Βγαίνει και εκφράζει, εντός και εκτός της Ελλάδας, δημόσια την αισιοδοξία του, ότι η χώρα μας θα τα καταφέρει...

Από το ένα μέρος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου -παρά το βαρύ διεθνές κλίμα εις βάρος της Ελλάδας, παρά τις εκτιμήσεις δεκάδων επιφανών οικονομολόγων ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που συνεχώς αναφύονται- σχεδόν καθημερινά:
Βγαίνει και εκφράζει, εντός και εκτός της Ελλάδας, δημόσια την αισιοδοξία του, ότι η χώρα μας θα τα καταφέρει, ότι θα βγει από το τούνελ και ότι δεν θα χρειαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της.
Από το άλλο μέρος, όμως, ένα σχεδόν έτος από την τρόικα και το Μνημόνιο, βγαίνουν βουλευτές του Κινήματος και -σάμπως να έπεσαν από τα σύννεφα- με καθυστέρηση δώδεκα μηνών, διαπιστώνουν ότι «οι θυσίες του ελληνικού λαού πάνε και πάλι χαμένες», ότι «θα σκεφθούν αν θα ψηφίσουν τα νέα μνημονιακά μέτρα», ότι… κ.τ.λ. κ.τ.λ…
Και εάν μεν το Μνημόνιο δεν το είχε καταψηφίσει η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ (ελάσσονα αντιπολίτευση), αλλά και τρεις ακόμη βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος από τους όψιμους επικριτές του Μνημονίου, ότι δεν γνώριζε, ότι παρασύρθηκε, ότι πίστευε στην αποτελεσματικότητά του…
Επειδή, όμως, και αντιμνημονιακός αγώνας υπήρξε και μέχρι το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ έφτασε, κανένας δεν μπορεί, πια, να ισχυριστεί αξιόπιστα ότι:
* Δεν γνώριζε την κατοχική διάσταση του Μνημονίου…
* Αγνοούσε ποιο ήταν το ΔΝΤ…
* Δεν ήξερε τι ακριβώς ψηφίζει…
* Νόμιζε πως οι θυσίες θα έπιαναν τόπο… κ.λπ. κ.λπ…
Δεν πείθουν, βέβαια, οι όψιμοι «αντιρρησίες συνειδήσεως», ότι μόλις τώρα «ανένηψαν», ή ότι είναι λιγότερο ευφυείς από τους τρεις συναδέλφους τους που είπαν «όχι» στο Μνημόνιο, ή ότι πίστευαν πως χωρίς ανάπτυξη υπάρχει τρόπος να βρεθεί πρόσθετο χρήμα, ή ότι η «κοινοτική αλληλεγγύη» φτάνει μέχρι του σημείου να μας χαρίσουν μέρος από τα δάνεια που πήραμε…
Θα παρατηρηθεί, ίσως: Τώρα συνειδητοποίησαν το αδιέξοδο οι άνθρωποι και τώρα καταφέρονται εναντίον του Μνημονίου! Γιατί, τάχα, είναι κακό;
Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν είναι. Απλούστατα, κάποιοι φοβούνται μήπως βυθιστεί το σκάφος και προετοιμάζονται να το εγκαταλείψουν. Και αυτό δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν!

Υπάρχει κάποια άλλη έτοιμη συνταγή εθνικής σωτηρίας;

Η μοιραία αυτή γενιά, η γενιά του 1970 (στην πολιτική, στην οικονομία, στα γράμματα) πρέπει το ταχύτερο να μας απαλλάξει από την παρουσία της, πρέπει να πεθάνει. Με κάθε τρόπο. Αρκετά μας στέρησε από τις βρύσες της ζωής, αρκετά πηγάδια ζωής επιχωμάτωσε ή βοθροποίησε. Καμιά σωτηρία δεν μπορεί να προσφέρει αυτή η γενιά. Είναι ανίκανη για οποιαδήποτε ευφυή επινόηση. Στερείται κάθε ταλέντου. Καμιά αξιοθρήνητη εξιδανίκευση των μέτρων εξόδου από την κρίση δεν μπορεί να ανασκευάσει την βαθιά ψυχική παραμόρφωση αυτής της γενιάς. Γι’ αυτό και τα όποια μέτρα λαμβάνει είναι αναποτελεσματικά. Διότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν στόχο τη σωτηρία της πατρίδας αλλά τη σωτηρία των ατομικών και ταξικών συμφερόντων αυτής της γενιάς.

Το πραγματικό αίτιο της οικονομικής και ηθικής μας χρεοκοπίας είναι η υποβάθμιση των απαιτήσεων για ποιότητα ζωής, η υποκατάσταση της δημιουργικότητας του ανθρώπου από την ηδονιστική χρησιμοθηρία και την καταναλωτική βουλιμία, η έκλειψη της άμιλλας.

Ο τύπος του «πασόκου» ή του «νεοδημοκράτη» ή του «προοδευτικού αριστερού» δεν ενδιαφέρεται για το τι θα δημιουργήσει στη ζωή του, αλλά για το πώς θα βγάλει λεφτά, θα κερδίσει εύκολο χρήμα. Αυτή τη νοο-τροπία εκφράζει τυπικά ο τάχα και πολιτικός λόγος όλων των συντεχνιών του κομματικού φάσματος, με αυτή τη «φιλοσοφία» οργανώνουν την παιδεία των Ελλήνων, τριάντα χρόνια τώρα, οι συμπλεγματικοί «εκσυγχρονιστές» των κομμάτων εξουσίας!

Με άλλα λόγια: Είναι παράλογο και αντιφατικό να περιμένουμε από τα κόμματα την ανάκαμψη της οικονομίας, την επανίδρυση του κράτους, την ανασύνταξη της ελληνικής κοινωνίας.

Εχουμε αναρίθμητα τεκμήρια, αναμφίβολες αποδείξεις, ότι δεν μπορούν να το κάνουν.

Τα υπάρχοντα κόμματα έχουν ιστορικά τελειώσει, το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι οριστικά φθαρμένο, ντροπιαστικά εκφαυλισμένο, γελοιωδώς ανίκανο, εγκληματικά ένοχο.

Εδώ ακριβώς θα μπορούσε να προβληθεί βέβαια η καλόπιστη αντίρρηση:
Υπάρχει κάποια άλλη έτοιμη συνταγή εθνικής σωτηρίας;

οι σημερινοί νέοι και τότε ώριμοι Ελληνες θα λένε στα παιδιά τους:

– Το ΠΑΣΟΚ, υπό την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου, υπήρξε η καταστροφικότερη Αντιπολίτευση αλλά και η καταστροφικότερη Διακυβέρνηση. Διότι ως Αντιπολίτευση πολέμησε με λύσσα κάθε μέτρο που ήταν ωφέλιμο για τη χώρα και την κοινωνία (π.χ. Αναθεώρηση Συντάγματος, Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, Ασφαλιστικό, Εκτακτα Μέτρα κ.λπ.).
Και διότι ως κυβέρνηση έπραξε τα αντίθετα από εκείνα που διακήρυσσε ως Αντιπολίτευση...
Αυτής της, όλως επιεικώς, παράδοξης τακτικής (υπερδημοκράτες στην Αντιπολίτευση, υποδημοκράτες και υπόφαιοι στην Κυβέρνηση) το μεγαλύτερο θύμα υπήρξε και παραμένει η Παιδεία. Και, για του λόγου το αληθές, θυμηθείτε:
Οταν η κ. Γιαννάκου αποφάσισε να βάλει μια στοιχειώδη τάξη στα Πανεπιστήμια και να εισαγάγει και σ’ αυτά την αξιολόγηση, η χώρα έζησε σημεία και τέρατα. Από το ΠΑΣΟΚ, φυσικά.
– Μποϊκοτάζ του δημοσίου διαλόγου...
– Καταλήψεις ΑΕΙ και ΤΕΙ...
– Κτισίματα πρυτάνεων εντός του γραφείου τους...
– Αναστάτωση σε ολόκληρη την Ελλάδα...
– Αξίωση για απονεύρωση δεκάδων διατάξεων του Νομοσχεδίου...
– Απεργίες και πορείες και διαδηλώσεις κτλ. κτλ...
Δικαιολογούσε, μάλιστα, ως εξής, τότε, αυτή του τη στάση το ΠΑΣΟΚ:
* «Το Νομοσχέδιο είναι αποσπασματικό»...
* «Το Εκπαιδευτικό χρειάζεται συνολική αντιμετώπιση»...
* «Στα δικά μας Σχέδια υπάρχει η αυτονομία και αυτοτέλεια του Λυκείου»...
* «Δεν θέλουμε το Λύκειο προθάλαμο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και στα Τεχνολογικά Ινστιτούτα»...
* «Θα αλλάξουμε τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ – ΤΕΙ»...
* «Θέλουμε μια Παιδεία χωρίς φροντιστήρια και βαθμοθηρία» κ.λπ. κ.λπ...
Ολα αυτά, φυσικά, ηχούσαν πολύ θετικά στους αφελείς, διότι οι αφελείς ποτέ δεν έλειψαν από αυτή τη χώρα. Αλλωστε, τα ίδια άκουσαν οι αφελείς και μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση.
Και τώρα, –18 μήνες μετά – σύμφωνα με όσα εντέχνως «διαρρέουν» από το υπουργείο Παιδείας, ο «εκπαιδευτικός Μανωλιός» αλλάζει, φορώντας τα ίδια ρούχα ανάποδα – κατά τη γνωστή λαϊκή παροιμία. Ετσι:
1. Το Λύκειο δεν αποσυνδέεται από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και δεν αποκτά αυτονομία.
2. Τα φροντιστήρια και η βαθμοθηρία παραμένουν κυρίαρχα στοιχεία του εκπαιδευτικού συστήματος.
3. Καθιερώνονται «Κατευθύνσεις» και «Πανελλαδικές» σε τέσσερα μαθήματα – όπως παλιά, – άρα, επιστρέφουν οι λεγόμενες «Δέσμες».
Δηλαδή: Το ΠΑΣΟΚ άσκησε πεντέμισι χρόνια αντιπολιτευτικό πόλεμο και δεκαοχτώ μήνες κυβερνητικές διαβουλεύσεις για να διατηρήσει το εκπαιδευτικό ουσιαστικά αναλλοίωτο – αλλάζοντας απλώς φρασεολογία!
Αυτό κι αν είναι ευρεσιτεχνία!

Κάπου εκεί βασίζεται το Mega και ο Πεταλωτής.

Κανείς μας δε θα είναι παρών, μηδέ των Οίκων εξαιρουμένων, για να τσεκάρει των λόγων της Μάγιας Μέλισσας (ψευδώνυμο του Γιώργου Πεταλωτή, με το οποίο ασκεί καθήκοντα προφήτου) το αληθές. Η ετέρα προφητεία, η προφητεία των (σκέτων) Μάγιας βαίνει καθημερινά επιβεβαιούμενη. Σεισμοί, λιμοί, ξεσηκωμοί, φαγωμάρες, πόλεμοι, καταποντισμοί, παγκόσμιου βεληνεκούς τσουνάμι και ενδοκοινοτικού βεληνεκούς τσουτσουνάμι, χύμα Φουκουσίμα και Ακούγιου τσουβαλάτα, συνηγορούν υπέρ του προαιώνιου εκείνου προγνωστικού που θέλει την ανθρωπότητα να γίνεται μαϊντανός στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Οπότε ρίξτε θετικές προβλέψεις αδιακρίτως, προς πάσα κατεύθυνση και κατά παντός ανευθύνου. Είναι τζάμπα και κανείς δεν πρόκειται να σας ζητήσει τα ρέστα. Αντιθέτως, ψυχικό θα κάνετε, μιας και ισχύει το ρηθέν υπό του Γούντυ Άλλεν: «οι αυταπάτες είναι αποτελεσματικότερες από τα φάρμακα»… Κι ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και το φαινόμενο placebo… Κάπου εκεί βασίζεται το Mega και ο Πεταλωτής.

Προσωπικά πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι κατά το έβγα του 2012 θα εφαρμοστεί το 30ωρο με φουλ αποδοχές. Θα τρελαθούν τα αφεντικά και θα αρχίσουν, αφενός να προσλαμβάνουν κόσμο με ατομικές συμβάσεις πολύ ανώτερες από τις πάλαι ποτέ συλλογικές και αφετέρου να αναγνωρίζουν τους κόπους των παλαιών υπαλλήλων τους, τινάζοντας τα κοντέρ των κλιμακίων στον αέρα. Τα επιδόματα θα πέφτουν ξανά μανά σα χαλάζι, αλλά αυτή τη φορά με αξιοκρατικά κριτήρια. Θα αλληθωρίσει ο στασιμοπληθωρισμός και τα είδης ευρείας, στενείας και ασθενείας θα αρχίσουν να διατίθενται δωρεάν. Οι φόροι και οι όροι θα καταργηθούν. Θα γίνει ξούρισμα (και ουχί κούρεμα) με την ψιλή του ελληνικού χρέους και οι δανειστές μας θα μας φωνάξουν, για να σκίσουν ενώπιόν μας, σε λαμπρή τελετή, τις συμβάσεις, τα αντίγραφα των συμβάσεων κι όλα τα ντοκουμέντα που τυχόν μας δένουν χειροπόδαρα. Οι εκπρόσωποι της τρόικας θα παραιτηθούν συμπούρμπουλοι και θα πάνε να βρουν το Δαλάι Λάμα, για να λύσουνε τα υπαρξιακά τους. «Θα ’χουμε, λέει, Χριστούγεννα και Καρναβάλια καθ’ εκάστη, κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ’ το σταυρό και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ… Θα επιτραπεί ό έρως, όπως τον θέλει ο καθείς. Θα παντρευτούνε κι οι καλόγεροι, αλλά κατόπιν δοκιμής. Κι ως διά μαγείας θα εξαφανιστούν κάτι γελοίοι κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν…» Α! Και ΓΑΠ θα παρατήσει την πολιτική και θα πραγματοποιήσει το εφηβικό του όνειρο, να γυρίσει τον κόσμο σε 80 εκατομμύρια μέρες με την κιθάρα του στον ώμο. Η χώρα τέλος, θα μπει σε θετικούς ρυθμούς. Το 2012 θα είναι η χρονιά που θα αρχίσει η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και η Ανάπτυξη. Το βαθύτερο σημείο της ύφεσης πέρασε…

Ο έχων ώτα ακούει, ακουέτω...

Τι συνέβη ακριβώς, το έχουμε όλοι οι Έλληνες συνειδητοποιήσει;

Τι συνέβη ακριβώς, το έχουμε όλοι οι Έλληνες συνειδητοποιήσει; Πώς μία χώρα και ένας περήφανος λαός, από το 1953 μέχρι και το 1973 προχωρούσε με ετήσια αύξηση του ΑΕΠ 8% και των ιδιωτικών επενδύσεων 10% του ΑΕΠ και ΞΑΦΝΙΚΑ (πράγματι ξαφνικά) με την έλευση του «Εθνάρχη» φθάνει το 1975 σε αύξηση ΑΕΠ 3,5% και, το τραγικότερο, πτώση των ιδιωτικών επενδύσεων στο ...0,6%; Μηδέν, κόμμα έξη, που συνεχίζεται και μετά την έλευση το 1981 του «Χαρισματικού» ο οποίος, κατά την Τσαρούχειον δήλωση ...«μεγάλος οικονομολόγος» εξ Αμερικής, κατόρθωσε να κατεβάσει το ΑΕΠ στο 1,5%!

Και έκτοτε η συνέχεια της εκκολάψεως με τον αχαλίνωτο δανεισμό για εξαγορά ψήφων, με το «Τσοβόλα δώσ'τα όλα» τα δανεικά, με την δαιμονοποίηση και δίωξη του επενδυτή επιχειρηματία, με την Οργουελική κοπρολόγηση λέξεων όπως «πατρίδα, έθνος, προσπάθεια πρωτιάς, αγώνας για εργασία και βελτίωση», με την πιστή εφαρμογή της αποδιδομένης δήθεν στον Kissinger εθνικής εξουθενώσεως και ευτελισμού αλλά εφαρμοζομένης από πλήθος προθύμων «Ελλήνων», η από 1975 εκκόλαψις τελικώς έτεκεν όχι μυν αλλά όρος. Η Πτώχευση με μουσική υπόκρουση το περίφημο τραγούδι που ξαναθυμόμαστε «Βρέχει την φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου». Και παρηγοριά για καλύτερες μέρες το ...Μνημόνιο, ύστερα από ...«σκληρή διαπραγμάτευση» του αδαούς πηδαλιούχου με το ...μηδέν στο πηλίκιο και στο σπασμένο πηδάλιο

Mέσα σε ένα κλίμα πανικού και αποφυγής ευθυνών ...

Mέσα σε ένα κλίμα πανικού και αποφυγής ευθυνών (έως και κατηγοριών) η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να "περάσει τον καιρό" της, μέχρις ότου η χώρα οδηγηθεί στο πλήρες αδιέξοδο. Ουσιαστικά, τα κυβερνητικά στελέχη γνωρίζουν πολύ καλά πως το μνημόνιο αποτελεί την πολιτική τους κηδεία, γι αυτό τον λόγο προσπαθούν.. (ο καθένας από το ντοβλέτι του) να διασωθούν για να υπάρξουν την επόμενη ημέρα...Μία κυβέρνηση, η οποία έχει επιδοθεί σε "κοψίματα" κρατικών επιχορηγήσεων, μειώσεις μισθών σε υπαλλήλους, αυξήσεις φόρων στους πολίτες, ενώ έχει καταστεί σαφές πως έχει από καιρού κλείσει τις "κάνουλες" για την υλοποίηση οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής, προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι πολιτικές της αποφάσεις έχουν "τινάξει στον αέρα" την χώρα.
Βέβαια, ενώ το κυβερνητικό συμβούλιο συζητά και κάνει φιλοσοφικές προσεγγίσεις στα προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία, την ίδια στιγμή ΟΥΤΕ ΕΝΑ κυβερνητικό στέλεχος δεν έχει ζητήσει την παύση της πληρωμής του, ούτε ένας βουλευτής δεν έθεσε θέμα παύσης πληρωμών ολόκληρου του πολιτικού κόσμου...Κι ενώ βρισκόμαστε μερικά βήματα πριν την βέβαιη ανακοίνωση κυβερνητικού ανασχηματισμού και ίσως λίγο πριν την (καθυστερημένη) προκήρυξη εκλογών, όλοι άρχισαν να στοχεύουν στον "τσάρο" επιρρίπτοντάς του ευθύνες για τα τραγικά λάθη και τις αστοχίες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Ναι, αν ορθώσουμε το ανάστημά μας και επιδείξουμε πυγμή...

Κι ερχόμαστε στο ερώτημα που αυθόρμητα γεννάται… Αποτελούν οι εκλογές λύση; Τη φορά αυτή θα είμαι απόλυτος…
Ναι, αν πρόκειται να απαλλαγούμε από μια αποδεδειγμένα πλέον αναποτελεσματική και θεωρητικολογούσα μόνο κυβέρνηση.
Ναι, αν πρόκειται με την πολιτική αλλαγή, να υπάρξει και αλλαγή ψυχολογίας, που θα αποτινάξει την απαισιοδοξία, την κατήφεια και την «θανατερή» αδράνεια.
Ναι, αν πρόκειται η νέα κυβέρνηση να υπογράψει εξ αρχής με τους πολίτες συμβόλαιο τιμής και συνέπειας, με λόγους εδρασμένους στην αλήθεια και πράξεις που θα τους πραγματώνουν.
Ναι, αν πρόκειται να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση, που θα αρθρώσει λόγο Εθνικό και θα προτάξει κόκκινες γραμμές, που με σθένος και αποφασιστικότητα θα υπερασπιστεί.
Ναι, αν πρόκειται να αφήσουμε πίσω το γκρίζο παρελθόν και οτιδήποτε το αναπαράγει, είτε πρόσωπα, είτε πολιτικές είναι αυτά.
Ναι, αν ορθώσουμε το ανάστημά μας και επιδείξουμε πυγμή, ρεαλισμό και διαπραγματευτική δεινότητα, αποτινάσσοντας από πάνω μας την εικόνα του ρακένδυτου, κακομοίρη, αξιολύπητου, επαίτη και διαπλεκόμενου Έλληνα.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, πως εδώ που φτάσαμε πλέον, οι εκλογές δεν είναι το πρόβλημα, όπως κάποιοι κινδυνολογούν, αλλά η μόνη ίσως λύση. Όπως λύση αποδείχτηκαν για την Ιρλανδία και σε λίγο καιρό προφανώς θα αποδειχτούν και για την Πορτογαλία. Εκλογές με στόχο μια ισχυρή κυβέρνηση, με νωπή ισχυρή εντολή, και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, που θα σηματοδοτεί την έξοδο απ το αδιέξοδο του σήμερα. Μια κυβέρνηση, που θα μπορεί όλα όσα προτάξει προεκλογικά, με τη στήριξη και έγκριση των πολιτών να τα κάνει πράξη. Αυτονόητο είναι, πως τα περίφημα σενάρια περί συνεργασιών, μόνο σε θνησιγενή και αναποτελεσματικά σχήματα μπορεί να οδηγήσουν και μια τέτοια πολυτέλεια, εδώ που φτάσαμε, καλώς ή κακώς, δεν την διαθέτουμε