Ο Ελληνας πρωθυπουργός, όμως, είπε «ναι» σε όλα...

Ο Ελληνας πρωθυπουργός, όμως, είπε «ναι» σε όλα, – όπως, άλλωστε, όλα τα σχετικά ρεπορτάζ καταγράφουν.
Είπε «ναι» ακόμη και σε εκείνα που μέχρι και την παραμονή της Συνόδου Κορυφής όποιος τολμούσε, εντός ή εκτός Ελλάδος, να τα ζητήσει προκαλούσε την οργή του κ. Γ. Παπανδρέου και τις καταγγελίες του ότι «όλοι αυτοί παίζουν το παιχνίδι των κερδοσκόπων» και «γίνονται δεκανίκια σ’ εκείνους που στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας».
Ετσι, είπε «ναι» και στη γενική αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους (που εξόρκιζε!) και στη συμμετοχή ιδιωτών (που τη στηλίτευε!) και στο «κούρεμα» (που απέρριπτε μετά βδελυγμίας!) και στην «επαναγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά» (που αναθεμάτιζε!) και στην «επιμήκυνση του χρέους», φυσικά, αφού ήταν το μόνο που ζητούσε μέχρι και την προτεραία της Συνόδου!
Αλλωστε, και να ήθελε να αξιώσει κάτι, δεν του ήταν δυνατό, διότι φρόντισε προτού πάει στη Σύνοδο Κορυφής να τα έχει δώσει όλα, να έχει αυτοαφοπλιστεί, να έχει παραδώσει εκουσίως κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα με τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα και με την επιδρομή εναντίον των λαϊκών εισοδημάτων και κατακτήσεων!
Και, βεβαίως, με όσα δέχθηκε αδιαμαρτύρητα στις Βρυξέλλες, ούτε την «επιλεκτική» ή την «ελεγχόμενη χρεοκοπία» απομάκρυνε οριστικά – αντιθέτως, της άνοιξε τον δρόμο – αλλά ούτε και μπορεί να βεβαιώσει κανέναν ότι το δημόσιο χρέος θα μειωθεί στο δυνάμενο να προβλεφθεί μέλλον!
Ανακεφαλαιώνουμε: Τα Ελληνόπουλα και οι Ελληνοπούλες που σήμερα κάθονται στα θρανία, θα μεγαλώσουν, θα ζήσουν και θ’ αγωνιστούν σ’ αυτή την «πατρίδα χωρίς αύριο». Και θα φτάσουν – όσοι και όταν φτάσουν – στη σύνταξη:

Τις μόνες μάχες που έδωσε – και που κέρδισε – η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ήταν εκείνες εναντίον του ελληνικού Λαού.

η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, φροντίζει από τον Μάρτιο του 2010 μέχρι σήμερα να μεταβαίνει στις Βρυξέλλες και σε άλλα ευρωπαϊκά κέντρα, χωρίς καμιά διαπραγματευτική ικανότητα και δυνατότητα, εφόσον έσπευσε:
1. Να μετατρέψει τα συνήθη διατραπεζικά και διακρατικά δάνεια σε ενυπόθηκα δάνεια, με υποθήκη σύμπασα τη δημόσια περιουσία...
2. Να παραιτηθεί από το δικαίωμα που έχει κάθε ανεξάρτητο κράτος να αναζητήσει χρηματικούς πόρους για τις ανάγκες του από οποιαδήποτε άλλη πηγή, – πέραν της Τρόικας...
3. Να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε ξένα πολιτικοοικονομικά κέντρα, – αυτοϋποβαθμιζόμενη η ίδια σε απλό διεκπεραιωτή των αποφάσεων της Τρόικας – και μάλιστα κακό διεκπεραιωτή...
4. Να κατεδαφίσει όλες τις εργασιακές, ασφαλιστικές, εισοδηματικές, προνοιακές και κοινωνικές κατακτήσεις του ελληνικού Λαού, – κατά τις υποδείξεις της ευρωπαϊκής (και αμερικανικής) Νέας Τάξης... Και,
5. Να γκρεμίσει όλες τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες υπήρξαν η Κιβωτός του Ελληνισμού διαμέσου των αιώνων και των κατακλυσμών της ιστορίας.
Ετσι, όλα όσα διαδίδονται από τα φερέφωνα του παπανδρεϊσμού για «κόκκινες γραμμές», για «σκληρές διαπραγματεύσεις», για «ανυποχώρητες εθνικές θέσεις» και άλλα ηχηρά, είναι σκέτες πομφόλυγες. Διότι, όποιος καταθέτει τα όπλα πριν από τη μάχη, δεν διαπραγματεύεται, αλλά – απλούστατα – παραδίδεται!
Αρα, οποιαδήποτε «λύση» ή «μη λύση» ή «αναβολή λύσης» του ελληνικού προβλήματος, λογικά, θα είναι ανώτερη των προσδοκιών μιας κυβέρνησης περιορισμένης κυριαρχίας και παραδομένης χωρίς μάχη!
Το έχουμε σημειώσει και άλλοτε: Τις μόνες μάχες που έδωσε – και που κέρδισε – η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ήταν εκείνες εναντίον του ελληνικού Λαού. Και η εξουθένωση του ελληνικού Λαού, σίγουρα, θα ήταν το μοναδικό της επιχείρημα στη Σύνοδο Κορυφής.

Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα ασθενεί βαρέως ...

Η οικονομία της χώρας απειλείται με αποδιάρθρωση και η τύχη της εξαρτάται ευθέως πλέον από τις αποφάσεις των ευρωπαίων εταίρων.



Αλλά και το εσωτερικό μέτωπο είναι κλονισμένο, συγκρουσιακό και πολιτικά ασταθές.


Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα ασθενεί βαρέως και είναι απαραίτητο να αναλάβει ταχύτατα δυνάμεις.


Αν δεν το επιτύχει σύντομα, οι επιβουλές δεν θα αργήσουν.


Ηδη έχουμε τα πρώτα σημάδια.


Οι γείτονες δείχνουν πλέον άλλες διαθέσεις. Πιέζουν την Κύπρο και μαζί εγείρουν ξανά θέματα στο Αιγαίο.


Η ιστορία διδάσκει ότι όποτε χάνεται η εσωτερική συνοχή, οι εθνικοί κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται.


Είναι αυτή μια παράμετρος που δεν έχει αξιολογηθεί επαρκώς. Απορροφημένοι από την οικονομική κρίση και την εσωτερική σύγκρουση, δεν αναγνωρίζουμε την προφανή εθνική απειλή. Είναι καιρός κι αυτή να εκτιμηθεί.

Πριν να είναι αργά.

Όπου ακούς μεγάλα λόγια κράτα μικρό καλάθι...

Πετώντας προφανώς στα άχρηστα όσα έλεγε τότε, δήλωσε ότι «και η χειρότερη λύση είναι λύση» γιατί το «χειρότερο σενάριο της Πέμπτης θα είναι να μην υπάρξει λύση»! Με εντυπωσιακή ευκολία δηλαδή, ενδεικτική για το πώς αντιλαμβάνονται τις... καθαρές κουβέντες οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος που τρικλίζει, η βεβαιότητα της πλήρους κάλυψης υποβαθμίζεται σε ένα «είμαστε ξεκρέμαστοι». Στόχος, άλλη μια φορά, να γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε «λύση» κατατεθεί από αυτούς που έχουν και το καρπούζι και το μαχαίρι.

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση, που όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται ότι έχει χάσει και τα αβγά και τα καλάθια, δεν έχει σχέδιο, ή μάλλον δεν έχει σχέδιο στο οποίο να υπάρχει στοιχειωδώς έγνοια για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Ο,τι έκαναν όταν έλεγαν «λεφτά υπάρχουν» -και αγνοώντας άλλες δυνατότητες μεθόδευαν την επέμβαση του ΔΝΤ- αυτό κάνουν και τώρα. Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να αλλάξουν περπατησιά. Η όποια έγνοια τους αρχίζει από τις τράπεζες και φτάνει μέχρι τις αγορές.

ΟΠΩΣ δεν διαπραγματεύτηκαν στοιχειωδώς τότε, παρά τα επικοινωνιακά κόλπα για... περίστροφα πάνω στο τραπέζι και τα φτηνά λογύδρια για τον πατριωτισμό, έτσι δεν διαπραγματεύονται και τώρα. Πηγαινοέρχονται από σύνοδο σε σύνοδο υπογράφοντας ό,τι τους ζητηθεί και ελπίζοντας ότι οι κάθε φορά καινούργιες απαιτήσεις της τρόικας θα είναι οι τελευταίες.

Η κυβέρνηση έδωσε, δίνει και θα δίνει μάχες εναντίον του Λαού..

θα μπορούσε μεθαύριο να διεξαχθεί μια «κρίσιμη μάχη» στις Βρυξέλλες. Και να κερδηθεί, κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Αλλά, δυστυχώς, δεν θα δοθεί. Οπως δεν δόθηκαν ακόμη κρισιμότερες μάχες από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και τον Μάιο του 2010, – δηλαδή, στο κρίσιμο οκτάμηνο από τις εκλογές μέχρι το Μνημόνιο.
Τότε, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου έχασε τον πόλεμο χωρίς να δώσει μάχη, χωρίς να διαπραγματευθεί σκληρά και ανυποχώρητα. Και δικαιολογημένα οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι «συνέπραξε συνειδητά με τις δυνάμεις Κατοχής, ώστε να υποδουλωθεί ο Λαός μας. Και ώστε τα συνήθη διακρατικά και διατραπεζικά δάνεια να αναβαθμιστούν σε ενυπόθηκα δάνεια, με υποθήκη σύμπασα τη δημόσια περιουσία!
Για να είμαστε, όμως, ακριβοδίκαιοι, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τις κρίσιμες μάχες που δεν έδωσε η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι, τις έδωσε και τις κέρδισε στην Ελλάδα. Τις έδωσε εναντίον του ελληνικού Λαού και ειδικότερα εναντίον των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των Μικρομεσαίων και των Αγροτών. Και τις κέρδισε όλες!
Διότι και με τους μισθούς και με τις συντάξεις και με τα τιμολόγια του Δημοσίου και με τους έμμεσους φόρους είχε και το μαχαίρι και το πεπόνι!
Αλλωστε, μετά το Περυσινό Μνημόνιο και τη Δανειακή Σύμβαση που του έδωσε υπόσταση, μετά το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και τον Εφαρμοστικό Νόμο και μετά την αποδιάρθρωση του κράτους, – τα οποία ισχύουν και θα ισχύουν για απροσδιόριστο χρόνο, – όλα τα σενάρια που εξετάζουν και συζητούν οι Εμπειρογνώμονες στη Ρώμη είναι «μερεμέτια» και «γιατροσόφια» που δεν έχουν ως στόχο τη θεραπεία της νόσου (ή τη λύση του προβλήματος), αλλά την προσωρινή ανακούφιση και, εν συνεχεία, τη διαιώνισή της, προς όφελος των Τραπεζιτών της Ευρώπης και των πολιτικών εκπροσώπων τους.
Ανακεφαλαιώνουμε: Υπήρξαν και υπάρχουν και θα υπάρχουν πεδία για «κρίσιμες μάχες». Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, όμως, ούτε έδωσε, ούτε δίνει, ούτε πρόκειται να δώσει καμιά μάχη – περισσότερο ή λιγότερο κρίσιμη – για την υπεράσπιση των πραγματικών συμφερόντων του ελληνικού Λαού και της χώρας.
Αντιθέτως, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις δυνάμεις Κατοχής (από εκείνες που έπαιρνε δανεικά, προκειμένου να συγκεντρώνει ψήφους!), η κυβέρνηση έδωσε, δίνει και θα δίνει μάχες εναντίον του Λαού, τις οποίες και θα κερδίζει μέχρι την ανατροπή της.
Η οποία ανατροπή, όσο καθυστερεί, τόσο το χειρότερο για την ταλαίπωρη Ελλάδα!

Η "επιλεκτική χρεοκοπία" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Είναι κάτι που το γνωρίζουν καλά όλα τα κόμματα όταν κάνουν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις, όπως και κάθε πολιτικός όταν δεσμεύεται δημόσια για όσα "είναι αποφασισμένος να κάνει". Το γνώριζε καλά ο Κ. Καραμανλής, όταν μιλούσε για "επανίδρυση του κράτους" και "μηδενική ανοχή στη διαφθορά", το ήξερε ο Γ. Παπανδρέου όταν σκόρπιζε απλόχερα προεκλογική αισιοδοξία και πέρυσι διαβεβαίωνε ότι "θα ξαναμπούμε στις αγορές το 2012" και φυσικά το ήξερε ο Α. Σαμαράς, όταν διαβεβαίωνε ότι οι προτάσεις του θα εξαφάνιζαν το έλλειμμα, όπως το ξέρει και τώρα που αγέρωχα δηλώνει ότι η λέξη "χρεοκοπία" είναι απαγορευμένη για τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματός του.

Η πολιτική είναι, ως γνωστό, η τέχνη του εφικτού. Στην καλύτερη περίπτωση ο πολιτικός κάνει εκείνο που μπορεί και όχι εκείνο που θέλει. Και φυσικά αυτό που μπορεί εξαρτάται απόλυτα απ' αυτό που οι συνθήκες επιτρέπουν. Αλλά στην Ελλάδα είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ο πολιτικός διάλογος αλλά και η δημοσιογραφική κριτική ασχολούνται με την ουσία των προβλημάτων και δεν επιδιώκουν τον φτηνό εντυπωσιασμό, αποδεικνύοντας ότι είμαστε ανίκανοι να προβληματιστούμε σοβαρά και υπεύθυνα για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

Η "επιλεκτική χρεοκοπία" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επιδιδόμαστε σχετικοί, άσχετοι και πανάσχετοι με την ερμηνεία του όρου και όχι με την ουσία της διαπραγμάτευσης, που είναι η επιμήκυνση αποπληρωμής, η πτώση του επιτοκίου, η μείωση του χρέους και η εξασφάλιση της ρευστότητας στη χώρα μας. Αυτά δηλαδή που θα καθορίσουν αν θα υπερβούμε κάποια στιγμή την κρίση.

Ο σημερινός πρωθυπουργός οδήγησε τρεις, μέχρι τώρα, φορές, τη χώρα του στην αποτυχία.

Η σημερινή καταστροφή οφείλεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, σε τρεις περιόδους κατά τις οποίες τρία διαφορετικά κυβερνητικά σχήματα επέλεξαν και ακολούθησαν την πολιτική του «χαμένου χρόνου». Μετά την αποτυχία Γιαννίτση, ο Κώστας Σημίτης επέλεξε να αφήσει τον χρόνο να κυλήσει αντί να πιέσει για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας και του κράτους στη νέα (και πολύ σκληρή) πραγματικότητα του ευρώ.

Μετά το ξεπουπούλιασμα στο οποίο υποβλήθηκε η κοινωνία προκειμένου να απολαύσει τους μεγαλειώδεις Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Κώστας Καραμανλής έχασε κι αυτός τον δικό του χρόνο, όταν ανέβαλε τη ριζοσπαστική μεταρρύθμιση των κακών πρακτικών που ακολουθούσε το κράτος και όσοι διεπλέκοντο γύρω του.

Η τρίτη περίοδος χαμένου χρόνου ήταν η ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων από την ομάδα του Γιώργου Παπανδρέου. Ο σημερινός πρωθυπουργός οδήγησε τρεις, μέχρι τώρα, φορές, τη χώρα του στην αποτυχία. Πρώτη φορά όταν, τον Μάρτιο 2009, αρνήθηκε να παράσχει στον Καραμανλή την ελάχιστη κάλυψη προκειμένου να ξεκινήσει μια ήδη πολύ καθυστερημένη προσπάθεια ελέγχου της βόμβας του χρέους. Ο κ. Παπανδρέου ζήτησε εκλογές και επέστρεψε στην τόσο αγαπητή του υπόθαλψη ακραίων και οπισθοδρομικών «αιτημάτων» του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Οταν ο ίδιος ανέλαβε τη διακυβέρνηση, ψήφισε έναν εκτός τόπου και χρόνου προϋπολογισμό και συνέχισε, μέχρι τον Απρίλιο 2010, αρνούμενος, από ιδεολογική και στενά κομματική νοοτροπία, να δράσει πυροσβεστικά. Ακόμη και εντός Μνημονίου, τον Φεβρουάριο 2011, αρνήθηκε και πάλι να προωθήσει τη μόνη ρεαλιστική ιδέα μείωσης της πίεσης που ασκεί στον πληθυσμό το χρέος, την πώληση κρατικής περιουσίας, επιμένοντας στην πολιτική της φορολογικής αφαίμαξης.