Σκληρά, σκληρότερα και … σκληρότατα μέτρα μπαίνουν κάθε φορά στο τραπέζι, μέτρα που δεν έχουν στόχο να αποδώσουν καρπούς

Διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων, που η μία αναμένεται πιο κρίσιμη από την άλλη και με το πέρας της οι σημαντικές αποφάσεις παραπέμπονται στην επόμενη, κρισιμότερη σύσκεψη: το δούλεμα φαίνεται θα συνεχιστεί για κάμποσο διάστημα ακόμη. Σκληρά, σκληρότερα και … σκληρότατα μέτρα μπαίνουν κάθε φορά στο τραπέζι, μέτρα που δεν έχουν στόχο να αποδώσουν καρπούς αλλά να αποτελειώσουν ανθρώπους, ως εκ τούτου είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Εν τούτοις κατά τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς αποτελούν προϋπόθεση για το καρότο της επιμήκυνσης. Το οποίο δεν είναι και ακριβώς καρότο, καθώς όπως συμβαίνει με τους διακανονισμούς στα τραπεζικά δάνεια, το να πάρεις μια ανάσα (υποτίθεται), όσον αφορά την εφαρμογή των μέτρων εν προκειμένω,  κοστίζει ακριβά σε τόκους που θα πρέπει να εξευρεθούν από μια οικονομία η οποία ύστερα από 5ετή ύφεση ένας Θεός ξέρει (που λέει ο λόγος) μετά από πόσα χρόνια (ή δεκαετίες) θα ξαναμπεί σε τροχιά ανάκαμψης.
Το να ξαναμπούμε κάποτε σε τροχιά ανάκαμψης είναι το αισιόδοξο σενάριο. Γιατί με την πολυδιάλυση της οικονομίας, του πολιτικού συστήματος, της κοινωνίας, του κράτους εν γένει, και την πολιτισμική αποδιάρθρωση Ιπρος το παρόν δε φαίνεται πιο ακριβώς είναι το "νέο" που αυτή θα παράξει) είναι ένα ερώτημα τι θα βρουν οι μελλοντικές γενιές για να αναστηλώσουν και να πουν ότι το βάζουν και σε τροχιά ανάκαμψης…

---

Όταν µια χώρα απειλείται ταυτοχρόνως από οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή, με έναν τρόπο μπορεί να αντισταθεί:

Όταν µια χώρα απειλείται ταυτοχρόνως από οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή, με έναν τρόπο μπορεί να αντισταθεί: Αν διαθέτει πνευματική και επιχειρηματική ελίτ, πολιτικό σύστημα και κοινωνία που μπορούν να αντέξουν, προς το κοινό τους συμφέρον, το βάρος μιας, έστω πρόσκαιρης, συμμαχίας για το μεγάλο «όχι». Αν αυτοί οι τρεις παράγοντες θεωρούν την ύπαρξή τους συνδεδεμένη με την επιβίωση της χώρας στο σύνολό της.
Στην Ελλάδα σήμερα τίποτε δεν προϊδεάζει για κάτι τέτοιο. Η επιχειρηματική και πνευματική ελίτ, σε όλες τις εκδοχές της, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, επί δεκαετίες μαθημένη να τρώει το έτοιμο χρήμα των φορολογουμένων, κερδίζοντας μυθώδη ποσά χωρίς ρίσκο, συμμαχεί με τους οικονομικούς εισβολείς και μέλη της γίνονται οι ίδιοι κουκουλοφόροι και ρουφι-άνοι της τρόικας.
Η διατήρηση πολυετών «προνομίων» και η συνέχιση της απομύζησης του λαϊκού μόχθου και της εθνικής περιουσίας, κατά τη λογική τους, δεν συμβαδίζει με τη διατήρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων της «πλέμπας».
Το παλαιό πολυπλόκαµο σύστημα πολιτικής εξουσίας, το οποίο κάποτε εισέπραττε (έναντι - ενίοτε ευτελών - ανταλλαγμάτων σε στρατιές πιστών παρασίτων) το 80% της ψήφου της «πλέμπας», χρησιμοποιώντας το κράτος σαν τσιφλίκι, μαθημένο να εξουσιάζει αλλά όχι να κυβερνά, προτιμά τη συμπόρευση με τους δυνάστες, φοβούμενο την πιθανή απόδοση λογαριασμού για τα πολυετή εγκλήματά του.
Η κοινωνία, σοκαρισμένη από την ωμή βία που υφίσταται, συχνά αλληλοσπαρασσό μενη στο πλαίσιο του «κοινωνικού αυτοματισμού», ενοχική επειδή άρπαζε με βουλιμία τα ψίχουλα που τεχνηέντως έπεφταν από το πλούσιο τραπέζι των λυμεώνων του δημοσίου χρήματος («Mαζί τα φάγαμε»), απλώς ελπίζει ότι δεν θα ζήσει αυτό που εκείνοι της περιγράφουν ως «το χειρότερο».

Διατρέχοντας κανείς τις σελίδες της Ιστορίας μας, διαπιστώνει ότι ο εκσυγχρονισμός αποτέλεσε σημείο αναφοράς των πιο επιτυχημένων κυβερνήσεων...

Διατρέχοντας κανείς τις σελίδες της Ιστορίας μας, διαπιστώνει ότι ο εκσυγχρονισμός αποτέλεσε σημείο αναφοράς των πιο επιτυχημένων κυβερνήσεων, με αποκορύφωμα φυσικά του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αν ήταν λοιπόν «ξένο σώμα» στην ελληνική κοινωνία, όπως διατείνονται ορισμένοι, τότε γιατί οι εκπρόσωποί του διεκδικούσαν με αξιώσεις την πλειοψηφία των εκλογέων; Και εν πάση περιπτώσει, αφού επιμένουν κάποιοι να επικαλούνται την αυθεντική Ελλάδα, ποιος εκφράζει αλήθεια την πραγματική «ψυχή» του Ελληνισμού; Οι κοσμοπολίτες των προεπαναστατικών κοινοτήτων της Διασποράς, οι Ελληνες ναυτικοί που όργωσαν τις θάλασσες του κόσμου, οι ταξιδευτές που διέπρεψαν ως επιχειρηματίες και ακαδημαϊκοί στο εξωτερικό, οι καινοτόμοι φιλόσοφοι που διακρίθηκαν στη Δύση, οι μουσικοί που πάντρεψαν την ελληνική παράδοση με τους ευρωπαϊκούς ήχους; Ή μήπως μόνη αυθεντική είναι η φοβική «μικρή» Ελλάδα όσων υπερασπίζονται τη «θεσούλα στο Δημόσιο» και τα προνόμια της κάθε συντεχνίας και παρουσιάζουν κάθε προσπάθεια υιοθέτησης καλών πρακτικών από το εξωτερικό ως δήθεν μιμητισμό της Ευρώπης; Είναι μήπως πιο Ελληνας ο Φωτόπουλος από τον Μπουτάρη; Και ποιοι είναι οι πραγματικοί ευρωλιγούρηδες; Εκείνοι που θέλουν η Ελλάδα να σταθεί επιτέλους στα πόδια της, χωρίς δανεικά και ελλείμματα ή όσοι περιμένουν από την Ε.Ε να μας εγγυηθεί με επιδοτήσεις την οικονομική μας επιβίωση;

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη με απλές κινήσεις, που ακόμη και ένα παιδάκι θα μπορούσε να κάνει…

Ενα από τα ζητήματα με τα οποία θα έπρεπε να ασχοληθεί άμεσα η νέα κυβέρνηση είναι η ανακούφιση των πολιτών από τα ηλίθια μέτρα που τους έχουν επιβάλει οι κυβερνήσεις Παπανδρέου – Παπαδήμου με τις ευλογίες της Τρόικας!
Μέτρα τα οποία δεν απέδωσαν, με αποτέλεσμα και τα δημόσια ταμεία να βλέπουν τα έσοδά τους να έχουν συρρικνωθεί υπερβολικά, αλλά και οι πολίτες να έχουν οδηγηθεί σε πλήρη απόγνωση!
Ηλίου φαεινότερον ότι όσο πιο πολύ σφίγγεις τη θηλιά στον λαιμό του πολίτη με νέα μέτρα και άγρια φορολογία, τόσο πιο πολύ οδηγείς την οικονομία σε ύφεση και γιγαντώνεις την ανεργία.
Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη με απλές κινήσεις, που ακόμη και ένα παιδάκι θα μπορούσε να κάνει…
Ελπίζω ο κ. Σαμαράς να μη φανεί επιλήσμων και να προχωρήσει άμεσα σε κινήσεις για τις οποίες είχε προεκλογικά δεσμευτεί.
Οι κουτσουρεμένοι μισθοί, οι συντάξεις επαιτείας αλλά και η τεράστια ανεργία δεν μπορούν να συμβαδίσουν οικονομικά με την άγρια φορολογία.
Ας ξεκινήσει άμεσα η νέα κυβέρνηση με τη μείωση του εξωφρενικού φόρου στα καύσιμα, που ξεπερνά το 1 ευρώ (!!!) στο ένα λίτρο βενζίνης.
Οι δρόμοι της Αθήνας αδειάζουν ολοένα και περισσότερο και οι Εθνικές Οδοί ερημώνουν, μιας και οι πολίτες αδυνατούν να κυκλοφορήσουν τα (παραφορτωμένα από φόρους και τέλη) αυτοκίνητά τους! Τα ταμεία των διοδίων είναι και αυτά μείον (ας πρόσεχαν!) και οι εταιρείες που εισπράττουν τα δυσβάσταχτα τέλη τους προχωρούν σε απολύσεις προσωπικού!
Μειώστε άμεσα την τιμή της βενζίνης και τους πολυπληθείς σταθμούς των διοδίων και μειώστε γενναία τις τιμές των τιμολογίων τους.
Δεν θα ήταν καλύτερα να περνούσαν διπλάσια ή και τριπλάσια αυτοκίνητα από τα πρατήρια βενζίνης και τους σταθμούς διοδίων;
Ετσι και τα ταμεία θα εισέπρατταν αλλά και οι (ελεύθεροι – πολιορκημένοι) πολίτες θα ανάσαιναν...
Κοινός νους χρειάζεται...

Ποιος όμως θα κάνει όλα αυτά που απαιτούνται;

Μπορούν παραδοσιακοί πολιτικοί ή και πολιτευτές να φέρουν σε πέρας μεγάλες μεταρρυθμίσεις μέσα σε πολύ λίγο χρόνο; Το ερώτημα αυτό θα απαντηθεί το φθινόπωρο και από την απάντηση θα κριθεί το μέλλον της χώρας. Η κυβέρνηση μιλάει μέχρι τώρα τη γλώσσα των διαρθρωτικών αλλαγών και των αποκρατικοποιήσεων. Το κάνει πολύ σωστά δίνοντας τα μηνύματα που χρειάζεται να ακούγονται από τους πολύ δύσπιστους εταίρους μας.
Ποιος όμως θα κάνει όλα αυτά που απαιτούνται; Ποιος υπουργός θα αποφασίσει να κλείσει ΤΕΙ, νοσοκομεία που δεν είναι απαραίτητα, άχρηστα στρατόπεδα, φορείς που σπαταλούν δημόσιο χρήμα χωρίς λόγο; Αυτά δεν μπορούν να γίνουν ούτε μόνο από τον κ. Στουρνάρα ούτε μόνο από τον κ. Μανιτάκη. Θα χρειασθεί να «σπάσουν αυγά» πολιτικοί, που θεωρούν τίτλο τιμής την εκπροσώπηση της «λαϊκής» πτέρυγας του κόμματός τους. Ποτέ δεν ισχυρίσθηκαν ότι πίστεψαν στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων και από όπου πέρασαν άφησαν πίσω ρουσφέτια, τεμπέλικη διαχείριση και κανένα απτό έργο. Στο επίπεδο πάλι των γενικών γραμματέων έχουμε σωρεία πολιτευτών που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εκλεγούν την επόμενη φορά. Από εκεί που περιμέναμε, δηλαδή, οι υπουργοί να μην είναι και βουλευτές καταλήξαμε να έχουμε αποτυχημένους πολιτευτές σε θέσεις ευθύνης και αποφάσεων.

Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

 Θα λέγαμε χωρίς τις συνηθισμένες υπερβολές ότι οι διαπραγματεύσεις τις επόμενες ημέρες (από την ερχόμενη Τετάρτη μάλλον) με την Τρόικα θα είναι οι πλέον δύσκολες και καθοριστικές. Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ. Θα κρίνουν την πορεία εξόδου από την πρωτοφανή κρίση και ύφεση.
Οι κυνικοί λένε ότι είτε με τη μία μετάβαση είτε την άλλη θα χρειαστούν πέντε χρόνια για να στρώσουν, έτσι κι αλλιώς, τα πράγματα.
* Ωστόσο στην Αθήνα, δηλαδή στους κύκλους των τριών αρχηγών της συγκυβέρνησης, της λεγόμενης «εγχώριας Τρόικας», επικρατεί ανησυχία. Δεν μπορούν να γνωρίζουν πώς θα υποδεχθεί τις απόψεις και προτάσεις της νέας κυβέρνησης η Τρόικα Τόμσεν – Μορς – Μαζούχ και πολύ λίγο γνωρίζουν πώς θα καταρτίσουν την τελική τους έκθεση για τα μέτρα που ελήφθησαν ή όχι, που σώζουν την Ελλάδα ή όχι.
* Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έχει μια τελείως διαφορετική άποψη. Στη λογική του παλικαρισμού και του πολιτικού αντάρτικου. Με αρκετά βαθύ ρεαλισμό. Πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οι τρεις επιθεωρητές δεν είναι παρά κάποιοι «εντεταλμένοι υπάλληλοι» και μάλιστα «με αποτυχημένη ώς τώρα αποστολή», δηλαδή καθοδήγηση μέσω Μνημονίων. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λέει και κάτι άλλα αξιοπρόσεκτα: «Η Τρόικα αποτελείται από εντολοδόχους πιστούς, από frontmen οι οποίοι χρησιμοποιούνται με τη θέλησή τους και καλοπληρωμένοι από τα αφεντικά τους». Τι θέλουμε πάλι με τους υπαλλήλους; Η συζήτηση λοιπόν δεν έχει κανένα νόημα μαζί τους, πολύ περισσότερο γιατί το Μνημόνιο, το Πρόγραμμα της Τρόικας, λέει ο κ. Τσίπρας, μας οδηγεί στη χρεοκοπία και εκτός Ευρωζώνης.

Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε.

Γνωρίζοντας τη σημερινή σπατάλη και την ανοργανωσιά, είναι πολύ πιθανό ότι η σωστή διαχείριση θα φέρει τόσα κέρδη, που ούτε οι παροχές προς τους ασθενείς θα κινδυνεύσουν ούτε θέσεις εργασίας και αποδοχές. Αυτό ισχύει και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Πριν μιλήσει κανείς για το κόστος του Δημοσίου και για το αν περισσεύουν εργαζόμενοι, είναι σημαντικό να θυμάται πως το πρόβλημα είναι ότι η μεγαλύτερη ζημιά είναι η αναποτελεσματικότητα. Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε. Εκτός αν δεν θέλουμε να λειτουργεί.
Θα πει κανείς ότι είναι αργά για τέτοιες κουβέντες, ότι ο χρόνος τρέχει, ότι ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα παρέχεται από τους δύσπιστους δανειστές. Το ίδιο, όμως, λέγαμε πριν από τον Μάιο του 2010, «πριν μπούμε στο Μνημόνιο». Και τότε φαινόταν πως ήταν πολύ αργά για αναδιοργάνωση, ότι η μόνη λύση ήταν άμεσες περικοπές εισοδημάτων και παροχών και αυξήσεις φόρων. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ύφεση, ανεργία και πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, αλλά και η συνέχιση της ανικανότητας και της σπατάλης.

Οσο οι πολίτες δεν βλέπουν καλύτερες υπηρεσίες, οι θυσίες τους θα είναι μάταιες. Οσο δεν βλέπουν αποτελεσματικότερο κράτος –το οποίο και θα μαζεύει φόρους και θα τιμωρεί τους κάθε λογής παραβάτες– θα αυξάνεται το αίσθημα της αδικίας. Οσο υπάρχουν αδικίες και αστοχίες στη λειτουργία του κράτους και στα μέτρα «εξυγίανσης», τόσο θα αυξάνονται η καχυποψία και η απελπισία. Υπό τέτοιες συνθήκες, περαιτέρω περικοπές θα είναι και βάναυσες, άχρηστες και επικίνδυνες. Αν, όμως, πετύχαινε η αναδιάρθρωση και δεν πήγαιναν χαμένοι οι κόποι και οι θυσίες μας, ίσως οι περικοπές να ήταν και περιττές.