Έ ρε μαύρισμα που θα πέσει…

Σε σύγχυση έχει περιέλθει η κυβέρνηση, που δείχνει να έχει πάθει «ανοσία» στη λήψη μέτρων - σοκ και αγωνιά πλέον κυρίως για την επικοινωνιακή διαχείρισή τους. Την ίδια ώρα, όμως, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της «βράζει» και μέλη της απειλούν ακόμα και με παραιτήσεις, ώστε να μην υποχρεωθούν να ψηφίσουν τα νέα μέτρα. Το κλίμα αυτό προσπάθησε να συγκρατήσει η κυβέρνηση, επιχειρώντας επικοινωνιακό αντιπερισπασμό με την πρόταση για Εξεταστική Επιτροπή, με θέμα τα στοιχεία της Εξεταστικής Υπηρεσίας τα τελευταία δέκα χρόνια.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η κίνηση αυτή κρίθηκε αναγκαία και για να συσπειρωθεί η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την κρίσιμη για την κυβέρνηση συγκυρία, καθώς στο Μαξίμου φαίνεται ότι επικρατεί μεγάλος προβληματισμός για τη στάση που θα κρατήσουν οι βουλευτές στις κρίσιμες ψηφοφορίες.
Ανησυχία για τη στάση των βουλευτών διατυπώθηκε, σύμφωνα με τις πληροφορίες, και στη μαραθώνια συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, που συνήλθε χθες υπό τον πρωθυπουργό. Στη διάρκεια αυτής της συνεδρίασης, πάντως, εγκρίθηκαν ομόφωνα τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα που θα δρομολογηθούν άμεσα κι έγινε μεγάλη συζήτηση για το πώς η κυβέρνηση θα τα «περάσει» στους πολίτες.

Ο «φόβος» που κατατρέχει τον Παπανδρέου είναι δισυπόστατος.

Ο «φόβος» που κατατρέχει τον Παπανδρέου είναι δισυπόστατος. Από τη μια δυσκολεύεται να διαχειριστεί την απογοήτευση του κομματικού και συνδικαλιστικού κατεστημένου του βαθέως ΠΑΣΟΚ, που θίγεται από την απώλεια κεκτημένων και δύναμης που και ο ίδιος συντήρησε με τη συμπεριφορά του ακόμα κι ως αρχηγός του κινήματος (είναι αξέχαστες οι σκηνές απείρου κάλους με τις συμμετοχές του σε μαξιμαλιστικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις!). Ένα κατεστημένο που στήριξε την εκλογή του και τώρα αισθάνεται απομονωμένο από την εξουσία και αδύναμο να υπερασπιστεί ακόμα και θέσεις με τις οποίες συγκρούστηκε έντονα με τη ΝΔ, και υπό την καθοδήγηση Παπανδρέου!

Ακόμα και το απλό μέλος ή ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να συλλάβει τις ιδεολογικές διαδρομές της κυβέρνησης που εκτείνονται από την αποσπασματική και συχνά στρεβλή αποδοχή διαχρονικών θέσεων της Κεντροδεξιάς έως την άκριτη μνημονιακή ρητορική του δημοσιονομικού Προκρούστη.

Από την άλλη μαίνεται ανεξέλεγκτη η λαϊκή οργή που πέρα από την πανσπερμία κινήτρων και δράσεων διαθέτει ένα κοινό παρανομαστή. Την αντίδραση απέναντι σε μια πολιτική που αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα ότι όλο και απομακρύνει τον ορίζοντα ανάταξης της χώρας, αφήνοντας πίσω της οικτρές οικονομικές (ύφεση, απομείωση αξιών) και κοινωνικές (ανεργία, μετανάστευση) συνέπειες.

Εταξαν στον συνταξιούχο αγρότη 450 ευρώ βασική σύνταξη...

Οι συμπατριώτες μας, μόχθησαν, ίδρωσαν, μάτωσαν και πόνεσαν, στα χωράφια τους, δίνοντας το δικαίωμα στην χώρα μας, να σταθεί γερά στα πόδια της και να έχει λόγο στα διεθνή φόρα, κρατώντας το κεφάλι της ψηλά, υπερήφανο. Όλα αυτά, μέχρι που πολιτικές επιλογές της δεκαετίας του ’80, βασισμένες στο δανεικό χρήμα, τους φούσκωσαν τα μυαλά, κάνοντάς τους να πιστέψουν, πως για να γίνουν πολίτες ενός ανεπτυγμένου κράτους, θα πρέπει να αφήσουν το χωράφι τους και να μεταναστεύσουν στην πόλη. Όσοι δεν άκουσαν όμως αυτό το γλυκό τραγούδι των σειρήνων της καταστροφής, που ο ψευτοσοσιαλιστικός λαϊκισμός τους ψιθύριζε στ’ αυτιά, έμειναν και συνέχισαν να αιμοδοτούν την ελληνική οικονομία, που σιγά – σιγά, πέθαινε. Με περηφάνια και καμάρι, έφταναν στην ηλικία εκείνη, που ως όφειλε, η πολιτεία έπρεπε να τους ανταμείψει, προσφέροντάς τους μια πενιχρή σύνταξη, που θα τους εξασφάλιζε την κάλυψη των βασικών τους αναγκών επιβίωσης. Πάλι κανείς απ’ αυτούς δεν διαμαρτυρήθηκε. Κανείς τους, δεν παραπονέθηκε για την σύνταξη των 50000 δραχμών, λίγο πριν την έλευση του κοινού νομίσματος. Συμβιβάστηκαν με τα 180 ευρώ, που η κυβέρνηση Σημίτη εξακολουθούσε να θεωρεί αρκετά για να επιβιώσουν τα περήφανα γηρατειά της αγροτιάς. Το 2004, η σύνταξη του Έλληνα αγρότη, αποτέλεσε μία υπόθεση που η κυβέρνηση Καραμανλή, έδωσε ιδιαίτερη σημασία, αποκαθιστώντας εν μέρει την αδικία, στον βαθμό που τα οικονομικά περιθώρια της χώρας επέτρεπαν. Έτσι, τα 180 ευρώ, σταδιακά, έγιναν 360, το 2009. Το γεγονός αυτ΄΄ο και πάλι όμως, δεν έλυνε τα προβλήματα. Η ακρίβεια σε όλα τα επίπεδα κάλπαζε, με αποτέλεσμα, τα χρήματα αυτά, να μην αρκούν στους συνταξιούχους Έλληνες αγρότες, να καλύψουν, όλες τις βασικές τους ανάγκες. Το 2009, ήρθαν στην εξουσία οι κηπουροί του Γ. Παπανδρέου, που μας είπαν ότι λεφτά υπάρχουν, καθώς επίσης, με βασική προεκλογική τους δέσμευση, έταξαν στον συνταξιούχο αγρότη 450 ευρώ βασική σύνταξη ατομικά και 950 ευρώ, αν στην ζωή, ήταν και τα δύο μέλη ενός αντρόγυνου συνταξιούχων. Φούμαρα… Ούτε τα λεφτά που υπήρχαν κανείς μας δεν είδε, ούτε η χήρα γιαγιά μου είδε την σύνταξή της να πηγαίνει στα 450 ευρώ… Αντίθετα, οι άνθρωποι που οδήγησαν την χώρα στην λαιμητόμο του ΔΝΤ, προσφέροντάς και όλους εμάς δούλους, στο μεγάλο παζάρι των αγορών της παγκόσμιας διακυβέρνησης, με αποφάσεις που υπέγραψαν, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, τους συνταξιούχους αγρότες, στην εξαθλίωση, λογίζοντάς τους απλά ως αριθμούς και όχι ως ανθρώπινες οντότητες.

Ετσι πολιτεύθηκε επί 20 χρόνια...

Δεν έκανε τίποτε, όμως, έστω κι αν είχε την υποστήριξη του Ελληνικού Λαού, έστω κι αν δήλωναν "σοσιαλιστές", έστω κι αν του έδωσε τρεις φορές ο Λαός την αυτοδυναμία, που ζητούσε επίμονα.
Δυστυχώς, η τρομακτική επίνοια της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ από το 1981 μέχρι σήμερα και η απίστευτη ευρηματικότητά του, δεν οδηγήθηκε ποτέ προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Λαού. Οι περισσότεροι ξέρετε τι έγιναν τα προσόντα του ΠΑΣΟΚ. Κυρίως, εξασφαλίστηκαν:
Κομματικοί στρατοί, υπερχρέωση της χώρας, διαφθορά, μίζες και όσα λεφτά εισπράττονταν προς αποπληρωμή του χρέους, ποτέ δεν πήγαιναν προς τον σκοπό αυτό και πάντα πήγαιναν για άλλους σκοπούς.
Ετσι πολιτεύθηκε επί 20 χρόνια. Αλλά, και τώρα που διαχειρίζεται την εσχατη κρίση της χώρας (κρίση που το ίδιο δημιούργησε) αδυνατεί να πάρει μέτρα, τα οποία προσβάλλουν τους κομματικούς στρατούς της. Και, ήδη, προσπαθεί:
* Να πατάξει τη φοροδιαφυγή, διαλύοντας τη φορολογική υπηρεσία...
* Να πατάξει την εισφοροδιαφυγή, διαλύοντας τα Ασφαλιστικά Ταμεία...
* Να κρατήσει τους κομματικούς στρατούς της στο Δημόσιο, διαλύοντας όσα έχει προσυπογράψει...
* Να κρατήσει τους εκλεκτούς της, διαλύοντας όσα εις βάρος του Λαού συμφώνησε...
* Να εξασφαλίσει -σε κάθε νέα δόση του Μνημονιακού Δανείου- τα χρήματα, διαλύοντας την οικονομία, τις εργασιακές εγγυήσεις, τις ασφαλιστικές εγγυήσεις, τις εισοδηματικές εγγυήσεις, τα 6 μέχρι σήμερα φορολογικά επιδόματα στα Ακίνητα, τα λουκέτα, τις στρατιές των ανέργων, τις τράπεζες που δεν χρηματοδοτούν (πώς, άλλωστε;) κανέναν κτλ. κτλ...
Τι συμβαίνει σήμερα;
Δεν άφησαν κανένα περιθώριο. Τράβηξαν την κατάσταση μέχρι την εσχάτη συνέπεια! Αφησαν τη χώρα να μην έχει δεκάρα στα αποθεματικά των Ταμείων, να μην έχει δεκάρα στα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων, να μην έχει δεκάρα, ούτε καν για να διενεργήσει πρόωρες εκλογές!
Αυτή είναι η κατάσταση. Αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας. Αυτή είναι η χείριστη στιγμή από το 1821 μέχρι σήμερα. Αυτή είναι η αποκρατικοποίηση!
Πώς, όμως, θα προχωρήσει η χώρα, χωρίς εκλογές;

Ταύτα λέγει ο αληθινός.Γνωρίζω τα έργα σου...

Γιατί τα έκανε όλα αυτά -και δεκάδες άλλα- η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου;
Διότι, προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, προκειμένου να αλλάξει τον προσανατολισμό της χώρας και προκειμένου να κατασυκοφαντήσει τους πολιτικούς αντιπάλους της είχε ανάγκη από δύο πράγματα:
1. Από ένα πολύ μεγάλο έλλειμμα για την οικονομική χρήση του 2009. Και,
2. Από συστηματική καλλιέργεια κλίματος τρόμου και πανικού του ελληνικού Λαού, προκειμένου να του παραλύσει τα αγωνιστικά ανακλαστικά του και να περάσει τις αντιλαϊκές πολιτικές του.
Ενώ, δηλαδή, τον Σεπτέμβριο του 2009 το έλλειμμα πλησίαζε στο 8% - αν έθετε σε εφαρμογή τα μέτρα Καραμανλή ή θα το μείωνε κατά μία εκατοστιαία μονάδα ή θα παρέμενε στο 8%. Δεν εφάρμοσε, όμως, κανένα μέτρο, κατά το κρίσιμο τρίμηνο και το έλλειμμα το εξακόντισε στο 15,5%!
Συγχρόνως, άρχισε την εκστρατεία καταπόντισης και κατατρομοκράτησης του Λαού, κατά την οποία επιστρατεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σημεία και τέρατα - όπως: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», «Η Ελλάδα θυμίζει τον Τιτανικό», «Είμαι πρωθυπουργός της πιο διεφθαρμένης χώρας της Ευρώπης», «Θα συστήσουμε Εξεταστική για τους πλαστογράφους των στοιχείων», «Ή Μνημόνιο ή χρεοκοπία», «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος» και άλλα τερατώδη!
Και αφού έσυραν τη χώρα στην κατοχή, άρχισαν, με τη σειρά τους, να «δουλεύουν» τους Ευρωπαίους. Και τους Ελληνες, φυσικά!

Εμείς οι πολίτες ας πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Μαύρο από τους πολίτες λοιπόν σε όλους αυτούς, αλλά και στους υπουργούς που δεν εκτελούν σωστά τα καθήκοντά τους, που κωλυσιεργούν και δεν προωθούν τις μεταρρυθμίσεις.

Μαύρο και στα στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης που τάζουν ακόμα και σήμερα, ή στην καλύτερη περίπτωση, κλείνουν πονηρά το μάτι στους πολίτες. Μαύρο σε όσους πιστεύουν ότι η χώρα μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό χωρίς βαθιές και ριζικές μεταρρυθμίσεις, καλλιεργώντας στον λαό φρούδες ελπίδες, ενώ γνωρίζουν πως μόνο οπισθοδρόμηση συνεπάγεται η αδράνεια.

Μαύρο σε εκείνους που χαϊδεύουν τους φοροφυγάδες και χαρατσώνουν τους συνεπείς φορολογούμενους. Μαύρο σε όσους χτυπούν στην πλάτη τις συντεχνίες για να πάρουν τα ψηφαλάκια.

Μαύρο σε όσους αντιτάσσονται στη δημιουργία πανεπιστημίων που υπηρετούν την κοινωνία και την οικονομία. Μαύρο και στον κακό μας εαυτό. Εμείς οι πολίτες ας πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Ας επιβραβεύσουμε εκείνους που πασχίζουν να αλλάξουν τη χώρα κι ας μαυρίσουμε εκείνους που τη θέλουν καθηλωμένη στο τέλμα. Σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν.

Να καταστήσει το Δημόσιο γιγαντιαίο στρατώνα για τους κομματικούς φαντάρους της...

Και όμως: Η κυβέρνηση των «Σοσιαλιστών», κάθε κοινωνική ομάδα που κινητοποιείται να περισώσει ένα τμήμα των δικαιωμάτων και των αμοιβών της, την αποκαλεί άκριτα «Συντεχνία», – προσπαθώντας να πείσει τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες ότι η συγκεκριμένη που απεργεί ή διαδηλώνει «υπάρχει και λειτουργεί για τα δικά της προνόμια και εις βάρος του κοινωνικού συνόλου...»!
Κατά τους κρατούντες «συντεχνίες» είναι όχι μόνο οι ταξιτζήδες και οι φορτηγατζήδες και οι φαρμακοποιοί και οι δικηγόροι και οι μηχανικοί και οι συμβολαιογράφοι κ.λπ. κ.λπ., αλλά και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπάλληλοι Καθαριότητας και οι τραπεζικοί και οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και οι συμβασιούχοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι – όλοι οι Ελληνες!
Και γιατί είναι «συντεχνίες»; Διότι δεν δέχονται αδιαμαρτύρητα τις περικοπές των μισθών τους, διότι δεν παίρνουν χαμογελαστοί τις απολύσεις τους, διότι δεν αποδέχονται σιωπηλά τον Εργασιακό Μεσαίωνα, διότι δεν θεωρούν «δώρο εξ ουρανού» την «εργασιακή εφεδρεία», διότι αρνούνται να μην αγωνιστούν για το ψωμί των παιδιών τους...
Και ποιοι πετάνε αυτές τις ρετσινιές στις αγωνιζόμενες κοινωνικές ομάδες;
Οι εκπρόσωποι της πιο Μεγάλης, πιο Συμπαγούς, πιο Διεφθαρμένης και πιο Αδίστακτης Συντεχνίας που πέρασε ποτέ από τη χώρα: Η συντεχνία της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η οποία φρόντισε ώστε:
* Τα εγκλήματά της να είναι πάντα παραγεγραμμένα...
* Να ασκεί κοινωνική πολιτική δημεύοντας τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων...
* Να φορτώνει στον Λαό τα δικά της χρέη...
* Να καταστήσει το Δημόσιο γιγαντιαίο στρατώνα για τους κομματικούς φαντάρους της...
* Να λεηλατήσει, διά του Χρηματιστηρίου – και όχι μόνο – τη χώρα...
* Να αναβαθμίσει τη διαπλοκή και τη συναλλαγή σε πρώτιστη πολιτική αρετή της...
* Να ανακυκλώνει τα μέλη της σε διάφορες χρυσοφόρες θέσεις – μη θυσιάζοντας κανένα – και ας πρόκειται για «ανακύκλωση λυμάτων»...
* Να εξαπατά κατά σύστημα τον Λαό με δέλεαρ τα ρουσφέτια και τις «εκδουλεύσεις»... κτλ. κτλ...
Αν, άρα, ο Ελληνικός Λαός δεν ανατρέψει και δεν τιμωρήσει αυστηρά – κατά το μέγεθος των εγκλημάτων της – αυτή τη «συντεχνία των συντεχνιών», άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δει ο τόπος και η κοινωνία!