη δόση .

Η εύκολη λύση-απάντηση είναι πως οι άλλοι φταίνε.

Υπάρχει μία νοοτροπία που την εκφράζει ο καθένας όταν έρχεται η στιγμή να πάρει θέση σε ό,τι γίνεται γύρω του. Η εύκολη λύση-απάντηση είναι πως οι άλλοι φταίνε, βγάζοντας τον εαυτό του απ' έξω. Εμείς δεν είμαστε οι άλλοι. Οι γενικεύσεις διευκολύνουν απλώς και δημιουργούν συγχύσεις. Ο καθένας πράττει καθώς βολεύεται. Μόνο που σήμερα κανένας δεν νιώθει βολεμένος και όποιος πει πως είναι καλά, πιθανόν να μην πάει καλά στα μυαλά, αγνοώντας την ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η οικονομική κρίση δεν περιορίζεται στους λογαριασμούς, δεν αφορά μόνο το στομάχι και την τσέπη μας. Εχει να κάνει με την κοινωνική πολιτική και, προπαντός, με την πολιτισμική και πολιτιστική ύπαρξή μας. Πολλοί είναι αυτοί που εύκολα τα βάζουν με τους διανοούμενους, που απαξιωτικά τους αποκαλούν κουλτουριάρηδες. Θεωρούν πνευματικούς ανθρώπους αυτούς που προβάλλει το σύστημα, τα δεκανίκια του, αυτούς που το εξωραΐζουν και γίνονται απολογητές του. Οι άλλοι, που πάντα θα υπάρχουν, που έχουν λόγο που βγαίνουν στον δρόμο, που παίρνουν θέση και συμμετέχουν ως ενεργοί πολίτες για να δώσουν νόημα και περιεχόμενο σε μια δημοκρατία που έχει καταντήσει λερό πουκάμισο, αδειανό, δεν φαίνονται, δεν ακούγονται και όταν η παρουσία τους και ο λόγος τους ενοχλεί αποκαλούνται εξτρεμιστές και επικίνδυνοι τρομοκράτες που υπηρετούν τη βία.

Το 23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας που γίνεται στη χώρα η οποία γέννησε την τέχνη, τον οικουμενικό πολιτισμό, τη φιλοσοφία, το θέατρο, τη δημοκρατία. Είναι χρήσιμο να γίνονται συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, άνθρωποι από όλο τον κόσμο, να έχουν λόγο δημιουργικό που να δίνει απαντήσεις. Για κάθε άνθρωπο, που πέρα από τις ανάγκες που τον καταδυναστεύουν, θέλει να καλύψει και τις υπαρξιακές του ανάγκες. Η φιλοσοφία θα μπορούσε να είναι η τέχνη του ευ ζην.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη ούτε από νέα κόμματα, ούτε από καινούργια συνθήματα .

OΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, τους οποίους η κοινωνία έχει κρίνει και επικρίνει για τα λάθη, τις παραλείψεις και τελικά την ευθύνη τους για τη σημερινή κρίση στην οποία βρίσκεται η χώρα, προσπαθούν αλλάζοντας «κομματική ενδυμασία» και πολιτική φρασεολογία να διατηρηθούν στο προσκήνιο, ματαιοπονούν.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη ούτε από νέα κόμματα, ούτε από καινούργια συνθήματα κενά περιεχομένου. Χρειάζεται λύσεις στα προβλήματά του, απαιτεί ρεαλιστικές πολιτικές και απεχθάνεται τον καιροσκοπισμό και τις πρακτικές του παρελθόντος. Αισθάνεται δε να προκαλείται όταν πρόσωπα που άσκησαν εξουσία, άμεσα ή έμμεσα, κάνοντας λάθη που κόστισαν, τώρα να υπόσχονται τη λύτρωση από αυτά.

Οι ανακατατάξεις που συντελούνται στον χώρο της Κεντροαριστεράς ασφαλώς και δεν μπορεί να παραγνωρίζονται. Ομως, οι ευκαιριακές συμμαχίες και οι ιδιοτελείς συνεννοήσεις δεν μπορούν να αποτελούν γερά θεμέλια για ένα νέο πολιτικό οικοδόμημα. Γι’ αυτό όσοι καταφεύγουν σε τέτοιες σπασμωδικές κινήσεις, αδιαφορώντας για τα μηνύματα που στέλνουν οι πολίτες, διατρέχουν τον κίνδυνο να βρεθούν οριστικά στο περιθώριο.

Οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να εμπιστεύονται τους ηγέτες τους.

Οι συνέπειες της πολιτικής των μνημονίων είναι πολλές και ήδη αλλοιώνουν την καταστατική δομή της ελληνικής κοινωνίας. Οι γρήγορες αποφάσεις για απολύσεις ή διαθεσιμότητες αλλάζουν τα δεδομένα ζωής χιλιάδων ανθρώπων όπως ποτέ ξανά δεν είχε γίνει.  Οι συνθήκες που λειτουργεί ο μέσος εργαζόμενος παράγουν μια επιπλέον κοινωνική κρίση, μέσα στην υπάρχουσα. Γίνονται όλοένα και πιο δύσκολες, οι μισθοί έχουν μειωθεί και οι ώρες αυξάνονται. Απασχολούνται σε εργασίες με αβέβαιο μέλλον ή η συμβολή τους στην επιχείρηση δεν αναγνωρίζεται, γεγονός  ανασταλτικό για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους. Την ίδια στιγμή η ανεργία έχει αγγίζει το 30% και μια ολόκληρη γενιά βρίσκεται αντιμέτωπη με το χαμένο χρόνο της παραγωγικότητάς της, ενώ έχουν ανακοινωθεί νέα «λουκέτα» σχολείων. Δίπλα σε όλα αυτά παραμονεύει ο εκφασισμός, ο οποίος φλερτάρει κυρίως με έφηβους και νέους, που δείχνουν να μην ενδιαφέρονται ότι ποτέ άλλοτε, από τον Β παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η σβάστικα δεν ήταν κάτι λιγότερο από ένα ντροπιαστικό σύμβολο μπροστά στους μεγαλειώδεις αγώνες ενός λαού κατά του ναζισμού.
Αυτά τα φαινόμενα, και πολλά άλλα, είναι καινοφανή. 

Την ίδια στιγμή την κρίση καλούνται να διαχειριστούν πολλοί από τους ίδιους πολιτικούς που, την περίοδο πριν το 2009, είχαν κάνει τρόπο ζωής την πολιτική ανευθυνότητα. Σήμερα κουνάνε το δάχτυλο στους πολίτες ώστε να δεχθούν και άλλες ανατροπές στη ζωή τους για ένα ακόμα ημίχρονο. Τι και αν διατυμπανίζεται μέσα και έξω ότι η Ελλάδα έχει πετύχει τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει καταφέρει ποτέ χώρα; Σε κάθε επίσκεψη των δανειστών απαιτείται μια ακόμα θυσία.

Οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να εμπιστεύονται τους ηγέτες τους. Η ανήκοντες στη μεσαία τάξη αισθάνονται ότι προδόθηκαν από την πολιτική ελίτ προκειμένου να διασώσει τον εαυτό της. Η πλάνη τους επιβεβαιώνεται καθημερινά. Παράδειγμα η εικόνα ενός υπουργού σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο να υποστηρίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια, ξεχνώντας προκλητικά (σχεδόν ξετσίπωτα) πόσο έχει πληρώσει έως τώρα ο κάθε μεσοαστός τη διάσωση της χώρας. Δεν υπάρχει πλέον η σχέση εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτικού και πολίτη, που υπήρχε σε ένα βαθμό το 2009. Δεν υπάρχει καν η προοπτική επανεκκίνησης, που εμφανίστηκε το 2012. Νέα ζοφερά φαινόμενα έχουν γεννηθεί και εγκαθιδρύονται παντού.  

Καλό είναι όμως οι κυβερνώντες να αναλογιστούν πως εκτός από την τρόικα υπάρχει και ο λαός.

Ο παραλογισμός και η ανοησία, όμως, δεν σταματούν εδώ. Αποφάσισαν ξαφνικά όλες οι δηλώσεις να γίνουν φέτος ηλεκτρονικά. Δεν φρόντισαν όμως εγκαίρως να εκσυγχρονίσουν και να προετοιμάσουν τα συστήματά τους ώστε να απλοποιηθεί η διαδικασία, με αποτέλεσμα μέσα στο κατακαλόκαιρο να τρέχει ο κόσμος και να μη φτάνει.
Ολη αυτή όμως η καθυστέρηση θα φορτωθεί και πάλι στις πλάτες του άμοιρου φορολογούμενου, ο οποίος θα κληθεί να πληρώσει τους αναλογούντες φόρους όχι σε τρεις δόσεις, αλλά σε δύο. Λες και φταίει αυτός για το ηλεκτρονικό μπάχαλο. 

Οπως θα πληρώσει και την ατολμία των κυβερνήσεων που δεν έστελναν τους ΦΑΠ των προηγούμενων ετών με τη γνωστή πολιτικάντικη κουτοπονηριά και καλούμαστε τώρα να τα πληρώσουμε μαζεμένα επειδή ο κόμπος έφτασε στο χτένι. 

Περιττό να αναφερθούμε στη «σοβαρότητα» της κυβέρνησης, που με κάθε ευκαιρία διατυμπανίζει πως δεν πρόκειται να ληφθούν νέα εισπρακτικά μέτρα και πως δεν θα γίνουν νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Η επέκταση όμως της εισφοράς αλληλεγγύης μέχρι το 2016, και βλέπουμε, τι ακριβώς είναι; Φορολογική ελάφρυνση μήπως και δεν το καταλάβαμε; 

Η αναδρομική επιβολή φόρου πολυτελείας είναι μήπως μέτρο ανακούφισης; 
Η συνέχιση είσπραξης του χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ και το 2014 (προς το παρόν) και η μη έναρξη του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων που θα ήταν μειωμένος κατά 15% είναι μήπως μέτρο ανακούφισης και δεν το καταλάβαμε; 
Ο υπολογισμός των φορολογημένων τόκων με 15% αντί του 10% στην εισφορά αλληλεγγύης γίνεται για το καλό μας και δεν είναι νέο μέτρο; 

Η αναβολή εφαρμογής των νέων αντικειμενικών τιμών, που για να είναι αντικειμενικές πρέπει να μειωθούν έως και 50%, αλλά κάτι τέτοιο θα σήμαινε και αντίστοιχη μείωση του χαρατσιού, αλλά και του ΦΑΠ, προφανώς δεν είναι επίσης μέτρο.

Καλό είναι όμως οι κυβερνώντες να αναλογιστούν πως εκτός από την τρόικα υπάρχει και ο λαός.

Ως εδώ και μη παρέκει.

Δεν μπορεί να μας εκφοβίζει η τρόικα ότι θα «χρειαστούν πρόσθετα μέτρα», δηλαδή κι άλλη φορολόγηση κι άλλο κόψιμο της σύνταξης κι άλλη μείωση μισθού κι άλλες χιλιάδες να βγούν στην ανεργία κι άλλες επιχειρήσεις να κλείσουν επειδή υπάρχουν οι φοροκλέφτες. Δεν μπορούμε πλέον να τους κάνουμε «τη χάρη» που θίγει άμεσα, ει μη τι άλλο, τη δική μας αξιοπρέπεια, τη δική μας αλληλεγγύη έναντι των συμπολιτών μας, τη δική μας υπευθυνότητα έναντι του κράτους . Και δεν μπορούμε να ανεχόμαστε άλλο ένα κράτος που αδυνατεί να επιβάλει τους νόμους του, ένα κράτος που, αντί να αναζητά τα κλεμμένα, απευθύνεται σε εμάς να καλύψουμε την αναποτελεσματικότητά του, ένα κράτος που κλείνει τα μάτια στον παράνομο πλουτισμό και αφήνει τη φοροκλοπή να ανθίζει και τους ανέντιμους να μας βγάζουν τη γλώσσα τους. Αν πρέπει να κάνουμε ΟΛΟΙ διαδήλωση στο Σύνταγμα, είναι για να φωνάξουμε στο κράτος και σε αυτούς που το διοικούν: «Ως εδώ και μη παρέκει. Βάλτε στην ασυδοσία τέλος...