Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε.

Η αδυναμία του συνόλου του πολιτικού συστήματος να συμφωνήσει και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που όφειλε σε αυτό το αναποτελεσματικό και πολλές φορές φαύλο κράτος καθιστούν για άλλη μια φορά την ελληνική πλευρά ως τον πιο αδύναμο κρίκο στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με το δημιούργημά τους, τον κρατικό μηχανισμό, υπεράνω όλων…

Είναι καταπληκτικά αυτά που ακούμε κάθε μέρα. Σε μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά απόλυση στο Δημόσιο. Προφανώς ο υπουργός δεν βλέπει καμιά από τις παθογένειες του τομέα του οποίου προΐσταται, δεν αντιλαμβάνεται τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και πολύ περισσότερο βέβαια δεν τον ενδιαφέρει αν οι άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα φτάσουν τα τρία εκατομμύρια. Το μαγαζάκι μας να είναι καλά…

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος και αυτής της διαπραγμάτευσης και με τα μέτρα που είναι προ των πυλών πάλι αυτοί θα πληρώσουν το μάρμαρο. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα το κράτος δεν είναι απλώς ταμπού, είναι η ιερή αγελάδα που κανείς δεν την πειράζει.

Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε. Ούτε εμείς ούτε οι δανειστές μας. Και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αυτό το αναποτελεσματικό, δυσκίνητο, υδροκέφαλο και φαύλο κράτος δεν πρέπει να αλλάξει. Και δυστυχώς τώρα πια, οι αλλαγές αυτές πρέπει να γίνουν με διαδικασίες- εξπρές. Ας σταματήσουν ο κ. Μανιτάκης, ο κ. Τσίπρας και όλοι όσοι τέλος πάντων βάζουν πάνω από το εθνικό συμφέρον τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες και ας στηρίξουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Εχουν ιστορική ευθύνη.

Εκεί που λές ,επιτέλους όρθωσα ως Έλλην το αναστημά μου, τρώς μια κατακέφαλα και βρίσκεσαι πάλιν εις αθλίαν επίκυψιν…Στενάζων και οδυρόμενος…

Είναι   μοιραίο   φαίνεται. οι  ώρες  της  εθνικής    ανατάσεως,  να  μην  κρατάνε    πολύ.  Εκεί   που   λές,  έχουμε   και   λίγη   τσίπα,  δόξα   το   θεό,   πλακώνει   το   Παναγία    βοήθα.  Εκεί   που   λές ,επιτέλους   όρθωσα   ως   Έλλην  το   αναστημά  μου,   τρώς   μια   κατακέφαλα   και   βρίσκεσαι  πάλιν   εις  αθλίαν   επίκυψιν…Στενάζων    και  οδυρόμενος… Είμεθα  λοιπόν  τόσο  διάτρητοι;  Τόσον  ρωγμώδες;  Όλες   οι  πόρτες   αφύλαχτες;  Και   τα   παραπόρτια;    Και   τα  παράθυρα; Διαπορώ!    Πως    χώνεται   αυτό   το   σύστημα  από   την  τροϊκα       και   δεν   τους   παίρνουμε   χαμπάρι;   Πως   ξεγελιόμαστε   με  τόσο   χυδαίες   μεταμφιέσεις,ρε    παιδιά;   Πεπειραμένοι  άνθρωποι;   Τόσες   αλώσεις   έχουμε   πίσω   μας.   Πόσες  θ’  αντέξουμ’  ακόμα;   Το   Δούρειο   Ίππο   εμείς   τον  είχαμε   εφεύρει.  Πως    την   πατάμε   τώρα και   τον    βάζουμε     μέσα   στο   σπίτι   μας;   Άκου   να   φρίξεις… Θα  μας   κάνουνε,   λέει ΒΑΛΚΑΝΙΑ.  Θα  μας    χοροπηδάνε  παντού   στ’  αναμμένα   κάρβουνα   σαν   τους   αναστενάρηδες.  Θα   μαϊμουδίζουμε   για   την  Ευρώπη,    σαν    την   αρκούδα    στο   πανηγύρι…   Σαν     το   χανουμάκι    θα    μας   χορέψουνε    στο   ταψί.  Για   να    τουρκέψουμε   σιγά  σιγά,  να   μη    μας   έρθει   απότομα.   Θα  μας    φορέσουνε   και   λουρί.  Θα   μας   κρεμάσουνε   και   μάρκα.    Με   γράμματα    χρυσά.   <<Η  Γυφτοπούλα-Βασίλισσα>>.  Βαράτε   βιολιτζήδες!   Ποιος  στη   χάρη   μας.  Καμαρώνουμε   σαν   τα  γύφτικα  σκεπάρνια.  Τρομάρα    να   μας    έρθει.  Χαμπάρι  δεν   παίρνουμε. 

Καλούν τον κόσμο στους δρόμους, αποσκοπώντας σε μικροκομματικά οφέλη, τότε είναι δύσκολο να ανακτηθεί η αξιοπιστία μιας χώρας.

Το σύστημα «ναι σε όλους και μαζί με όσους διαμαρτύρονται» έχει επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας πλήρως το μοντέλο του ΠΑΣΟΚ πριν τις εκλογές του 2009.
Με τον Τσίπρα να μιμείται τον Παπανδρέου και να υιοθετεί τα αιτήματα όλων αλλά και να πρωτοστατεί στις πορείες διαμαρτυρίας ως… Τσιπραντρέου, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλουν πάση θυσία να περάσουν μπροστά στις δημοσκοπήσεις. Το ομολόγησαν εμμέσως πλην σαφώς υψηλόβαθμα στελέχη την προηγούμενη εβδομάδα, λέγοντας πως όταν τα μέτρα εφαρμοστούν ο ΣΥΡΙΖΑ θα περάσει μπροστά.
Παράλληλα, όπως έγινε το 2008 αλλά και το 2009, επιδιώκουν να μπλοκάρουν μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Ποιος δεν θυμόταν τον Γιώργο Παπανδρέου να μεταβαίνει σε ΔΕΚΟ και να συναντάται με συνδικαλιστές προβάροντας τα μπλουζάκια που έγραφαν «δεν πωλείται»;
Ή ποιος μπορεί να ξεχάσει τα κλάματα στο λιμάνι του Πειραιά και τις υποσχέσεις ότι «λεφτά υπάρχουν», όπως και αυτές για αυξήσεις σε συντάξεις και μισθούς.
Κι αυτά ενώ ήξερε, όπως και σήμερα γνωρίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ, πως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν επιτρέπει υποσχέσεις, ενώ επιβάλλονται μέτρα ριζικά στο πεδίο των αποκρατικοποιήσεων.
Και όμως, αντιδρούν και απειλούν με φυλακή όλους όσοι υπογράψουν. Για το λόγο αυτό άλλωστε ο Αντώνης Σαμαράς πήρε πάνω του το θέμα σημειώνοντας σε ομιλία στη Βουλή ότι αν θέλουν να κυνηγήσουν και να απειλήσουν ας απειλήσουν πρώτα αυτόν.
Το θέμα δεν είναι αστείο. Όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρωτοστατεί σε πορείες και όταν στελέχη του κόμματος καλούν τον κόσμο στους δρόμους, αποσκοπώντας σε μικροκομματικά οφέλη, τότε είναι δύσκολο να ανακτηθεί η αξιοπιστία μιας χώρας.
Βέβαια, στο ΣΥΡΙΖΑ έχει μαζευτεί το παλαιοκομματικό ΠΑΣΟΚ, ειδικά αυτό που μεσουράνησε στο συνδικαλισμό, και ως εκ τούτου το φαινόμενο της ταύτισης της τακτικής Τσίπρα με αυτήν της προ Μνημονίου του Παπανδρέου δεν ξενίζει.

Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί.

 Δικαίως διαμαρτύρονται δικαστές, στρατιωτικοί και αστυνομικοί. Ιδιαίτερα η μεγάλη πλειοψηφία των (όντως) χαμηλά αμειβομένων. Αλλοτε κάτω από τα 1.000 ευρώ με τις νέες περικοπές και άλλοτε –για τους μεσαίους– κάτω από τα 2.000 ευρώ. Δεδομένου ότι η επικείμενη περικοπή είναι η τρίτη, τέταρτη και πέμπτη για όλους. Διαρκές, συνεχές ψαλίδισμα την τελευταία τριετία, που φτάνει το 35–40% των (άλλοτε) συνολικών αποδοχών.
Από την άλλη μεριά δεν φαίνεται να υπάρχουν αποδεκτά (δηλαδή σοβαρά και αξιόπιστα) «ισοδύναμα μέτρα» ώστε να μη γίνουν οι περικοπές στους ένστολους. Δεν έχουν πεισθεί γι’ αυτό ούτε στην Τρόικα των ξένων ούτε στο υπουργείο Οικονομικών.
* Το δράμα που ζουν αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δικαστές (όπως και καθηγητές ΑΕΙ, γιατροί ΕΣΥ) είναι ότι η δική τους υποβάθμιση και φτωχοποίηση συνδυάζεται με εκείνη των συνταξιούχων συναδέλφων τους. Ζοφερή και η δική τους συνταξιοδοτική τύχη στο μέλλον για όλους τους απεργούς του σήμερα. Μικρότερες, χειρότερες συντάξεις, πιο υποβαθμισμένη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δικαίως απορούν όσοι βλέπουν ένα κράτος να υποβαθμίζει τα ισχυρά του ερείσματα, τους εργαζομένους σε κρίσιμους τομείς της κρατικής ιδεολογικής ταυτότητας και μαζί της παραδοσιακής μεσαίας τάξης, όπως αυτή προέκυπτε (μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους τραπεζικούς) από τον δημόσιο τομέα.
* Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί. Απορούν δικαστές και αστυνομικοί με την εύκολη συμπαράσταση μετά συμμετοχής στα πάνω της πορείας τους βουλευτών και κομμάτων με εύκολες τις βαριές κατηγορίες εναντίον τους και εναντίον του έργου τους. Σε διαδηλώσεις, συγκρούσεις και δικαστήρια.
Με άλλους από τους σημερινούς συμπαραστάτες να τίθενται επί χρόνια απέναντι σε αστυνομικούς και δικαστές (καλύπτοντας κουκουλοφόρους, υπερασπίζοντας τρομοκράτες κ.λπ.) ή προσπαθώντας να τους καταργήσουν, να αναδείξουν αδυναμίες τους και να τους υποκαταστήσουν.
Δικαίως απορούν και αναρωτιούνται εάν αυτή η «συμπαράσταση» διαρκέσει έως την πρώτη διαδήλωση ή δίκη.

Μακάρι να προσέχαμε τι λέμε!

Εκτός εάν δεν πρόκειται για επικοινωνιακές κορώνες, αλλά για θέσεις και απόψεις κυρίαρχες που μεταφέρονται προς τα έξω με στόχο να καταμετρηθούν… αντιδράσεις. Ή έρχονται να προστεθούν σε δηλώσεις άλλων συνεργατών σου.
Είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, χθες ο Αλέξης Τσίπρας είπε κάτι στη Βουλή που θα τον ακολουθεί από εδώ και πέρα. Ασχετα αν επιχείρησε να το μαζέψει μιλώντας για κυρίαρχο λαό και άλλα, άσχετα αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε εναντίον όλων υποστηρίζοντας ότι διαστρεβλώθηκαν τα όσα είπε.
Ο κ. Τσίπρας δήλωσε: «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή». Δηλαδή μακάρι η χώρα να είχε πτωχεύσει όπως η Αργεντινή, προσθέτοντας βέβαια ότι η χώρα αυτή στη συνέχεια ανέκαμψε.
Ομως δεν εξήγησε πώς. Είπε απλώς πως πείνασαν οι πολίτες. Δηλαδή, τι σημαίνει πείνασαν. Τους άνοιξε η όρεξη και πήγαν κάπου για φαγητό; Διότι δυστυχώς δεν συνέβη αυτό. Πείνασαν στην κυριολεξία. Η πείνα και η ανέχεια ήταν το κάτι άλλο. Εζησαν τριτοκοσμικές ή καλύτερα εξωκοσμικές συνθήκες οι περισσότεροι, η απόλυτη πλειοψηφία.
Α, να μην ξεχαστούμε. Εζησαν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις με συγκρούσεις τέτοιες που αυτά που έχουν γίνει στην Αθήνα κατά το πρόσφατο παρελθόν μοιάζουν με… λογομαχία μεταξύ ενοίκων πολυκατοικίας.
Εγιναν και άλλα πολλά, ενώ η χώρα σημείωσε σημάδια ανάκαμψης στηριζόμενη στο γεγονός πως διαθέτει πλούτο, τον οποίο δεν αποφάσισε εν μέσω κρίσης να διαχειριστεί αλλά πολύ πριν από αυτήν.
Οπως και να έχει, έχουν γίνει πολλές αναλύσεις αλλά και συγκρίσεις για την κατάσταση της Αργεντινής του 2001 και της Ελλάδας του 2010, 2011 και 2012.
Το συμπέρασμα όλων είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μη γίνει η Ελλάδα Αργεντινή. Οταν όμως το εύχεται ο επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της χώρας, αυτό προκαλεί ανησυχία.
Πολύ δε περισσότερο όταν έχουν προηγηθεί δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ περί επιστροφής στη δραχμή και εξόδου από την Ε.Ε. ή πιο πρόσφατες δηλώσεις στελεχών που… εύχονται να εξεγερθεί ο κόσμος και να βγει στους δρόμους, σχολιάζοντας μάλιστα πως το κόμμα τους θα… ανέβει δημοσκοπικά!
Μακάρι να προσέχαμε τι λέμε!                 

Ελλάδα αποτελεί την εντυπωσιακή εξαίρεση από τους κανόνες.

Η Ελλάδα αποτελεί την εντυπωσιακή εξαίρεση από τους κανόνες.

Η οικονομική λογική ορίζει ότι μια έντονη στρέβλωση δεν μπορεί να διαρκέσει. Οταν υστερείς σε ανταγωνιστικότητα, θα πέσει το ΑΕΠ μέχρι να πλησιάσουν τα δύο μεγέθη. Η οικονομία μιας χώρας είναι μεν πολυπλοκότερο σύστημα, αλλά δεν παύει να μοιάζει με ένα μαγαζί όπου, μακροπρόθεσμα, τα έξοδα δεν γίνεται να υπερβαίνουν τα έσοδα. Ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ο σοσιαλισμός ή ο πατριωτισμός, ούτε κάποια νομική, συνδικαλιστική ή θρησκευτική προσέγγιση μπορούν να ανατρέψουν τα απλά μαθηματικά.

Για να συγκλίνουν τα δύο μεγέθη, υπάρχει ο δύσκολος και μακρύς δρόμος της αύξησης της ανταγωνιστικότητας. Χρειάζεται όμως η κοινωνία να ξεπεράσει τον εαυτό της, να αρθούν εμπόδια, όπως η διαφθορά, η γραφειοκρατία και το διογκωμένο Δημόσιο, να δημιουργηθούν έμπνευση και καινοτομία, να αξιοποιηθεί θαρραλέα η τεχνολογία. Η ανάπτυξη απαιτεί ξένες επενδύσεις που προϋποθέτουν, μεταξύ άλλων, μείωση του κόστους εργασίας. Για να αυξηθούν οι εξαγωγές, πρέπει να παραχθούν αγαθά και υπηρεσίες ελκυστικά για τον υπόλοιπο κόσμο, παράλληλα η πώληση ακινήτων σε ξένους μπορεί να αποτελέσει μια συμπληρωματική έμμεση εξαγωγική δραστηριότητα. Ο άλλος δρόμος είναι η μείωση του ΑΕΠ μέχρι το επίπεδο της χαμηλής ανταγωνιστικότητας. Πόσο δηλαδή; Η Ελλάδα ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ πέρασε τα τελευταία χρόνια από την 27η στην 36η θέση και, αν δεν βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, η πορεία οδηγεί τουλάχιστον στην 90ή. Με μια πρόχειρη γραμμική εκτίμηση προκύπτει ότι στην περίπτωση αυτή μισθοί, συντάξεις, ενοίκια, τιμές ακινήτων κ.λπ. θα διαιρούνταν περίπου διά τρία. Ο πάτος λοιπόν βρίσκεται πολύ χαμηλά. Η ανεπάρκεια στις εξαγωγές ανταγωνιστικών αγαθών και υπηρεσιών κινδυνεύει να οδηγήσει σε πραγματική φτώχεια και δραματικές συνέπειες, όπως η μαζική εξαγωγή ικανών νέων ανθρώπων, που θα αξιοποιούνται σε άλλες χώρες, εξαιτίας της υψηλότατης ανεργίας στη δική τους. Πρόκειται για εφιαλτικό αλλά χρήσιμο σενάριο, διότι αποκαλύπτοντας τα πραγματικά όρια της στρέβλωσης βοηθά στην κατανόηση του μεγέθους και της φύσης της.

Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί.

Η κυβέρνηση σίγουρα θα δοκιμαστεί από τις αντιδράσεις, εν τούτοις δηλώνει αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα. Μέτρα που εντάσσονται στις δεσμεύσεις της χώρας, οι οποίες όμως είχαν συμφωνηθεί πριν από τις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις.
Και εδώ έρχεται κάποιος να αναρωτηθεί: Μα τι επιδιώκει αυτή η κυβέρνηση; Πρώτα από όλα να πετύχει τον βασικό της στόχο, δηλαδή να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και την Ε.Ε.
Παράλληλα να δείξει ότι υλοποιεί τις δεσμεύσεις της χώρας προκειμένου να υλοποιηθεί από την άλλη η δέσμευση των εταίρων σχετικά με τη διάθεση των δόσεων που απαιτούνται.
Ταυτόχρονα επιδιώκει, υλοποιώντας τις δεσμεύσεις αυτές, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, που είναι η διαπραγμάτευση με βάση την επιμήκυνση του χρόνου.
Οι κυβερνώντες κρίνουν πως με αυτόν τον τρόπο και έχοντας ξεπεράσει τις αντιδράσεις θα κατορθώσει να βάλει τη χώρα σε έναν δρόμο.
Σίγουρα δεν διακατέχεται από μαζοχισμό. Σίγουρα, όπως σε καμία κυβέρνηση, δεν της αρέσει να βρίζουν οι πολίτες και να αγανακτούν. Σίγουρα τα κόμματα που τη στηρίζουν δεν επιθυμούν να βλέπουν τα ποσοστά τους να καταποντίζονται.
Για να προχωρούν σε αυτές τις αποφάσεις μάλλον δεν υπάρχει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, άλλος δρόμος.
Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί. Κάτι που δύσκολα να πιστέψει κάποιος. Μα, θα πουν ορισμένοι, τα περί μονόδρομου τα έχουν ακούσει οι Ελληνες πολλές φορές. Δυστυχώς αυτή τη φορά δείχνει να είναι πραγματικότητα.
Διότι εδώ που φτάσαμε, εδώ που μας έφτασαν αυτοί που όλοι γνωρίζουμε, δεν έχουμε και πολλά περιθώρια ελιγμών.
Ολα αυτά βέβαια δεν είναι εύκολο να περάσουν στον κόσμο. Και δεν είναι θέμα επικοινωνίας. Πώς άλλωστε μπορεί να χειριστεί κάποιος επικοινωνιακά τις νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και τα όσα ακούγονται για νέα χαράτσια;
Οταν ο κόσμος πλήττεται άμεσα, πώς να πεισθεί να κάνει υπομονή; Κάποιοι στο πρόσφατο παρελθόν φρόντισαν να εξαλείψουν κάθε περιθώριο. Και φτάσαμε στο σημείο να αντιμετωπίζουν οι πολίτες τους κυβερνώντες όπως οι κάτοικοι του χωριού τον Πέτρο τον βοσκό που φώναζε για τον λύκο…