Η ιδέα μιας κυβέρνησης κομμουνιστικής πλειοψηφίας, 23 χρόνια μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, ακούγεται ρεαλιστική.

Η οικονομική και πολιτική κρίση δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο σκηνικό. Επεσαν όλα τα ταμπού. Στην Ελλάδα, αλλά και σε όλον τον κόσμο, τα μέσα ενημέρωσης συζητούν, αναλύουν και παρουσιάζουν εκτιμήσεις και απόψεις που πριν από λίγους μήνες ήταν ανήκουστες ίσως και αποτρόπαιες. Σ’ αυτό έχει συμβάλει το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά υπάρχει μια ευρύτερη εξέλιξη που αλλάζει τον τρόπο που σκέπτονται οι άνθρωποι σε οριακές στιγμές, όταν τίποτα δεν αποκλείεται.
Η ιδέα μιας κυβέρνησης κομμουνιστικής πλειοψηφίας, 23 χρόνια μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, ακούγεται ρεαλιστική. Η προοπτική εξόδου της ελληνικής οικονομίας από το ευρώ συζητείται ευρύτατα και δεν θεωρείται από κανέναν ταμπού. Στο πλαίσιο της συζήτησης αυτής, κάποιοι τολμηροί εξετάζουν και το ενδεχόμενου εξόδου και από την Ευρωπαϊκή Ενωση! Ούτε η χρεοκοπία της χώρας είναι πλέον ταμπού καθώς διακεκριμένοι αναλυτές διατυπώνουν εκτιμήσεις για το αν πρέπει να επέλθει άμεσα ή να γίνει αργότερα, όταν θα υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό. Επίσης, στην αριστερόστροφη υποτίθεται ελληνική κοινωνία δεν αποτελεί ταμπού η ακροδεξιά, που αποσπά σημαντικό αριθμό ψήφων και διατυπώνει ιδέες και αντιλήψεις που συναντούσαμε στα βιβλία Ιστορίας.
Ο Χίτλερ και ο Στάλιν έγιναν ξαφνικά επίκαιροι. Δεν θεωρούνται αιμοσταγείς δικτάτορες, όπως ήταν. Δεν ισχύει πλέον κανένα ταμπού, δεν υπάρχουν σκέψεις, ιδέες που αποφεύγουμε να αγγίζουμε επειδή είναι ιερές ή αποκρουστικές. Ολα επιτρέπονται έπειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία κυριάρχησε η ανειλικρίνεια και η υπερβολή στη συμπεριφορά και τις σκέψεις. Η ανατροπή γίνεται με την κατάργηση κάθε φραγμού. Ολα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.

Μα, επιτέλους, πώς πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα λυθεί το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας;

Είναι πλέον φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίθετος σε οιαδήποτε επένδυση στη χώρα. Ο πρόεδρός του εξήγγειλε την ακύρωση του διαγωνισμού για την αξιοποίηση του Ελληνικού, την κατάργηση της διαδικασίας fast track η οποία ψηφίσθηκε από τη Βουλή με μεγάλη πλειοψηφία, την ακύρωση του νόμου για την τουριστική κατοικία και την ακύρωση του ελληνικού κομματιού του αγωγού που θα συνδέει την Τουρκία με την Ιταλία.

Μα, επιτέλους, πώς πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα λυθεί το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας; Ή μήπως προτιμά το Ελληνικό σκουπιδότοπο προκειμένου να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις των φανατικών στελεχών του; Αυτές οι θέσεις του δεν εκπλήσσουν κανένα, μια και η άκρα Αριστερά αποτελεί τον μεγαλύτερο πολέμιο της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης στη χώρα. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι θα προβληματίσουν τους απελπισμένους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν βλέπουν την ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και παρακμή πίσω από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Θεωρώντας ότι κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και θα μας σώσει από την καταστροφή. «Θεός» που να μοιράζει... ευρώ δεν υπάρχει, αποδεδειγμένα.

Και καλούμαστε εκ των πραγμάτων, κάποια στιγμή, να φερθούμε, ως λαός, σαν ενήλικες. Αντιλαμβανόμενοι ότι «εκεί έξω» δεν υπάρχει ένα υπέρτατο ον, που πολλοί το έχουν βαφτίσει κιόλας «Θεό της Ελλάδας», πιστεύοντας ακράδαντα σ’ αυτό και θεωρώντας ότι κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και θα μας σώσει από την καταστροφή. «Θεός» που να μοιράζει... ευρώ δεν υπάρχει, αποδεδειγμένα.

Και όσοι τον περιμένουν, καλά θα κάνουν να αρχίσουν να πιστεύουν και στις προφητείες που προβλέπουν το τέλος του κόσμου προς το τέλος του έτους. Τουλάχιστον «θα πάμε» μαζί με όλους τους άλλους, αν αυτό τους παρηγορεί κάπως.

Οι υπόλοιποι πάλι θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πιο ώριμα. Και να αντιλαμβανόμαστε ότι για να φτάσει η Κριστίν Λαγκάρντ στις αδικαιολόγητες, όντως, υπερβολές της συνέντευξής της στον «Γκάρντιαν» σημαίνει ότι κάποιοι προσπαθούν πλέον, διά της προκλήσεως έστω, να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Ισως η λύση του ηλεκτροσόκ για ένα λαό που εξακολουθεί να πιστεύει ότι «οι Ευρωπαίοι απλώς μας εκβιάζουν, αλλά στο τέλος θα γίνει το δικό μας», είναι η μόνη ενδεδειγμένη. Αφού όλες οι άλλες απέτυχαν. Ως γνωστόν, ακόμα και τώρα, πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι «και τα λεφτά θα πάρουμε και στο ευρώ θα μείνουμε και το Μνημόνιο θα καταργήσουμε». Και μ’ ένα μαγικό τρόπο, θα επιστρέψουμε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ή και παλαιότερα, όταν το κοινοτικό χρήμα έρρεε άφθονο, είχε τη λογική των «δανεικών και αγύριστων» και καμιά τρόικα δεν ζητούσε μέτρα, πληρωμές και μεταρρυθμίσεις. Τότε, δηλαδή, που ο «Θεός της Ελλάδας» γιορταζόταν καθημερινά και αδιαλείπτως, σε όλη την επικράτεια, από το πρωί ώς (αργά) το βράδυ, σε διάφορα «κέντρα –και παράκεντρα– πολιτισμού», που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του «κέντρου» και της περιφέρειας για να «πνίγουν» οι Ελληνες τους όποιους καημούς σε ουίσκι, έχοντας παρκαρισμένα απέξω 4x4, τζιποειδή και άλλα πολυτελή τετράτροχα.

Η αξιοπιστία της χώρας είναι σε χαμηλή πτήση και πληθαίνουν οι απόψεις ειδικών ότι θα είμαστε σε λίγο καιρό με το ένα πόδι έξω από το ευρώ.

Πριν από τις εκλογές το διεθνές μίγμα είναι εκρηξιγενές, ουσιώδεις λύσεις όμως ακόμα δεν υπάρχουν. Εκ των πραγμάτων, έχουν δικαιωθεί, βάσει του ελληνικού προβλήματος, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και οι αντι-μνημονιακές δυνάμεις. Η Ελλάδα για πολλούς λόγους είναι πιο κοντά στο αδιέξοδο. Εδώ λοιπόν όλα θα κριθούν στην επαναδιαπραγμάτευση. Το πραγματικό wild card της χώρας δεν είναι ο Τσίπρας, αλλά ο Σαμαράς. Και το λέμε αυτό γιατί ο πρώτος υπόσχεται μια εναλλακτική προσέγγιση, η οποία ενδεχομένως είναι και η λιγότερο πιθανή, όμως ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα πάρει πάνω του το φορτίο κατά πάσα πιθανότητα.

Αυτά που είπε για την οικονομία ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είναι πολύ καλά. Από τη φορολογία και την επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής μέχρι τη μείωση των δανειακών δόσεων σε σχέση με το μηνιαίο εισόδημα και τον «Τειρεσία». Και σίγουρα η οικονομία θα έχει πολύ καλύτερη πορεία με τέτοια δεδομένα σε σχέση με αυτό που παρουσιάζει σήμερα.

Η πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε πολλούς τομείς με πολύ διαφορετική λογική σε σχέση με τη mainstream κατεύθυνση που κυριάρχησε με αποτυχία μέχρι σήμερα. Και αναλαμβάνει μεγάλα διαπραγματευτικά ρίσκα, καθώς οι αγορές με εκθέσεις όπως αυτή της Nomura τον προειδοποιούν ότι θα βγει η χώρα από το ευρώ.

Οπως και να ’χει, αν το πασοκ όπως φαίνεται βγει από τι καδρο τελείως-άρχισε ο Βενιζέλος να λέει ακόμα και ότι δενθα κάνει απολύσεις στο δημόσιο-τότε το ντέρμπυ θα πάρει άλλες διαστάσεις. Η αγορά βλέπει ότι η ρευστότητα στενεύει επικίνδυνα και δεν μπορεί να καταλάβει ποια θα είναι η μαγική συνταγή που θα βγάλει την οικονομία από τον φαύλο κύκλο. Αιτημά της οι ρυθμίσεις με τράπεζες και φορολογικές αρχές.

Από την άλλη πλευρά, είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί το σχέδιο που θα την πείσει για δύο πράγματα. Το πρώτο, ότι μπορεί να έχει αποτελέσματα. Το δεύτερο, ότι θα εξασφαλίσει διαπραγματευτικά ατού στην αλλαγή του μνημονίου.

Αυτό είναι και το διακύβευμα των εκλογών. Από οικονομικής άποψης, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Η εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος έχει αποτύχει και σοβαρές εναλλακτικές λύσεις ακόμα δεν υπάρχουν. Η αξιοπιστία της χώρας είναι σε χαμηλή πτήση και πληθαίνουν οι απόψεις ειδικών ότι θα είμαστε σε λίγο καιρό με το ένα πόδι έξω από το ευρώ.

Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι βλακώδες να χαϊδεύουμε τ’ αυτιά των ψηφοφόρων. Ποιος όμως έχει τη συνταγή που θα εξασφαλίσει και τη διάσωση και την αποδοχή της κοινωνίας;

Είναι καιρός πέρα από την ακραία ρητορική και τον λαϊκισμό να επιστρέψει η κοινή λογική για το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Δεν αμφισβητεί κανείς το δικαίωμα κάθε πολιτικού κόμματος να παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για το πώς φτάσαμε ως εδώ και, φυσικά, για το πώς θα πορευθούμε στο μέλλον. Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι απαγορεύεται οι θέσεις και οι προτάσεις του να υποστούν τη βάσανο της κριτικής. Φαίνεται όμως πως ορισμένοι θεωρούν πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και διεκδικούν το αλάθητο, καθώς δεν δέχονται κουβέντα για τις δικές τους θέσεις. Συχνά, δε, ξεπερνούν τα όρια, κατηγορώντας και ενίοτε απειλώντας όσους τολμούν να τους κρίνουν για την αοριστία των προτάσεων και για το ανέφικτο των στόχων τους. Ο λόγος, εν προκειμένω, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμη και με το αναθεω­ρημένο πρό­γραμμά του αποφεύ­γει να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί στη χώρα στην περίπτωση διακοπής της χρημα­το­δότησης. Συχνά τα στελέχη του καταφεύγουν και σε κωμικές απει­λές έναντι των εταίρων και δανειστών, ξεχνώντας προφανώς ότι η χώρα στη­ρί­ζεται σε αυτούς για να μην καταρ­ρεύ­σει. Αν νομίζουν ότι την επομένη μιας τέτοιας εξέλιξης θα υπάρχουν ακό­μη υποστηρικτές της εξαθλίωσης, μάλλον βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου.

Οι πολίτες ασφαλώς υπό το βάρος των συνεπειών της αδυσώπητης κρίσης ακούν ευχάριστα τις υποσχέ­σεις, αλλά είναι βέβαιο ότι διεκδικούν την ελπίδα και όχι το χάος. Με δεδο­μένο πως κανένα κόμμα δεν φαίνεται ικανό να εξα­σφα­λίσει κοινοβουλευ­τική αυτο­δυναμία, είναι πράγματι ακατανόητη η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην πλήρη απαξίωση των άλλων κομμάτων, καθώς στις 18 Ιουνίου θα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες, αν εννοεί ότι θέλει να κυβερνήσει και δεν πολι­τεύε­ται ως μόνιμη αντιπολί­τευση. Ο διχασμός και η πλήρης διάλυση του εσωτερικού μετώπου μόνον σε περιπέτειες μπο­ρούν να οδηγήσουν. Είναι καιρός πέρα από την ακραία ρητορική και τον λαϊκισμό να επιστρέψει η κοινή λογική για το παρόν και το μέλλον του τόπου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, που οφείλουν να υπερβούν τα κομματικά τους όρια και να συναντηθούν με την πραγματικότητα που επιβάλλει συνεννόηση και ευελιξία, για να μην καταστρέψουμε ό,τι έχει απομείνει.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν στη ζωή τους κάποιο … θάμα.

Η αλαζονεία σε όλο της το μεγαλείο, άρχισαν να μοιράζουν υπουργεία οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ χωρίς να λάβουν την εντολή και πριν ακόμα πάμε στις κάλπες,θεωρούν ότι το κόμμα τους -εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα- πρέπει να είναι έτοιμοι σε γενικές γραμμές γιατί την επομένη των εκλογών θα χρειαστούν συζητήσεις και με άλλους κομματικούς σχηματισμούς και για το μοίρασμα υπουργείων.

Εκμεταλλεύεται πλήρως το αντιμνημονιακό κλίμα που καλλιεργήθηκε και με τη δική του σημαντικότατη συμβολή τα δύο τελευταία χρόνια...

Ως πρωθυπουργός σε αναμονή, αλλά και... ευρωπάρχης, εμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζοντας το πρόγραμμα διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Απέχει μεν από το πολιτικό πρόγραμμα το οποίο ήταν αναρτημένο στο Διαδίκτυο και οραματιζόταν την αλλαγή στην Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρη την υφήλιο στα πρότυπα των πολιτικο-κοινωνικών πεποιθήσεων των συνιστωσών του, αλλά διατηρεί με διαφορετική διατύπωση πολλές από τις διαστάσεις αυτού του οράματος. Κυρίως βασίζεται στην προσδοκία ότι θα γίνει αποδεκτό από τους δανειστές, ότι η εκροή των δισεκατομμυρίων προς την πλευρά μας θα συνεχισθεί, ότι δεν πρόκειται να συμβεί «ατύχημα» στη χώρα είτε τώρα, είτε όταν βρίσκεται στην εξουσία και όλα θα εξελιχθούν με γραμμική ακρίβεια για να επιτευχθούν οι στόχοι.
Στην παρουσίαση του προγράμματος, ο Αλ. Τσίπρας αγνόησε επιδεικτικά τα μηνύματα που στέλνουν όλοι οι διεθνείς παράγοντες, πιστός στη γραμμή «της ισορροπίας του τρόμου» που ανέπτυξε πριν από μερικές ημέρες, θεωρώντας βέβαιο, αλλά και αναγκαίο όπως προκύπτει από την προσεκτική ανάγνωση του περιεχομένου, ότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν θα τολμήσει, αλλά και θα στέρξει. Πήγε μάλιστα ακόμη παραπέρα χαρακτηρίζοντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ «σχέδιο-πυξίδα για την ευρωπαϊκή Αριστερά», υποστηρίζοντας παράλληλα ότι «η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να γίνει πρωτοπόρα δύναμη αλλαγής στην Ευρώπη»...
Οπως αναμενόταν, ο Αλ. Τσίπρας εκμεταλλεύεται πλήρως το αντιμνημονιακό κλίμα που καλλιεργήθηκε και με τη δική του σημαντικότατη συμβολή τα δύο τελευταία χρόνια και επικεντρώνεται στην ακύρωσή του, υιοθετώντας όμως ταυτόχρονα πολλά από τα μέτρα, τις διαδικασίες και τους στόχους που έχουν ήδη υιοθετηθεί και βρίσκονται σε διαδικασία εφαρμογής. Οι αντιφάσεις που μπορεί να επισημάνει ο προσεκτικός μελετητής είναι πάρα πολλές, αλλά σημασία έχει το μήνυμα που θα προσλάβει ένας κόσμος που ήδη θεωρεί το Μνημόνιο αποκλειστικά υπαίτιο για τα δεινά του.