Νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν...

Ο κόσμος διψά για αλλαγή   ζητά νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν. Εντούτοις, σε γενικές γραμμές, οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται ακόμη αντιμέτωποι με παλιά πρόσωπα, πολλά από τα οποία, και από τις δύο μεγάλες πλευρές, είχαν κάποτε την ευκαιρία να δράσουν αλλά απέτυχαν παταγωδώς (εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης οργάνωσης και των αλληλοσυγκρουόμενων φιλοδοξιών τους). Επιπλέον, υπάρχουν και διάφοροι ημιδεδηλωμένοι δελφίνοι οι οποίοι, ενώ οι ηγέτες τους δίνουν τη μάχη της ζωής τους, προσπαθούν, μέσω σκόπιμης σιωπής ή μελετημένης αμφισημίας, να υπονομεύσουν τόσο αυτούς όσο και την ενότητα του κόμματός τους. Ο θάνατος πλησιάζει, αλλά εκείνοι επιμένουν να αλληλοδιαπληκτίζονται!

Τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά εάν ο πολιτικός διάλογος είχε προσανατολιστεί, ως όφειλε, στο μέλλον; εάν είχε παύσει να περιστρέφεται γύρω από τα κάθε λογής παρωχημένα συνθήματα, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς;

Κεντρικός στόχος όλων μας πρέπει να είναι η κοινωνική συνοχή, η δε κομματική ενότητα πρέπει να αποτελεί γεγονός, και όχι ψεύτικη εικόνα.

Δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσουμε όλες αυτές τις ανεπάρκειες κάνοντας απλώς έκκληση για σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας δύο ή τριών κομμάτων, διότι οι πολίτες γνωρίζουν ότι η εν λόγω τακτική συγκαλύπτει απλώς την καιροσκοπική επιθυμία ορισμένων να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες.

Αυτοί που έκλεψαν το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας, ζητούν την ψήφο των γονιών τους προκειμένου να επανορθώσουν τα λάθη τους...

Δεν είναι τα δύο, τρία ή πέντε χρόνια λιτότητας, αλλά είναι η τριπλή κατοχή στην οποία οδήγησε την Ελλάδα η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου – όπου κανένα όραμα και καμιά ελπίδα δεν μπορεί να φυτρώσει και να ευδοκιμήσει, στο εφιαλτικό της τοπίο...
 Δεν είναι η ανεργία, η υποαπασχόληση, οι μισθοί της πείνας, το ξεχαρβάλωμα των Ταμείων, η ανασφάλιστη εργασία, οι εργασιακές κατεδαφίσεις, οι αέναες περικοπές, η υπερφορολόγηση του λαού και οι απίστευτες θυσίες του, που δεν φαίνονται να έχουν αντίκρισμα και να πιάνουν τόπο...
Είναι το γεγονός ότι η Αρχουσα Τάξης της Ελλάδας και η καθεστηκυία τάξη των πολιτικών υπηρετών της, έκλεψαν από τα Ελληνόπουλα και τις Ελληνοπούλες τους πόρους της δικής τους γενιάς, τις εργασίες τους, τα αποθεματικά των πατεράδων και των μανάδων τους, τα πλούτη της γης τους -γης των πατέρων και των προγόνων τους- και τους παραδίδουν, ως πατρίδα, ένα άδειο πουκάμισο, ένα τσουβάλι χωρίς περιεχόμενο!
Και το χειρότερο:
 Αυτοί που έκλεψαν το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας, ζητούν την ψήφο των γονιών τους προκειμένου να επανορθώσουν τα λάθη τους και να τους επιστρέψουν τα... κλοπιμαία!
Ναι. Τόση ξετσιπωσιά!
Κοντολογίς: Ο ελληνικός λαός θα χρεώσει στο ΠΑΣΟΚ -δηλαδή στην ηγετική ομάδα του!- και την παραμικρή μετακίνηση της Νεολαίας σε Ακροδεξιές παρασυναγωγές. Διότι, το… Κίνημα είναι ο ηθικός αυτουργός στο έγκλημα νομιμοποίησης της φαιάς πανούκλας!

Στη στάνη τα απολωλότα πρόβατα που έμπλεξαν με σκανδαλιάρηδες λύκους

Δεν είναι πρωτοφανές. Στην πολιτική όπως και στο ποδόσφαιρο οι μεταγραφές δεν τελειώνουν ποτέ. Ανέκαθεν μερίδα του πολιτικού προσωπικού συνήθιζε εκάστοτε να μηδενίζει το κοντέρ. Και σε κάθε εκλογική περίοδο έκανε νέα αρχή με διαφορετικό κόμμα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Κανένας αιφνιδιασμός των ψηφοφόρων. Καμία έκπληξη στους κομματικούς οπαδούς. Αναιμικές και οι διαμαρτυρίες. Οι εκλογικές μεταπηδήσεις και οι ιδεολογικές μεταλλάξεις αποτελούσαν στο παρελθόν ρουτίνα. Εξάλλου, όταν η πολιτική ασκείται σαν προσωπική ζαριά, μαζί της ρολάρουν καιροσκοπικά και τυχοδιωκτικά φαινόμενα. Αν προστεθούν σε αυτά η εγωπάθεια και η φιλαυτία, το δημαγωγικό πακέτο ολοκληρώνεται. Τα κόμματα, άλλωστε, δεν είναι άκαμπτα θρησκευτικά δόγματα. Ούτε οι επικεφαλής τους μνησίκακοι φονταμενταλιστές ηγέτες. Προτάσσουν τα συμφέροντα της παράταξης και υποδέχονται με πολυσυλλεκτική μεγαθυμία στη στάνη τα απολωλότα πρόβατα που έμπλεξαν με σκανδαλιάρηδες λύκους. Παράλληλα, μαντρώνουν ευκαιριακά και επιπόλαια όποιον αποπεμφθέντα, διαγραφέντα, πολιτικά άσωτο, παραδόπιστο ή μετανοημένο. Από το δικό τους ή διαμετρικά αντίθετο πολιτικό χώρο, αδιάφορο. Αποτέλεσμα; Αχταρμάς.

Γίνεται φανερό ότι τα ντόπια κόμματα ζουν σε μυστικιστική διάσταση. Στην εποχή, όμως, του Διαδικτύου τα γλυκανάλατα παραμύθια τους δεν φτουράνε. Με την πολιτική ηττημένη, την οικονομία ναυαγισμένη και την κοινωνία γονατισμένη, η χώρα πορεύεται ταλαιπωρημένη μέσα σε απόλυτη σύγχυση. Και οι φετιχοποιημένοι γκεστ σταρ, τόσο σε παραδοσιακούς όσο και νεοπαγής σχηματισμούς, μοιάζουν με θυρωρούς στις πύλες των εκάστοτε κομματικών φρενοκομείων. Δεν φταίνε, όμως, μόνο οι ίδιοι για την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού. Η παρατεταμένη ύφεση ράγισε τον όποιο κομματικό ορθολογισμό, η ανασφάλεια εξόρισε τον όποιο πολιτικό ρεαλισμό και η στασιμότητα έβγαλε στον αφρό κλισέ, απλοϊκότητες, παραληρήματα και κόμπλεξ. Το χειρότερο είναι ότι με τέτοια εφόδια σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να πείσει το εκλογικό σώμα ότι έχει δήθεν λύσεις για την κρίση. Μάταια. Με παλιά εργαλεία, ξεθυμασμένα νοήματα, παρακμασμένες μορφές οργάνωσης και απολιθωμένες συμμαχίες, όχι μόνο υπονομεύουν τα περιθώρια ανάκαμψης αλλά συμπληρώνουν εξτρεμιστικά το ζοφερό σκηνικό της επόμενης μέρας. Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο ακραία φαντάζει η επιστροφή στη δραχμή άλλο τόσο είναι ακραία και η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων.   

Αναγκαστικά πλέον θα γεννηθούν νέοι σχηματισμοί, νέες επιλογές, νέες ελπίδες…

Πιθανόν το σύστημα να προσπάθησε, αλλά ήταν πλέον αργά για να επιβάλει οτιδήποτε. Οι δε συμπάθειές του, όσες τουλάχιστον παίζουν τα τελευταία χρόνια στο πολιτικό ταμπλό, προέρχονται από το «βαθιά» των δύο κυρίαρχων, έως πρότινος, κομματικών σχηματισμών – και έχουν ανάλογη με αυτούς μοίρα.

Τώρα φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο και να μην μπορεί να καθορίσει την επόμενη ημέρα. Αυτό θα μπορούσε να (είχε) αλλάξει με δύο τρόπους:

- το σύστημα να είχε παραδεχθεί τα λάθη του, να είχε κάνει την αυτοκριτική του και να προχωρήσει, έστω την ύστατη ώρα, στις δέουσες αποστρατείες και προαγωγές. Τα λόγια και οι πράξεις του, όμως, το αντίθετο μαρτυρούν. Αντιστέκεται, βεβαίως, αλλά οι δυνάμεις του κάθε μέρα το εγκαταλείπουν όλο και πιο πολύ.  

- οι πολίτες να προκαλέσουν δια της ψήφου τους την κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και να επιβάλουν είτε την εκ βάθρων ανασύνθεσή τους είτε την κατάργησή τους, οριστικά και τελεσίδικα. Αυτό μοιάζει πιο πιθανό. Για αρκετούς εχέφρονες πολίτες είναι και το ευκταίο, υπό την έννοια ότι αναγκαστικά πλέον θα γεννηθούν νέοι σχηματισμοί, νέες επιλογές, νέες ελπίδες…

Βεβαίως, η δεύτερη επιλογή ενέχει τον κίνδυνο να καταρρεύσει ολοκληρωτικά και η χώρα. Τούτο είναι και το κυρίαρχο επιχείρημα του συστήματος εξουσίας για να παραμείνει εκεί. Προφανώς έχει βάση. Προφανέστατα, δεν «πουλάει». Όχι διότι οι ψηφοφόροι θέλουν να αυτοκτονήσουν. Αλλά διότι ΚΑΙ γι’ αυτό, η ευθύνη βαρύνει το ίδιο το σύστημα. Που πρώτο πτώχευσε. Και έριξε τον εαυτό του στο κενό.

Πώς να του εμπιστευθεί ο πολίτης τις τύχες της χώρας;

Kαι δυστυχώς είναι δύσκολο να θυμηθούν οι πολλοί τα όσα άλλα συγκάλυψε, δικαιολόγησε ή ανέχθηκε, επί τόσα χρόνια, ο κ. Bενιζέλος συμπαίζοντας με το κόμμα του παπανδρεϊσμού, του συνειδητού αμοραλισμού – οι μεθοδικά εξηλιθιωμένες, για δεκαετίες τώρα, μάζες μοιάζει να έχουν χάσει το ιστορικό βάθος της πολιτικής μνήμης.

Ωστόσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠAΣOK σε εξευτελιστική κατάρρευση, πολιτικά πια ανύπαρκτο. Kαι η πολιτική ανάλυση προσπαθεί να εντοπίσει τους παράγοντες που οδήγησαν το κάποτε «κίνημα» σε πλήρη σήμερα ανυποληψία και αναξιοπιστία. Λογαριάζουν καίριο παράγοντα την οικονομική πολιτική που υπηρέτησε η κυβέρνηση του θλιβερού ολίγιστου των Παπανδρέου: ένα «σοσιαλιστικής» επωνυμίας κόμμα δέχθηκε να πρακτορεύσει τις ντιρεχτίβες μιας οικονομικής στρατηγικής απάνθρωπων ακροτήτων, αυτονομημένης από το κοινωνικό γεγονός, από κάθε σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Oμως το ΠAΣOK δεν ήταν απλώς ένα κόμμα, ήταν σύμπτωμα περιστασιακό μεν αλλά πραγματικά «πανελλήνιο»: ένα είδος έκρηξης, που έφερε στην επιφάνεια χρόνιες παθογένειες της ελλαδικής συλλογικότητας. Kυρίως την έκλειψη και απουσία άξονα κοινωνικής συνοχής των Eλληνώνυμων του βαλκανικού νότου, έκλειψη «νοήματος» της ελληνικότητας στο συγκεκριμένο παρόν, στις σημερινές ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες. Γι’ αυτό και ήταν έκκρηξη πλημμυρίδας ενός ατομοκεντρικού πρωτογονισμού, που ανέδειξε σαν μοναδική δικαίωση ζωής και καταξίωση του ατόμου τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Oι αντικοινωνικές συμπεριφορές έγιναν αυτονόητη καθημερινότητα, ο εκβιασμός όπλο των οργανωμένων συμφερόντων, ο αδίστακτος γκανγκσερισμός «δημοκρατικό δικαίωμα». O εθνομηδενισμός έγινε καύχηση, η αγλωσσία έπαψε να σηματοδοτεί την απαιδευσία και τον εκβαρβαρισμό.

Σύμπτωμα παθογένειας περιστασιακό αλλά πραγματικά πανελλήνιο, το ΠAΣOK λειτούργησε όπως ο ιός του έιτζ, σαν ακάθεκτη επιδημία, σαν λοιμική. 

Οχι γιατί επέλεξε τη σιωπή, αλλά γιατί δεν τον θέλουν πια ούτε οι δικοί του.

Με τον αέρα των 10 μονάδων στις εκλογές του 2009 και προετοιμάζοντας ουσιαστικά την είσοδο της χώρας στον σημερινό οικονομικό κυκεώνα, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε βάλει έναν στόχο:
Να αποδομήσει πλήρως τον Κώστα Καραμανλή. Ολοι θυμούνται τις... γεμάτες ορμή ομιλίες του στη Βουλή και τον καταγγελτικό του λόγο σε βάρος της κυβέρνησης της Ν.Δ.
Ειδικά δε κατά του πρώην πρωθυπουργού. Φώναζε ότι ο Καραμανλής κρύβεται. Τον έψαχνε δε στα ορεινά της Βουλής όπου καθόταν. Στην κυριολεξία τον κατακεραύνωνε υποστηρίζοντας ακόμη και ότι προσέφυγε σε εκλογές εσπευσμένα!
Και αυτό τη στιγμή που ο ίδιος είχε προειδοποιήσει πως θα επέβαλλε εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Αλλά... Ο ίδιος έφυγε άρον – άρον και από πρωθυπουργός και από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Δεν κάθισε καν να πάει σε εκλογές. Εφυγε πριν ή τον έδιωξαν. Οπως και ο προκάτοχός του.
Και στην κυριολεξία εξαφανίστηκε. Οχι γιατί επέλεξε τη σιωπή, αλλά γιατί δεν τον θέλουν πια ούτε οι δικοί του. Οι οποίοι φοβούνται και το ενδεχόμενο να κάνει προεκλογικά κάποια παρέμβαση.
Ομολογούν μάλιστα πως δεν ξέρουν αν μια δήλωση του ΓΑΠ θα κάνει καλό. Ο διάδοχός του δε κρατά απίστευτες αποστάσεις στηλιτεύοντας όλες τις επιλογές του.
Στην αντίπερα όχθη στη Ν.Δ. πολλοί επιθυμούσαν και άλλοι τόσοι επεδίωκαν μια δήλωση του Καραμανλή εν όψει των εκλογών. Ακόμη και το γεγονός πως επεσκέφθη τη Διοικούσα Επιτροπή της Θεσσαλονίκης έγινε θέμα.
Η δε στήριξή του στον Αντώνη Σαμαρά συζητείται απ’ όλους όσοι κινούνται στο χώρο της Κεντροδεξιάς, ενώ δείχνει να έχει ενοχλήσει τους υπολοίπους. Ειδικά όσους απεύχονται τη συσπείρωση της Ν.Δ.
Τελικά όλα κάνουν κύκλους. Ειδικά η ζωή!

Ρε Αντώνη τι φοβάσαι … το βαφτιστήρι σου.

Πέταξε στο τραπέζι μια… τηλεμαχία. Μάλλον τέσσερις και όχι μία, γνωρίζοντας πως τα Μέσα θα άρχιζαν να συζητούν το θέμα, αφού ειδικά τα ηλεκτρονικά τα ενδιαφέρει άμεσα εν όψει εκλογών.
Με τον τρόπο αυτόν κάλυψε επικοινωνιακά το κενό του αλλά ταυτόχρονα κατάφερε να αλλάξει και την ατζέντα επαναφέροντας στο προσκήνιο την παραπολιτική. Ενα πεδίο που το εξυπηρετεί, δεδομένου ότι δεν έχει τι να προτείνει στους ψηφοφόρους από τη μια πλευρά και από την άλλη ό,τι κι αν λέει, κανείς δεν πιστεύει.
Η Ν.Δ. δεν τσίμπησε. Ομως το θέμα κυριάρχησε. Το ΠΑΣΟΚ άρχισε να κατηγορεί τον Αντώνη Σαμαρά ότι φοβάται. Λες και από τις τηλεμαχίες θα βγουν συμπεράσματα για τον κόσμο. Οι τηλεμαχίες γίνονται όχι για να κερδίσει κάποιος, αλλά για να κάνει ένα λάθος ο άλλος. Από εκεί και πέρα λέγονται τα ίδια και τα ίδια.
Η δε πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δύο… μάχες μεταξύ Βενιζέλου – Σαμαρά και δύο μεταξύ όλων των αρχηγών που εκπροσωπούνται στη Βουλή και την Ευρωβουλή όχι μόνον δεν βγαίνουν βάσει των ημερών που απομένουν μέχρι τις εκλογές, αλλά θα είναι και άκρως βαρετές για τους πολίτες.
Ποιος θα κάτσει έξι ώρες περίπου να ακούει τους βαρετούς μονολόγους; Και τι θα προσφέρει αν κάθε αρχηγός απαντά μετά από έναν κύκλο τριών τετάρτων περίπου; Θα αρχίσουν να κοιμούνται και οι ίδιοι.
Οπως και να έχει, κανείς δεν είναι κατά των τηλεμαχιών. Ακόμη και για να υπάρξει το απαραίτητο λάθος.
Ομως ο τρόπος που διεξάγονται στη χώρα μας δεν ανταποκρίνεται στη σύγχρονη πραγματικότητα.