Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Ολα τα δεινά που βιώνει ο τόπος τα χρόνια της κρίσης οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει ποιο οικονομικό σύστημα -και κατ' επέκταση ποιο πολίτευμα- θα πρέπει να έχουμε. Η δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά κατά την ψήφιση της σύμβασης παραχώρησης του Ελληνικού ότι πρόκειται για έναν συμβιβασμό ύστερα από μια ήττα που υπέστη η κυβέρνηση λόγω των ανάποδων συσχετισμών στην Ευρώπη αναδεικνύει παιδαγωγικά αυτό ακριβώς.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Ολα τα δεινά που βιώνει ο τόπος τα χρόνια της κρίσης οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει ποιο οικονομικό σύστημα -και κατ' επέκταση ποιο πολίτευμα- θα πρέπει να έχουμε. Η δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά κατά την ψήφιση της σύμβασης παραχώρησης του Ελληνικού ότι πρόκειται για έναν συμβιβασμό ύστερα από μια ήττα που υπέστη η κυβέρνηση λόγω των ανάποδων συσχετισμών στην Ευρώπη αναδεικνύει παιδαγωγικά αυτό ακριβώς.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα.

Είθισται στην Ελλάδα οι επικεφαλής των κυβερνήσεων όταν το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα για τους ίδιους και το κόμμα τους να προχωρούν σε ανασχηματισμούς, με την ελπίδα ότι έτσι θα ανανεώσουν την εικόνα τους και θα πάρουν μια μεγάλη παράταση χρόνου. Δυστυχώς, ιστορικά, έχει αποδειχθεί ότι το... θαύμα του ανασχηματισμού «κρατά» το πολύ τρεις ημέρες και ειδικά στη... μνημονιακή Ελλάδα ούτε 24 ώρες.
Μια σύντομη αναδρομή στην πρόσφατη Ιστορία θα έπειθε τον κ. Τσίπρα ότι ο ανασχηματισμός σε περιόδους δύσκολες για την εκάστοτε κυβέρνηση μόνο προβλήματα δημιουργεί! Δυστυχώς, όμως, ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να ασχολείται με την Ιστορία, και έτσι, σύμφωνα με τα όσα διαρρέονται από το επιτελείο του, η ώρα των αλλαγών πλησιάζει. Ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα μείνουν, ελάχιστη σημασία έχει. Οπως ελάχιστη σημασία είχε για τον κ. Σαμαρά όταν αποφάσισε τον ανασχηματισμό το καλοκαίρι του 2014! Αλλά και για τον κ. Καραμανλή όταν έκανε τις αλλαγές την επομένη των Θεοφανίων το 2009.
Για τον κ. Τσίπρα το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Αλλωστε δεν υπήρχε ποτέ η αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει... πάγκο! Το πρόβλημα ήταν και είναι οι πολιτικές. Εάν ας πούμε αλλάξει το πρόσωπο του υπουργού Οικονομικών θα ξεχαστεί η υπόθεση Καλογρίτσα; Εάν αλλάξει το πρόσωπο του υπουργού Ανάπτυξης, η Ελλάδα θα «βομβαρδιστεί» από ξένες επενδύσεις; Και τέλος, εάν φύγει ο υπουργός Επικρατείας, ο διαγωνισμός για τις άδειες θα μετατραπεί σε μια σοβαρή διαδικασία; Οι απαντήσεις σε όλα αυτά είναι προφανείς.
Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ο πραγματικός πολιτικός χρόνος τελείωσε και δεν είναι μακριά η στιγμή που το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών θα αρχίσει να συζητείται και στο εσωτερικό των κυβερνώντων κομμάτων. Το μόνο ακόμη που δεν έχει ξεκαθαριστεί είναι ο χρόνος, αλλά και αυτό δεν θα αργήσει...

Mε καλούς οιωνούς διανύουμε ως χώρα τον Σεπτέμβρη. Πριν απ' όλα, ο απόηχος του επιτυχημένου -πολιτικά και οικονομικά- διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες παραμένει ισχυρός, όσο κι αν αντιδρούν κάποιοι από την αντιπολίτευση λειτουργώντας ως φερέφωνα καναλαρχών. Μεγάλης σημασίας η Ευρωμεσογειακή Σύνοδος Κορυφής επτά χωρών στην Αθήνα, της οποίας ο απόηχος έφτασε και στην Μπρατισλάβα. Γενικότερα, ο μήνας που διανύουμε είναι για τον Ελληνισμό καλός μήνας. Ιστορικά έχει συνδεθεί με μεγάλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, αφού στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 ιδρύθηκε στην Οδησσό, της Ρωσίας τότε, της Ουκρανίας σήμερα, η Φιλική Εταιρεία, το επαναστατικό κίνημα που προετοίμασε και οργάνωσε την Επανάσταση του 1821. Ακόμα ένα μεγάλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το ΕΑΜ, ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941. Βέβαια ο Σεπτέμβρης έχει σημαδευτεί και από εθνικές τραγωδίες, όπως ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης το 1955.
Στα μέχρι τώρα αρνητικά του Σεπτέμβρη, η σχεδόν καθημερινή γελοιοποίηση εκπροσώπων της αξιωματικής αντιπολίτευσης που διακατέχονται από απίστευτη μανία εναντίον της κυβέρνησης. Τίποτα δεν της αναγνωρίζουν, με χαρακτηριστική την περίπτωση Αδ. Γεωργιάδη που συντάχτηκε με τις επικρίσεις Σόιμπλε για τη Σύνοδο του Νότου. Στα θετικά του Σεπτέμβρη και η κανονική έναρξη της σχολικής χρονιάς, χάρη στις άοκνες προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, την οποία θα ήθελα να επαινέσω και για το σύγχρονο και καινοτόμο πνεύμα που τη διακρίνει. Αυτό κυρίως πολεμούν οι κάθε λογής εκπρόσωποι του πολιτικού και κοινωνικού συντηρητισμού.
Για να υπερβούμε κάπως τον εθνικό ορίζοντα, μαύρες μέρες του Σεπτέμβρη εξακολουθεί να ζει ο πολύπαθος λαός της Συρίας. Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, καταρχήν θετικές, δεν έχουν φέρει την ειρήνη παρά μόνο μια εύθραυστη εκεχειρία. Ας ελπίσουμε ότι ο λαός της Συρίας θα βγει σύντομα από την πολυδιάστατη τραγωδία που ζει και θα μπει στον δρόμο του εκδημοκρατισμού μέσω ελεύθερων εκλογών. Εχοντας επισκεφτεί τη Χιλή, το 1972 επί Αλιέντε, δεν μπορώ να ξεχάσω ότι στις 11 Σεπτέμβρη 1973 επιβλήθηκε η φασιστική δικτατορία του Πινοσέτ στη χώρα αυτή της Λ. Αμερικής. Αναμφίβολα το τρέχον φθινόπωρο η κυβέρνηση έχει μπροστά της πολλές κρίσιμες μάχες που η έκβασή τους μπορεί να αποτελέσει αρχή της πολυπόθητης άνοιξης. Επισημαίνω ότι η κυβέρνηση προωθεί και σημαντικές διεθνείς πρωτοβουλίες, όπως το σημαντικότατο ταξίδι Τσίπρα στη Ν. Υόρκη. Στα ορόσημα του φθινοπώρου θα συμπεριλάμβανα και το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πραγματοποιηθεί από 13 έως 16 Οκτωβρίου

Ξαναγράφοντας την Οδύσσεια!

Δικηγόρος - συγγραφέας

• 19/9

• 1
  

Στην Οδύσσεια αναφέρεται ότι το πρώτο πράγμα που έκανε ο Οδυσσέας όταν πάτησε στην Ιθάκη ήταν να επισκεφθεί τον πατέρα του, τον γέροντα Λαέρτη, στα βοσκοτόπια όπου έβοσκε τα κοπάδια του. Αναγνωρίστηκαν, έκλαψαν, διηγήθηκαν τα πάθη τους, αλλά ο γέροντας δεν σταματούσε το κλάμα. Ο Οδυσσέας προσπαθεί να ηρεμήσει τον πατέρα του λέγοντάς του ότι τα βάσανα είναι περασμένα και ας κοιτάξουν πλέον το μέλλον. Ο γέρος δεν συμφωνεί.

«Παιδί μου, τώρα αρχίζουν τα βάσανά σου. Οσο καιρό έλειπες, εδώ στην Ελλάδα εμφανίστηκε ένα θηρίο που ξεκίνησε μικρούλι, ένα 4 τοις εκατό, κι αφού έφαγε πάρα πολλούς ψηφοφόρους, μεγάλωσε σε ποσοστά, πάχυνε, έγινε κυβέρνηση και καταστρέφει τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη. Και το δικό μας το μεγάλο βοσκοτόπι κάτω στο γιαλό το καταπάτησαν και το υποθήκευσαν στην τράπεζα για να φτιάξει ένας εργολάβος τηλεόραση. Αυτός τα έχει καλά με το θηρίο και κάνει ό,τι του γουστάρει. Καλύτερα, παιδί μου, να μη γύριζες στην Ελλάδα, γιατί τα βάσανά σου δεν θα έχουν τέλος». Ο Οδυσσέας απαντάει οργισμένος: «Πατέρα, θα το σκοτώσω το θηρίο όσο μεγάλο και να είναι. Στον γυρισμό μου από την Τροία συνάντησα θηρία που δεν τα βάζει ο νους σου, και όλα τα νίκησα. Πάλεψα με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη που ρουφούσαν και ξέρναγαν το πέλαγος μαζί με τα καράβια, πάλεψα και νίκησα τον Κύκλωπα που ήταν μεγάλος σαν πλατάνι και έριχνε καταπάνω μου βράχια σαν να ήταν βοτσαλάκια. Νίκησα τους Λαιστρυγόνες, τη μάγισσα Κίρκη, τις Σειρήνες...». Ο γερο-Λαέρτης τού αποκρίνεται: «Αυτά τα θηρία που μου περιγράφεις, Οδυσσέα, είναι αδύναμα σαν χαδιάρες γατούλες μπροστά στο θηρίο που έχουμε εδώ πέρα. Ετούτο έχει σαράντα κεφάλια που τα λένε συνιστώσες, κάθε κεφάλι κάνει του... κεφαλιού του, έχει πολλά ποδάρια για να βάζει τρικλοποδιές στους άλλους και στον εαυτό του και κυρίως, παιδί μου, αυτό που το κάνει ανίκητο είναι η μοναδική ικανότητα να μας τρελαίνει! Οποιος στήσει κουβέντα μαζί του αμέσως τρελαίνεται.

Εχουν χαλάσει την ελληνική γλώσσα, έχουν φτιάξει μια δική τους γλώσσα και όταν λένε αύξηση εννοούν μείωση, όταν λένε μαύρο εννοούν άσπρο, το όχι σημαίνει ναι, όταν λένε ανάκαμψη εννοούν καταστροφή! Αυτή η ιδιότητά του θηρίου να μας τρελαίνει είναι το μεγάλο του όπλο που το κάνει ανίκητο. Οπως η μάγισσα Κίρκη με το ραβδί της σας έκανε γουρούνια και σας εξουδετέρωνε, ακριβώς έτσι και τούτο το θηρίο μάς τρελαίνει με τα λόγια του και παραλύουμε. Πώς να το πολεμήσεις; Γι' αυτό, παιδί μου, ξαναγύρισε στο νησί των Σειρήνων, θα περάσεις καλύτερα, σαν να είσαι διακοπές στα μπαράκια της Μυκόνου».

Αλλιώς είναι μια σκιά χωρίς σώμα.

Το εγχώριο κομματικό σύστημα δεν έχει εναρμονιστεί με τη ζώσα πραγματικότητα. Αρνούμενο να αποδεχθεί τις αλλαγές που συντελέστηκαν συνεχίζει να υπηρετεί με συνέπεια τον παλιό εαυτό του. Το χειρότερο είναι ότι δεν απεξαρτήθηκε από τις παθογένειες που οδήγησαν στη χρεοκοπία. Ο λαϊκισμός, οι πελατειακές πρακτικές, η κομματοκρατία, τα συντεχνιακά συμφέροντα παραμένουν κυρίαρχα. Οι παρωχημένοι φορμαλισμοί, οι δοξασίες και τα φληναφήματα ανακυκλώνονται. Το ίδιο και οι αχρείαστες σκιαμαχίες, οι άγονες αντιπαραθέσεις, οι προσωπικοί διαξιφισμοί. Ο πολιτικός λόγος είναι αβαθής. Βρίθει αντιφάσεων και αμφισημιών. Δεν θεμελιώνεται με συγκεκριμένες προτάσεις για την έξοδο από την κρίση. Ετσι η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι επιδερμική. Τα καίρια ζητήματα της ανάπτυξης, της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, της αναδιάρθρωσης του κράτους, της αναβάθμισης των κοινωνικών υπηρεσιών και της παιδείας βρίσκονται εκτός ατζέντας. Αντίθετα, κυριαρχεί η μικροπολιτική και ο επικοινωνιακός ανταγωνισμός.

Στο επίκεντρο των ενεργειών όλων σχεδόν των κομμάτων βρίσκεται το εκλογικό τους ακροατήριο. Το κολακεύουν και το χαϊδεύουν. Του καλλιεργούν αναμονές και προσμονές. Οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως πελάτες. Οι επαγγελματικές ομάδες σαν δεξαμενές ψηφοφόρων. Δεν καταφεύγουν τυχαία σε λογικές συγκερασμού και μέσου όρου. Λειαίνουν τις απόψεις τους, καθιστώντας τες αρεστές. Αποκαλυπτική ήταν η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Τόσο με την ομιλία όσο και με τη συνέντευξή του φάνηκε η πολιτική γύμνια και η ένδεια ιδεών. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, ελλείψει συγκεκριμένου σχεδίου, βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο του τρίτου Μνημονίου. Το μοναδικό πλάνο της κυβέρνησης είναι πώς θα θολώσει τα προαπαιτούμενα και τις δεσμεύσεις. Εξ ου και η εσκεμμένη διγλωσσία των υπουργών.

Από την άλλη, χαρακτηριστική είναι και η δυστοκία της ΝΔ να προβεί σε ουσιαστική ανατοποθέτηση έναντι των μεγάλων προβλημάτων του τόπου. Η αδυναμία της να ενσαρκώσει μια μεταρρυθμιστική στρατηγική προσκρούει στον παλαιοκομματισμό που παραμένει ισχυρός στους κόλπους της. Η επαγγελία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αφομοιώνεται εύκολα από ένα κατ' εξοχήν συντηρητικό κόμμα. Ετσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να αφυδατωθεί. Μια ετεροβαρής μεταξύ τους σχέση, όπως η υφιστάμενη, θα απομειώσει τη δυναμική που ο νέος αρχηγός είχε αποκτήσει. Ο ενδιάμεσος χώρος, τέλος -ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι- μολονότι θα μπορούσε να επιδείξει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στα νέα δεδομένα, είναι βραχυκυκλωμένος. Αντί να προτάξει νέες ιδέες, επιδίδεται σε μάχες χαρακωμάτων για την εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Ο λόγος του ΠΑΣΟΚ, μάλιστα, θυμίζει το αρχέγονο παρελθόν του. Τα κομματικά επιτελεία, ζώντας στον μικρόκοσμό τους, δεν ακούν τη βοή των υπόγειων ρευμάτων, που αναζητούν ακόμη και ενστικτωδώς την ουσιαστική υπόσταση της πολιτικής. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική δεν είναι πλειοδοσία σε μεσσιανισμό. Χωρίς να χάνει τη οραματική της στόχευση, έχει ανάγκη πλέον ένα Δελτίο Τεχνικού Εργου. Αλλιώς είναι μια σκιά χωρίς σώμα.