Μερεμέτια συνήθως, για το καλό του τόπου. Και εγκλήματα, συνήθως, για καταστροφή του Λαού και κάθε προοπτικής του.

Αυτή είναι η Ελλάδα της Αλλαγής, του Εκσυγχρονισμού, της Επανίδρυσης του Κράτους και του Σοσιαλισμού (προς εκτόπιση της βαρβαρότητας!)..
Ποιος δεν το ξέρει, τάχα; Με τα γκεσέμια τους φανάτιζαν τα πλήθη, εξαγόραζαν τους «δύστροπους», έστηναν κάλπες, έβγαιναν πανίσχυροι (με τη βοήθεια και των εκλογικών νόμων), έπαιρναν ως λάφυρο το κράτος και τη δημόσια περιουσία (παλιότερα αποτελούσε το 70% της οικονομίας) και, ως Μονάρχες, έκαναν ό,τι κατέβαινε στα κεφάλια τους.
Μερεμέτια συνήθως, για το καλό του τόπου. Και εγκλήματα, συνήθως, για καταστροφή του Λαού και κάθε προοπτικής του.
Εθνικό σχέδιο για εκσυγχρονισμό της Διοίκησης, της Οικονομίας και της Κοινωνίας δεν υπήρξε ποτέ. Οπως δεν υπήρξε ποτέ (από το 2009 μέχρι σήμερα) και εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση. Από κανένα, μάλιστα, κόμμα.
Κάποια «προγράμματα» (άδεια πουκάμισα) και πέραν τούτου ουδέν.
Η έλλειψη πείρας, υποδομών και κουλτούρας γενικότερων σχεδιασμών φάνηκε αυτές τις μέρες, κατά τις οποίες οι εκπρόσωποι τριών κομμάτων προσπαθούν να εκπονήσουν (όχι «εθνικό σχέδιο» φυσικά, αλλά) μια απλή πυξίδα πλεύσης ανάμεσα στα 5 ή 6 ή 7 σημεία για τα οποία υπήρξε σύμπτωση απόψεων.
Και δεινοπαθούν!
Διότι, στα 38 χρόνια της Μεταπολίτευσης, στη μεν Βουλή και στα ΜΜΕ οι συζητήσεις ποτέ δεν υπήρξαν διάλογοι, αλλά παράλληλοι μονόλογοι, και ποτέ το πολιτικό σύστημα δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καθίσει γύρω από ένα τραπέζι και να διαβουλευθεί πάνω στα κρίσιμα προβλήματα της χώρας, να αναζητήσει τους κοινούς στόχους και να καταλήξει σε κοινές πρακτικές προς επίτευξή τους.
Από αυτή την άποψη, η Επιτροπή που συγκρότησαν τα τρία κόμματα προς προγραμματική σύγκλισή τους είναι μια ιστορική Επιτροπή. Και τα μέλη της (Χρ. Λαζαρίδης, Β. Μεϊμαράκης για τη Ν.Δ., Κ. Σκανδαλίδης για το ΠΑΣΟΚ και Δ. Χατζησωκράτης για τη ΔΗΜΑΡ) θα αναφέρονται ως τα πρώτα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα που εργάστηκαν πάνω σε υπερκομματικά σχέδια.
Είναι καιρός, άρα, η ίδια Επιτροπή, εμπλουτισμένη και με ειδικούς, να εκπονήσει, επιτέλους, ένα εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση, όχι μόνο επειδή ο τόπος έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις στην Οικονομία, τη Διοίκηση και την Κοινωνία, αλλά και διότι οι λέξεις Μνημόνια, Δανειακές Συμβάσεις κ.λπ., είναι φορτισμένες αρνητικά και προκλητικές για τον μέσο πολίτη!

Χρόνος δεν υπάρχει και το ξέρουν όλοι.

Τα περιθώρια δεν είναι απλώς στενά. Τα έχουμε ήδη υπερβεί.
«Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» επισημαίνουν όλοι. Ολα τα στελέχη των τριών κομμάτων που στηρίζουν τη νέα κυβέρνηση και που θεωρούν πως η επιτυχία της είναι ένα μεγάλο στοίχημα.
Αν αυτό το κερδίσουν, τότε θα είναι και μια κυβέρνηση μακράς πνοής. Αν όχι τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα από τα σημερινά. Και αυτό ένα πράγμα σημαίνει. Καταστροφή.
Προς το παρόν πάντως όλες οι πλευρές δείχνουν να κατανοούν τις δυσκολίες. Ειδικά ο Αντώνης Σαμαράς, που αναλαμβάνει το βαρύ φορτίο του πρωθυπουργού.
Φάνηκε και από το ύφος του κατά την τελετή παράδοσης – παραλαβής στο Μαξίμου. Δείχνει όμως αποφασισμένος. Και αυτό είναι σημαντικό.
Αν τύχει και της ανάλογης συμπαράστασης, υπάρχουν περιθώρια ελπίδας για τους πολίτες και τη χώρα. Χρόνος δεν υπάρχει και το ξέρουν όλοι.

Η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή.

Ενώ δεν έγιναν ακόμη γνωστές, – όπως ήταν φυσικό – οι προγραμματικές δηλώσεις της τώρα οικοδομούμενης κυβέρνησης – δημοσιοποιήθηκαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι «προγραμματικές δηλώσεις» της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης – σύντομα, λιτά, κατηγορηματικά. Και κατανοητές στον καθένα:
– «Θα ασκήσουμε υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση. Δεν θα σταθούμε εμπόδιο σε μια καλή διαπραγμάτευση. Οι αντιδράσεις μας στην πολιτική της κυβέρνησης θα στηρίζονται στη λογική της ωριμότητας...».
Επειδή δεν είναι σύνηθες στη θαυμαστή μας χώρα να προηγούνται οι προγραμματικές δηλώσεις της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης των προγραμματικών δηλώσεων της Συμπολίτευσης, και επειδή – όπως λέει και ο Λαός μας, – η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή – είναι αναγκαίο να δούμε τι σημαίνει ακριβώς η δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση.
Σημαίνει ότι δεν θα αναστατώνει την κοινωνική, οικονομική και παραγωγική ζωή του τόπου με απεργίες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια για «ψύλλου πήδημα», αλλά μόνο αν κινδυνεύουν, πράγματι, σημαντικά δικαιώματα των εργαζομένων και συνταξιούχων;
Σημαίνει ότι θα επιλέγει τον δρόμο των συγκρούσεων αντί του δρόμου των συνεννοήσεων και των διαβουλεύσεων και ότι ο δρόμος των συγκρούσεων θα είναι, πια, η πρώτη και όχι η τελευταία λύση για τη διευθέτηση κοινωνικών διεκδικήσεων;
Σημαίνει ότι θα υιοθετεί αβασάνιστα κάθε συντεχνιακό αίτημα και θα καλύπτει άκριτα κάθε παράλογη διεκδίκηση (όπως το αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70 και του ’80 και του ’90) και θα αναστατώνει την κοινωνία;

Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν επωμισθεί ένα σημαντικό θεσμικό ρόλο από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε και δεν πείθει ότι είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Αντιθέτως. Οταν οι νεολαίοι φωνάζουν συνθήματα για τη συνέχιση του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ» όχι απλώς δεν πείθουν, αλλά τρομάζουν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης, η οποία γνωρίζει ότι άλλο η ένοπλη αντίσταση ή ο ένοπλος εμφύλιος και άλλο η αντιπολίτευση στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύει για τις περίφημες «συνιστώσες», αλλά και για τα διάφορα ακραία στοιχεία που βρίσκονται σε κορυφαίες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μεταλλαχθεί σε πειστικό και υπεύθυνο πολιτικό ηγέτη, θα πρέπει να ξεκινήσει από την απομάκρυνση και τη χαλιναγώγηση των ακραίων και γραφικών, των οποίων οι εμπρηστικές δηλώσεις και πράξεις κινούνται εκτός των ορίων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή ακόμη και της πιο προωθημένης ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Να βρει τους καλύτερους από κάθε χώρο και να μην κάνει το λάθος να εμπιστευθεί τον παλαιοκομματικό θίασο που έτρεξε να φωτογραφηθεί πίσω του...

Οι νοικοκύρηδες, οι αστοί, οι άνθρωποι που πληρώνουν τους φόρους τους και δουλεύουν σκληρά έκαναν χθες τη δουλειά τους. Ανέδειξαν τη Ν.Δ. πρώτο κόμμα, στήριξαν το ΠΑΣΟΚ για να υπάρχει ένας υπεύθυνος μπαλαντέρ στο πολιτικό σκηνικό και κάποιοι ψήφισαν τον κ. Κουβέλη. Τώρα, όμως, πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και οι πολιτικοί τους οποίους εμπιστεύθηκαν. Οι ηγέτες των αστικών κομμάτων δεν δικαιούνται αυτήν τη φορά να αποτύχουν στην αποστολή τους! Δεν είναι μια απλή ιστορία η διακυβέρνηση της χώρας σε αυτήν την κρίσιμη ώρα. Χρειαζόμαστε παράφρονες καμικάζι, όχι κλασικούς πολιτικούς που τρέμουν στην πρώτη τους επαφή με το πολιτικό κόστος και τις λαϊκές αντιδράσεις. Και η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε περίσσευμα ούτε γενναίων ούτε και υπερικανών στις τάξεις των κομμάτων.
Πρέπει, πάντως, όλοι οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί, ακόμη και ο κ. Τσίπρας, να ξεπεράσουν κάθε προσδοκία και να χειρισθούν με απίστευτη επάρκεια και υπευθυνότητα τις τύχες της χώρας για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τους τεράστιους και άμεσους κινδύνους. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ξέρει» σε ποια ακριβώς κατάσταση βρίσκεται η χώρα, σε κάθε ζωτικό τομέα. Κανείς δεν μπορεί να επιδείξει ανευθυνότητα επειδή ο λαός του ανέθεσε τον ρόλο της αντιπολίτευσης. Ολοι μαζί βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα.

Ο κ. Σαμαράς έδωσε μια σκληρή μάχη και την κέρδισε ύστερα από πολλές δυσκολίες. Γνωρίζει καλά ότι στο ποσοστό που συγκέντρωσε συμπεριλαμβάνονται χιλιάδες ψηφοφόροι που τον στήριξαν, γιατί ήθελαν να αποτρέψουν την έξοδο από το ευρώ και τη νίκη ακραίων πολιτικών δυνάμεων.

Είναι σπάνιο για ένα πολιτικό να έχει μια «τρίτη ευκαιρία» και δεν μπορεί να τη σπαταλήσει. Πρέπει να ψάξει παντού να βρει τους καλύτερους από κάθε χώρο και να μην κάνει το λάθος να εμπιστευθεί τον παλαιοκομματικό θίασο που έτρεξε να φωτογραφηθεί πίσω του...

Κατά πώς είπε ο Λένιν είδαν λογάριασαν ότι η ζωή υπάρχει για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τη ζωή.

Η   Εκλογές   της   6   Μαϊου   πέρασαν   και   έδωσαν   ξεκάθαρο   το  μήνυμα    τους.   Μεγάλα  στρώματα  του   Ελληνικού  λαού     τόσο  στα   αστικά   κέντρα   όσο   και   στην    ύπαιθρο  έσπασαν  τα   κομματικά  σύνορα    και  ψήφισαν  κατα συνειδηση .   Το    γιατί   έγινε   αυτό  το   ξέρουμε  όλοι   μας.   Αυτό  έγινε   γιατί    ο  Έλληνας   εργαζόμενος   οικογενειάρχης   η   νοικοκυρά    είδαν   και   λογάριασαν   την   ανεργία   την   ακρίβεια    τον   χαρατσιών  .  Συνεχιζόμενη   χωρίς    έλεος   και   χωρίς   καθημερινή  συρρίκνωση    του   εισοδήματος   των.     Κατά   πώς   είπε   ο   Λένιν   είδαν   λογάριασαν    ότι  η   ζωή    υπάρχει   για   τον   άνθρωπο     και   όχι   ο   άνθρωπος   για   τη  ζωή.   Τους    νέους   μας   ιδιαίτερα    πολύ   λίγο   τους   απασχολεί   σήμερα   ο   παλιός     πολίτικος    διχασμός .  Ανατέλλει   μια   καινούργια   εποχή   πολίτικης    σκέψης   και  αντίδρασης    του   Έλληνα   ψηφοφόρου. Οι   ψύχωσης    του    διχασμού      αντί    να   οξύνουν  το   πάθος   όπως    γινόταν   μέχρι    προχθές   αντίθετα    φαίνετε     τώρα  πια   ότι   γεννούν   ένα   είδος   αποστροφής   στον   Έλληνα    ψηφοφόρο…

Τραγική κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από την ψήφο μας ...

Αυτή είναι η και είναι σχιζοφρενικό ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν.Δ., ακόμη και τις τελευταίες μέρες, καλλιεργούν τεράστιες προσδοκίες στους πολίτες, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές μας φέρονται διατεθειμένοι -σε τούτη τη στιγμή τουλάχιστον- να αποδεχθούν τις όποιες ελληνικές διεκδικήσεις. Το αντίθετο μάλιστα. Ολες οι πληροφορίες θέλουν ειδικώς τη Γερμανία να αναζητεί μια απλή αφορμή από την Ελλάδα για να την καταστήσει ως το απευκταίο παράδειγμα στις άλλες χώρες που κινδυνεύουν και -κυρίως- να κερδίσει χρόνο για την ουσιαστική οικονομική ένωση της Ε.Ε. που φαίνεται πια ως μόνη λύση για να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη.
Με τα δεδομένα αυτά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τη συστράτευση όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που διατείνονται ότι δεν επιθυμούν την επιστροφή στη δραχμή ηχεί πια ως η μόνη -η έσχατη- ελπίδα μήπως και αποφευχθεί μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Η κοινή λογική λέει, άλλωστε, ότι μόνον αν η χώρα δείξει εμπράκτως στους εταίρους της ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που της αξιώνονται υπάρχει περίπτωση να της επιτραπεί η όποια αναδιαπραγμάτευση, όταν σε λίγους μήνες επαναχαραχθεί, όπως όλα δείχνουν, η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. Μακάρι ο κ. Τσίπρας να έχει συνειδητοποιήσει ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής προηγείται της φορολόγησης του «πλούτου», σε μια χώρα που 3 στους 4 ελεύθερους επαγγελματίες ισχυρίζονται ότι ζουν με 750 ευρώ, ο δε κ. Σαμαράς να έχει αντιληφθεί ότι το 18,5% που έλαβε στις 6 Μαΐου ουδόλως σημαίνει ότι οι Ελληνες του χρωστούν την πρωθυπουργία…