Τι συνέβη ακριβώς, το έχουμε όλοι οι Έλληνες συνειδητοποιήσει;

Τι συνέβη ακριβώς, το έχουμε όλοι οι Έλληνες συνειδητοποιήσει; Πώς μία χώρα και ένας περήφανος λαός, από το 1953 μέχρι και το 1973 προχωρούσε με ετήσια αύξηση του ΑΕΠ 8% και των ιδιωτικών επενδύσεων 10% του ΑΕΠ και ΞΑΦΝΙΚΑ (πράγματι ξαφνικά) με την έλευση του «Εθνάρχη» φθάνει το 1975 σε αύξηση ΑΕΠ 3,5% και, το τραγικότερο, πτώση των ιδιωτικών επενδύσεων στο ...0,6%; Μηδέν, κόμμα έξη, που συνεχίζεται και μετά την έλευση το 1981 του «Χαρισματικού» ο οποίος, κατά την Τσαρούχειον δήλωση ...«μεγάλος οικονομολόγος» εξ Αμερικής, κατόρθωσε να κατεβάσει το ΑΕΠ στο 1,5%!

Και έκτοτε η συνέχεια της εκκολάψεως με τον αχαλίνωτο δανεισμό για εξαγορά ψήφων, με το «Τσοβόλα δώσ'τα όλα» τα δανεικά, με την δαιμονοποίηση και δίωξη του επενδυτή επιχειρηματία, με την Οργουελική κοπρολόγηση λέξεων όπως «πατρίδα, έθνος, προσπάθεια πρωτιάς, αγώνας για εργασία και βελτίωση», με την πιστή εφαρμογή της αποδιδομένης δήθεν στον Kissinger εθνικής εξουθενώσεως και ευτελισμού αλλά εφαρμοζομένης από πλήθος προθύμων «Ελλήνων», η από 1975 εκκόλαψις τελικώς έτεκεν όχι μυν αλλά όρος. Η Πτώχευση με μουσική υπόκρουση το περίφημο τραγούδι που ξαναθυμόμαστε «Βρέχει την φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου». Και παρηγοριά για καλύτερες μέρες το ...Μνημόνιο, ύστερα από ...«σκληρή διαπραγμάτευση» του αδαούς πηδαλιούχου με το ...μηδέν στο πηλίκιο και στο σπασμένο πηδάλιο

Mέσα σε ένα κλίμα πανικού και αποφυγής ευθυνών ...

Mέσα σε ένα κλίμα πανικού και αποφυγής ευθυνών (έως και κατηγοριών) η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να "περάσει τον καιρό" της, μέχρις ότου η χώρα οδηγηθεί στο πλήρες αδιέξοδο. Ουσιαστικά, τα κυβερνητικά στελέχη γνωρίζουν πολύ καλά πως το μνημόνιο αποτελεί την πολιτική τους κηδεία, γι αυτό τον λόγο προσπαθούν.. (ο καθένας από το ντοβλέτι του) να διασωθούν για να υπάρξουν την επόμενη ημέρα...Μία κυβέρνηση, η οποία έχει επιδοθεί σε "κοψίματα" κρατικών επιχορηγήσεων, μειώσεις μισθών σε υπαλλήλους, αυξήσεις φόρων στους πολίτες, ενώ έχει καταστεί σαφές πως έχει από καιρού κλείσει τις "κάνουλες" για την υλοποίηση οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής, προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι πολιτικές της αποφάσεις έχουν "τινάξει στον αέρα" την χώρα.
Βέβαια, ενώ το κυβερνητικό συμβούλιο συζητά και κάνει φιλοσοφικές προσεγγίσεις στα προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία, την ίδια στιγμή ΟΥΤΕ ΕΝΑ κυβερνητικό στέλεχος δεν έχει ζητήσει την παύση της πληρωμής του, ούτε ένας βουλευτής δεν έθεσε θέμα παύσης πληρωμών ολόκληρου του πολιτικού κόσμου...Κι ενώ βρισκόμαστε μερικά βήματα πριν την βέβαιη ανακοίνωση κυβερνητικού ανασχηματισμού και ίσως λίγο πριν την (καθυστερημένη) προκήρυξη εκλογών, όλοι άρχισαν να στοχεύουν στον "τσάρο" επιρρίπτοντάς του ευθύνες για τα τραγικά λάθη και τις αστοχίες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Ναι, αν ορθώσουμε το ανάστημά μας και επιδείξουμε πυγμή...

Κι ερχόμαστε στο ερώτημα που αυθόρμητα γεννάται… Αποτελούν οι εκλογές λύση; Τη φορά αυτή θα είμαι απόλυτος…
Ναι, αν πρόκειται να απαλλαγούμε από μια αποδεδειγμένα πλέον αναποτελεσματική και θεωρητικολογούσα μόνο κυβέρνηση.
Ναι, αν πρόκειται με την πολιτική αλλαγή, να υπάρξει και αλλαγή ψυχολογίας, που θα αποτινάξει την απαισιοδοξία, την κατήφεια και την «θανατερή» αδράνεια.
Ναι, αν πρόκειται η νέα κυβέρνηση να υπογράψει εξ αρχής με τους πολίτες συμβόλαιο τιμής και συνέπειας, με λόγους εδρασμένους στην αλήθεια και πράξεις που θα τους πραγματώνουν.
Ναι, αν πρόκειται να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση, που θα αρθρώσει λόγο Εθνικό και θα προτάξει κόκκινες γραμμές, που με σθένος και αποφασιστικότητα θα υπερασπιστεί.
Ναι, αν πρόκειται να αφήσουμε πίσω το γκρίζο παρελθόν και οτιδήποτε το αναπαράγει, είτε πρόσωπα, είτε πολιτικές είναι αυτά.
Ναι, αν ορθώσουμε το ανάστημά μας και επιδείξουμε πυγμή, ρεαλισμό και διαπραγματευτική δεινότητα, αποτινάσσοντας από πάνω μας την εικόνα του ρακένδυτου, κακομοίρη, αξιολύπητου, επαίτη και διαπλεκόμενου Έλληνα.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, πως εδώ που φτάσαμε πλέον, οι εκλογές δεν είναι το πρόβλημα, όπως κάποιοι κινδυνολογούν, αλλά η μόνη ίσως λύση. Όπως λύση αποδείχτηκαν για την Ιρλανδία και σε λίγο καιρό προφανώς θα αποδειχτούν και για την Πορτογαλία. Εκλογές με στόχο μια ισχυρή κυβέρνηση, με νωπή ισχυρή εντολή, και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, που θα σηματοδοτεί την έξοδο απ το αδιέξοδο του σήμερα. Μια κυβέρνηση, που θα μπορεί όλα όσα προτάξει προεκλογικά, με τη στήριξη και έγκριση των πολιτών να τα κάνει πράξη. Αυτονόητο είναι, πως τα περίφημα σενάρια περί συνεργασιών, μόνο σε θνησιγενή και αναποτελεσματικά σχήματα μπορεί να οδηγήσουν και μια τέτοια πολυτέλεια, εδώ που φτάσαμε, καλώς ή κακώς, δεν την διαθέτουμε

Δεν έχει καταλάβει τι γίνεται στη χώρα του.

Επομένως, ή ο πρωθυπουργός βλέπει το μέλλον και είναι καλύτερα να πιάσει δουλειά σαν μέντιουμ ή έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.
Στο εσωτερικό της χώρας η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και πάει προς το 20%. Οι μισθοί μειώνονται συνεχώς ενώ έρχονται κι άλλες περικοπές δημοσίων δαπανών οι οποίες μέχρι το 2015 θα φτάσουν τα 14 δις ευρώ. Δαπάνες οι οποίες δε θα κοπούν φυσικά από τους συμβούλους, τις επιτροπές, τα έξοδα των βουλευτών και των υπουργών. Θα κοπούν από τους μισθούς μέσω του ενιαίου μισθολογίου που επισπεύδεται, από τις συντάξεις με την κατάργηση του ΕΚΑΣ, από τις απολύσεις και από τη μείωση των προσλήψεων οι οποίες δε θα γίνονται σε ποσοστό 1 προς 5 αλλά 1 προς 7.
Στο εσωτερικό της χώρας ο κόσμος σταδιακά ξεσηκώνεται και προκαλεί ταραχές όπου πηγαίνουν κυβερνητικά στελέχη. Και δεν πρόκειται για… Συριζαίους ή το ΠΑΜΕ που βγαίνει και διαμαρτύρεται. Απλός κόσμος αγανακτισμένος είναι που σιγά – σιγά βγαίνει από το καβούκι του.
Στο εσωτερικό της χώρας όλοι οι οικονομικοί δείκτες είναι χάλια. Τα έσοδα έχουν βουλιάξει και ο προϋπολογισμός είναι κουρελόχαρτο. Σε λίγες εβδομάδες η κυβέρνηση θα ανακοινώσει πακέτο μέτρων 1,8 δις επιπλέον από αυτά που είχε προβλέψει, προκειμένου να μπαλώσει τρύπες που η ίδια άνοιξε.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο εσωτερικό ο κ. Παπανδρέου στο εξωτερικό είναι αισιόδοξος. Θα μου πείτε: πληρώνει τίποτε για να αισιοδοξεί;
Όμως, η εικόνα ενός πρωθυπουργού να προσπαθεί στις Βρυξέλλες να πείσει ότι όλα πάνε καλά μας δημιουργεί απέχθεια. Τίποτε δεν πάει καλά, και ας τα αφήσουν αυτά στην κυβέρνηση να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Έτσι δε θα πετύχουν τίποτε. Ούτε τους Ευρωπαίους να μας λυπηθούν, ούτε τις αγορές να μη μας χτυπήσουν.
antinews.gr

Όχι. Ήταν ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ. Σοσιαλιστές της αρπαχτής...

Το ΛΑΜΟΓΙΟ έγινε το πρότυπο επιτυχίας. Επαγγελματικής, κοινωνικής, πολιτιστικής αλλά κυρίως, πολιτικής. Τα παρατράγουδα της Πάνιας ωχριούν εμπρός στα τυπάκια που βρέθηκαν στο προσκήνιο διαχειριζόμενα όλες τις πηγές της ζωής στην Ελλάδα. Όσο ο Bravogiorgos χοροπηδούσε κατσικίσιο ζεϊμπέκικο, ο χλέμπουρας Κωστόπουλος δίδασκε στα δεκαπεντάχρονα ποιες στάσεις μπορούν να γίνουν πάνω σε πλυντήριο που στύβει. Η Σκύλα και η Χάρυβδη με όλα τους τα σόγια εγκαταστάθηκαν στη χώρα με χορηγία Ζήμενς. Όπου και να κοιτούσες μόνο λαμόγια, λαμόγια, λαμόγια, πετυχημένοι αεριτζήδες του χρηματιστηρίου, και “επιχειρηματίες” του κώλου, απ’ αυτούς που κάνουν φιλανθρωπίες με ότι περισσέψει απ’ το μιζαμπλί της κυράτσας τους… Γέμισε ο τόπος από “ευαίσθητους”, από χορηγούς, από “πετυχημένους”. Κι αναρωτιόμασταν… Αυτή είναι η Ελλάδα μας;

Όχι. Ήταν ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ. Σοσιαλιστές της αρπαχτής, της μίζας και της μειοδοσίας που έβριζαν αυτοί και τα σκυλιά τους όσους δεν γούσταραν “πολυπολιτισμούς”, συνοριοπήδουλες, εκσυγχρονισμούς, “ελληνοτουρκικές φιλίες”, αμερικανολαγνείες… Ο κάθε κυβερνητικός είχε και τις εμμονές του, άλλος με τον Πουλιανό επειδή βρήκε τον προπάππου του Έλληνα να είναι ντόπιος, άλλος να στέλνει τα κόκκαλα των Μαραθωνομάχων στα αμερικάνικα εργαστήρια για να τους βαπτίσει σιμήτες, άλλος να σκίζει τα σώβρακά του για να πείσει τους Θρακιώτες πως έιναι τούρκοι, κι άλλος να γλύφει τις πατούσες του Γκρουέφσκι σα πιστό σκυλί του Σόρος… Ξεσάλωσαν κι αποφάσιζαν για ότι κατεβάζει η γκλάβα τους μια και τα αναχώματα που 'στήσαν έδειχναν ν’ αντέχουν.



Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2011/03/blog-post_69.html#ixzz1HeYjRRoQ

Την απροθυμία τους να παραστούν στις εκδηλώσεις για την εθνική εορτή .

Τουλάχιστον τρείς φορές ως τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στο κίνδυνο «να μας πάρουν με τις πέτρες», κι άλλες τόσες απέδωσε «δίκιο στους πολίτες που διαμαρτύρονται» προσθέτοντας μάλιστα πώς «κι εγώ αν ήμουν στην θέση τους το ίδιο θα έκανα». Είναι προφανές πώς ο πρωθυπουργός διέβλεπε από καιρό πως η λαϊκή δυσαρέσκεια μπορεί να εκφρασθεί με δυναμικό τρόπο και μοιάζει απολύτως λογική η θέση που διατύπωσε στο υπουργικό συμβούλιο ότι «δεν θα κλειστούμε στα γραφεία μας, άλλωστε γι αυτό μας ψήφισε ο λαός»!

Αφού λοιπόν ο Παπανδρέου το ξεκαθάρισε, απορώ με την ταραχή των υπουργών και την απροθυμία τους να παραστούν στις εκδηλώσεις για την εθνική εορτή. Πολύ περισσότερο είναι αδικαιολόγητη η υστερία με την οποία αντέδρασαν ορισμένοι από τους υπουργούς προεξάρχοντος του κυβερνητικού εκπροσώπου που χρησιμοποίησε βαριές εκφράσεις τύπου « το παραμύθι με τους δήθεν αγανακτισμένους πολίτες» παραπέμποντας εμμέσως πλην σαφώς σε άλλες εποχές.

Οι αγανακτισμένοι πολίτες δεν είναι «παραμύθι» είναι πραγματικότητα. Όσο όμως ο κ. Πεταλωτής αγνοεί την κοινωνική και οικονομική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και υπερασπίζεται την ανάγκη οι πολίτες να χρηματοδοτούν το επαγγελματικό μέλλον του κομματικού γραμματέα κ. Καρχιμάκη στο δημόσιο «όταν θα πάψει να είναι βουλευτής» τόσο η λαϊκή οργή θα παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις.

Ποιος θα ξεχάσει τα «πτωχεύουμε», «τιτανικός», «δεν υπάρχει σάλιο»

Η ζημιά που έχει προκαλέσει η σημερινή κυβέρνηση στη χώρα μας είναι ανυπολόγιστη. Με τις ανεκδιήγητες και συχνά επαναλαμβανόμενες δηλώσεις που έγιναν «σημαία» από την πρώτη κιόλας μέρα που ήλθαν στην εξουσία, κατασυκοφάντησαν την πατρίδα μας στα πέρατα της οικουμένης. Ποιος θα ξεχάσει τα «πτωχεύουμε», «τιτανικός», «δεν υπάρχει σάλιο», «είμαι πρωθυπουργός χώρας με πολίτες απατεώνες» και όλα αυτά τα... κολακευτικά σε μια περίοδο που η χώρα μας είχε ανάγκες δανεισμού!
Στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής δεν είχαμε σχεδόν καμία βελτίωση. Η επιμήκυνση του χρόνου πληρωμής και η ελάχιστη μείωση του επιτοκίου των 110 δισ. ευρώ μπορεί να δίνουν μια ανάσα, χωρίς όμως να λύνουν το πρόβλημα.
Παρά ταύτα παρουσιάσθηκε ως θριαμβευτής ο πρωθυπουργός μας.
Στο ίδιο μήκος κύματος και τα καθεστωτικά ΜΜΕ -φερέφωνα παραπληροφόρησης- προεξάρχοντος του γνωστού μεγάλου καναλιού που παρουσίασε τον... κυβερνητικό θρίαμβο.
Σταθερά και μονότονα φιλοξενούν τις δηλώσεις της συμμαχίας των προθύμων «μαϊντανών» που στηρίζουν το μνημόνιο. Από την άλλη πλευρά οι προβολείς των ΜΜΕ παραμένουν κλειστοί στις θέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όταν -σπάνια- το πράττουν σκοπός τους είναι η δυσφήμηση.
Στη χώρα μας ίσως χρειάζεται να ξαναγράψουμε το ελληνικό λεξικό.
Οταν π.χ. λέμε επιτυχία, να εννοείται αποτυχία.
Με τα σημερινά δεδομένα είναι περισσότερο από βέβαιο ότι δεν υπάρχει διέξοδος στην κρίση. Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και οι αριθμοί το αποδεικνύουν.