Η χώρα βρίσκεται συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο…

Αποτελεί κρίσιμη παράμετρο τώρα που αρχίζει η αντικειμενικά καθοριστική χρονιά για τη χώρα να γίνει η ορθή διάγνωση της πραγματικότητας, ούτως ώστε να ληφθούν οι ενδεδειγμένες αποφάσεις.

Το πρώτο και κύριο συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο έχασε ευκαιρίες, αλλά είτε εκ προθέσεως είτε εξ αμελείας –αδιάφορο, με βάση το αποτέλεσμα– οδήγησε τη χώρα σε σημείο εξαιρετικά δύσκολο. Τα κυριότερα σημεία της ευθύνης της εντοπίζονται στο ότι, αν και ανέλαβε τη διακυβέρνηση υπονομευμένη από τους προκατόχους της, αντέδρασε με μεγάλη καθυστέρηση και, κυρίως, δεν διαπραγματεύτηκε. Ενώ επαίρονται ότι ήταν συντελεστές της απόφασης για τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης, δεν αντιλαμβάνονται πως αυτό έγινε και καθυστερημένα αλλά και με αμυντικά αντανακλαστικά.

Αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βρίσκεται στο καναβάτσο. Και, με την πλάτη συνεχώς στον τοίχο, να μην έχει περιθώρια διαπραγμάτευσης και στη συνέχεια, κατά τις περιόδους, δηλαδή, εκταμίευσης των δόσεων. Ο πυρήνας του προτεινόμενου προγράμματος είχε ορισμένους ορθούς προγραμματικούς στόχους. Η μείωση της σπάταλης, ο εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα, η κατάργηση άχρηστων οργανισμών, η πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελούσαν και αποτελούν αδήριτες ανάγκες όχι μόνο για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, αλλά και για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Δεν υπήρχε, όμως, ούτε μία πρόνοια για την αναπτυξιακή διάσταση του προγράμματος. Κι όσες υπήρχαν –για παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις– πήγαν «άπατες», εξαιτίας της ανεπάρκειας των κυβερνώντων. Όλ’ αυτά, σε συνδυασμό με την ομολογημένη και από τους ίδιους αναποτελεσματικότητα και την έλλειψη πολιτικής βούλησης, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Το δεύτερο συμπέρασμα που εύκολα εξάγεται είναι ότι απεδείχθη πως η περίφημη ιδιωτική πρωτοβουλία σε σημαντικότατο βαθμό ήταν ο μεγάλος ευνοημένος της στρεβλής λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Αν μία φορά πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, τουλάχιστον στο δεκαπλάσιο είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι σχέσεις και ο τρόπος συναλλαγής των ιδιωτών με το Δημόσιο. Έτσι θα χτυπηθούν σε μεγάλο βαθμό η διαφθορά, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής και θα βοηθηθεί σημαντικά η ανάπτυξη.

Από την πίσω πόρτα μπήκε, και τελικά ήρθε για να μήνη…

Ο Παπαδήμος, με το γνωστό ακαδη­μαϊκό του ύφος, το συχνό του χαμόγε­λο, που του προσδίδει έναν αέρα ξε­νοιασιάς την ώρα που χειρίζεται τόσο σύνθετα και σκληρά θέματα για τη χώ­ρα και τον λαό και μιλώντας σχεδόν ψιθυριστά, δεν έδωσε πολλές ειδήσεις. Δεν ξέφυγε σε περιττές πολιτικολογί­ες, ούτε σε απολογίες για την αναγκαι­ότητα των σκληρών μέτρων που καθημερινά προωθούνται, όπως θα ένι­ωθε την ανά­γκη ένας πο­λιτικός αρχηγός να πράξει. Είπε ουσιαστικά και σχε­δόν κοφτά ότι η κατάργηση 13ου - 14ου μισθού και όλες οι άγριες περικοπές στα εργασιακά θα επιβληθούν αν δεν υπάρξει συνεννόηση με τους κοι­νωνικούς εταίρους, διαμήνυσε ότι οι εκλογές θα γίνουν όταν αρχίσει η ομαλή χρηματοδότηση της χώρας μας με τη νέα δα­νειακή σύμβαση, αρνούμενος να στα­θεί έστω και ως σενάριο εργασίας στην προκήρυξη εκλογών την 8η Απριλίου, ημερομηνία που προσδιόρισε ως ακρό­τατο όριο επιβίωσης της παρούσας κυ­βέρνησης ο Αντώνης Σαμαράς. Για τα ΠΑΣΟΚικά ο Παπαδήμος ήταν πο­λύ φειδωλός, σημειώνοντας ότι περιμέ­νει τις αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου προκειμένου να αποφασίσει αν θα υπάρξουν συνέπειες στο κυβερνητικό σχήμα. Επίσης αποκήρυξε οποιαδήποτε ενασχόληση της κυβέρνησής του με θεσμικές αλλαγές, όπως οι οριακές έστω αλλαγές του εκλογικού νόμου, δι­αψεύδοντας με συνοπτικό και κοφτό τρόπο ότι απασχολείται με τέτοια ζη­τήματα.

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται...

Ολοι τους, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχονται πως ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλα βάρη και πως τα μέτρα που παίρνονται δεν βοήθησαν στην αποπληρωμή του χρέους, ούτε στη μείωση του ελλείμματος. Πώς γίνεται λοιπόν να επιμένουν και οι κυβερνώντες, με προεξάρχοντα τον κ. Παπαδήμο, και να απειλούν πως αν δεν παρθούν κι άλλα επώδυνα βεβαίως βεβαίως μέτρα, τότε θα πτωχεύσουμε και θα μας πετάξουν έξω από την Ευρωζώνη; Δηλαδή, μέχρι τώρα δεν έχουμε φτωχύνει; Ούτε ζούμε την καταστροφή; Η ανεργία, η εφεδρεία, οι απολύσεις, η μείωση των μισθών και των συντάξεων, το κλείσιμο των καταστημάτων και των μικροεπιχειρήσεων τι είναι; Τα χαράτσια που επιβάλλονται τι είναι; Και το χειρότερο, το ψυχολογικό τραλαλά που συγκλονίζει την αγορά τι είναι; Και η απογοήτευση, η ανασφάλεια και ο φόβος που διακατέχουν τους νέους τι είναι;

Μπορούν στο ΠΑΣΟΚ να είναι προσηλωμένοι στις εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη αρχηγού και να μην έχουν χρόνο να επανεξετάσουν τα έργα τους που μας οδήγησαν έως εδώ. Μπορούν στη ΝΔ να συγκυβερνούν και να αντιπολιτεύονται, με την προσδοκία να κερδίσουν στις επερχόμενες εκλογές κουκουλώνοντας τις δικές τους κυβερνητικές ευθύνες που προϋπήρξαν για να φτάσουμε έως εδώ. Το πολιτικό παιχνίδι είναι στημένο και το πολιτειακό σύστημα σε μεγάλο βαθμό ξοφλημένο. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, μπορεί να γίνει επαναστατημένος, η ανάγκη και η απελπισία να τον ωθήσουν σε νέες καταστάσεις που ήδη κυοφορούνται, από όπου θα ξεπηδήσουν ριζικές ανατροπές που έχουν να κάνουν με τις κυρίαρχες δομές και με τα θεμέλια του ίδιου του συστήματος της εκμετάλλευσης και της γενικής καταστολής.

Γνωρίζουν άριστα ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι και τα όσα παραπλανηθέντα στελέχη του δεν έχουν ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Διότι, ακόμη και τα μεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία δεν ανέλαβαν ποτέ κυβερνητικές ευθύνες, γνωρίζουν άριστα (αφού έχουν εργαστεί χρόνια γι’ αυτό!) ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:
* Είτε βρισκόταν στην κυβέρνηση
* Είτε βρισκόταν στην Αντιπολίτευση.
Οταν βρισκόταν στην κυβέρνηση, αλαζονικά και ηγεμονιστικά, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, μπούκωνε το κράτος με κομματικούς στρατούς και με χρέη, αρνούμενο κάθε συνδιαλλαγή με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ενώ συγχρόνως διέλυε τον παραγωγικό ιστό. Και,
Οταν βρισκόταν στην Αντιπολίτευση, παρέμενε αρνητικό σε όλα στη Βουλή, οι κομματικοί στρατοί του στη Δημόσια Διοίκηση μπλόκαραν τα ενδεχόμενα σωστά μέτρα των αντιπάλων τους και δημιουργούσαν καθεστώς εργασιακής και κοινωνικής αναταραχής, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες.
Αν, όμως, αυτή η τακτική και πρακτική του ΠΑΣΟΚ επιμερίζει ευθύνες σε όλα τα στελέχη του, οι ευθύνες της ηγεσίας του – και ειδικά της οικογένειας Παπανδρέου – είναι κάτι περισσότερο και από εγκληματικές. Είναι εθνικές. Είναι συνειδητή προσπάθεια οπισθοδρόμησης της χώρας.
Η αφόρητη πόλωση, η αναξιοκρατία, ο αυριανισμός, η ανοχή στο έγκλημα, – και δη το οικονομικό – το ψεύδος ή το πάντρεμα ψεύδους και αλήθειας, η σπίλωση κάθε διαφωνούντος, η εξουσιομανία και η αδιαφορία για το αύριο της χώρας ήταν οι καινούργιες «αρετές» που έφεραν στην ελληνική πολιτική ζωή.

Το χειρότερο είναι ότι δεν λένε στον Ελληνικό Λαό ολόκληρη την αλήθεια...

Ο μεταβατικός πρωθυπουργός κ. Λ. Παπαδήμος, αμέσως μετά τις επαφές του με τους «κοινωνικούς εταίρους» θεώρησε σκόπιμο να τους προειδοποιήσει τελεσιγραφικά: Βρείτε τα μεταξύ σας για τους μισθούς, διότι, διαφορετικά, η κυβέρνηση θα φέρει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου προκειμένου να λύσει το πρόβλημα...
Και όλοι οι άλλοι – κόμματα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση, Κυβερνητικός Συνδικαλισμός, εκπρόσωποι της Μεγάλης Εργοδοσίας (ΣΕΒ), εκπρόσωποι των Μικρομεσαίων και εκπρόσωποι του Εμπορίου – ναι μεν φωνασκούν και αλληλοϋποβλέπονται, αλλά και αναζητούν εναγωνίως φόρμουλα προκειμένου να υποχωρήσουν χωρίς να ταπεινωθούν παντελώς και χωρίς να εξευτελιστούν.
Το χειρότερο, όμως, δεν είναι η υποχώρησή τους και το συνεχές νέρωμα του κρασιού τους. Το χειρότερο είναι ότι δεν λένε στον Ελληνικό Λαό ολόκληρη την αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τα ελλείμματα και τα χρέη, αλλά, με πρόσχημα την υπαρκτή κρίση, να ρίξουν κατακόρυφα το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού και των ευρωπαϊκών Λαών, ώστε η πλουτοκρατία να βγει άβρεχτη από την κρίση και, ει δυνατόν, να μη χάσει ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη της.
Διότι, όντως, αν στόχος της Νέας Τάξης ήταν τα ελλείμματα και τα χρέη, θα έδιναν βαρύτητα στην ανάπτυξη, προκειμένου να καλυφθούν – ελλείμματα και χρέη – από τον παραγόμενο πρόσθετο πλούτο και δεν θα έριχναν τα λαϊκά εισοδήματα (με την υπερφορολόγηση και με τις οριζόντιες περικοπές), συνολικά, κάτω και από το 50%.

Θα βυθίσουν περισσότερους Ελληνες στη φτώχεια...

Ασφαλώς η ανεργία δεν είναι συνειδητή επιλογή. Ομως ενώ ο λαός συμπεριφέρθηκε με υψηλό αίσθημα ευθύνης, οι πολιτικοί προτίμησαν να προστατεύσουν την κομματική και εκλογική πελατεία και όχι να αναζητήσουν λύση για τη χώρα. Θα το πούμε άλλη μία φορά. Αν ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του (και οι υπόλοιποι πολιτικοί έχουν τεράστιες ευθύνες για τη στάση που τήρησαν) είχαν το θάρρος να μειώσουν δραστικά και αστραπιαία το Δημόσιο, δεν θα ζούσαμε το σημερινό δράμα με τις στρατιές των ανέργων, των αστέγων και των σιτιζόμενων σε εκκλησίες, δήμους και ιδρύματα.

Τώρα ετοιμάζονται να επαναλάβουν την ίδια ανοησία στον ιδιωτικό τομέα. Κι αν την πρώτη φορά είχαν το άλλοθι της άγνοιας (κακώς βεβαίως), τώρα αν υλοποιήσουν την πολιτική των περικοπών θα διαπράξουν έγκλημα κατά του λαού, γιατί γνωρίζουν ότι θα πολλαπλασιάσουν τα λουκέτα, τους ανέργους και θα βυθίσουν περισσότερους Ελληνες στη φτώχεια.

Πάντως, αν έτσι νομίζουν ότι θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα, να σκίσουν τα πτυχία τους. Είναι σκιτζήδες. Μια και συζητείται το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, αναρωτήθηκε κανείς τι έχει να χάσει ο άνεργος αν συνεχιστεί το ίδιο έργο; Σκέφτηκαν οι φωστήρες ότι μπροστά στη γενίκευση της ένδειας ο λαός μπορεί να αποφασίσει πως δεν είναι απειλή η δραχμή, αλλά το ευρώ;

Αυτή η συζήτηση περί κρίσιμης διαπραγμάτευσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμη καμπάνια τρομοκράτησης ...

Τι νόημα μπορεί να έχει αν γλιτώσει προσωρινά ο 14ος μισθός ή αν η μείωση των Επικουρικών Συντάξεων είναι 15% αντί για 20% ή αν θα γενικευθούν ή όχι οι ατομικές συμβάσεις εργασίας; Στην επόμενη «διαπραγμάτευση» θα καταργηθούν και αυτά. Αλλά και αν δεν καταργηθούν με απαίτηση της Τρόικας, θα καταργηθούν λόγω του Εργασιακού Μεσαίωνα που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου:
Οταν μια θέση εργασίας διεκδικείται από 100 ανέργους, την παίρνει ο τελευταίος μειοδότης. Αυτή είναι η λογική της αγοράς!
Αρα, ολόκληρη αυτή η συζήτηση περί κρίσιμης διαπραγμάτευσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμη καμπάνια τρομοκράτησης και καταπτόησης του Λαού μας και η ψυχολογική προετοιμασία του να δεχθεί τα χειρότερα, – διότι, δυστυχώς, τα χειρότερα έρχονται.
Και θα έρχονται για πολλά χρόνια ακόμη.
Για τους Ελληνες «ραγιάδες» οι διάφοροι «Μόσκοβοι» –πότε από την Ανατολή και πότε από τη Δύση – τέλειωσαν, πια. Και κανένας «Μόσκοβος» δεν πρόκειται «να φέρει το σεφέρι / Μωριά και Ρούμελη». Ο Ελληνικός Λαός είναι μόνος – κατάμονος.
Και αποτελεί τη μόνη δύναμη που μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς. Ολα τα άλλα αποτελούν συμπαιγνίες και κόλπα των εγχώριων και ξένων πολιτικών και κομματαρχών και των φερεφώνων τους...