Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Ξεκολλήστε…

Ηδη συμπληρώνεται ένας μήνας από τις εκλογές και η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει βρει τον βηματισμό της, της λείπει η αυτοπεποίθηση και καλά-καλά δεν έχουν αρχίσει οι αναγκαίες τοποθετήσεις στο διοικητικό σχήμα του Δημοσίου που θα «τρέξουν» τις αλλαγές, τη στιγμή που η τρόικα πιέζει, η κοινωνία αγωνιά και ο ΣΥΡΙΖΑ καραδοκεί για να αξιοποιήσει πολιτικά τα λάθη και τις παραλείψεις.

Τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν παντοδύναμος πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς που μόλις είχε εκλεγεί αρχηγός στη Ν.Δ. συχνά τον προέτρεπε με τη φράση «ξεκολλήστε» προκειμένου να προχωρήσει στην εφαρμογή άμεσων μέτρων, τα οποία θα αντιμετώπιζαν έγκαιρα τα προβλήματα που είχαν αρχίσει να διαγράφονται στον ορίζοντα. Ο Παπανδρέου δεν τον άκουσε με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Να πάρει άμεσα τις αναγκαίες πρωτοβουλίες ώστε να προχωρήσουν οι γενναίες διαρθρωτικές αλλαγές που θα αλλάξουν το κλίμα και θα ξαναβάλουν σε κίνηση την οικονομία. Στις λίγες ημέρες που λειτουργεί η νέα Βουλή έχουν κατατεθεί ήδη δύο σχέδια νόμου, ένα από τον ΣΥΡΙΖΑ και ένα από το ΚΚΕ, αλλά κανένα από την κυβέρνηση, η οποία δεν φαίνεται να έχει και κάτι στα σκαριά για το επόμενο διάστημα.

Είναι λάθος η κυβέρνηση να εγκλωβιστεί στην επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα και στα μέτρα, τι θα αλλάξει, πόσο και πότε. Είναι αυτονόητο πως και αυτά αποτελούν προτεραιότητα και επιβάλλεται να γίνουν, αλλά πρόκειται για καθαρά αμυντική τακτική που δεν θα οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα.

Η κρίση χρειάζεται γενναίες επιθετικές κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις στις οποίες η κυβέρνηση με το «καλημέρα» βραχυκύκλωσε από τις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ και των συνδικαλιστών. Αλίμονο αν χαθεί κι άλλος χρόνος. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα αν η δυναμική που έχει μια κυβέρνηση, η οποία στηρίζεται σε τρία κόμματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, εξαντληθεί σε επικοινωνιακές κόντρες. Οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να γίνουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και άρα το καλό της κοινωνίας - ούτε για να ξεπουληθεί η κρατική περιουσία, ούτε για να χάσουν τη δουλειά τους ή τις αμοιβές τους οι εργαζόμενοι.

Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, που τον γέννησε, τον γαλούχησε και τον «αξιοποίησε» επί τρεις και πλέον 10ετίες.

Ηλθε η ώρα. Από τη στιγμή που ο αρχισυνδικαλιστής της ΔΕΗ Ν. Φωτόπουλος ξιφουλκεί ξανά «για να προασπίσει τα συμφέροντα της ΔΕΗ», οι τέως και οι νυν πάτρωνές του οφείλουν να επέμβουν. Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, που τον γέννησε, τον γαλούχησε και τον «αξιοποίησε» επί τρεις και πλέον 10ετίες. Ταυτόχρονα η Ν.Δ., η οποία προβάλλει τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ως «σύμβολο» του παρακμιακού συνδικαλισμού, οφείλει και η ίδια να εκκαθαρίσει τα του οίκου της. Διότι και η ΔΑΚΕ συμβάδισε με την ΠΑΣΚΕ στη διαδρομή του εκφυλισμού και της σήψης. Οι δύο οργανώσεις αποτέλεσαν επί δεκαετίες τον εντεταλμένο μεσάζοντα στις πελατειακές σχέσεις των δύο τέως κομμάτων εξουσίας. Εν συνεχεία ο ρόλος αυτός, όπως ήταν επόμενο, «ενεργοποίησε» τον κομματικοσυνδικαλισμό και στα κυκλώματα της πολιτικής διαφθοράς. Στο ίδιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος κατά της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής ή ως μέσον χειραγώγησης των λαϊκών αντιδράσεων. Ανάλογα με τη θέση που κατείχε ο πάτρωνάς τους. Για τις «υπηρεσίες» τους αυτές οι συνδικαλιστικοί κλώνοι ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα. Πολλοί από τους εκπροσώπους του κομματικού (κατά τ’ άλλα δε «ελεύθερου και αδέσμευτου συνδικαλισμού») μετεπήδησαν στην πολιτική, «τιμηθέντες» με το βουλευτικό, το ευρωβουλευτικό, αλλά και το υπουργικό αξίωμα. Ευτυχώς το είδος αυτό φυλλορροεί και σιγά σιγά εκβράζεται από την ελληνική Βουλή. Αρκεί να μην ανανεώνεται...

Συνεπώς η ευθύνη για τον διαχωρισμό της ήρας από το σιτάρι περιέρχεται αποκλειστικά στους κ. Βενιζέλο και Σαμαρά. Τα κόμματά τους, με προεξάρχον το ΠΑΣΟΚ, είναι συνυπαίτια για το σημερινό εξάμβλωμα του ελληνικού συνδικαλισμού. Αυτοί οφείλουν εδώ και τώρα να διαλύσουν τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις. Να καταγγείλουν τις μεθόδους και τις συμπεριφορές του παρελθόντος. Να αποκηρύξουν δημόσια τους συνδικαλιστές τους, τύπου Φωτόπουλου…

Αλήθεια, για να καταλάβουμε, τι ακριβώς κάνουμε ακόμα ως χώρα;

Δεν έπρεπε καν να έχουμε φτάσει ως εκεί, και όφειλαν να έχουν συνεννοηθεί από ΠΡΙΝ με τον Βενιζέλο για το τι πάνε να πουν και τι δεν θα πουν. Προφανώς αυτό δεν έγινε, εξ ου και η φωτοπουλική αντίδρασή του, παρότι καλύφθηκε εκ των υστέρων, προκάλεσε ήδη μια πρώτη αχρείαστη ρωγμή. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν απόλυτα και στο Μαξίμου ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αμιγή κυβέρνηση Ν.Δ. (που γύρευε ποιους απίθανους Νικολόπουλους μπορεί να μας επιφυλάσσει), αλλά με ένα όχημα που χωρίς το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. δεν πάει πουθενά! Θα εκτροχιαστούν στο πι και φι, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καιροφυλαχτεί σαν τον γύπα, θα ορμήσει να τους ξεσκίσει. Ο κεντρικός πυρήνας της κυβέρνησης πρέπει πρώτα να συνεννοείται με Βενιζέλο και Κουβέλη (του οποίου η πολιτική υπομονή είναι αξιοθαύμαστη - αλλά ως πότε;) και μετά να κάνει ό,τι είναι να κάνει. Αλλιώς με κάνα δυο αχρείαστες «γκέλες» ακόμα θ’ αρχίσουν τα όργανα σε όλα τα κόμματα και θα τρέχει ο Αλέξης να ράψει «κουστούμι» (για όλους μας).

Προτού, λοιπόν, ρωτήσεις τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Φωτόπουλο (απάντηση: υιοθετεί ό,τι πιο κρατικίστικο και παλαιοκομματικό του ’ρχεται από οιονδήποτε «χώρο» - και είναι κρίμα πρώτ’ απ’ όλα για τον ίδιο που ΔΕΝ χρειάζεται τέτοιες μεταγραφές), ρώτα τι κάνεις ΕΣΥ με τους «Φωτόπουλους» που κρύβεις μέσα σου. Γιατί οι μια ζωή κρατικοδίαιτοι πολιτικοί και αξιωματούχοι των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων είναι οι ΠΡΩΤΟΙ που ψάχνουν δικαιολογίες και επιχειρήματα επειδή ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ να κάνουν οτιδήποτε επώδυνο. Κι όμως... σαν να μην πέρασε ένας χρόνος, είμαστε ακόμα εκεί... και ένα βήμα παραπίσω, αν κρίνουμε από το ότι οι γνωστές άγνωστες ιδιωτικοποιήσεις πήραν πρώτες αυτές... επιμήκυνση υλοποίησης αντί του Μνημονίου! Οπερ έδει δείξαι ότι δεν χρειάστηκε καν να ιδρώσουν οι συνδικαλιστές στους δρόμους, γιατί οι πολιτικοί και το σύστημα πάνε πιο αργά και πιο διστακτικά κι από το αν έβαζες το ΠΑΜΕ να πουλήσει τον ΟΛΠ! Αρα, μήπως πρέπει να ψάξουν και να εξοντώσουν τον «Φωτόπουλο» που κρύβουν ΜΕΣΑ τους, πριν κυνηγήσουν τον γενειοφόρο Ρομπέν των ηλεκτρισμών που έχει υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αντε, για να λέμε και καμιά σκληρή αλήθεια.

Γι'αυτό πρέπει να προετοιμάζονται όλοι, Δεξιοί, Κεντρώοι, Aριστεροί.

Όπως και να έχει, εμείς που τόσα έχουμε υποστεί οφείλουμε δράση διπλή. Και τα δημόσια οικονομικά πρέπει να συμμαζέψουμε και την παραγωγική στροφή να επιτύχουμε. Η διάχυση της κρίσης πρέπει να μας βρει ενεργούς, με όλες τις εθνικές δυνάμεις κινητοποιημένες και ενωμένες.

Η κρίση αυτή δεν θα αντιμετωπισθεί από ένα μόνο κόμμα ή από μία μόνο κοινωνική ομάδα και τάξη. Η Ελλάδα αναμετράται με την Ιστορία της. Για να μην χάσει και να μη χαθεί πρέπει να στηριχθεί σε ίδιες δυνάμεις, την οικονομική ανάπτυξη να διεκδικήσει στηριγμένη στον ανθρώπινο πλούτο που διαθέτει και ιδιαιτέρως στους εκπαιδευμένους νέους της. Αφού πρώτα βεβαίως απογαλακτισθεί και ξεπεράσει το επιδοτούμενο παρελθόν της.

Η Ελλάδα θα σωθεί μόνο αν ανασκουμπωθεί και εργασθεί συστηματικά και οργανωμένα στη βάση ενός νέου εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα παρασύρει όλη την κοινωνία. Γι'αυτό πρέπει να προετοιμάζονται όλοι, Δεξιοί, Κεντρώοι, Aριστεροί.

Το μέλλον δεν μπορεί πια να είναι δανεικό. Είναι δικό μας και μόνο εμείς μπορούμε να το φτιάξουμε.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Ο Αλέξης Τσίπρας, από ό,τι φάνηκε στις μετεκλογικές παρεμβάσεις του, μάλλον φιλοδοξεί να είναι αρχηγός όλων των «περήφανων», ένα πολιτικό τόξο που ξεκινάει από το βαριά τραυματισμένο ΚΚΕ και φθάνει στον «είμαστε Έλληνες» Καμμένο. (Οι «αντισυστημικές» κουταμάρες της Χρυσής Αυγής ανήκουν σ' άλλους, ψυχιατρικής αρμοδιότητας, χώρους). Είναι μια επιλογή που μαζεύει σίγουρα και πολλά ψηφαλάκια, αλλά αφήνει μια μοιραία αίσθηση ανευθυνότητας προς το διεθνές περιβάλλον και δείχνει να κολακεύει το θυμικό, ενός, έτσι κι αλλιώς, συντριμμένου κόσμου. Αυτά τα γραμμάτια εξοφλούνται, όταν έρθει η ώρα, με δυσβάστακτους όρους κι είναι γνωστό πως η διάψευση των υποσχέσεων τιμωρεί και τα, πρόσφατα, παραδείγματα του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου είναι διδακτικά. Η ΔΗΜΑΡ έχει ήδη μπει στο στάδιο της δοκιμασίας. Οι συνθήκες της συγκυβέρνησης δεν είναι ιδανικές, όλα συμβαίνουν με εκρηκτικές ταχύτητες και οι αγκυλώσεις του «ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα» είναι υπαρκτές. Πολύ περισσότερο, όταν απέναντι στέκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, κανονικά και με τον νόμο υποταγμένος στην παλιά παράδοση της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που διδάσκει πως ο συντομότερος δρόμος προς την εξουσία είναι η πλειοδοσία στην αδιαλλαξία. Οι προλαλήσαντες του κ. Τσίπρα, Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου έχουν αφήσει βαθιά ίχνη, με την «ανασύσταση» του κράτους ο πρώτος και τα «λεφτά υπάρχουν» ο δεύτερος.

Αλλα λέει η μια συνιστώσα, άλλα λέει η άλλη...

Το είδαμε προεκλογικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που δεν έχει μια συγκεκριμένη γραμμή σε κανένα σχεδόν θέμα.
Αλλα λέει η μια συνιστώσα, άλλα λέει η άλλη. Ακόμη και τώρα που προσπαθούν, όπως λένε, να μετατρέψουν τις συνιστώσες σε μια… συνισταμένη, δεν μπορούν να χαράξουν μια γραμμή.
Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή των απειλών περί φυλάκισης όλων όσοι υπογράψουν για τις αποκρατικοποιήσεις καθώς και οι προειδοποιήσεις προς υποψήφιους επενδυτές ότι θα χάσουν τα χρήματά τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και πάλι χωρίστηκε στα δύο. Με δύο γραμμές βγαίνει και προς τα έξω. Υπάρχουν στελέχη που συνεχίζουν να απειλούν τους… πάντες και αποκαλύπτουν πως θα είναι μπροστά σε όλες τις κινητοποιήσεις.
Θα ακολουθήσουν δηλαδή την τακτική που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως κόμμα του 4%, αν και τώρα είναι Αξιωματική Αντιπολίτευση.
Αν αυτή η γραμμή υπερισχύσει τότε τα όσα ακούστηκαν σχετικά με την αντιπολίτευση που θα ασκήσουν είναι μάλλον λόγια του αέρα.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα στελέχη που είναι πιο… ήρεμα. Κινούνται όμως σε άλλη γραμμή. Δεν απειλούν με της φυλακής τα… σίδερα.
Και προσπαθούν να χαράξουν μια γραμμή πιο μετριοπαθή. Αυτά τα στελέχη καταθέτουν και απόψεις. Για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, τάσσονται υπέρ της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας αλλά όχι μέσω πώλησης.
Κάνουν λόγο για χρήση της περιουσίας ώστε να υπάρχουν μακροχρόνια έσοδα είτε με κοινοπραξίες με άλλα κράτη είτε με εταιρείες που ελέγχονται από το Δημόσιο. Δεν αποκλείουν και κοινοπραξίες με εταιρείες που ελέγχονται από ιδιώτες.
Η άποψη αυτή όμως αντιμετωπίζεται με δυσπιστία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν κυριαρχούν αυτοί που υποστηρίζουν το… μπάχαλο. Τις κινητοποιήσεις, τις πορείες και την αντίδραση σε ό,τι κι αν γίνεται.

Όμως οι εντυπώσεις όσο εύκολα γίνονται θετικές, άλλο τόσο εύκολα γίνονται αρνητικές.

Τα στελέχη της κυβέρνησης εμφανίσθηκαν αποφασισμένα. Οι αρχηγοί των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση έδειξαν ότι πραγματικά πιστεύουν στην προσπάθεια που θα γίνει. Ο δε πρωθυπουργός εμφανίσθηκε όχι απλά διατεθειμένος, αλλά αποφασισμένος να δώσει μια νέα κατεύθυνση με στόχο την αλλαγή της σημερινής κατάστασης.
Και κέρδισε τις εντυπώσεις. Ειδικά όταν απαντώντας στις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ για διώξεις κατά όσων υπογράψουν στο πλαίσιο του σχεδίου των αποκρατικοποιήσεων, πήρε το παιχνίδι πάνω του.
Δηλώνοντας μάλιστα ότι θα πρέπει να στείλουν πρώτον αυτόν φυλακή. Καλύπτοντας ουσιαστικά υπουργούς, κρατικούς υπαλλήλους αλλά και υποψήφιους επενδυτές.
Όμως οι εντυπώσεις όσο εύκολα γίνονται θετικές, άλλο τόσο εύκολα γίνονται αρνητικές.
Το θετικό κλίμα άλλαξε με την παραίτηση του κ. Νικολόπουλου από τη θέση του υφυπουργού Εργασίας. Κανείς δεν κατάλαβε τι έγινε. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε και η τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Ν. Κεδίκογλου.
Ο οποίος τόνισε πως ούτε διαπραγματεύσεις έχουν ξεκινήσει ούτε χρόνος υπήρχε για να δημιουργηθούν συνθήκες προστριβών μεταξύ του πρώην πλέον υφυπουργού και του αρμόδιου υπουργού Εργασίας.
Όμως οι εντυπώσεις δημιουργήθηκαν και οι της αντιπολίτευσης βρήκαν πεδίο κριτικής κατά της κυβέρνησης, κυρίως λόγω του περιεχομένου της επιστολής παραίτησης του κ. Νικολόπουλου που ήταν αρκετά δηκτικό.