Φτάνει πια!!!

Δυο χρόνια απειλών… δυο χρόνια κατευθυνόμενης πολιτικής απάτης.
Δυο χρόνια εκβιασμών και τσαλακώματος της εθνικής μας αξιοπρέπειας…
Φτάνει πια!!!

Με την απειλή της χρεοκοπίας επέβαλαν το μνημόνιο και τη συμμορία των νταβατζήδων στη ζωή μας.
Με την απειλή της χρεοκοπίας αφαίρεσαν κατακτήσεις 60 ετών και πισωγύρισαν τη ζωή μας στο Μεσαίωνα.
Με την απειλή της χρεοκοπίας απογύμνωσαν την κοινωνία και από το τελευταίο αποκούμπι κοινωνικού προστατευτισμού και την παραδίδουν στο μέλλον σε μια ανελέητη και γενικευμένη δυστυχία.
Με την απειλή της χρεοκοπίας υπεξαίρεσαν τις συλλογικές κοινωνικές αποταμιεύσεις, εναποθέτοντας τες ως φόρο υποτέλειας στα πόδια των νταβατζήδων στους οποίους λογοδοτούν.
Με την απειλή της χρεοκοπίας απαξίωσαν με τρόπο αδίστακτο, μικρά απλά περιουσιακά στοιχεία των καθημερινών ανθρώπων, αποκτημένα με αίμα και ιδρώτα μέσα από προσπάθειες και θυσίες χρόνων.
Με την απειλή της χρεοκοπίας «διέταξαν» τη σύνταξη της γιαγιάς και του αγρότη, να θυσιαστεί για να σώσει την «πατρίδα» στην οποία ουδέποτε πίστεψαν...

Οί χρεοκοπία της χώρας σε ποιόν θα πιστωθεί;

<< Γνώρισα πολλούς μεγαλοαστούς καθηγητές που τους αρέσει να παριστάνουν τους σοσιαλιστές. Πρόκειται απλά για άλλη μια πτυχή της αθλιότητας της φιλοσοφίας. >>

Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες ...

Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

Τι θα συμβεί έπειτα από τρεις μήνες;

Δεν χρειάζονται έξι μήνες για να δείξουν αποτέλεσμα. Φτάνει το τρίμηνο, δηλαδή οι αρχές Οκτωβρίου. Οταν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα συμπληρώνει δύο χρόνια βίου από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Και έως τότε; Και μετά;
Δεν πρόκειται, κατά την πρόβλεψη Α. Σαμαρά, να υπάρξουν θεαματικές αποδόσεις – βελτιώσεις στις επενδύσεις, στην περιστολή των κρατικών δαπανών, στην τόνωση της επιχειρηματικότητας και της αγοράς. Το κρίσιμο και καθοριστικό στοιχείο από το φθινόπωρο θα είναι το βάθεμα της κρίσης, οι αντιδράσεις στη νέα φοροεπιδρομή που ανακοινώθηκε στα τέλη Ιουνίου με τον ανασχηματισμό. Διπλή αποτυχία: Δεν θα επιτύχουν οι εισπρακτικοί στόχοι να δώσουν νέα δημόσια έσοδα, ενώ θα κλιμακωθεί η λαϊκή δυσφορία και διαμαρτυρία. Περισσότεροι «αγανακτισμένοι» και «απελπισμένοι».
* Τι θα συμβεί έπειτα από τρεις μήνες;
Οι εξελίξεις δεν φαίνεται να περιορισθούν στη χειροτέρευση της αγοράς, της κοινωνίας, της ανεργίας. Θα είναι, σύμφωνα με τις προβλέψεις του προέδρου της Ν.Δ., μεγαλύτερες.
Ο βίος της κυβέρνησης από τον δεύτερο έως τον τρίτο χρόνο (τον Οκτώβριο του 2012) θα είναι δύσκολος, εάν όχι σκοτεινός. Η νέα λιτότητα θα φέρει οργισμένους καρπούς ανάμεσα στους βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και η οργή κατά του δικομματισμού θα γίνει οργή μόνο για την πολιτική της κυβέρνησης, που σημαίνει δύο άλλα δεδομένα.
* Πρώτον, την ανάγκη για μια άλλη πολιτική, που θα μειώσει τους φόρους και θα τερματίσει τις περικοπές εισοδημάτων και συντάξεων. Δεύτερον, την ανάγκη να υπάρξει έμφαση στο τρίπτυχο «περικοπή κρατικών δαπανών – τόνωση της αγοράς – έμφαση σε αναπτυξιακές και επενδυτικές πρωτοβουλίες». Ολα όσα θέλει ως βασικές προτεραιότητες το πρόγραμμα διεξόδου του Αντ. Σαμαρά. Σχεδόν νομοτελειακή βλέπει αυτή την εξέλιξη ο πρόεδρος της Ν.Δ., τη νέα δικαίωσή του μετά τον Οκτώβριο. Γι’ αυτό, αγνοώντας τις διεθνείς πιέσεις για συναίνεση στο Μεσοπρόθεσμο, εμμένει στην «αδιαλλαξία» της πρότασής του.

. Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες, πιστεύοντας ότι «η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή»

Αρα, ανάμεσα στους οπαδούς του θα πρέπει να αναζητήσει ο κ. Γ. Παπανδρέου εκείνους που αποδοκιμάζουν και προπηλακίζουν τα στελέχη της κυβέρνησής του και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του. Ανάμεσα, δηλαδή, σε εκείνους που επί 30 χρόνια σίτιζε το ΠΑΣΟΚ δωρεάν και πλουσιοπάροχα στο κρατικό πρυτανείο. Και οι οποίοι, τώρα που χάνουν τις προνομίες τους, συμπεριφέρονται ως προδομένες και απατημένες ερωμένες.
Σήμερα οι Ελληνίδες και οι Ελληνες δεν είναι «Ελεύθεροι από φόβο»: Οι εργαζόμενοι φοβούνται για τη δουλειά τους. Οι άνεργοι φοβούνται ότι δεν θα βρουν εργασία. Οι απόμαχοι ότι θα μειωθούν και άλλο οι συντάξεις τους, οι καταθέτες για τις καταθέσεις τους και όλοι οι πολίτες για τα παιδιά τους…. Σήμερα οι Ελληνίδες και οι Ελληνες δεν είναι «Ελεύθεροι από ανάγκη»: Αλλοι αντιμετωπίζουν εξαθλίωση, άλλοι την έσχατη ένδεια, άλλοι πείνα, άλλοι ανασφάλεια, άλλοι χρέη που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν και άλλοι προσπαθούν να επιβιώσουν δανειζόμενοι μικροποσά από φίλους και συγγενείς…. Σήμερα οι Ελληνίδες και οι Ελληνες δεν είναι «Ελεύθεροι από αρρώστια». Τρέμουν και στο παραμικρό κρυολόγημα, διότι πρέπει να έχουν συνεχώς το χέρι στην τσέπη (άδεια, κατά κανόνα!) και διότι φοβούνται μήπως τα κυκλώματα τους κάνουν πάσα στην πάσα…

. Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες, πιστεύοντας ότι «η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή», φοβούνται ότι από αύριο ή μεθαύριο δεν θα είναι «Ελεύθεροι και από αμορφωσιά». Διότι βλέπουν τον χώρο της Παιδείας ανάστατο!
Συγκεφαλαιώνουμε: Ο κ. Γ. Παπανδρέου, με λίγη καλή θέληση, μπορεί να αντιληφθεί: 1) Οτι τα κρούσματα προπηλακισμών, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, προέρχονται από τον κομματικό στρατό του. Και 2) Οτι την αντιδημοκρατική εκτροπή την ξεκίνησε και τη συνεχίζει ο ίδιος και η κυβέρνησή του!

Ό φόβος φιλάι τα έρμα…

Παρά ταύτα, η «κρίσιμη μάζα» η οποία θα επιδράσει καταλυτικά στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού χάρτη της Ελλάδας είναι τα δεκάδες χιλιάδες εξοργισμένα μικρομεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και οι εκατοντάδες χιλιάδες εξοργισμένων παραδοσιακών οπαδών του.
Η μετακίνησή τους ή ακόμη και η αποχή τους θα δημιουργήσει νέες πλειοψηφίες ή θα ενισχύσει υπάρχουσες μειοψηφίες, – καθιστώντας πλέον τις αυτοδυναμίες παρελθόν – και μάλιστα ολέθριο παρελθόν, – διότι τις πλήρωσε και τις πληρώνει πανάκριβα ο ελληνικός Λαός.
Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος που η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν προσφεύγει πρόωρα στη λαϊκή ετυμηγορία, διότι γνωρίζει το αποτέλεσμα: θα συντριβεί. Και αυτός ήταν, επίσης, ο λόγος για τον οποίο, μέχρι πριν από δύο εβδομάδες, η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν ζητούσε εκλογές. Διότι γνώριζε ότι παρέμενε δεύτερο κόμμα και, μάλιστα, με χαμηλά ποσοστά.
Δύναμη η οποία μπορεί να σταματήσει τις εξελίξεις που άρχισαν δεν υπάρχει. Οι δυνάμεις, όμως, που θέλουν να ξεστρατίσουν τις εξελίξεις είναι πολλές. Γι’ αυτό χρειάζονται δεκατέσσερα μάτια στον κάθε πολίτη. Βγήκαν στη γύρα οι πολιτικοί πραματευτάδες!

Τι θα πουν σε όλους αυτούς τους πολίτες; Οτι δέχτηκαν να μπει υπό κατοχή η χώρα ...

Οσο δε για τους πολιτικούς και τους πολίτες της Ελλάδας (και κυρίως για τους πολίτες), «θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας» και στην παρουσία επιτρόπων της Τρόικας στα σημαντικότερα γρανάζια της κυβερνητικής μηχανής της Ελλάδας…
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο, όσο και απειλητικό, πρόβλημα:
Από το ένα μέρος μια κυβέρνηση η οποία φαίνεται να έχει αποδεχθεί να παριστάνει την κυβέρνηση σε μια χώρα με μειωμένη εθνική κυριαρχία. Και από το άλλο μέρος ένας Λαός ο οποίος ούτε ρωτήθηκε ποτέ και από κανέναν αν στέργει σ’ αυτή την ταπείνωση και στον έσχατο αυτόν ευτελισμό, αλλά ούτε και ανέχεται να στερείται μια ελευθερία που κέρδισε με πολύ αίμα, πολλούς αγώνες και ανήκουστα πάθη.
Ας κάμουν οι κύριοι της κυβέρνησης μια βόλτα στα ελληνικά χωριά, όπου οι μνήμες παραμένουν ακόμη ολόρθες. Στην πλατεία του κάθε χωριού είναι πάνω σε πλάκες σκαλισμένα τα ονόματα εκείνων που έπεσαν για την πατρίδα. Κι όλων αυτών ζουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους.
Τι θα πουν σε όλους αυτούς τους πολίτες; Οτι δέχτηκαν να μπει υπό κατοχή η χώρα για λόγους… πατριωτισμού; Οτι πατριώτες είναι εκείνοι που παραιτήθηκαν από κυριαρχικά δικαιώματα; Και ότι δεν είναι πατριώτες τα παιδιά και τα εγγόνια των ηρωικών υπέρ της πατρίδας νεκρών; Ή θα σπάσουν τα ηρώα και τις πλάκες των πεσόντων για να ξεθωριάσουν τις μνήμες;
Καλά η ανεργία, καλά η μιζέρια, καλά η πείνα, καλά η περιθωριοποίηση εκατομμυρίων Ελλήνων και Ελληνίδων. Να τα καταπιούν όλα! Αλλά την εθνική περηφάνια; Την εθνική συνείδηση; Τη γριά μητέρα Ελλάδα ποιος μπορεί να τη δεχθεί με αλυσίδες – χωρίς να επαναστατεί;