Τα πράγματα είναι δύσκολα και όλοι όπως φαίνεται ρίχνουν το βάρος στους αναποφάσιστους...

Σε αυτές όμως τις εκλογές τα πράγματα είναι δύσκολα και όλοι όπως φαίνεται ρίχνουν το βάρος στους αποκαλούμενους αναποφάσιστους.
Αυτούς που στις δημοσκοπήσεις εμφανίζονται να μην έχουν αποφασίσει ποιο κόμμα θα ψηφίσουν. Ποια πολιτική θα στηρίξουν και σε ποιον θα δώσουν μια ακόμη ψήφο ανοχής.
Ομως ποιοι είναι οι αναποφάσιστοι; Από ποιον χώρο προέρχονται; Είναι οι ίδιοι με αυτούς που στις προηγούμενες εκλογικές μάχες αποφάσιζαν την τελευταία στιγμή τι και ποιον θα ψηφίσουν.
Είναι οι ίδιοι που ψήφισαν το 2009 επειδή λεφτά υπάρχουν; Είναι οι ίδιοι που πίστεψαν πως ο Καραμανλής έλεγε την αλήθεια σχετικά με τα προβλήματα και τα μέτρα που τότε έπρεπε να ληφθούν;
Ολοι συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα. Δεν είναι οι σημερινοί αναποφάσιστοι αυτοί που κάθε φορά αποφάσιζαν τελευταία στιγμή που θα στραφούν γέρνοντας και την πλάστιγγα προς το ανάλογο κόμμα.
Μεγάλο μέρος των σημερινών αναποφάσιστων προέρχεται από τους χθεσινούς δεδομένους. Από τις βάσεις των κομμάτων, που σήμερα έχουν χάσει τον… μπούσουλα.
Οχι μόνο τον ιδεολογικό. Αλλά τον μπούσουλα γενικά. Δεν ξέρουν τι να πιστέψουν και πού να στραφούν. Εκτός της οικονομικής κρίσης έχουν υποστεί ένα γενικότερο σοκ και πιστεύουν πως δεν μπορούν να πιαστούν από τα όσα μέχρι χθες πίστευαν ως σταθερές στη ζωή τους.
Γι’ αυτό και τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας καταγράφουν χαμηλά ποσοστά. Η κρίση είναι κρίση εμπιστοσύνης και ουδείς γνωρίζει αν ο χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι επαρκής για ν’ αλλάξουν τα δεδομένα.

Υπάρχει η επιλογή του μαυρίσματος των παλιών βουλευτών και της εκλογής νέων...

Η αρνητική ψήφος που όλοι νιώθουμε τον πειρασμό να ρίξουμε σε αυτές τις εκλογές, άλλοι στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., άλλοι στην Αριστερά συνολικά, άλλοι στον Καρατζαφέρη, άλλοι σε όλους συλλήβδην, δεν θα προσφέρει ούτε καν προσωρινή ανακούφιση στους ψηφοφόρους που θα την επιλέξουν. Και αυτό διότι μετά τις εκλογές θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα συνεργασίας, κατά πάσα πιθανότητα μικρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ίσως με τη συμμετοχή κάποιων κομμάτων που τώρα δηλώνουν αντιμνημονιακά και μετά τις εκλογές θα αντιληφθούν «το βάρος της ευθύνης» και θα αναζητήσουν υπουργικό θώκο για τους βουλευτές τους. Η Βουλή αυτή, εξαιτίας της αγανάκτησης και της απελπισίας των ψηφοφόρων, θα έχει μεγάλο αριθμό βουλευτών από κόμματα που δεν πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό, όπως είναι η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ (φυσικά το δεύτερο είναι εδώ και χρόνια στη Βουλή χωρίς να πιστεύει στον κοινοβουλευτισμό ούτε στο Σύνταγμα).

Θα περιλαμβάνει πλήθος οπορτουνιστών βουλευτών που αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την αγανάκτηση των πολιτών και ίδρυσαν κόμματα μόνο και μόνο για να έχουν μια πιθανότητα εκλογής οι ίδιοι. Θα περιλαμβάνει κομματικούς συνδυασμούς αταίριαστους που διαμορφώθηκαν μόνο και μόνο για να περάσουν το κατώφλι της Βουλής και να διασωθούν πολιτικά τα στελέχη τους.

Η νέα Βουλή που θα προκύψει από αυτές τις εκλογές δεν θα είναι απλώς πολυκομματική -αυτό δεν είναι κακό-, αλλά θα είναι σουρεαλιστική. Θα θυμίζει το «Ολαρία ολαρά» του Σαββόπουλου. Αυτή είναι η Βουλή που δείχνουν σήμερα τα γκάλοπ ότι θα βγει από τις εκλογές. Υπό τις σημερινές συνθήκες της κρίσης -που εμείς την αντιμετωπίζουμε ως ελληνική, αλλά ασφαλώς είναι ευρωπαϊκή και πιθανότατα παγκόσμια-, η Βουλή αυτή θα είναι δύσκολο να αποφασίσει οτιδήποτε (ακόμη κι αν δημιουργηθεί μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ίσως και άλλων κομμάτων).

Θα είναι μια Βουλή που δεν θα εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους από την επόμενη κιόλας ημέρα της έναρξης των εργασιών της, αφού οι ψηφοφόροι θα φρικάρουν με την αναποτελεσματικότητα, με το μπάχαλο που θα δημιουργηθεί και με την οξύτητα που θα χαρακτηρίζει τις συνεδριάσεις της. Θα είναι μια Βουλή που θα οδηγήσει πολύ σύντομα τη χώρα στο αδιέξοδο και ασφαλώς σε νέες εκλογές μέσα σε λίγους μήνες.

Πολλοί πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο να περάσουμε πρώτα από την πλήρη διάλυση της χώρας πριν καταφέρουμε να ξαναγεννηθούμε ως κράτος και να ορθοποδήσουμε. Υπάρχει η επιλογή του μαυρίσματος των παλιών βουλευτών και της εκλογής νέων. Η κοινοβουλευτική αλλαγή μπορεί και πρέπει να γίνει μέσω θετικής επιλογής βουλευτών σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν.

Η διαμαρτυρία πρέπει να εκφραστεί, αλλά όχι με αρνητική ψήφο, αλλά με μια συνειδητή θετική ψήφο που θα στείλει σπίτια τους τους διεφθαρμένους και ανίκανους βουλευτές και μέσα στη Βουλή νέους, καθαρούς, ώριμους και σοβαρούς ανθρώπους, που έχουν τις ικανότητες αλλά και το θάρρος να αναλάβουν τη δύσκολη αυτή στιγμή την τύχη της χώρας.

Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα...

Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα. Μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, με λουκέτα κ.ά. Και φυσικά δημιουργία ενός κλίματος και μιας ψυχολογίας πρωτόγνωρης. Ενα είδος «σοκ και δέους».
Ομως τώρα είναι πάλι κοντά μας. Το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε λίγες ημέρες (αφού μεσολάβησε και το Πάσχα) άρχισαν και πάλι οι δεσμεύσεις με τις ανάλογες υποσχέσεις.
Ακούσαμε δεσμεύσεις για οριστική αντιμετώπιση της κρίσης, υποσχέσεις για αύξηση του επιδόματος ανεργίας (που οι ίδιοι μείωσαν), κατηγορηματικές θέσεις ως προς το θέμα της λήψης νέων μέτρων.
Ακούσαμε ακόμη και μέτρα για την ακρίβεια στην αγορά. Ναι, θα πατάξουν και την ακρίβεια, που εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες η άτιμη, βρίσκοντας ευκαιρία μιας και η χώρα δεν έχει κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Ολα κι όλα. Υπάρχει σχέδιο. «Στρατηγικό», όπως έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και αφορά στην επίλυση των προβλημάτων μας. Αυτών που η προηγούμενη κυβέρνηση, αυτή βρε του άλλου ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε.
Οπότε ας μην ανησυχούμε. Βέβαια πρέπει να μας πουν ποιος θα υλοποιήσει αυτό το σχέδιο. Ποιον προτείνουν. Διότι ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι δεν ενδιαφέρεται να γίνει πρωθυπουργός.
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως μας έλειψαν. Και πως, αν μη τι άλλο, γέλασε και λίγο το χειλάκι μας. Και θα γελάσει κι άλλο. Αφού έχουμε μπροστά μας δύο ολόκληρες εβδομάδες.
Ζούμε δε για τη στιγμή που, πέραν των περί συντρόφων και προοδευτικών, θα ακούσουμε και περί... τιμημένων γηρατειών.

Θα ζητούν την ψήφο μας με την υπόσχεση πάλι ότι θα αλλάξουν τα πάντα. Χωρίς να αλλάζουν τίποτα.

Μέσα στο πλαίσιο των μεγάλων λόγων και κούφιων υποσχέσεων, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η προχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξη του Ευάγγελου Βενιζέλου, η πρώτη του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Πήρε τέτοιες αποστάσεις από τους χειρισμούς του προκατόχου του, Γιώργου Παπανδρέου, που αναρωτιέται κανείς όχι μόνον αν οι δύο ήταν στην ίδια κυβέρνηση, αλλά αν συνυπήρξαν στον ίδιο πλανήτη. Ο Βενιζέλος στηλίτευσε τη χρήση της μνημειώδους πλην απατηλής ρήσης «λεφτά υπάρχουν», καθώς και την ασυνεννοησία εντός της κυβέρνησης Παπανδρέου· θρήνησε τους έξι μήνες που χάθηκαν μετά τις εκλογές του 2009 και κατήγγειλε το πρώτο Μνημόνιο ως «ελλιπές». Εν ολίγοις, ο Βενιζέλος φάνηκε να συμφωνεί με τις πράξεις της κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε μόνο από την ώρα που αυτός ανέλαβε την αντιπροεδρία – αν και χαρακτήρισε «εσφαλμένη εκτίμηση» τη μετέπειτα πρόταση του Παπανδρέου για δημοψήφισμα (αφού την είχε στηρίξει).
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν γεμάτη λάθη, τα οποία οδήγησαν στην απογοήτευση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και στην κάθετη πτώση των ποσοστών του στις δημοσκοπήσεις. Ο Βενιζέλος έχει ανάγκη να αποστασιοποιηθεί από αυτά και να προτείνει κάτι νέο. Αλλά εάν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν στηρίξει με αυτοπεποίθηση τις μεταρρυθμίσεις που αναγκάστηκε να υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, ενώ και η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά φοβάται να συνδεθεί με αυτές, τα δύο κόμματα που οφείλουν στη χώρα να λύσουν τα προβλήματα τα οποία της δημιούργησαν θα στερούνται και παρελθόν και προτάσεις για το αύριο. Θα ζητούν την ψήφο μας με την υπόσχεση πάλι ότι θα αλλάξουν τα πάντα. Χωρίς να αλλάζουν τίποτα.

Τώρα, όμως, ο δυστυχής, προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες του στη διακυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου...

Oύτως ή άλλως, η «εποχή ΠΑΣΟΚ» έχει ξεφτίσει... Eυτυχώς, λες... Αλλά, τα θύματα πολλά από την τραγωδία των «τζάμπα» υποσχέσεων και του Μνημονίου, τις πράσινες μίζες των εξοπλιστικών, το γκρέμισμα της Σοφοκλέους από τους Nεονάκηδες του «σημιτικού εκσυγχρονισμού» και... και... Εξοχες και οι λεκτικές «γκάφες» του Βενιζέλου περί προτεκτοράτου και άλλων τινών... Τώρα, όμως, ο δυστυχής, προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες του στη διακυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, ότι η χώρα οδηγήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο κατ’ ανάγκην, ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τι έγινε στις διαπραγματεύσεις τότε, και πρόσθεσε ότι ο ίδιος ήταν κατά της προσφυγής στο ΔΝΤ! Και, ναι! Ηταν λάθος το «λεφτά υπάρχουν». Bεβαίως, ηθικά και πολιτικά μένει ακάλυπτος, προσπαθώντας να ξεβράσει τις «τζάμπα» υποσχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου... Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέφερε ότι το «λεφτά υπάρχουν» ήταν λάθος και ότι στη διάρκεια των πρώτων μηνών διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ χάθηκαν οι ρυθμοί, προσθέτοντας ότι έπρεπε να είχαν ληφθεί μέτρα τόσο ως μήνυμα στις αγορές όσο και για τον περιορισμό του ελλείμματος. O κ. Βενιζέλος είπε ότι στο διάστημα εκείνο η Ε.Ε. δεν καταλάβαινε, ενώ χαρακτήρισε τον τότε πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «συντηρητικό»! Η ελληνική κρίση έχει επικίνδυνα συμπτώματα. Και, δυστυχώς, αυτό επαληθεύεται με τον πιο πικρό και επώδυνο τρόπο... Κόντρα σε όλες αυτές τις βαρύγδουπες Βενιζέλειες δηλώσεις, οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μιας οικονομίας που παραμένει σε βαθιά κρίση, με οδυνηρό κόστος για τους σημερινούς εργαζομένους, αλλά και για το μέλλον του έθνους μας. Τα επιχειρήματα που επιστρατεύονται για να δικαιολογήσουν τα βάσανα και τον πόνο που επιβάλλουν στον κόσμο αλλάζουν από μέρα σε μέρα. Ενα πράγμα παραμένει κοινό: ότι ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε μια πραγματική ανάκαμψη της οικονομίας είναι να σταματήσουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Τώρα οι συνέπειες της πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου γράφτηκαν στο πετσί μας, όπως γράφτηκε η τιμωρία στην «Αποικία των τιμωρημένων» του Κάφκα... Τώρα είναι αργά. Οντως, πρόκειται για επαγγελματίες της ιδεολογικής ανοησίας, σοσιαλιστές-τερμίτες, ευνοημένους ενός σάπιου συστήματος που έφτιαξαν στα μέτρα τους, κατορθώνοντας στην πορεία να καταστρέψουν την Ελλάδα επί 27 χρόνια από τα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης και να την οδηγήσουν στο σημερινό χάος. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα κυρίαρχα συναισθήματα στην ελληνική κοινωνία είναι η οργή και η διάθεση τιμωρίας του «συστήματος». Οι πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούς από ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών και απόψεων είναι: «Δεν θέλω να με εκβιάζει κανείς, δεν έχω πολλά να χάσω ακόμη για να με απειλεί οιοσδήποτε με πτώχευση ή με τη δραχμή». «Εγώ θέλω να τους τιμωρήσω και δεν με νοιάζει τι θα γίνει την επομένη το πρωί. Δεν πάει άλλο». Ή «αυτή τη φορά θα τους δείξουμε για να καταλάβουν. Στις μεθεπόμενες εκλογές θα το ξανασκεφθούμε ψύχραιμα». Αν τα πράγματα δεν αλλάξουν τις επόμενες δυόμισι εβδομάδες η χώρα θα μπει σε μια σοβαρή περιπέτεια στις 7 Μαΐου. Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας, να αναγκάσουμε το όποιο αστικό καθεστώς αυτής της χώρας να σοβαρευθεί αντί να παρακολουθεί μοιρολατρικά τους «πειρατές» και τους εμπόρους της δραχμής να πουλάνε την πραμάτεια τους. Η φάση της αστάθειας μπορεί ίσως να είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού με την είσοδο νέων, σοβαρών ανθρώπων στην πολιτική.

«Να πάει κάποιος φυλακή».

< AYTA τα πράγματα ποτέ δεν τεκμηριώνονται. Φαίνεται όμως ότι από τον πρώην Πρωθυπουργό ή, τέλος πάντων, από τους ανθρώπους του είχε αρθεί κάθε πολιτική προστασία για τον Ακη. Ο Τσοχατζόπουλος είχε, για όλους τους συμβολικούς λόγους, διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ. Ηταν η φάση που το Παπανδρεϊκό Μαξίμου είχε αντιληφθεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και προσπαθούσε να ανταποκριθεί στο διάχυτο κοινωνικό αίτημα: «να πάει κάποιος φυλακή». Ή μάλλον άφηνε να συναντηθεί το αίτημα αυτό με την περίπτωση του Ακη. Κάπως έτσι φθάσαμε στη θεαματική σύλληψη της Μεγάλης Τετάρτης - άλλο αν οι διαδικασίες ενώπιον της Δικαιοσύνης είναι αναγκαστικά αργές και ενίοτε ευδοκιμούν σε αναπάντεχο χρονικό σημείο - ας πούμε στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου. ΦΥΣΙΚΑ, κι αυτό δεν είναι άσχετο με όσα παρακολουθήσαμε, ο τρόπος ζωής του Ακη, της πρώτης και της δεύτερης οικογένειάς του, καθώς και των φίλων και συνεργατών του είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με την ατμόσφαιρα μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας. Ο πλουτισμός, οι offshore, οι παρένθετοι προκαλούν. Η κοινή γνώμη δεν έχει λοιπόν ούτε οίκτο ούτε συμπάθεια. Βεβαίως, ο Ακης δεν είναι ο πρώτος ή ο μόνος έλληνας πολιτικός που ζει με όρους μεγιστάνα, ενώ έχει κρατήσει τα τελευταία σαράντα χρόνια μόνο δημόσιες θέσεις. Αλλά ο Τσοχατζόπουλος είναι ηττημένος πολιτικά εδώ και μια δεκαπενταετία και έχει επιδείξει γενικευμένη απροσεξία. Οταν είσαι κορυφαίος πολιτικός, όλη η Ελλάδα είναι το σπίτι σου. Οι πολυτελείς κατοικίες περισσεύουν. ΑΠΟ εκεί και πέρα, βέβαια, το ερώτημα είναι αν ο δημόσιος διασυρμός του Τσοχατζόπουλου θα αλλάξει κάτι. Ή αν θα πληρώσει συμβολικά αυτός, για όλους τους άλλους. Ισχύει σαφώς το δεύτερο. Σε αντίθεση με τη γυναίκα του Καίσαρα, η ελληνική πολιτική ούτε είναι ούτε τη νοιάζει να φαίνεται τίμια. Κι αυτό, σε φάση μεγάλης οικονομικής Κρίσης, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Συνεχίζουμε να προτιμούμε τους συμβολικούς αποκεφαλισμούς από τη διαφάνεια.