Ήρθε η ώρα όλοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Δε γίνεται οι μισθοί να μειώνονται και οι φόροι να αυξάνονται. Δε γίνεται οι μισθοί να μειώνονται και όλοι οι λογαριασμοί και το κόστος ζωής να τραβούν την ανηφόρα. Εκτός κι αν ο στόχος είναι να τιμωρήσουν τους έλληνες για τα λίγα χρόνια που έζησαν με λεφτά και χωρίς πόλεμο. Εκτός κι αν ο στόχος είναι να δημιουργήσουν μια κοινωνία με κάστες. Με μαγαζιά για τους φτωχούς και μαγαζιά για τους πλούσιους. Χωρίς μεσαία τάξη.

Στο πλαίσιο αυτό και οι πολίτες θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους. Αν θα πάνε με όσους τους υπόσχονται τιμωρία ή με όσους τους υπόσχονται ή τους έχουν προσφέρει στο παρελθόν κάτι καλό. Γιατί, αντιλαμβάνομαι την οργή των πολιτών απέναντι στη διαφθορά των πολιτικών. Αλλά, από την οργή μέχρι τη ψήφο στη Χρυσή Αυγή υπάρχει διαφορά. Μεγάλη. Τι περιμένουν οι έλληνες από ανθρώπους που κάνουν βάρη, οπλοφορούν και γενικά μισούν; Εκτός κι αν ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε μια κοινωνία φόβου.

Έχουμε ανάγκη από νταβατζήδες;

 Να πούμε όχι σε όλους. Και σε εκείνους που θέλουν να μας κάνουν φτωχούς και σε όσους μας ζητούν την ελευθερία μας για να τους τιμωρήσουν. Να πούμε το όχι τώρα για να το ακούσει η κυβέρνηση. Και να αποφασίσει αν θα πάρει το μέρος μας ή όχι. Ήρθε η ώρα όλοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Και τα κόμματα που τη στηρίζουν. Αν δε θέλουν να γεμίσουν τη χώρα με χρεοκοπημένους έλληνες, άνεργους έλληνες και αυτόχειρες. Πολιτικά και βιολογικά. Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Η πενία τέχνας κατεργάζεται.

Η πενία τέχνας κατεργάζεται. ΄Η θα αγριέψουμε, θα θυμώσουμε, θα οργιστούμε και θα τα βάλουμε με τους πάντες και θα οδηγηθούμε σε έναν αλληλοσκοτωμό, πράγμα που βολεύει τους διαχειριστές της ζωής μας και δίνει μαύρα ποσοστά στη Χρυσαυγή, ή θα εξεγερθούμε και θα ψάξουμε να βρούμε τρόπους αντιμετώπισης χωρίς να επιτρέψουμε στην απογοήτευση να μας κάνει να παραιτηθούμε από το δικαίωμα στη ζωή.

Το να επαναλάβουμε τη φιλοσοφική ρήση «όσο λιγότερες ανάγκες έχουμε τόσο πλουσιότεροι γινόμαστε», υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθούμε πως αποδεχόμαστε τα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλουν. Το μέτρο της αυτάρκειας και της αυτενέργειας πρέπει να βρούμε και να στραφούμε εναντίον του υπερκαταναλωτισμού και να αρνηθούμε τις κατασκευασμένες τεχνηέντως «ανάγκες». Η κρίση μπορεί να γεννήσει και θετικές αντιδράσεις, δηλαδή να περιορίσουμε το έχειν. Που κατέχεται από τη νέα θεότητα της υλοφροσύνης. Τότε εμείς θα βρούμε τους εαυτούς μας κι αυτοί θα βγούνε χαμένοι.

Μπορούμε να βρούμε τους τρόπους αν λειτουργήσουμε ανθρώπινα. Οι διπλανοί μας είμαστε εμείς. Ολα για όλους, τίποτα για μας, αφού θα φτάσουμε στο επαναστατικό σημείο να μοιραζόμαστε ισότιμα και σύμφωνα με τις ανάγκες μας τον πλούτο που παράγουμε. Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις που επικαλούνται, αλλά και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνονται για να κερδίσουν αυτοί που την εκμεταλλεύονται κι όχι γι' αυτούς που έχουν ανάγκη να δουλέψουν και να ζήσουν το σπίτι τους, την οικογένειά τους.

Ο ευρωσκεπτικισμός πλέον έχει αντικατασταθεί από την άρνηση. Η πλειονότητα δεν πιστεύει πως μπορούν να μας σώσουν οι τροϊκανοί δανειστές μας και τα μέτρα που μας επιβάλλουν δεν μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση και είναι φανερό πως υποθηκεύουν το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας.

Διεξάγεται καθημερινώς ένας ακήρυκτος οικονομικός πόλεμος. Μπορούμε να βρούμε τρόπους αντίστασης και να βιώσουμε την επανάσταση της καθημερινής ζωής, αρκεί να απαρνηθούμε ή να σπάσουμε τα δεσμά που μας κάνουν μίζερη τη ζωή και να ξαναβρούμε το γέλιο και την αγάπη που μας κλέψανε.

Το ανεμοσκόρπισμα των ΑΝ.ΕΛ. ήταν προδιαγεγραμμένο.

Η αντιαισθητική εικόνα του μαλλιοτραβήγματος στο εσωτερικό των ΑΝ.ΕΛ. είναι ιδιαίτερα διδακτική, για να μην πω και καλοδεχούμενη, μια και καταρρίπτει τον μύθο που δημιούργησαν κάποιοι, με τη συμβολή και τμήματος του εκλογικού σώματος, ότι αρκεί μια σημαία αντιμνημονιακή γενικώς και μια αλλαγή φανέλας την τελευταία στιγμή, όχι μόνο για να επιβιώσεις του γενικού ναυαγίου αλλά και να εμφανισθείς ως σωτήρας. Το εγχείρημα του κ. Καμμένου δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια σημαία ευκαιρίας, από εκείνες που ευδοκιμούν σε περιόδους κρίσης και παρακμής.
Χωρίς αρχές, χωρίς ιδέες, χωρίς όραμα, πέραν των προσωπικών φιλοδοξιών κυρίως του αρχηγού, που επένδυσε απλώς στην απελπισία των πολιτών θεωρώντας ότι αρκεί η αντιμνημονιακή σημαία για να περάσει στην Ιστορία.
Είναι όμως αρκετά αυτά για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, αυτή που προσδοκούμε και ευχόμαστε; Οπως αποδεικνύεται, μάλλον οι ΑΝ.ΕΛ. δεν ήταν αυτή η περίπτωση μια και η ψήφος του χαβαλέ και της οργής, την οποία εξέφρασαν, δεν αντέχει για πολύ...
Οι ΑΝ.ΕΛ. με τον διαρκή επιπόλαιο, πρόχειρο και συχνά φθηνό καταγγελτικό λόγο τους δεν μπόρεσαν καν να καταγραφούν στον πολιτικό χάρτη έστω και ως ένα λαϊκιστικό σκληρό δεξιό, προσωποπαγές κόμμα, θυμίζοντας περισσότερο ένα μπουλούκι κινούμενο στα όρια της γραφικότητας...
Τη ζημιά τους όμως την έχουν κάνει εθίζοντας και αυτοί τους αγανακτισμένους πολίτες σε μια ρητορική επικίνδυνη, λειτουργώντας τελικά όχι σαν μαξιλάρι ασφαλείας, αλλά σαν προθάλαμος για τη Χρυσή Αυγή.
Αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε πειρασμούς, καθώς η προσέλκυση των αντιμνημονιακών οπαδών του κ. Καμμένου απαιτεί όλο και πιο ακραία ρητορική, όλο και πιο λαϊκιστική στροφή.
Αρκεί μαζί με αυτήν την ταλάντευση ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιληφθεί το δίδαγμα από την κατάληξη των ΑΝ.ΕΛ.
Το 20% ή το 25% των ψηφοφόρων που στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είδαν ξαφνικά το φως το αληθινό. Η αντιμνημονιακή σημαία συσπειρώνει την ώρα της επίθεσης, αλλά το ερώτημα είναι τι θα συμβεί μόλις καταληφθούν τα Χειμερινά Ανάκτορα... Το ανεμοσκόρπισμα των ΑΝ.ΕΛ. ήταν προδιαγεγραμμένο. Δυστυχώς ο αντιδραστικός και αντιαισθητικός λαϊκισμός δεν φεύγει μαζί τους. Και κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να εμποδίσει τη διάχυσή του.

Κάπου έχει μπει η ένδειξη «μέχρι εδώ».

Λέγαμε χθες για τους Ανεξάρτητους Ελληνες πως δεν είναι τυχαία η κρίση στην οποία έχουν περιέλθει. Ο μόνος τομέας στον οποίο κατάφεραν να διακριθούν ήταν αυτός των αφελών ή και ανόητων μεγαλοστομιών. Λέξη δεν είχαν να προσθέσουν στον προβληματισμό για την απεμπλοκή από την κρίση και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα.
Και λέγαμε ακόμη ότι το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασε στο 27% αλλά, όσο δεν θα είναι σε θέση να σχεδιάσει και να εισηγηθεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα, θα αναζητεί μόνιμα σωσίβιο σε φραστικά πυροτεχνήματα για εκλογές, για ανατροπή της κυβέρνησης και άλλα συναφή. Αλλά αυτά δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμίες.
Τα ίδια ισχύουν, όμως, και για τους κυβερνώντες. Γιατί κι αυτοί μας χρωστάνε ένα «μετά». Συνεργάστηκαν όχι μόνο για να διασφαλίσουν τα υπόλοιπα του δανείου, αλλά και για να μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Το πρώτο φαίνεται να το καταφέρνουν. Αλλά στο «μετά» έχουν αρχίσει και κολλάνε.
Υποτίθεται ότι η ατμόσφαιρα θα άρχιζε να αλλάζει. Πράγμα που όμως δεν συμβαίνει. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Το φορολογικό φέρνει νέα επαχθή βάρη για τα γνωστά κορόιδα του φορολογικού συστήματος. Κι από κοντά και οι αυξήσεις της ΔΕΗ. Οπως και η απειλή για πιθανή αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στις δημόσιες συγκοινωνίες μέσα στον χρόνο. Ή και ό,τι άλλο προκύψει στον δρόμο.
Μόνο που άλλο είναι το «μετά» το οποίο περιμένει ο κόσμος. Θέλει να νιώσει ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο. Οτι κάπου έχει μπει η ένδειξη «μέχρι εδώ». Οτι θα σταματήσει επιτέλους αυτή η ανελέητη αφαίμαξη στην οποία υποβάλλεται εδώ και δυόμισι χρόνια. Οτι κάποια στιγμή, σε έξι μήνες, σε έναν χρόνο ή σε δύο μπορεί να ελπίζει ότι κάτι θα του επιστραφεί.
Δικαιούται να το περιμένει αυτό το «μετά». Πρώτον, επειδή το έχει πληρώσει πολύ ακριβά, δεύτερον, επειδή του το έχουν υποσχεθεί και, τρίτον, επειδή δεν αντέχει άλλο. Πριν από είκοσι μέρες ο Σαμαράς έλεγε στους Ευρωπαίους πως «εμείς τηρήσαμε τις υποχρεώσεις μας, κάντε το ίδιο κι εσείς». Το ίδιο θα πει πολύ σύντομα ο κόσμος και σε αυτόν, αλλά και στον Βενιζέλο και τον Κουβέλη, αν δεν του προσφέρουν την ελπίδα που περιμένει.

Εδώ λοιπόν αρχίζει το άλλο σενάριο.

Κάνουν πολλούς να αυθαδιάζουν στα όρια της θρασύτητας, αλλά δουλειά μιας κυβέρνησης, της κυβέρνησης Σαμαρά, εν προκειμένω, δεν είναι να μπλέκεται με αυτά, ούτε, πολύ περισσότερο να πανικοβάλλεται από τους αριθμούς και τα ποσοστά που δείχνουν.

Δουλειά της είναι να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο, να τον κυβερνήσει αποτελεσματικά, να αποδείξει ότι όχι μόνο θέλει, αλλά και μπορεί, ενωμένη και δυνατή, να τερματίσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτές τις άλογες θυσίες, που ανανεώνονται ως άλλες κεφαλές της Λερναίας Υδρας. Να τον βγάλει από το τέλμα, όσο πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά και με όσο το δυνατόν μικρότερες θυσίες. Για όλους εμάς που ξέρουμε ότι ετούτη είναι η τελευταία ευκαιρία, τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας μετρούν. Οχι τα νούμερα δημοσκοπήσεων, που ακόμη και αν επαληθευθούν, απλώς επιβεβαιώνουν μία πικρή, παράδοξη αλλά και τρομακτικά πικρή αλήθεια.

Η όποια άλλη κυβέρνηση αποπειραθεί, οψέποτε να σχηματισθεί, μόνο με τερατογένεση μπορεί να δημιουργηθεί. Και εμπρός της αυτή η συκοφαντημένη σημερινή τριμερής κυβέρνηση θα μοιάζει να είναι άμωμος και να έχει δημιουργηθεί με παρθενογένεση. Γιατί, άντε ο Τσίπρας να βγάλει 120, άντε 125 βουλευτές. Τι να τους κάνει, δεν του βγαίνουν. Εδώ λοιπόν αρχίζει το άλλο σενάριο. Κάνει κολεγιά με τον Καμμένο(τσεκουρωμένο πια και αυτόν από προχθές και ακόμη πιο πολύ στις οψέποτε επόμενες εκλογές), αλλά και πάλι δεν του βγαίνουν. Ούτε έτσι, ούτε αλλιώς, με κανένα τρόπο.

Ηδη το έμβρυο της τερατογένεσης έχει αρχίσει να πλάθεται, αλλά του λείπουν ένα χέρι, μισό πόδι, τα… δόντια, δέκα ίσως και περισσότερα «κουκιά». Ποιο άλλο… σπέρμα θα βοηθήσει τώρα; Η Αλέκα δεν είναι απλώς απέξω. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να τορπιλίσει τον Αλέξη. Ο Κουβέλης έχει διαβεί πλέον τον Ρουβίκωνα και εξάλλου δεν τον πάει με τίποτε, όσα και ό,τι και να του τάξει. Ποιοι μισούν τόσο πολύ το Μνημόνιο, αλλά αναζητούν και την πολιτικο-αστική δικαίωσήτους.Μήπως κάποιες μαύρες μπλούζες;

Στο μεταξύ θα συνεχίζουν να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Εδώ και 30 χρόνια στόχος των κυβερνήσεων παραμένει η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και φυσικά η τόνωση της ανάπτυξης μέσα από τον ενδεδειγμένο συνδυασμό φορολογικών κινήτρων για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά τίποτα δεν έγινε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Υποτίθεται πως μια κυβέρνηση συνεργασίας που εκπροσωπεί ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος θα μπορούσε να περάσει με μεγαλύτερη πολιτική άνεση μια γενναία φορολογική επανάσταση. Παρά τις συζητήσεις και τις ατέλειωτες διαβουλεύσεις, το σχέδιο μετατίθεται και πάλι για το μέλλον. Στο μεταξύ θα συνεχίζουν να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο μπορεί να επιτύχει τη λογιστική αύξηση των δημοσίων εσόδων. Δεν θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ελλείμματος που παραμένει στο ύψος του παρά τα μέτρα πρωτοφανούς λιτότητας που έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία τα τελευταία τρία χρόνια. Για να γεμίσουν τα ταμεία πρέπει να μεγαλώσει η πίτα από την οποία το κράτος θα παίρνει το μερίδιό του. Οσο η πίτα της οικονομίας μικραίνει, όσους φόρους και να βάλει στους πολίτες, το πρόβλημα δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί. Απλώς επιδεινώνεται.

Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: η μία να μην αποκτήσεις ποτέ αυτά που επιδιώκεις και η άλλη να τα αποκτήσεις.

Εχει κυβερνητική προοπτική ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι σαν την ερώτηση: υπάρχει νερό στον Αρη; Μπορεί και να υπάρχει. Αλλά το μυστήριο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι αν θα γίνει πρωθυπουργός. Είναι τι θα κάνει αν φτάσει ώς εκεί. Επ' αυτού προστίθενται διαρκώς ενδείξεις ότι δεν ξέρει - ίσως και δεν θέλει να ξέρει.

Τότε γιατί ζητάει επιμόνως εκλογές; Μπορεί να τις ζητάει ακριβώς για να μη γίνουν - παλιό το κόλπο. Αλλά μπορεί και να εφαρμόζει απλώς τον κανόνα του ποδηλάτου: αν σταματήσεις θα πέσεις. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, το ίδιο το αίτημά του τον παγιδεύει. Οταν ένα κόμμα ζητάει εκλογές πρέπει να αποδεικνύει ότι μπορεί και να κυβερνήσει. Δηλαδή να προβάλλει κυβερνητικό πρόγραμμα - στα χαρτιά προς το παρόν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόεδρο με εντυπωσιακή σκηνική παρουσία, συντάκτες ομιλιών που βρίσκουν «πιασάρικες» ατάκες, ούριο άνεμο στα πανιά του λόγω Μνημονίου και επιπλέον πολλούς και χρήσιμους αντιπάλους - από τον Πάγκαλο μέχρι τον Κεδίκογλου. Δεν δείχνει όμως να έχει το σημαντικότερο γι' αυτές τις περιπτώσεις: ιδέα τι κάνει κάποιος όταν κυβερνάει.

Δεν έχει πρόγραμμα διακυβέρνησης αλλά δεν μπορεί και να καταρτίσει. Εκτός αν εννοεί πρόγραμμα τα κείμενα που παρουσίασε το περασμένο καλοκαίρι. Ή τη θεωρία των δύο νόμων σε ένα βράδυ: με τον ένα θα βγάλει τη χώρα από το Μνημόνιο και θα εξαερώσει τα δάνεια και με τον άλλον θα αποκαταστήσει μισθούς και συντάξεις. Αν είναι έτσι... εδώ ήρθαμε.

Δεν μπορεί να εκπονήσει πρόγραμμα γιατί με τις απολύτως αντίθετες πολιτικές γραμμές στο εσωτερικό του, ακόμη και η απόπειρα θα έκανε το μαγαζί της Κουμουνδούρου καλοκαιρινό. Στο πρόγραμμα ένα κι ένα κάνουν δύο - δεν μπορεί να κάνουν όσα θέλει η κάθε συνιστώσα. Ή ο Δραγασάκης με τον Σταθάκη ξέρουν τι λένε ή ο Λαφαζάνης.

Οσο δεν υπάρχει πρόγραμμα, οι δύο γραμμές συμβιώνουν. Αλλά αν οι θεωρίες τους μετατραπούν σε μέτρα κυβερνητικής πολιτικής, ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει πυροτέχνημα. Δεν μπορείς να πας σε εκλογές με προοπτική και να μείνεις στην ευρωζώνη και... να φύγεις! Πολύ περισσότερο δεν μπορείς να κάνεις και τα δύο, αν γίνεις κυβέρνηση.

Το καλό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τα ποσοστά της θερινής κάλπης παραμένουν και στις χειμερινές δημοσκοπήσεις. Το κακό για τον Αλέξη είναι ότι η μοίρα μπορεί να τον οδηγεί σε αυτό που έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: η μία να μην αποκτήσεις ποτέ αυτά που επιδιώκεις και η άλλη να τα αποκτήσεις»!

Αναδημοσίευση...