Τα ψαρώματα του τύπου «επιστράτευση» και «τα βυτιοφόρα του στρατού για εφοδιασμό» δεν έπιασαν και δεν θα πιάσουν. Η μεν επιστράτευση ήταν περισσότερο απειλή, ψάρωμα, και τώρα που δεν έπιασε και πρέπει να εφαρμοστεί, κολλάει στο διαλυμένο γραφειοκρατικό κράτος που δεν επανίδρυσε ο Καραμανλής και που διαλύει κάθε μέρα και περισσότερο ο ΓΑΠ. Η δε «σωτηρία» από τα βυτιοφόρα του στρατού είναι πολύ πιο δύσκολη από όσο ακούγεται, όχι μόνον γιατί ο στρατός έχει περιορισμένες δυνατότητες, αλλά και επειδή όλα αυτά προϋποθέτουν μια οργάνωση που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.Προϋποθέτουν επίσης και υποτακτικούς πρόθυμους να κάνουν τους πραιτωριανούς της τρόικας και της κατοχικής κυβέρνησης. Ειλικρινά όμως,δεν θα έπρεπε ο στρατιωτικός, ως πρώτος πληττόμενος από την κατοχική κυβέρνηση της τρόικας, να σαμποτάρει με τον τρόπο του την προσπάθειά τους να καταστεί απεργοσπαστικός μηχανισμός; Αυτή τη στιγμή τόσο ο στρατός μας, όσο και οι υπόλοιποι κρατικοί φορείς, δέχονται εντολές από μια τυπικώς ελληνική κυβέρνηση, που στην πραγματικότητα είναι κατευθυνόμενη από έξω. Είναι υποχρεωμένος να υπακούσει; Ο όρκος του στρατιωτικού είναι να τηρώ το Σύνταγμα και τους νόμους. Εδώ τώρα το ΔΝΤ μας λέει ότι δεν υπάρχει Σύνταγμα. Τι να κάνει ο στρατιωτικός; Ορκίστηκε πίστη σε κάποιο Μνημόνιο; Στην ελληνική σημαία ορκίστηκε πίστη.Η κυβέρνηση βρίσκεται σε εμφανή πανικό και είναι παγιδευμένη στην επικοινωνιακή “τελειότητα” του σχεδίου της, αφού πρέπει να λειτουργήσει το κράτος σε έκτακτες συνθήκες μήνα Αύγουστο για να μοιράσει πετρέλαιο και βενζίνη και να επιτάξει χιλιάδες φορτηγατζήδες. Αυτό και να συμβεί, και να λειτουργήσει δηλαδή, δεν πρόκειται να αλλάξει την κυβερνητική ήττα, που προέρχεται ήδη από την άρνηση των φορτηγατζήδων να υποκύψουν.Οι φορτηγατζήδες έχουν ήδη μια πρώτη νίκη και μαζί με αυτούς όλοι μας. Προκαλούν τον πρώτο πανικό στην κυβέρνηση, επιφέρουν ένα ισχυρό κτύπημα στην αίσθηση του «αήττητου» που είχε μέχρι σήμερα ο ΓΑΠ, με τις ισχυρές τροϊκανές και μιντιακές πλάτες.Σήμερα οι φορτηγατζήδες, ως μπροστάρης των μεσαίων στρωμάτων έπαιξαν «τα ρέστα τους» και κέρδισαν έναν πρώτο μεγάλο πόντο.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, οι πολιτικοί της σύμμαχοι και τα ξένα και ντόπια συμφέροντα που την στηρίζουν, παράγουν αυτήν την περίοδο συνειδητά κρίση. Έτσι εξηγείται ο απίθανος τραγέλαφος σε κοινοβουλευτικό και διοικητικό επίπεδο και οι πρωτόγνωρες πολιτικές και επικοινωνιακές αντιφάσεις που διαπιστώνονται από όλους μας. Το καθεστώς δεν τρελάθηκε αναστατώνοντας όλες σχεδόν τις κοινωνικές ομάδες, προσβάλλοντας δικαιώματα, δυναμιτίζοντας την κοινωνική συνοχή, προκαλώντας τεράστια ανασφάλεια και πλήττοντας κρίσιμους για την οικονομία τομείς αυτήν την περίοδο, αγνοώντας τον συγκυριακό ρόλο τους στην ανάπτυξη.
Δεν είναι η τρόικα και το Μνημόνιο που προκαλούν το συγκυριακό χάος σε κρίσιμους τομείς για την οικονομία και την κοινωνία σήμερα. Είναι η στρατηγική αυτών που επέβαλλαν και την τρόικα και το Μνημόνιο ως παράγοντες νομιμοποίησης της αυταρχικής και ολοκληρωτικής τους βούλησης, η οποία αποσκοπεί στο να καταστήσει την ελληνική κοινωνία εργαστήριο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού. Είναι, επίσης, οργανικό στοιχείο της ίδιας στρατηγικής, η οποία προβλέπει την απόλυτη εξασθένιση της χώρας στην περιοχή, με γεωπολιτικούς και γεωοικονομικούς όρους.
Συνεπώς, αν αναρωτιέστε πώς πρέπει να αντιδράσουμε ως προς την κρίση, δείτε την ως μηχανισμό του καθεστώτος για την αναπαραγωγή της ηγεμονίας του, σε μια διαφορετική βάση και σε ένα χαμηλότερο επίπεδο διάρθρωσης των κοινωνικών σχέσεων από αυτό που είχε εμπεδωθεί κατά την μεταπολίτευση. Με αυτήν την έννοια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακήρυξε το τέλος αυτής της περιόδου.
Μέσω των κρίσεων και όχι της κρίσης – για να είμαι ακριβής – που προκαλεί η πολιτική της κυβέρνησης σε καθημερινή βάση, επιδιώκεται ταχύτατα να αποσαρθρωθεί το υφιστάμενο κοινωνικό μοντέλο και να διαρραγούν οι κοινωνικές σχέσεις, που συγκροτούσαν το πραγματικό περιεχόμενο της κοινωνικο-οικονομικής δομής στην Ελλάδα.Read more:

Υποδουλώνετε τους εργαζόμενους, δεν κυβερνάτε τον τόπο», κατηγόρησε την κυβέρνηση Παπανδρέου ο εκπρόσωπος της ΝΔ στη Βουλή, προσάπτοντάς της και την κατηγορία του «πραξικοπήματος». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αντιπρόεδρος της ΓΣΕΕ, ανέσυρε μια έκφραση από την εποχή της δικτατορίας:
«Η κυβέρνηση βάζει τους εργαζόμενους στον γύψο» δήλωσε. «Ηρθατε στο όνομα του σοσιαλισμού να φέρετε τη χειρότερη βαρβαρότητα» κατηγόρησε την κυβέρνηση ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.Συρρίκνωση της δημοκρατίας, περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού ως αποτέλεσμα της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας προσάπτει η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.
Οι κατηγορίες αυτές ακούγονται πολύ πιο βαριές τέτοιες μέρες, μέσα σε αυτό το κλίμα καθολικής απογοήτευσης και ανυπαρξίας οποιασδήποτε αχτίδας φωτός και ελπίδας.
Μόνο ο πρωθυπουργός δήλωσε στο Ισραήλ που βρέθηκε αυτή την εβδομάδα πως «ευελπιστούμε ότι περνούμε σε μια ευνοϊκή περίοδο αλλαγών», αλλά ελάχιστοι είναι πια όσοι συμμερίζονται τη φραστική αισιοδοξία του...Το ΠΑΣΟΚ εκπροσώπησε πιστότερα από οποιοδήποτε άλλο κόμμα την περίοδο της Μεταπολίτευσης.
Υπήρξε ο πρωταγωνιστής των τεράστιων επιτευγμάτων της μεταπολιτευτικής περιόδου και των σκοτεινών πλευρών της.
Αυτό έβαλε την καθοριστική σφραγίδα στην εποχή της Μεταπολίτευσης, την οποία ακριβώς για αυτό μισούν τόσο πολύ οι παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής Δεξιάς.Σήμερα όμως, λες και πρόκειται για παράσταση αρχαίας τραγωδίας, μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και πάλι εκφράζει με την πολιτική της τη σήψη της Μεταπολίτευσης, υποστέλλοντας τις σημαίες της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, ακόμη και ορισμένων δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι. Θλιβερό τέλος εποχής...

Με αυτές λοιπόν τις αποσκευές μας δεξιώθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, δικαιώνοντας όλο τον αρχοντοχωριάτικο και χρόνιο κομπασμό μας. Ήμασταν η κοιτίδα της Ευρώπης αλλά καθόλου Ευρωπαίοι. Αλλά αυτό το τελευταίο είχε ελάχιστη σημασία μέσα στην σχεδόν πάνδημη χαρά. Σημασία είχε ότι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης ξέπλενε το αμαρτωλό της παρελθόν κι επέστρεφε στην αθωότητα μιας χώρας με ευρωπαϊκά εύσημα.Η αυτοαθωωμένη όμως Ελλάδα διψούσε και για σοσιαλισμό. Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πολλά αποθέματα σοσιαλιστικής ατάκας για να την ξεδιψάσει. Ήξερε δε πολύ καλά να κλείνει το μάτι σε όσους λιγουρεύονταν την εξουσία. «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Στις 18 του Οκτώβρη του 1981 ο λαός -επιτέλους- ερχόταν στην εξουσία και το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα στην κυβέρνηση. Θυμίζω στους νεώτερους ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε περίφημα ως ταξιθέτης στο γιουρούσι που έκανε ο λαός μας στην δημόσια διοίκηση. Ο αγώνας τώρα διορίζεται. Τέρμα οι ρετσίνες. Άρχισαν τα μακροβούτια στα σπέσιαλ «ουίσκια». Η ελληνική εκδοχή του σοσιαλισμού υπήρξε εξόχως γενναιόδωρη. «Ένα δωράκι στον εαυτό του» εδικαιούτο να κάνει ο κάθε κρατικός λειτουργός. Το ύψος της αξίας αυτών των δώρων ήταν που με σπουδή εσυζητείτο αν και ο τότε πρωθυπουργός υποστήριζε ότι ο πήχυς δεν έπρεπε να υπερβαίνει τα 500.000.000 παλιές καλές δραχμούλες. Οι συνεργάτες του όμως έκαναν πρωταθλητισμό. Και χιλιάδες κομματικοί κλακαδόροι, που δεν τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός τους, βρέθηκαν μ’ ένα πούρο στο ένα χέρι και με τα τιμημένα λάβαρα του εγχώριου σοσιαλισμού στο άλλο. Ήταν η εποχή που μεταπολιτευτική μας δημοκρατία κραταιωνόταν διακινώντας δεξιά κι αριστερά «πάμπερς».Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτηπου φτάνει στον γνωστό αγριορωμιόστο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτηαπ’ ό,τι ελληνικό στον κόσμο αυτό.

Οι μηχανισμοί της παγκοσμιοποίησης που φροντίζουν πάντα να "διασώζεται" το δολάριο στις εκάστοτε κρίσεις είναι ήδη γνωστοί και θα ήταν ανώφελο να κατονομαστούν εδώ για άλλη μια φορά. Η δράση τους απλώνεται σε ευρύ πεδίο, από το χειρισμό της τιμής του χρυσού μέχρι την κατασκευή σεναρίων αβεβαιότητας για το μέλλον του ευρώ. Η ελληνική κρίση ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σενάριο, στο οποίο τον κύριο ρόλο κλήθηκε να παίξει ο κ. Παπανδρέου.
Ας σημειωθεί ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι Αμερικανός πολίτης, γεννημένος στις ΗΠΑ από Αμερικανίδα μητέρα και πατέρα. Ο πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν κατά το ήμισυ Έλληνας και είχε λάβει ιθαγένεια ΗΠΑ από το 1942. Ο Γιώργος, ή Jeffrey όπως ονομαζόταν στην Αμερική, μεγάλωσε ως επί το πλείστον εκτός Ελλάδας, όπου και μορφώθηκε. Είναι απόφοιτος του Harvard. O κ. Jeffrey-Γιώργος Παπανδρέου έχει ελληνική ιθαγένεια λόγω της καταγωγής του πατέρα του, αλλά σημειώστε το εξής: όταν ένας Αμερικανός εκλέγεται σε δημόσιο αξίωμα σε άλλη χώρα -- στην προκείμενη περίπτωση στην Ελλάδα -- τότε οφείλει να υποβάλει το έντυπο DS-82 μαζί με την αίτηση ανανέωσης του διαβατηρίου του. Το έντυπο DS-82 πρέπει να συνοδεύτεται από ειδική υπεύθυνη δήλωση, όπου θα δίνει εξηγήσεις ενόρκως, μια δήλωση του τύπου: "Ναι μεν έχω ορκιστεί πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά υπόσχομαι να παραμένω πιστός στο σύνταγμα και τους νόμους των ΗΠΑ". Αν δεν υποβάλει το έντυπο με την υπεύθυνη δήλωση, τότε είναι πιθανόν να θεωρηθεί εχθρός των ΗΠΑ. Κανονικά, ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να είχε αποποιηθεί την αμερικανική του υπηκοότητα λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων με τα υπό όρκον ανειλημμένα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά δεν το έπραξε. Ο πατέρας του, αντίθετα, είχε αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητά του πριν αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού στην Ελλάδα.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κ. Παπανδρέου ήταν απλά η μαριονέτα για την υλοποίηση όλων αυτών των πολιτικών. Η εκ των έσω προκατασκευασμένη κρίση δανεισμού είχε ως αποτέλεσμα η ισοτιμία ευρώ-δολαρίου να σημειώσει πτώση

Πρώτον το σύνδρομο Καραμανλή. Στην κυβέρνηση δεν ξεχνούν πως όταν ξεκίνησε η φθορά του πρώην πρωθυπουργού η όλη κατάσταση επιβαρυνόταν καθημερινά εξαιτίας της αναβλητικότητας με αποτέλεσμα την κατάρρευση.Δεύτερον Ολοι εντός και εκτός κυβέρνησης αναγνωρίζουν πως το φθινόπωρο η κρίση θα επιδεινωθεί λόγω καυσίμων, μειωμένης κατανάλωσης και της δραματικής αύξησης της ανεργίας.Τρίτον Η ανάγκη νομιμοποίησης των σκληρών πολιτικών πριν το πολιτικό σύστημα ρευστοποιηθεί πλήρως ενώ υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες επανεκλογής καθιστά περίπου μονόδρομο την επιλογή της κάλπης.Μάλιστα Ο Γιώργος Παπανδρέου εκτός του εκλογικού μπόνους θα έχει και την επιλογή να ξεκαθαρίσει το εσωκομματικό τοπίο μέσω λίστας.Η επιλογή Παπανδρέου φαίνεται και από τις υπουργικές αποφάσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για την επόμενη μέρα.Το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ προβλέπει σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας και εφόσον ο Παπακωνσταντίνου διατηρήσει έστω με λογιστικά τρυκ τις θετικές ενδείξεις για την οικονομία την χρονική επιμήκυνση του χρέους κατά 4-5 χρόνια καθώς το 30% θα βρίσκεται είτε στην ΕΚΤ είτε σε ευρωπαικές τράπεζες ενώ σημαντικό ποσοστό θα έχουν και οι Ελληνικές. Αυτός είναι ο λόγος που ο Παπακωνσταντίνου εμμένει στις συγχωνεύσεις. Τότε το ξεφόρτωμα θα είναι μια εφικτή υ΄ποθεση εργασίας αλλάζοντας την τύχη της χώρας. Το ποσοστό επιτυχίας δεν ξεπερνά το 50% για αυτό και κάποιοι αγοράζουν πολιτικά cds ιδεολογικής αντασφάλισης για την επόμενη ημέρα..

Οι δημοτικές εκλογές πλησιάζουν. Ορισμένοι πολιτικοί προσπαθούν να τις παρουσιάσουν ως δημοψήφισμα για την κυβέρνηση. Προφανώς "παίζουν" με έναν θεσμό, αποδεικνύοντας την αδιαφορία τους για την ζωή των πολιτών.Στις δημοτικές εκλογές δεν ψηφίζουμε για την οικονομική πολιτική. Δεν αποφασίζουμε για το ασφαλιστικό ή εργασιακό καθεστώς. Δεν κρίνουμε το κυβερνητικό έργο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε στις βουλευτικές εκλογές.Οι δημοτικές εκλογές είναι μία τοπική διαδικασία. Καλούμαστε να αποφασίσουμε ποιος θα διαχειριστεί τα προβλήματα που έχουμε καθημερινά μπροστά στο σπίτι μας, στην γειτονιά μας. Καλούμαστε να αναδείξουμε τον ικανότερο που θα διαχειριστεί τα σχολεία όπου φοιτούν τα παιδιά μας. Καλούμαστε να διακρίνουμε ποιος είναι άξιος να μας προσφέρει ένα καλύτερο περιβάλλον...Ειδικά σε αυτές τις εκλογές έχουμε ακόμα μία πρόκληση. Πρέπει να αναδείξουμε τον συμπολίτη μας που θα αφομοιώσει και θα διαχειριστεί τις αλλαγές και τις τομές που έχει φέρει το νέο νομοσχέδιο της αυτοδιοίκησης. Ο Καλλικράτης.Οι ανίκανοι και οι "φυγόμαχοι" έτρεξαν να σταθούν στα σύνορα και τα ονόματα των δήμων. Όμως για το νομοσχέδιο αυτό είναι ένα διαδικαστικό θέμα. Το σύνολο του νομοσχεδίου είναι μία ανατροπή στα δεδομένα. Οι δήμοι θα κληθούν να διαχειριστούν περισσότερα κονδύλια, θα πρέπει να λάβουν δράσεις για την ανάπτυξη, για το περιβάλλον, να αποφασίσουν για την ρυμοτομία και το πολεοδομικό σχέδιο των πόλεων...Σε αυτές τις εκλογές, θα πρέπει τα κόμματα να αποδείξουν την ανανέωση που υπόσχονται και οι πολίτες την ανανέωση που επιθυμούν. Οι υποψήφιοι θα πρέπει να είναι νέοι (όχι μόνο σε ηλικία αλλά και σε ιδέες) άνθρωποι, με όραμα, όρεξη και θέληση για ανατροπές και ανάπτυξη στην πόλη τους. Οι ηγεσίες των κομμάτων θα πρέπει να προτείνουν τέτοιους ανθρώπους και να δημιουργήσουν ευκαιρίες για ανανέωση της πολιτικής.Επειδή όμως τα κόμματα δεν είναι πάντα τόσο "αθώα" και ρομαντικά. Επειδή πολλοί βουλευτές ανταποδίδουν "χάρες" μέσω χρίσματος, ξεπληρώνοντας στήριξη που έλαβαν από δημάρχους και συμβούλους, πρέπει και οι πολίτες να λάβουμε δράση.