Κατά πώς είπε ο Λένιν είδαν λογάριασαν ότι η ζωή υπάρχει για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τη ζωή.

Η   Εκλογές   της   6   Μαϊου   πέρασαν   και   έδωσαν   ξεκάθαρο   το  μήνυμα    τους.   Μεγάλα  στρώματα  του   Ελληνικού  λαού     τόσο  στα   αστικά   κέντρα   όσο   και   στην    ύπαιθρο  έσπασαν  τα   κομματικά  σύνορα    και  ψήφισαν  κατα συνειδηση .   Το    γιατί   έγινε   αυτό  το   ξέρουμε  όλοι   μας.   Αυτό  έγινε   γιατί    ο  Έλληνας   εργαζόμενος   οικογενειάρχης   η   νοικοκυρά    είδαν   και   λογάριασαν   την   ανεργία   την   ακρίβεια    τον   χαρατσιών  .  Συνεχιζόμενη   χωρίς    έλεος   και   χωρίς   καθημερινή  συρρίκνωση    του   εισοδήματος   των.     Κατά   πώς   είπε   ο   Λένιν   είδαν   λογάριασαν    ότι  η   ζωή    υπάρχει   για   τον   άνθρωπο     και   όχι   ο   άνθρωπος   για   τη  ζωή.   Τους    νέους   μας   ιδιαίτερα    πολύ   λίγο   τους   απασχολεί   σήμερα   ο   παλιός     πολίτικος    διχασμός .  Ανατέλλει   μια   καινούργια   εποχή   πολίτικης    σκέψης   και  αντίδρασης    του   Έλληνα   ψηφοφόρου. Οι   ψύχωσης    του    διχασμού      αντί    να   οξύνουν  το   πάθος   όπως    γινόταν   μέχρι    προχθές   αντίθετα    φαίνετε     τώρα  πια   ότι   γεννούν   ένα   είδος   αποστροφής   στον   Έλληνα    ψηφοφόρο…

Τραγική κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από την ψήφο μας ...

Αυτή είναι η και είναι σχιζοφρενικό ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν.Δ., ακόμη και τις τελευταίες μέρες, καλλιεργούν τεράστιες προσδοκίες στους πολίτες, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές μας φέρονται διατεθειμένοι -σε τούτη τη στιγμή τουλάχιστον- να αποδεχθούν τις όποιες ελληνικές διεκδικήσεις. Το αντίθετο μάλιστα. Ολες οι πληροφορίες θέλουν ειδικώς τη Γερμανία να αναζητεί μια απλή αφορμή από την Ελλάδα για να την καταστήσει ως το απευκταίο παράδειγμα στις άλλες χώρες που κινδυνεύουν και -κυρίως- να κερδίσει χρόνο για την ουσιαστική οικονομική ένωση της Ε.Ε. που φαίνεται πια ως μόνη λύση για να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη.
Με τα δεδομένα αυτά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τη συστράτευση όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που διατείνονται ότι δεν επιθυμούν την επιστροφή στη δραχμή ηχεί πια ως η μόνη -η έσχατη- ελπίδα μήπως και αποφευχθεί μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Η κοινή λογική λέει, άλλωστε, ότι μόνον αν η χώρα δείξει εμπράκτως στους εταίρους της ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που της αξιώνονται υπάρχει περίπτωση να της επιτραπεί η όποια αναδιαπραγμάτευση, όταν σε λίγους μήνες επαναχαραχθεί, όπως όλα δείχνουν, η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. Μακάρι ο κ. Τσίπρας να έχει συνειδητοποιήσει ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής προηγείται της φορολόγησης του «πλούτου», σε μια χώρα που 3 στους 4 ελεύθερους επαγγελματίες ισχυρίζονται ότι ζουν με 750 ευρώ, ο δε κ. Σαμαράς να έχει αντιληφθεί ότι το 18,5% που έλαβε στις 6 Μαΐου ουδόλως σημαίνει ότι οι Ελληνες του χρωστούν την πρωθυπουργία…

Αλλά μάλλον δεν θέλουν να είναι τόσο μπροστά την Κυριακή και γι’ αυτό δεν μας λένε το μυστικό τους.

Τώρα πώς γίνεται να θέλει κάποιος να συμμετέχει στα ευρωπαϊκά δρώμενα λέγοντας εν συνεχεία ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, ένας Θεός ξέρει. Πώς γίνεται να χαρακτηρίζεται… φετίχ το ευρώ και να μας λέει κάποιος να μην το βλέπουμε έτσι, μάλλον δεν μπορεί να απαντηθεί.
Ομως η δήλωση αυτή του κ. Τσίπρα δείχνει ξεκάθαρα ποιο είναι το Σχέδιο Β του ΣΥΡΙΖΑ. Ηρθε δε να προστεθεί στη δήλωση του κ. Λαφαζάνη σχετικά με τη διακοπή της χρηματοδότησης προς τη χώρα μας από την Ε.Ε.
Και ας πούμε ότι δεν έχουμε το νόμισμα ως… φετίχ. Ή ότι δεν έχουμε ταμπού σχετικά με την παραμονή μας στην Ευρωζώνη. Ας πούμε ακόμη ότι και να σταματήσει η χρηματοδότηση δεν μας νοιάζει.
Αντε και σηκώνουμε το φλάμπουρο της επανάστασης. Πώς θα ζήσουμε, θα μας πει κανείς. Με τι χρήματα θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Πώς θα γίνουν εισαγωγές και πολλά άλλα που τα έχουμε πει και ξαναπεί;
Αυτό είναι το ερώτημα που δεν απαντούν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, αν το απαντούσαν και γίνονταν πιστευτοί, θα έπαιρναν απίστευτα ποσοστά. Αλλά μάλλον δεν θέλουν να είναι τόσο μπροστά την Κυριακή και γι’ αυτό δεν μας λένε το μυστικό τους. Μάλλον δεν θέλουν να κάνουν τα υπόλοιπα κόμματα να αισθανθούν… άσχημα. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Είναι μετριόφρονες. Και σεμνοί.
Εναντι αυτών που θέλουν το… κακό!

Επιστρέφοντας στον νέο «Ανδρέα» το ζήτημα είναι σε ποιο κόμμα είναι αρχηγός.

Επιστρέφοντας στον νέο «Ανδρέα» το ζήτημα είναι σε ποιο κόμμα είναι αρχηγός. Σίγουρα δεν εκπροσωπεί πλέον το «ΠΑΣΟΚ του 1974» αλλά όπως δείχνουν οι κινήσεις του ούτε το «ΠΑΣΟΚ του 1981». Αυτό της κυβέρνησης. Ναι, ο Αλέξης μπορεί να είναι (ή να γίνει) ένας ηγέτης της κεντροαριστεράς ή του... αριστεροκέντρου αλλά αυτή τη στιγμή μοιάζει να βρίσκεται στο 1977.

Οι κινήσεις του δείχνουν ότι δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει αλλά σίγουρα βρίσκεται στον προθάλαμο. Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει για το γεγονός ότι (τώρα) θέλει να είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Γιατί άλλωστε να κρατήσει αυτός την «καυτή πατάτα» του Μνημονίου και να μην αφήσει σε Σαμαρά και Βενιζέλο να καθαρίσουν (αν αυτό γίνεται) και σε 2 με 3 χρόνια να έρθει η ώρα του. Να σημάνει το... 1981 του ΣΥΡΙΖΑ.

Μα για σταθείτε, και ο (κανονικός) Ανδρέας το ίδιο δεν έκανε; Καθάρισε ο Καραμανλής για την ένταξη στην Ευρώπη και μετά ανέλαβε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ που είχε ως αιχμή του δόρατος την έξοδο από την Ευρώπη, τον αντιαμερικανισμό και φυσικά το «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Μόνο που από όλα αυτά το μόνο που έκανε ήταν οι βάσεις να βγάλουν ρίζες. Σαν σωστός μελετητής της ιστορίας (του Ανδρέα) και ο Αλέξης κρατάει το προφίλ του «αντί» που έχει ανάγκη (να ακούσει) ο λαός. Αντί Μέρκελ, αντί Μνημόνιο, αντί δραχμή, αντί Γαλλία, αντί Αμερική. Και σαν καλός πολιτικός είναι και με όλα αυτά μαζί. Κάτι σαν... αντίο ζωή.

Χαϊδεύει αυτιά και ταυτόχρονα φτιάχνει την υποδομή του. Οπως ο Ανδρέας έβγαζε πύρινους λόγους και ταυτόχρονα εξασφάλιζε (τουλάχιστον) την ανοχή των Ευρωπαίων και Αμερικανών εταίρων μας που έβλεπαν πως ήταν αυτός που έρχεται. Οπως δηλαδή συμβαίνει και με τον Αλέξη. Μοιάζει να είναι αυτός που έρχεται. Εκτός και χάσει τον δρόμο...

Ολα… ησύχασαν. Τέλος οι πορείες, τέλος οι φασαρίες.

Ολα ξεκίνησαν λίγο πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Οταν οι δημοσκοπήσεις, επίσημες και ανεπίσημες, έδειχναν μια ανοδική τάση για τον ΣΥΡΙΖΑ, που τελικά τον οδήγησε στη δεύτερη θέση.
Ξαφνικά, τότε, εξαφανίστηκαν οι αγανακτισμένοι πολίτες που διαδήλωναν ή μαζεύονταν και πετροβολούσαν ή πετούσαν γιαούρτια. Ολα… ησύχασαν. Τέλος οι πορείες, τέλος οι φασαρίες.
Μετά την 6η Μαΐου τα πράγματα ησύχασαν ακόμη περισσότερο. Αν και το κλίμα έχει πολωθεί εν όψει των δεύτερων εκλογών της Κυριακής, εν τούτοις τίποτα δεν συμβαίνει.
Οι δε… γιαουρτάδες τα έχουν βάψει μαύρα. Ψάχνουν να δουν τι έγινε και έπεσαν οι πωλήσεις! Ξαφνικά δε είδαν τον Τσίπρα στο υπουργείο Αμυνας. Μετά στη ΓΑΔΑ. Με δηλώσεις στήριξης των στελεχών που εργάζονται για την Ασφάλεια. Και κυρίως με δηλώσεις για ψήφο εξουσίας.
Μαζί με τα γιαούρτια εξαφανίστηκαν όμως και δεκάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Στις τηλεοράσεις, όπου πλέον παίζεται το προεκλογικό παιχνίδι, εναλλάσσονται στα κανάλια 5 με 6 στελέχη.
Σε σημείο που ορισμένοι πιστεύουν πως τα στελέχη αυτά δεν κοιμούνται. Τελειώνουν την εκπομπή στις 2 το πρωί και αμέσως μετά τα βλέπεις στα πρωινάδικα. Οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Ολοι οι άλλοι εξαφανισμένοι. Με άνωθεν εντολή, ώστε να αποφευχθούν τα απρόοπτα. Απρόοπτα με δηλώσεις που θα ρίξουν ίσως κάποιες μάσκες.
Ομως και ο τρόπος που αντιδρά συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε σχέδιο. Δεν απαντά επί της ουσίας. Πετά ένα «προβοκάτσια» ή ένα «συκοφάντηση» και μετά η μπάλα στην εξέδρα.
Ησυχία, τάξη και ασφάλεια δηλαδή. Ξέρουν ότι ο κόσμος δεν ακούει, δεν έχει διάθεση και δεν θέλουν να προκαλέσουν… αναστάτωση. Για πρώτη ίσως φορά.
Στην περίπτωση που γίνει κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε άραγε την ίδια ησυχία;

Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»:

Oλα δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών θα ψηφίσει και πάλι ενορμητικά, δίχως σκέψη και κρίση, με αντίδραση ενστικτώδη: Δεν αντέχει να ξαναδεί στους υπουργικούς θώκους τους αυτουργούς των εγκλημάτων (ή τους χειροκροτητές των αυτουργών) που οδήγησαν στην καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων.
Kαι δυστυχώς η ενστικτώδης αντίδραση δεν εκφράζει διαυγή δικαιοκρισία. Aν η αποστροφή και η αηδία διέσωζαν και αντανακλούσαν αμεροληψία, ο κυρίως χαμένος των εκλογών θα ήταν ο συνεπέστερος συνεχιστής του πασοκικού (πράσινου και γαλάζιου) αμοραλισμού: ο ΣYPIZA. Eίναι η αυθεντικότερη σήμερα (χωρίς απόπειρες να τηρηθούν προσχήματα) συνέχιση του ατόφιου παλιού. Mας προτείνει να ψηφίσουμε το ηδονικό παράλογο: Nα επιβάλουμε με «νταηλίκι» τον παρασιτισμό μας σαν να οφείλουν να τον σέβονται εσαεί οι δανειστές μας. Nα μην αλλάξει τίποτα στο πεθαμένο κράτος μας, από το οποίο πρέπει να τρέφονται όλοι οι Eλληνες χωρίς να παράγουν το παραμικρό.
Eλπίδα δεν υπάρχει, λύση στο κοινωνικό αδιέξοδο δεν μπορούν να γεννήσουν θαυματουργικά οι εκλογές. Tο λαϊκό αισθητήριο, δηλαδή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, έχει φανερά καταστραφεί, έχει υποκατασταθεί από τα ορμέμφυτα που ωθούν στον τζόγο. Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»: ρισκάρει την άβυσσο που προαναγγέλλουν οι επαΐοντες ελπίζοντας στον θρίαμβο του «τσαμπουκά» που ευαγγελίζεται ο Tσίπρας.

Η πιθανότητα πρωτοκαθεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως περιπετειώδες.

Η πιθανότητα πρωτοκαθεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως περιπετειώδες. Μπορούμε να κάνουμε διάφορες υποθέσεις για την εξέλιξη και τη μελλοντική φυσιογνωμία του. Στην παρούσα όμως φάση  το    ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το πρώτο βήμα προς τη διέξοδο, αλλά ένα από τα τελευταία βήματα στην ολοκλήρωση της πτώσης. Δεν είναι ο οδηγητής της νέας Μεταπολίτευσης, αλλά η μαχητική όσο και αδύνατη διεκδίκηση του status quo της παλαιάς Μεταπολίτευσης. Η νεανική ψήφος που συγκέντρωσε έχει διοχετευτεί σε πολύ παλιά καλούπια, όπως φάνηκε με τρόπο απογοητευτικό στο Πρόγραμμά του. Πολλοί πιστεύουν ή ελπίζουν ότι, αν γίνει κυβέρνηση, θα προσαρμοστεί κάνοντας τις γνωστές κωλοτούμπες που κάνουν τα κόμματα εξουσίας. Θυμίζουν μάλιστα τη διγλωσσία του Ανδρέα στη φάση της προσαρμογής 1977-1982. Η μετεκλογική ευελιξία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ πιο περιορισμένη, γιατί απλούστατα δεν είναι ΠΑΣΟΚ, ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Πόσω μάλλον που ο χρόνος θα πιέζει ασφυκτικά. Εξάλλου, σε αυτή τη φάση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μειωμένη ικανότητα σύναψης συμμαχιών. Η πρόταση εξουσίας που προβάλλει είναι κυβέρνηση ενός κόμματος μεσαίου μεγέθους στηριγμένη στην εκβιασμένη ανοχή (ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ), αν τη δώσουν. Σχήμα απελπιστικά αδύναμο για να αντιμετωπίσει μια δραματική κρίση.

Η κυβερνητική σταθερότητα και η κυβερνησιμότητα της χώρας τα επόμενα λίγα χρόνια θα εξαρτηθούν και από τη μορφή που θα πάρει το νέο κομματικό σύστημα. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έθεσαν τέλος (προσωρινό ή οριστικό, δεν ενδιαφέρει εδώ) στο δικομματικό σύστημα της περιόδου 1977-2012. Προέκυψε ένα πολυκομματικό σύστημα μεσαίων και μικρών κομμάτων, η επιτυχία των οποίων θα εξαρτάται όχι μόνο από τον ανταγωνισμό τους, αλλά και από τη δυνατότητα να συνάπτουν συμμαχίες. Αυτό το νέο σύστημα είναι καλό για τον τόπο αυτή την περίοδο.