Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη με απλές κινήσεις, που ακόμη και ένα παιδάκι θα μπορούσε να κάνει…

Ενα από τα ζητήματα με τα οποία θα έπρεπε να ασχοληθεί άμεσα η νέα κυβέρνηση είναι η ανακούφιση των πολιτών από τα ηλίθια μέτρα που τους έχουν επιβάλει οι κυβερνήσεις Παπανδρέου – Παπαδήμου με τις ευλογίες της Τρόικας!
Μέτρα τα οποία δεν απέδωσαν, με αποτέλεσμα και τα δημόσια ταμεία να βλέπουν τα έσοδά τους να έχουν συρρικνωθεί υπερβολικά, αλλά και οι πολίτες να έχουν οδηγηθεί σε πλήρη απόγνωση!
Ηλίου φαεινότερον ότι όσο πιο πολύ σφίγγεις τη θηλιά στον λαιμό του πολίτη με νέα μέτρα και άγρια φορολογία, τόσο πιο πολύ οδηγείς την οικονομία σε ύφεση και γιγαντώνεις την ανεργία.
Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη με απλές κινήσεις, που ακόμη και ένα παιδάκι θα μπορούσε να κάνει…
Ελπίζω ο κ. Σαμαράς να μη φανεί επιλήσμων και να προχωρήσει άμεσα σε κινήσεις για τις οποίες είχε προεκλογικά δεσμευτεί.
Οι κουτσουρεμένοι μισθοί, οι συντάξεις επαιτείας αλλά και η τεράστια ανεργία δεν μπορούν να συμβαδίσουν οικονομικά με την άγρια φορολογία.
Ας ξεκινήσει άμεσα η νέα κυβέρνηση με τη μείωση του εξωφρενικού φόρου στα καύσιμα, που ξεπερνά το 1 ευρώ (!!!) στο ένα λίτρο βενζίνης.
Οι δρόμοι της Αθήνας αδειάζουν ολοένα και περισσότερο και οι Εθνικές Οδοί ερημώνουν, μιας και οι πολίτες αδυνατούν να κυκλοφορήσουν τα (παραφορτωμένα από φόρους και τέλη) αυτοκίνητά τους! Τα ταμεία των διοδίων είναι και αυτά μείον (ας πρόσεχαν!) και οι εταιρείες που εισπράττουν τα δυσβάσταχτα τέλη τους προχωρούν σε απολύσεις προσωπικού!
Μειώστε άμεσα την τιμή της βενζίνης και τους πολυπληθείς σταθμούς των διοδίων και μειώστε γενναία τις τιμές των τιμολογίων τους.
Δεν θα ήταν καλύτερα να περνούσαν διπλάσια ή και τριπλάσια αυτοκίνητα από τα πρατήρια βενζίνης και τους σταθμούς διοδίων;
Ετσι και τα ταμεία θα εισέπρατταν αλλά και οι (ελεύθεροι – πολιορκημένοι) πολίτες θα ανάσαιναν...
Κοινός νους χρειάζεται...

Ποιος όμως θα κάνει όλα αυτά που απαιτούνται;

Μπορούν παραδοσιακοί πολιτικοί ή και πολιτευτές να φέρουν σε πέρας μεγάλες μεταρρυθμίσεις μέσα σε πολύ λίγο χρόνο; Το ερώτημα αυτό θα απαντηθεί το φθινόπωρο και από την απάντηση θα κριθεί το μέλλον της χώρας. Η κυβέρνηση μιλάει μέχρι τώρα τη γλώσσα των διαρθρωτικών αλλαγών και των αποκρατικοποιήσεων. Το κάνει πολύ σωστά δίνοντας τα μηνύματα που χρειάζεται να ακούγονται από τους πολύ δύσπιστους εταίρους μας.
Ποιος όμως θα κάνει όλα αυτά που απαιτούνται; Ποιος υπουργός θα αποφασίσει να κλείσει ΤΕΙ, νοσοκομεία που δεν είναι απαραίτητα, άχρηστα στρατόπεδα, φορείς που σπαταλούν δημόσιο χρήμα χωρίς λόγο; Αυτά δεν μπορούν να γίνουν ούτε μόνο από τον κ. Στουρνάρα ούτε μόνο από τον κ. Μανιτάκη. Θα χρειασθεί να «σπάσουν αυγά» πολιτικοί, που θεωρούν τίτλο τιμής την εκπροσώπηση της «λαϊκής» πτέρυγας του κόμματός τους. Ποτέ δεν ισχυρίσθηκαν ότι πίστεψαν στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων και από όπου πέρασαν άφησαν πίσω ρουσφέτια, τεμπέλικη διαχείριση και κανένα απτό έργο. Στο επίπεδο πάλι των γενικών γραμματέων έχουμε σωρεία πολιτευτών που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εκλεγούν την επόμενη φορά. Από εκεί που περιμέναμε, δηλαδή, οι υπουργοί να μην είναι και βουλευτές καταλήξαμε να έχουμε αποτυχημένους πολιτευτές σε θέσεις ευθύνης και αποφάσεων.

Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

 Θα λέγαμε χωρίς τις συνηθισμένες υπερβολές ότι οι διαπραγματεύσεις τις επόμενες ημέρες (από την ερχόμενη Τετάρτη μάλλον) με την Τρόικα θα είναι οι πλέον δύσκολες και καθοριστικές. Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ. Θα κρίνουν την πορεία εξόδου από την πρωτοφανή κρίση και ύφεση.
Οι κυνικοί λένε ότι είτε με τη μία μετάβαση είτε την άλλη θα χρειαστούν πέντε χρόνια για να στρώσουν, έτσι κι αλλιώς, τα πράγματα.
* Ωστόσο στην Αθήνα, δηλαδή στους κύκλους των τριών αρχηγών της συγκυβέρνησης, της λεγόμενης «εγχώριας Τρόικας», επικρατεί ανησυχία. Δεν μπορούν να γνωρίζουν πώς θα υποδεχθεί τις απόψεις και προτάσεις της νέας κυβέρνησης η Τρόικα Τόμσεν – Μορς – Μαζούχ και πολύ λίγο γνωρίζουν πώς θα καταρτίσουν την τελική τους έκθεση για τα μέτρα που ελήφθησαν ή όχι, που σώζουν την Ελλάδα ή όχι.
* Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έχει μια τελείως διαφορετική άποψη. Στη λογική του παλικαρισμού και του πολιτικού αντάρτικου. Με αρκετά βαθύ ρεαλισμό. Πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οι τρεις επιθεωρητές δεν είναι παρά κάποιοι «εντεταλμένοι υπάλληλοι» και μάλιστα «με αποτυχημένη ώς τώρα αποστολή», δηλαδή καθοδήγηση μέσω Μνημονίων. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λέει και κάτι άλλα αξιοπρόσεκτα: «Η Τρόικα αποτελείται από εντολοδόχους πιστούς, από frontmen οι οποίοι χρησιμοποιούνται με τη θέλησή τους και καλοπληρωμένοι από τα αφεντικά τους». Τι θέλουμε πάλι με τους υπαλλήλους; Η συζήτηση λοιπόν δεν έχει κανένα νόημα μαζί τους, πολύ περισσότερο γιατί το Μνημόνιο, το Πρόγραμμα της Τρόικας, λέει ο κ. Τσίπρας, μας οδηγεί στη χρεοκοπία και εκτός Ευρωζώνης.

Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε.

Γνωρίζοντας τη σημερινή σπατάλη και την ανοργανωσιά, είναι πολύ πιθανό ότι η σωστή διαχείριση θα φέρει τόσα κέρδη, που ούτε οι παροχές προς τους ασθενείς θα κινδυνεύσουν ούτε θέσεις εργασίας και αποδοχές. Αυτό ισχύει και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Πριν μιλήσει κανείς για το κόστος του Δημοσίου και για το αν περισσεύουν εργαζόμενοι, είναι σημαντικό να θυμάται πως το πρόβλημα είναι ότι η μεγαλύτερη ζημιά είναι η αναποτελεσματικότητα. Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε. Εκτός αν δεν θέλουμε να λειτουργεί.
Θα πει κανείς ότι είναι αργά για τέτοιες κουβέντες, ότι ο χρόνος τρέχει, ότι ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα παρέχεται από τους δύσπιστους δανειστές. Το ίδιο, όμως, λέγαμε πριν από τον Μάιο του 2010, «πριν μπούμε στο Μνημόνιο». Και τότε φαινόταν πως ήταν πολύ αργά για αναδιοργάνωση, ότι η μόνη λύση ήταν άμεσες περικοπές εισοδημάτων και παροχών και αυξήσεις φόρων. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ύφεση, ανεργία και πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, αλλά και η συνέχιση της ανικανότητας και της σπατάλης.

Οσο οι πολίτες δεν βλέπουν καλύτερες υπηρεσίες, οι θυσίες τους θα είναι μάταιες. Οσο δεν βλέπουν αποτελεσματικότερο κράτος –το οποίο και θα μαζεύει φόρους και θα τιμωρεί τους κάθε λογής παραβάτες– θα αυξάνεται το αίσθημα της αδικίας. Οσο υπάρχουν αδικίες και αστοχίες στη λειτουργία του κράτους και στα μέτρα «εξυγίανσης», τόσο θα αυξάνονται η καχυποψία και η απελπισία. Υπό τέτοιες συνθήκες, περαιτέρω περικοπές θα είναι και βάναυσες, άχρηστες και επικίνδυνες. Αν, όμως, πετύχαινε η αναδιάρθρωση και δεν πήγαιναν χαμένοι οι κόποι και οι θυσίες μας, ίσως οι περικοπές να ήταν και περιττές.

Τι μας λένε δηλαδή οι τρεις αρχηγοί που ανέλαβαν να μας κρατήσουν στο ευρώ;

Δεν θα ληφθούν νέα μέτρα το 2012
- Κατέληξαν σε χάραξη εθνικής στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης

Τι μας λένε δηλαδή οι τρεις αρχηγοί που ανέλαβαν να μας κρατήσουν στο ευρώ;
Ότι μέχρι τώρα δεν είχαμε εθνική πολιτική.

Άρα η πολιτική που ακολουθούσαν ο Παπανδρέου με τον Παπακωνσταντίνου και στη συνέχεια τον Βενιζέλο και ο Παπαδήμος με τον Βενιζέλο που τους στήριζε και ο Σαμαράς, ήταν αντεθνική και γιατί όχι επιζήμια για τη χώρα. Άρα προδοτική.

Μας είπαν ακόμα ότι δεν θα πάρουν άλλα μέτρα μέσα στο 12. Αυτό δα έλειπε.

Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μας οι προεκλογικές δεσμεύσεις τους ότι όχι απλά δεν θα πάρουν νέα μέτρα αλλά και πως θα δώσουν μάχες για να εξαλειφθούν οι δυσμενείς όροι του μνημονίου το οποίο ψήφισαν οι ίδιοι αλλά και εν πολλοίς το διαπραγματευτήκαν οι ίδιοι.

Το θέμα επομένως δεν είναι ότι δεν θα γίνουν νέες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων αλλά πότε θα αρχίσουν να ας αφαιρούν βάρη από όλους και όχι μόνο από τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Με το να φθάσουμε όλοι στα όρια της φτώχειας και της ανέχειας, δεν νομίζω ότι λύνεται το πρόβλημα της χώρας. Το αντίθετο μάλιστα. Αν σταματήσει η αιμορραγία και η εξαθλίωσης της μεσαίας τάξης μόνο τότε θα πάρει μπροστά η κατανάλωση που είναι και η βασική φιλοσοφία του καπιταλιστικού συστήματος.

Και η πολυπόθητη ανάπτυξη θα έρθει μόνο όταν θα αρχίσει και πάλι να κινείται το χρήμα. Τότε θα ανοίξουν δουλειές και τότε θα πληρώνονται φόροι και ασφαλιστικές εισφορές που σήμερα πάνε άπατες.

Πάντως το γεγονός ότι μαζεύονται , τα λένε και τα ξαναλένε, ζυμώνονται και ξαναζυμώνονται και ακόμα δεν έχουν καταλήξει τι ακριβώς θα κάνουν και πως θα το κάνουν, εμένα έχει αρχίσει και με φοβίζει πως στο τέλος, όχι αναδιαπραγμάτευση δεν θα δεχθούν οι ξένοι αλλά ούτε καν την επιμήκυνση των μέτρων προσαρμογής την οποία την είχαμε προεκλογικά στο «τσεπάκι» μας.

Δεν υπήρξε ηγεσία ικανή να λάβει αποφάσεις και να τις επιβάλλει.

 Δεν υπήρξε ηγεσία ικανή να λάβει αποφάσεις και να τις επιβάλλει. Ψηφίσθηκαν νόμοι, βγήκαν αποφάσεις και ανακοινώθηκαν μέτρα και παρεμβάσεις που ποτέ δεν έγιναν. Τίποτα στην κυριολεξία.
Αποτέλεσμα; Δεύτερο Μνημόνιο και περικοπές σε μισθούς – συντάξεις, καθώς και σκληρά χαράτσια που έχουν φέρει τους πολίτες στα όριά τους.
Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένη στο σύστημα που η ίδια επί σειρά ετών είχε δημιουργήσει, δεν κατάφερε να υλοποιήσει τα όσα είχε υποσχεθεί στους εταίρους.
Έτσι χάθηκε και η αξιοπιστία της χώρας. Έτσι τώρα όταν κάποιοι κυβερνώντες επιχειρούν να πείσουν τους τροϊκανούς για τα ισοδύναμα μέτρα που θα αποφέρουν έσοδα, πέφτουν σε τοίχο.
Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση δεν συγκρούστηκε με τα κάθε είδους συμφέροντα. Ειδικά τα συνδικαλιστικά, που αποτελούν τροχοπέδη στην όποια προσπάθεια μεταρρυθμίσεων.
Κορυφαία στελέχη που διετέλεσαν υπουργοί σε κρίσιμα πόστα πίστεψαν στα περί μεταρρυθμίσεων και εξετέθησαν με αποτέλεσμα να πληγούν ανεπανόρθωτα. Ο ίδιος ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε μια ηλεκτρική καρέκλα, αυτή του υπουργού Οικονομίας και βρέθηκε προ δραματικών εκπλήξεων.
Και αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια δικαιολογίας του κ. Βενιζέλου. Είναι αλήθεια ότι ανέλαβε το υπουργείο, αλλά και ο ίδιος έπεσε σε… τοίχο. Και δεν τον έριξε αφού το σύστημα δεν είναι εύκολο να νικηθεί. Εξ ου και μετακόμισε ΣΥΡΙΖΑ μεριά.
Τι έλειπε; Η αποφασιστικότητα. Μια αποφασιστικότητα που δείχνει να έχει ο Αντώνης Σαμαράς. Αν μάλιστα στηριχθεί από τους κ.κ. Βενιζέλο και Κουβέλη, καθώς και από τα στελέχη της κυβέρνησης, ίσως αυτή τη φορά γίνει κάτι. Ίσως το σύστημα νικηθεί προς όφελος των πολιτών.
Υπενθυμίζουμε άλλωστε πως στις προγραμματικές ο κ. Σαμαράς απαντώντας στα περί φυλακών ζήτησε να σταματήσουν οι απειλές και κάλυψε όσους κληθούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις.

Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Ξεκολλήστε…

Ηδη συμπληρώνεται ένας μήνας από τις εκλογές και η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει βρει τον βηματισμό της, της λείπει η αυτοπεποίθηση και καλά-καλά δεν έχουν αρχίσει οι αναγκαίες τοποθετήσεις στο διοικητικό σχήμα του Δημοσίου που θα «τρέξουν» τις αλλαγές, τη στιγμή που η τρόικα πιέζει, η κοινωνία αγωνιά και ο ΣΥΡΙΖΑ καραδοκεί για να αξιοποιήσει πολιτικά τα λάθη και τις παραλείψεις.

Τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν παντοδύναμος πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς που μόλις είχε εκλεγεί αρχηγός στη Ν.Δ. συχνά τον προέτρεπε με τη φράση «ξεκολλήστε» προκειμένου να προχωρήσει στην εφαρμογή άμεσων μέτρων, τα οποία θα αντιμετώπιζαν έγκαιρα τα προβλήματα που είχαν αρχίσει να διαγράφονται στον ορίζοντα. Ο Παπανδρέου δεν τον άκουσε με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Να πάρει άμεσα τις αναγκαίες πρωτοβουλίες ώστε να προχωρήσουν οι γενναίες διαρθρωτικές αλλαγές που θα αλλάξουν το κλίμα και θα ξαναβάλουν σε κίνηση την οικονομία. Στις λίγες ημέρες που λειτουργεί η νέα Βουλή έχουν κατατεθεί ήδη δύο σχέδια νόμου, ένα από τον ΣΥΡΙΖΑ και ένα από το ΚΚΕ, αλλά κανένα από την κυβέρνηση, η οποία δεν φαίνεται να έχει και κάτι στα σκαριά για το επόμενο διάστημα.

Είναι λάθος η κυβέρνηση να εγκλωβιστεί στην επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα και στα μέτρα, τι θα αλλάξει, πόσο και πότε. Είναι αυτονόητο πως και αυτά αποτελούν προτεραιότητα και επιβάλλεται να γίνουν, αλλά πρόκειται για καθαρά αμυντική τακτική που δεν θα οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα.

Η κρίση χρειάζεται γενναίες επιθετικές κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις στις οποίες η κυβέρνηση με το «καλημέρα» βραχυκύκλωσε από τις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ και των συνδικαλιστών. Αλίμονο αν χαθεί κι άλλος χρόνος. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα αν η δυναμική που έχει μια κυβέρνηση, η οποία στηρίζεται σε τρία κόμματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, εξαντληθεί σε επικοινωνιακές κόντρες. Οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να γίνουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και άρα το καλό της κοινωνίας - ούτε για να ξεπουληθεί η κρατική περιουσία, ούτε για να χάσουν τη δουλειά τους ή τις αμοιβές τους οι εργαζόμενοι.