Ο φόβος κυριαρχεί παντού.

Η κρίση επηρεάζει τα πάντα - έως και τις αισθήσεις μας. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό που πιστεύουμε ότι βλέπουμε είναι αυτό που πραγματικά βλέπουμε. Ο ασφαλέστερος τρόπος για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε είναι να δούμε ποιοι είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα για όσα συμβαίνουν. Αυτοί είναι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που είτε εργάζονται, είτε είναι συνταξιούχοι, είτε βρέθηκαν άνεργοι, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με όλο και λιγότερα χρήματα, με λιγότερες υπηρεσίες, σε σημείο που ο φόβος κυριαρχεί παντού. Ολοι οι προηγούμενοι διαχωρισμοί -τάξεων, εκπαίδευσης, ευημερίας- ισοπεδώνονται. Τώρα πλέον υπάρχει μόνο η διάκριση μεταξύ αυτών που φοβούνται και τους λίγους που πιστεύουν ότι εξασφάλισαν το μέλλον τους.

Είναι ακόμη δύσκολο να διακρίνουμε αν μεταξύ αυτών που φοβούνται είναι και άνθρωποι που ευθύνονται για τα σημερινά προβλήματα.Πρώτοι είναι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί, επιχειρηματίες, και άλλοι που πλούτισαν χωρίς να παράγουν, που, μέσα στα χρόνια της ευημερίας, δεν αντιμετώπιζαν κανέναν έλεγχο. 

Από το κακό στο χειρότερο. Αυτή είναι η καθημερινή εικόνα της Ελλάδας και των πολιτών της.

Από το κακό στο χειρότερο. Αυτή είναι η καθημερινή εικόνα της Ελλάδας και των πολιτών της. Κάθε μέρα που περνάει είναι καλύτερη από αυτή που έρχεται για τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας. Η οργή και η αγανάκτηση που έχουν σωρευθεί στο συλλογικό θυμικό είναι πλέον θέμα χρόνου να ξεσπάσει επί δικαίους και αδίκους, καθώς η κοροϊδία τόσο από τους τροϊκανούς όσο και από τους κυβερνητικούς είναι πλέον πρόδηλη. Οι μεν τροϊκανοί, διαπιστώνοντας πως ούτε οι νέες τους συνταγές φέρνουν αποτελέσματα, φέρνουν για νέο πειραματισμό νεότερες, χωρίς να θέλουν φυσικά να παραδεχθούν τα λάθη τους και να δώσουν μια ανάσα στην οικονομία και στους πολίτες, με ένα χαλάρωμα στους φόρους, στα χαράτσια και τις συνεχείς περικοπές. Αρρωστημένα εμμονικοί με τη σκληρή μέχρι εκδικητικότητας λιτότητα, αρνούνται να δουν και να ακούσουν και μια διαφορετική άποψη. Αρνούνται να παραδεχθούν ότι δεν υπάρχει έστω μια χώρα από την οποία να πέρασε το ΔΝΤ και η συνταγή τους να έφερε αποτελέσματα. Κι όμως, συνεχίζουν να επιμένουν και εξολοθρεύουν καθημερινά έναν λαό. Και φυσικά οι τροϊκανοί εκτελούν εντολές. Οι πολιτικοί της ευρωζώνης, όμως, δεν βλέπουν ότι με την επιμονή σε ένα τέτοιο πρόγραμμα απλώς βουλιάζουν περισσότερο τη χώρα στην ύφεση και απομακρύνουν συνεχώς την προοπτική σταθεροποίησης και ανάπτυξης, άρα και την προοπτική να πάρουν πίσω κάποτε τα λεφτά τους;

Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια λάθη .

Σε μια χώρα που η επίσημη ανεργία έχει φτάσει στο 27% είναι τεράστια τα ποσά που χάνονται από την κατακόρυφη πτώση των καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών.

Δυστυχώς, όμως, ούτε και με όσα η κρίση έχει συσσωρεύσει εξαντλούνται τα προβλήματα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι οι ασφαλισμένοι και τα ταμεία τους. Υπάρχει και η ανικανότητα της κρατικής μηχανής, με την οποία, θέλοντας και μη, υποχρεώνονται κάποια στιγμή να αναμετρηθούν. Οπως τώρα εν προκειμένω, που ξαφνικά διαπιστώθηκε ότι το σύστημα υπολογισμού του εφάπαξ, το οποίο αποφασίστηκε μόλις πριν από μερικούς μήνες, είναι για το καλάθι των αχρήστων.

Μοιάζει απίθανο, αλλά για την ελληνική πραγματικότητα, ακόμη και τη σημερινή, τα πάντα πρέπει να θεωρούνται πιθανά. Μέχρι και να σχεδιαστεί ένας τρόπος υπολογισμού του εφάπαξ, αλλά πριν καλά καλά εφαρμοστεί να διαπιστωθεί ότι ο μαθηματικός τύπος στον οποίο βασίζεται είναι ανεφάρμοστος. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, αν εφαρμοζόταν, θα παρουσιαζόταν το εξωφρενικό φαινόμενο να υπάρξουν, ανάλογα με το έτος εξόδου, αποκλίσεις ύψους μέχρι και 50% στο καταβαλλόμενο βοήθημα σε εργαζομένους με τα ίδια χρόνια ασφάλισης και με τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές.

Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια λάθη δεν είναι εύκολο να το αποδεχτεί κανείς. Αλλά γίνονται. Ισως επειδή αυτοί που επωμίστηκαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δεν είχαν τις γνώσεις που χρειάζονταν, ίσως επειδή δεν έδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια, ίσως και για τους δύο αυτούς λόγους, αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι η επιβεβαίωση για ακόμη μία φορά της ανικανότητας και της ανευθυνότητας της κρατικής μηχανής.

Εχει χαθεί το μέτρο της τιμής και της αξιοπρέπειας.

Ο καθένας έχει το δικό του μέτρο για τη ζωή, μόνο που μ' αυτό δεν μπορεί να μετρηθεί η δυστυχία της κοινής καθημερινής ζωής. Εχει χαθεί το μέτρο της τιμής και της αξιοπρέπειας και αισθανόμαστε λίγο - πολύ ατιμασμένοι. Μπορεί να απελευθερωθήκαμε με την Επανάσταση του 1821, αλλά ανεξαρτησία η πατρίδα μας δεν απέκτησε.

Είμαστε πολιορκημένοι και σκλαβωμένοι από τους τροϊκανούς «κατοχικούς» δανειστές μας. Ερχονται να εποπτεύσουν να κηδεμονεύσουν και να επιβάλουν τα μέτρα τους με απειλές και εκβιασμούς. Βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση από την εποχή του κεφαλικού φόρου και οι δικοί μας του εσωτερικού χώρου συγκυβερνώντες υποκλίνονται και προσκυνάνε για την επόμενη δόση. Για ποιες διαπραγματεύσεις μας μιλάνε για ποια άρνηση, για ποιο βέτο, για ποιο όχι, όταν ακόμα και οι ίδιοι καταλαβαίνουν πως δεν πάει άλλο...

Και μέσα σ' αυτό το στενόκαρδο και σκληρό κλίμα πέσαμε θύματα του λεγόμενου καταναλωτικού και κερδώου πολιτισμού τους. Γίναμε αθύρματα και αριθμοί στους λογαριασμούς τους βιώνοντας την αγωνία και το άγχος της επιβίωσης. Χάνουμε το δικαίωμα στη χαρά και στη ζωή και πού κρύβεται ο έρωτας, που για πολλούς κατάντησε μια ευχάριστη ατίμωση και μια μεγάλη ψευδαίσθηση μέσα στη γενικότερη κατάθλιψη.

Aγόμεθα μοιραίος προς εθνικήν καταστροφήν, διοτι ανεύθυνοι κυβερνήται θέτουν υπεράνω του Έθνους την ευτελή κομματικήν των ιδιοτέλειαν...

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ να περάσουν δέκα μήνες, αλλά τελικά το καταλάβαμε. Οι εκλογές του 2012 μετέφεραν τη βία από το πεζοδρόμιο μέσα στη Βουλή. Το επιβεβαιώνουν όσα ζήσαμε χθες στην Προκαταρκτική για τη λίστα Λαγκάρντ. Ποτήρια, φασαρίες, αποβολές και ύβρεις σημάδεψαν τη συνάντηση με την εισβολή περιθωριακών στοιχείων στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αλεξικέραυνο ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο, σύμφωνα με ανταπόκριση του «Μοντ», Δαντών του ελληνικού κοινοβουλευτισμού οδήγησε στα άκρα τον Ηλία Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ολα όσα γίνονταν λοιπόν έξω στον δρόμο το 2010-2012, γίνονται τώρα στην αίθουσα 150 της Βουλής και στον διάδρομο απέξω. Γιατί; Διότι οι ακραίες πολιτικές δυνάμεις που μεγάλωσαν απότομα διατήρησαν τις πρακτικές και τις αντιλήψεις που είχαν. Οι μούντζες προς το Κοινοβούλιο έχουν τώρα γίνει απειλές, βρισιές και χοντράδες που εκφέρονται με απόλυτη άνεση και χωρίς όριο. Βία έχει δει η ελληνική πολιτική - όπως και παρακρατική ή τρομοκρατική δράση. Οχι όμως μέσα στη Βουλή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και ότι εκτός από την αυστηροποίηση του πόθεν έσχες, χρειάζεται κι ένας άτεγκτος κώδικας κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς.

Aλλοτε η πατρίδα ήταν κάτι τόσο πολύτιμο, που χωρίς αυτό η ζωή δεν είχε νόημα.

Σήμερα τίποτε από αυτά δεν λειτουργεί και η επιστροφή στο παρελθόν είναι μόνο φυγή στην ουτοπία, στρουθοκαμηλισμός εμμονής στην ψευδαίσθηση. H επιβίωση ή και η ευζωία εξασφαλίζεται με άλλου είδους μόχθο, δίχως την αμεσότητα της χειρωνακτικής σχέσης με τη γη. H «εστία» νοικιάζεται, είναι δια-μέρισμα, μεράδι ενοίκησης στον αέρα, φτιαγμένο για οποιονδήποτε, για ενοίκους περαστικούς – προσφέρεται να εξυπηρετήσει τη χρεία, όχι να στεγάσει τη ζωή. Kοινότητα πια δεν υπάρχει, η μετοχή στα κοινά είναι άγνωστη εμπειρία, τα «κοινά» μόνο θέαμα τηλεοπτικό και η «μετοχή» μόνο εταιρισμός για επιδίωξη συμφερόντων. Aκόμα και οι τάφοι νοικιάζονται, έγιναν κι αυτοί «διαμερίσματα» για προσωρινούς ενοίκους – τους αντιμάχεται και η μόδα της καύσης των νεκρών: ομολογία πίστης στο α-νόητο της ύπαρξης, στον μηδενισμό της από τον θάνατο. «Bωμοί και ιερά» λογαριάζονται τα τεμένη της «επικρατούσης θρησκείας»: εξυπηρετούν «τας θρησκευτικάς ανάγκας του λαού» όπως το IKA εξυπηρετεί «τας προνοιακάς» και το περίπτερο «τας καπνιστικάς» – σε περιόδους «κρίσης» οργανώνουν και συσσίτια.

H σύγκριση του σήμερα με το παρελθόν δεν θεμελιώνει νοσταλγία, ψάχνει για ρεαλιστικό ορισμό της φιλοπατρίας. Aλλοτε η πατρίδα ήταν κάτι τόσο πολύτιμο, που χωρίς αυτό η ζωή δεν είχε νόημα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πεθάνουν, αν χρειαζόταν, για την πατρίδα. Oχι από νταηλίκι και φανατισμένη παράνοια, να «τα δίνεις όλα, για την «ομαδάρα» σου («και τα μυαλά στο κάγκελο»). Aλλά όπως πεθαίνεις για έναν μεγάλο έρωτα, που αν τον χάσεις δεν αξίζει πια να ζεις. H αγάπη για την πατρίδα ήταν τόσο ζωτική όσο και η ανάγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. «Oταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, γράφει ο Σεφέρης, μ’ έκανε να νιώσω πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν».

Απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο.

Εν αναμονή της τρόικας –που έρχεται με μεγάλη την όρεξη των Βορείων για «σκληρές διαπραγματεύσεις», ύστερα και από τη σαρωτική επιβολή τους στην Κύπρο–, ξανακούμε το «δεν μένει πλέον καιρός» σε όλους τους τόνους: προστακτικούς, προτρεπτικούς, παρακλητικούς. «Δεν περισσεύει καιρός για παράλογες απαιτήσεις» – ούτε καν για την όντως εξωφρενική και εθνικά αυτοκαταστροφική σκέψη να μειωθεί ελαφρώς ο ΦΠΑ στην εστίαση...

«Δεν περισσεύει καιρός για διαφοροποιήσεις πολυτελείας στο εσωτερικό της συγκυβέρνησης». Αυτό το λέει το μεν ΠΑΣΟΚ φωναχτά, επιμόνως αυτοθυματοποιούμενο, σε ένα ρόλο, δηλαδή, που ουδόλως του ταιριάζει, η δε Ν.Δ. μέσα από τα δόντια της, ως ισχυρότερη των τριών. Και οι δυο τους στρέφουν την κριτική τους στη ΔΗΜΑΡ, η οποία, με νεοϊδρυμένη πολιτική κίνηση «στα αριστερά της», όπως αυτοπροσδιορίστηκε, προϊόν των εσωκομματικών τριβών, μάλλον συνειδητοποιεί ότι δεν έχει άλλα περιθώρια να λέει «όχι» και να εννοεί «πιθανόν ναι».

Και για τα τρία κόμματα της κυβέρνησης, πάντως, δεν περισσεύει πράγματι χρόνος, πολιτικός και οικονομικός, για να συνεχίσουν ένα θέαμα διπλού ακροατηρίου, εσωτερικού και εξωτερικού ταυτόχρονα, όπου το εκάστοτε «δεν» τους στις απαιτήσεις των πιστωτών μοιάζει απλώς να παρέχει τη σκυτάλη για το κάθε φορά καινούργιο υποχωρητικό «ναι». Εφόσον ούτε κοινή γλώσσα μπορούν να σχηματίσουν, δεδομένου ότι την επόμενη κάλπη την ονειρεύονται από διαφορετική σκοπιά ο καθένας και με διαφορετικές ελπίδες, ούτε καν σαφή και ενιαία γλώσσα έχει ο καθένας τους έναντι των άλλων δύο εταίρων, απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο. Μόνο που το κεφάλαιο που εξανεμίζουν δεν είναι δικό τους.