Οι επικουρικές συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται! Οι κύριες συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται και αυτές!

Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, η ηγετική ομάδα του -αντί να αντιμετωπίσει με σύνεση και νηφαλιότητα τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας- διοργάνωσε, ανά την Ελλάδα ένα -συνεχιζόμενο μέχρι σήμερα- φεστιβάλ ανασφάλειας, τρόμου και ψεύδους.
Χωρίς κανένα σχέδιο για έξοδο από την κρίση και πιστό στη διαχρονική πρακτική του Κινήματος «βλέποντας και κάνοντας», πρώτα συκοφάντησε τη χώρα ως διεφθαρμένη (λες και το ΠΑΣΟΚ προήλθε από παρθενογένεση!), ύστερα με τους «Τιτανικούς» και τα «περίστροφα στο τραπέζι» έριξε -ανεπαισθήτως- την Ελλάδα στις αγκάλες του ΔΝΤ και στο τέλος την έθεσε υπό τριπλή κατοχήΚαι η τακτική αυτή συνεχίζεται.
Οι επικουρικές συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται! Οι κύριες συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται και αυτές! Η κατάργηση του κατώτατου μισθού περνάει, δεν περνάει. Πέρασε πλησίστια! Θα αυξηθεί, δεν θα αυξηθεί η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος; Θα αυξηθεί λίαν συντόμως! Θα προστατευθούν οι αποταμιευτές που επένδυσαν σε ομόλογα; Θα προστατευθούν, «κουρεύοντάς» τους!
Η Μεσαία Τάξη, την οποία είχε καπελώσει και προσεταιρισθεί το ΠΑΣΟΚ θα καταρρεύσει ή θα επιζήσει; Θα καταρρεύσει! Μαζί της, όμως, καταρρέει και το ΠΑΣΟΚ, διότι το εγκαταλείπουν και τα λαϊκά στρώματα.
Και του έμεινε -προς όνειδος της ιστορίας- μόνο η Ολιγαρχία. Την οποία, βεβαίως, κανείς δε δικαιούνται να υποεκτιμήσει. Διότι διαθέτει το χρήμα, τα μίντια, το δέλεαρ των θέσεων εργασίας και τις επιρροές!
Κι αυτά δεν καταρρέουν!

Το κομματικό κράτος είναι εφήμερο και καταρρέει συνήθως υπο τις κατάρες του λαού...

Συγκεκριμένα, ο βουλευτής επεσήμανε πως «είμαστε ανεξάρτητοι. Είμαστε Έλληνες». Ακόμα τόνισε μιλώντας στο τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 πως η ιδρυτική διακήρυξη προέκυψε από τους 200.000 πολίτες που συμμετείχαν στη διαμόρφωση των αρχών αυτού του Κινήματος.

Υποστήριξε επιπλέον, πως «οι πολίτες θα ξεκινήσουν αυτήν την παράταξη. Δεν υπόσχομαι ότι με αυτήν την πρωτοβουλία των πολιτών μπορούμε να φέρουμε άσπρη εικόνα, θα φέρουμε όμως χαμόγελα», ενώ εξέφρασε και την πρόθεση του η επιλογή των υποψηφίων για τις εκλογές να γίνει μέσω του διαδικτύου.

Το λογότυπο συνδυάζει χρωματικά γαλάζιο, μπλε και κόκκινο και απεικονίζει αφηρημένα ένα γλάρο. Στη μέση βρίσκεται το όνομα του νέου κόμματος «Ανεξάρτητοι ΕΛΛΗΝΕΣ» με πεζοκεφαλαία.

Είμαστε όλοι Έλληνες;

ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ, οι αρχηγοί που ζητάτε εκλογές τι κάνετε; Πώς ξυπνάτε έναν λαό βυθισμένο στην απόγνωση; Πώς τα βγάζετε πέρα με τους πολίτες που απαιτούν κρεμάλα στους Νενέκους, αλλά και με άλλους που φωνάζουν «πού είσαι, Παπαδόπουλε!»; Τι μπορείτε να πείτε σε αυτόν τον μαρτυρικό λαό, άλλο από το να κάνει υπομονή, ώσπου να ξεθυμάνει η οργή του στην κάλπη;... Στον λαό που κατεβαίνει και πάλι σήμερα στο Σύνταγμα και που ενθαρρύνεται επιτέλους από ένα αυθόρμητο παγκόσμιο κίνημα με το σύνθημα Είμαστε όλοι Έλληνες;

Έρχεται η ώρα που θα μας ζητήσουν την ψήφομας αλλά θα πάρουν τον Μπούλο…

Αντί γι’ αυτά, είδαμε σε μια κακή επανάληψη τους γνωστούς Μαυρογυαλούρους. Μιλούσαν για την επόμενη ημέρα. Αλλά όχι αυτή που απασχολεί όλους εμάς. Για τη δική τους επόμενη ημέρα. Μιλούσαν για τις εκλογές, πότε θα γίνουν, τι θα βγάλει η κάλπη, πόσο κακό είναι το ένα κόμμα και πόσο χειρότερο το άλλο. Τι στραβό έκανε ο ένας, τι λάθη έκανε ο άλλος.

ί. Κοινός στόχος τα ψηφαλάκια. Πόσο αντιμνημονιακοί είναι όλοι ιδεολογικά, αλλά και πόσο υπεύθυνοι είναι ώστε πάνω από την ιδεολογία έβαλαν το πατριωτικό καθήκον: Να σώσουν τη χώρα και το λαό.

Όσοι δεν έκλεισαν τους δέκτες των τηλεοράσεων (από μαζοχισμό;) θα πρέπει να ανέβασαν τουλάχιστον πίεση. Αμετανόητοι ή απλώς ανόητοι; Και τα δύο είναι εξ ίσου επικίνδυνα. Πώς να τους εμπιστευτεί κανείς το μέλλον, τη ζωή του;

Κατέστρεψαν τη χώρα, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, έφαγαν –κυριολεκτικά- τον κόπο των ανθρώπων διαλύοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή τις εισφορές μας , τα δεδουλευμένα χρήματά μας, εγκατέλειψαν στην τύχη τους χιλιάδες συνταξιούχους, καταδίκασαν τους νέους σε μια χώρα κυριευμένη από την ανεργία, την ύφεση, την αβεβαιότητα, την καθημερινή αγωνία για την επιβίωση.

Παρ’ όλα αυτά, παρελαύνουν στα κανάλια δίνοντας τον προσωπικό εκλογικό τους αγώνα. ‘Η δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα ή δεν τους ενδιαφέρει τίποτα εκτός από την επανεκλογή τους. Πρώην και νυν ακτιβιστές της δεξιάς και της αριστεράς, οι μισοί προτιμούν την εξομολόγηση, οι άλλοι μισοί την αυτοκριτική και όλοι μαζί μάλλον μας δουλεύουν.

Είπε ο Ηρόστρατος. Δεν πέτυχα τίποτε στη ζωή μου. Είμαι ασήμαντος. Αν όμως προκαλέσω μια μεγάλη καταστροφή, θα μείνω στην ιστορία…

Είπε ο Ηρόστρατος. Δεν πέτυχα τίποτε στη ζωή μου. Είμαι ασήμαντος. Αν όμως προκαλέσω μια μεγάλη καταστροφή, θα μείνω στην ιστορία…Το είπε λοιπόν και το’κανε… Κατέστρεψε ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου και ,,,έμεινε αθάνατος! Κανείς ποτέ δε λησμονεί τους μεγάλους καταστροφείς. Δεν μπορώ φυσικά να είμαι βέβαιος ότι ανάμεσα στα αναρίθμητα ψυχολογικά σου πλέγματα, λειτουργεί και ελλοχεύει για την καταστροφή μας το ηροστράτειο σύμπλεγμα. Δυστυχώς όμως κατά πως δείχνουν μέχρι σήμερα τα πράγματα ένας μικρός Ηρόστρατος που ζεί μέσα στην αρρωστημένη σου ψυχονοοτροπία, αποτελεί την πιο φριχτή σημερινή απειλή για την πατρίδα μας. Ανίκανος να δεχτείς την αποτυχία και την ήττα και μη μπορώντας ούτε για μια στιγμή να σηκώσεις στους ώμους σου το βάρος από την << κάτω βόλτα >> της ζωής, δείχνεις έτοιμος να καταστρέψεις γύρω σου τους πάντες και τα πάντα… Είναι η κλασσική περίπτωση του << κοινωνικού μίσους>>, που πλυμμυρίζει τις ψυχές όλων των << αποτυχημένων .>> Όλα αυτά αποτελούν ότι υπήρξε ΣΧΕΔΙΟ. Σχέδιο οργανωμένο, το οποίο πιθανόν να αγνοούσαν πολλοί από εκείνους που το υποστήριξαν…

Δεν μας αξίζει αυτός ο δρόμος και πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για να τον αποφύγουμε..

Ο Ελληνας είναι νοικοκύρης, δουλευταράς και απίστευτα προσαρμοστικός. Μην ξεχνάμε όμως ότι πέρασε 30 και κάτι χρόνια που βολεύτηκε. Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στο Δημόσιο και θύμωναν με τον βουλευτή της περιφέρειας αν δεν το κατάφερνε. Μέχρι και οι δουλειές σε εταιρείες είχαν γίνει αντικείμενο ρουσφετιών από βουλευτές. Η επιχειρηματικότητα, η οποία συμβαδίζει απόλυτα με την καπατσοσύνη και την ευρηματικότητα (ακόμη και αν είναι στα όρια των θεσμών και της νομιμότητος) του Ελληνα, χάθηκε και αντικαταστάθηκε από τα «κόλπα», πώς θα πάρουμε καμιά δουλειά από το Δημόσιο, κανένα κονδύλι από το ΕΣΠΑ, καμιά κοινοτική επιδότηση κ.λπ. Βολεύτηκε ο ανήσυχος και δουλευταράς Ελληνας και αποκοιμήθηκε σε σχέση με τους πολιτικούς του.
Δεν μας αξίζει αυτός ο δρόμος και πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για να τον αποφύγουμε. Οι ξένοι πρέπει να μας δώσουν χρόνο και ευκαιρίες, γιατί οι εταίροι στα δύσκολα φαίνονται. Πρέπει όμως και εμείς να μην μπούμε στο καβούκι μας βρίσκοντας την εύκολη λύση, βρίζοντας τους ξένους, ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα να μας λυπηθεί. Δεν είναι εύκολο όταν μας πιάνει η «τρέλα», όταν μας τυφλώνουν οι λαϊκιστές και οι κοσμικοί έμποροι της δραχμής. Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να βρούμε τη δύναμη να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό. Δεν γίνεται μια «ράτσα» σαν τη δική μας να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας έτσι εύκολα, με μια χρεοκοπία, σε συνθήκες ανεξέλεγκτης βίας, διαφθοράς και παρακμής. Το καλό είναι ότι οι διαχωριστικές γραμμές αρχίζουν να φαίνονται καθαρά πια. Κάποιοι έχουν βάλει στοίχημα να μας πάνε σε εμφύλιο, στην απομόνωση και τη μιζέρια. Οι υπόλοιποι, και ειδικώς οι πολλοί που δεν μιλούν και που ανέχθηκαν για χρόνια άχρηστους πολιτικούς και ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, πρέπει να σκεφθούμε λογικά αλλά να δράσουμε με «ψυχή» ελληνική για να αποδείξουμε στους ξένους –ακόμη και στους πιο δύσπιστους– πόσο γρήγορα μπορεί να «γυρίσει» η χώρα αλλά και να δείξουμε και στους εαυτούς μας πόσο τελικά αξίζουμε!

Και οι ευκαιρίες περνούσαν δίπλα μας, αλλά εμείς νομίζαμε ότι βρήκαμε την κότα με τα χρυσά αβγά...

Τα τελευταία 30 χρόνια ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει προς τη σωστή κατεύθυνση και γίναμε μια κοινωνία των απαιτήσεων και όχι των υποχρεώσεων. Φτιάχναμε γεφύρια για να ενώσουμε το τίποτα με το πουθενά, χτίζαμε δρόμους εκεί όπου δεν χρειάζονταν μόνο και μόνο για να απορροφούμε κοινοτικά και εθνικά κονδύλια και να δουλεύουν οι εταιρείες κι έτσι να δημιουργούμε μια επίπλαστη ανάπτυξη. Κατασπαταλούσαμε αγροτικές επιδοτήσεις σε μεροκάματα αλλοδαπών και οι πρώην αγρότες μας την περνούσαν στα καφενεία σαν τσιφλικάδες, κατασπαταλούσαμε κοινοτικά προγράμματα για ανακαίνιση ταβερνών και εστιατορίων ανά την επικράτεια, αλλά και προσθήκη νέων αυθαίρετων δωματίων για τουριστική εκμετάλλευση. Και οι ευκαιρίες περνούσαν δίπλα μας, αλλά εμείς νομίζαμε ότι βρήκαμε την κότα με τα χρυσά αβγά και πως δεν χρειάζεται να δουλέψουμε γιατί είμαστε ο περιούσιος λαός. Ετσι φτάσαμε να παράγουμε σχεδόν τίποτα και οι δουλειές που κάνουν πλέον οι Ελληνες είναι ο ένας να προσφέρει υπηρεσίες στον άλλον. Περίτρανη απόδειξη ότι μέχρι πρότινος τουλάχιστον έβρισκαν δουλειές και απασχολούνταν -νόμιμα ή παράνομα δεν έχει σημασία- πάνω από 1,5 εκατομμύριο μετανάστες. Πιστεύει κανείς πως σε έναν γενικό πληθυσμό της τάξεως των 10-11 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου καμία δουλειά δεν θεωρείται ντροπή, θα έβρισκαν απασχόληση και θα εγκαθίσταντο τόσοι μετανάστες; Προφανώς όχι. Οι πολιτικοί ταγοί μας, όμως, όλα αυτά τα χρόνια, τροφοδοτούσαν το στρεβλό σύστημα της λούφας, της απαξίωσης και του οχαδερφισμού και της λάθρα διαβίωσης με τα λεφτά άλλων. Ε, μοιραίο ότι κάποτε αυτό το ωραίο παραμύθι που ζήσαμε, όσοι τέλος πάντων το ζήσαμε, θα τελείωνε. Το θέμα είναι αν ύστερα απ’ όλα αυτά βάλουμε μυαλό γιατί με τα αναθέματα προς τους κακούς ξένους δεν πρόκειται να λύσουμε κανένα από τα προβλήματά μας.