Οι αριστερές ιδέες και αξίες μπερδεύτηκαν με τα ακροδεξιά-νεοναζιστικά συνθήματα.

H χώρα αυτή, από τις πρώτες κιόλας μέρες της ανεξαρτησίας της, έζησε πολλούς εθνικούς διχασμούς. Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να κλείσουν οι ανοιχτές πληγές του εμφυλίου και να φτάσουμε στη μεταπολιτευτική δημοκρατική σταθερότητα. Θα περίμενε κανείς ότι η Αριστερά, η παράταξη που υπέστη τις σκληρότερες συνέπειες αυτού του διχασμού, θα πρωτοστατούσε ερχόμενη στην εξουσία στην κατοχύρωση της ισονομίας και τη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε δυστυχώς με τον χειρότερο και πιο επώδυνο, για τη χώρα, τρόπο αυτές τις προσδοκίες.

Στον δρόμο για την εξουσία αλλά και μετά την ανάδειξή του σε αυτήν επέλεξε χωρίς ενδοιασμούς και ευαισθησίες τη στρατηγική του διχασμού ως το βασικό θεωρητικό και πρακτικό εργαλείο στη σκέψη και τη δράση του. Η επιστράτευση μεθόδων ξεχασμένων από χρόνια και η χρήση ακραίου διχαστικού λόγου αποτελούν καθημερινό φαινόμενο που απειλεί να σημαδέψει το μέλλον της χώρας, με συνέπειες που μπορεί να αποδειχθούν οι βαρύτερες της κρίσης που διανύουμε. Οι πλατείες των αγανακτισμένων αποτέλεσαν το πρώτο αποφασιστικό βήμα στον διχαστικό κατήφορο. Οι αριστερές ιδέες και αξίες μπερδεύτηκαν με τα ακροδεξιά-νεοναζιστικά συνθήματα, οι θεσμοί θυσιάστηκαν στον βωμό της εξουσίας, ο ακραίος λαϊκισμός επικράτησε παντού. Τα «πάρτε τα Μνημόνια και φύγετε από εδώ» υποκατέστησαν τον πολιτικό διάλογο και τις προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, η «ελπίδα» μιας «αυταπάτης» φάνηκε αρκετή για την «πρώτη φορά Αριστερά». Ακολούθησε ο ευρωδιχασμός μέσα από ένα δημοψήφισμα που δεν είχε τελικά καμία πολιτική σημασία, αφού οι συνέπειες του «όχι» αποδείχτηκαν πολύ χειρότερες από τις συνέπειες ενός «ναι».

Πρόσφατα μάθαμε ότι ο απώτερος στόχος αυτού του δημοψηφίσματος ήταν να τιμωρηθούν φορολογικά όσοι ψήφισαν «ναι». Στις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη τα προσχήματα έλειψαν εντελώς. «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας δίνοντας το σύνθημα για τον χειρότερο διχασμό της νεότερης Ιστορίας μας. Οι προκλητικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για τη χθεσινή αντικυβερνητική διαδήλωση αποδεικνύουν απλώς ότι ο τυφλός διχαστικός κατήφορος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέλος. Η δήθεν Αριστερά που κυβερνά σήμερα την Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή Αριστερά. Πρόκειται για μια ιδεοληπτική και βαθιά διχαστική διακυβέρνηση που μόνο κινδύνους εγκυμονεί για το μέλλον. Η χώρα δεν χρειάζεται τώρα μια απλή κυβερνητική εναλλαγή. Χρειάζεται μια πειστική εναλλακτική πρόταση που θα προχωρήσει στη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών και στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Ενα πρόγραμμα διακυβέρνησης που θα ενώσει ξανά τους πολίτες για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή προοπτική.

Πρώτη φορά Αριστερά.

Την αρχή, όπως συνήθως συμβαίνει όταν η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει έναν... εχθρό, την έκανε ο κ. Ν. Φίλης με τη θεωρία ότι μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας κινείται στα όρια του Συντάγματος. Ευτυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη χώρα, η άποψη αυτή απεσύρθη κατ’ αρχάς από το Μέγαρο Μαξίμου και στη συνέχεια από την «Αυγή».

Τη σκυτάλη παρέλαβε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας Α. Νεφελούδης με τη μάλλον γραφική δήλωση περί «καλσόν»! Ούτε αυτή άντεξε όμως, καθώς ξέφευγε πολύ από τα όρια της λογικής. Εως εδώ σχετικά καλά θα πει κάποιος, αφού η κυβέρνηση επισήμως δεν φαινόταν να ενοχλείται από το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών να συμμετάσχουν σε μια συγκέντρωση.

Χθες όμως τα δεδομένα άλλαξαν με τη δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου ότι το «Παραιτηθείτε» κινείται εχθρικά προς τη χώρα! Η κυρία Γεροβασίλη είπε δηλαδή ότι όσοι εκ των πολιτών συμμετάσχουν στην αποψινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα είναι εχθροί της Ελλάδας. Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια τοποθέτηση που προκαλεί αλγεινή εντύπωση και οδηγεί τον πολιτικό διάλογο σε επικίνδυνα μονοπάτια! Είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση αποδίδει τέτοιο χαρακτηρισμό σε διαδηλωτές!

Ούτε ο Αντ. Σαμαράς που έβλεπε τις «κρεμάλες» στην ίδια πλατεία, ούτε ο Γ. Παπανδρέου που τον φώναζαν «προδότη» και «υπάλληλο των Αμερικανών», ούτε ο Κ. Καραμανλής που έζησε τον εφιάλτη των Δεκεμβριανών διανοήθηκαν ποτέ να δώσουν τέτοια διάσταση στις διαμαρτυρίες!

Σήμερα μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η «πρώτη φορά Αριστερά» που λέει και το γνωστό σύνθημα, αποδίδει μια τέτοια κατηγορία σε πολίτες που θέλουν να διαδηλώσουν! Το μήνυμα που εκπέμπει είναι άκρως επικίνδυνο, καθώς δημιουργεί πόλωση και φανατισμό στη βάση της κοινωνίας! Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσει η λογική και θα καταλάβουν όλοι ότι δεν μπορεί να υπάρχουν καλοί και κακοί διαδηλωτές, προδότες και πατριώτες, εχθροί και φίλοι Ελληνες πολίτες!

Αρκετά όμως πλήρωσε η χώρα και οι πολίτες της αυτή τη διχαστική πολιτική τα χρόνια της κρίσης.

Οι κοινωνικές και πολιτικές διαμαρτυρίες είναι  αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής λειτουργίας, τουλάχιστον  για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Μόνο αυταρχικά και αντιδημοκρατικά καθεστώτα παρεμποδίζουν, συκοφαντούν και στοχοποιούν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής.Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι εκάστοτε διαμαρτυρόμενοι σέβονται τους νόμους και κυρίως δεν χρησιμοποιούν βίαια μέσα  για να εκφράσουν την αντίθεση τους.

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη συγκέντρωση  της Τετάρτης που οργανώνεται από μια πρωτοβουλία πολιτών - και υποστηρίχθηκε εκ των υστέρων από κόμματα της αντιπολίτευσης - παρακολουθούμε μια εκτός ορίων συκοφαντική, υβριστική και απαξιωτική επίθεση από κυβερνητικά στελέχη. Με σκαιότατους χαρακτηρισμούς στοχοποιούν τόσο τους οργανωτές της συγκεκριμένης εκδήλωσης, όσο και όσους εκδηλώνουν δημοσίως την υποστήριξη τους  .

Θα περίμενε κανείς λιγότερη αλαζονεία,αμετροέπεια και περισσότερη σοβαρότητα  από στελέχη που επί χρόνια  έχουν ασκηθεί και πρωταγωνιστήσει σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ο Σύριζα συνολικά και πολλά από τα στελέχη του που σήμερα παριστάνουν τους προασπιστές της δημοκρατίας,έχουν υιοθετήσει και υπηρετήσει τις πιο ακραίες μορφές διαμαρτυρίας.Ήταν αυτοί που πρωταγωνιστούσαν στο κίνημα των αγανακτισμένων που καθύβριζε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα, απαξίωνε τη Βουλή και ανεχόταν προπηλακισμούς και εκδηλώσεις βίας.

Ενοχλούνται σήμερα από το σύνθημα "παραιτηθείτε" όταν οι ίδιοι απαιτούσαν σε όλους τους τόνους να φύγουν οι τότε κυβερνώντες που χαρακτηρίζονταν εθνικοί μειοδότες,γερμανοτσολιάδες και όργανα της τρόικας και των δανειστών. Σήμερα ως υπηρέτες της εξουσίας, δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική ,επιμένουν να στοχοποιούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους ,θεωρώντας προφανώς ότι κατέχουν την  απόλυτη αλήθεια και ότι παραμένουν οι αυθεντικοί εκφραστές της λαϊκής βούλησης.

   

Η τακτική αυτή παραπέμπει στις χειρότερες παραδόσεις της αριστεράς όπου βρέθηκε στην εξουσία. Τακτική που την πλήρωσαν ακόμα και με τη ζωή τους δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, χιλιάδες συναγωνιστές και σύντροφοι τους που τόλμησαν να έχουν διαφορετική άποψη από  αυτή που είχε το κόμμα και ο εκάστοτε ηγέτης.

Αρκετά όμως πλήρωσε η χώρα και οι πολίτες της αυτή τη διχαστική πολιτική τα χρόνια της κρίσης.Η διαμαρτυρία, ακόμα και η απαίτηση για παραίτηση μιας κυβέρνησης, είναι δικαίωμα των πολιτών σε μια δημοκρατία.Και η άσκηση του διασφαλίζεται από το Σύνταγμα αρκεί να σέβονται την έννομη τάξη και να μην καταφεύγουν σε βιαιότητες.

Δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ένα κύμα διάχυτης δυσαρέσκειας πλανάται, όχι μόνο πάνω από την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Πολίτες διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης και ιδεολογικής αφετηρίας γυρίζουν την πλάτη στα «συστημικά» κόμματα και αναζητούν διέξοδο είτε σε κάθε λογής λαϊκιστές είτε σε αδιέξοδες συνήθως κοινωνικές συγκρούσεις. Από τον Πέπε Γκρίλο ως τη Λεπέν και από τους Podemos ως τους καθ' ημάς ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ο «αντισυστημικός» λαϊκισμός καταφέρνει να φαίνεται ελκυστικός σε ένα σημαντικό τμήμα των απογοητευμένων και αγανακτισμένων. Μέχρις ότου βρεθούν βέβαια στην εξουσία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε αποκαλύπτεται η φενάκη και δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Η διέξοδος όμως από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν μπορεί να προέλθει με μεθόδους και πρακτικές που αντιγράφουν, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, λαϊκιστικές και αντιπολιτικές εν τέλει μεθοδεύσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας οργανωμένη με κινηματικές διαδικτυακές λογικές να διεκδικεί για λογαριασμό της αγανακτισμένης πράγματι κοινωνίας την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα; Πολύ περισσότερο όταν διακηρύσσει την απόστασή της από κόμματα, συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις;

Δεν αμφισβητούμε ούτε τις προθέσεις ούτε τον πολιτικό προσανατολισμό, ούτε τη δυνατότητα έκφρασης και κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών. Η πραγματικότητα έχει αποδείξει όμως ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις για να παραχθεί ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα. Το είδαμε και το περυσινό καλοκαίρι με την αυθόρμητη σε μεγάλο βαθμό πρωτοβουλία του «Μένουμε Ευρώπη», συνέχεια της οποίας φαίνεται ότι είναι και η συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε». Οταν από τη μια υπάρχει μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη με εκφραστή έναν δημαγωγό και από την άλλη μεγάλη ομάδα πολιτών, χωρίς ουσιαστική αναφορά σε μια υπαρκτή πολιτική δύναμη που θα κεφαλαιοποιήσει και θα εκφράσει τη θέση ή τη διαμαρτυρία της, το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ότι είναι προδιαγεγραμμένο.

Πέρα από τα απαράδεκτα φληναφήματα του κ. Φίλη, στη δημοκρατία τα όρια του πολιτικού παιγνιδιού είναι δεδομένα. Η έκφραση της βούλησης ή της οργής των πολιτών περνά κυρίως μέσα από τα κόμματα και τις εκλογές και όχι μέσα από κινηματικές πρωτοβουλίες. Αυτό που προέχει είναι να συμφωνήσουμε ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Και να κατανοήσουμε ότι οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες είναι θεμιτές μεν αλλά ατελέσφορες δε...

Κάποιοι έχουν χάσει το μέτρο του λόγου .

Η ανάγκη για την επιβίωση καθίσταται καθημερινή δικτατορία, που δεν μας αφήνει να απολαύσουμε τις μικρές χαρές της ζωής. Οταν δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, γινόμαστε ελεύθεροι και μία μία σπάμε τις αλυσίδες που μας βαραίνουν... Από την πολύπλευρη κρίση που περνάμε μπορούμε να απαλλαγούμε από τις αρνητικές παρενέργειες και να ανακαλύψουμε τις θετικές, οι οποίες έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο ως κοινωνικό ον που βγαίνει από τον εγωιστικό εαυτό του και συναντιέται με τη συντροφικότητα και την αγάπη προς τον συνάνθρωπό του. Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα -θέλουμε δεν θέλουμε- θα πρέπει να συνέλθουμε και να αναλογιστούμε την ίδια μας την ύπαρξη και να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε πίσω. Η απογοήτευση μας οδηγεί στη γενική απαξίωση και μας κλείνει όλο και πιο πολύ στο καβούκι μας. Ο φόβος που καλλιεργείται από τις διαπλεκόμενες εξουσίες λειτουργεί παραλυτικά και στρώνει τον δρόμο στον κοινωνικό εκφοβισμό. Τίποτα δεν είναι μάταιο όταν δίνει νόημα και αξία στη ζωή μας. Θα πρέπει να ξεπεράσουμε τη δοκιμασία της πρώτης και της δεύτερης Αριστεράς και να πάμε μπροστά, προετοιμαζόμενοι για τη σύγκρουση, δεν γίνεται να παραδοθούμε αμαχητί. Οι συμφωνίες, τα προγράμματα και οι μεταρρυθμίσεις που επιβάλλουν τα Μνημόνια γίνονται για τους δανειστές, που μας θέλουν υποζύγιά τους.

Κάποιοι έχουν χάσει το μέτρο του λόγου και μιλάνε για τα 400 χρόνια που αντέξαμε, αντιπαραβάλλοντας τα 99 που δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα. Κάποιοι άλλοι μάς λένε πως δεν θα πάθουμε τίποτα, ότι μπορούμε να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, χωρίς να συνειδητοποιούν πως το δικαίωμα στη δουλειά είναι αδήριτη ανάγκη, με αξιοπρέπεια όμως, χωρίς τον φόβο, χωρίς την εκμετάλλευση και την υποταγή. Ηδη οι Γάλλοι έχουν ξεσηκωθεί, υπερασπιζόμενοι τις κατακτημένες εργασιακές σχέσεις που η κυβέρνηση του Ολάντ κουτσουρεύει και αυτό γίνεται στις πλατείες ολονυκτίως, στους δρόμους και στα εργοστάσια και οι νέοι θέτουν άλλες αξίες και άλλες πολιτικές, που ξεπερνάνε τον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό. Ερχεται και η σειρά μας, το φθινόπωρο θα είναι θερμό και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί να δικαιολογηθεί πως δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα αφεντικά, ο δρόμος της ενεργητικής συμμετοχής μας είναι μπροστά μας. Η δημοκρατία χωρίς εμάς γίνεται εργαλείο των εξουσιαστών.

Δυστυχώς για την πρώτη φορά αριστερά.

Πέρα από τις δεδομένες ιδεοληψίες που κυριαρχούν ακόμα σε μεγάλο μέρος των κυβερνητικών στελεχών ,υπάρχει και μια διάχυτη διαχειριστική και διοικητική ανεπάρκεια. Στελέχη χωρίς ουσιαστική εμπειρία στη διοίκηση , με μόνο κριτήριο την κομματική ταυτότητα, κλήθηκαν να διαχειριστούν σημαντικούς δημόσιους οργανισμούς σε δύσκολες συνθήκες με αποτέλεσμα αντί να βελτιώσουν την κατάσταση τους να τους οδηγούν σε πλήρες αδιέξοδο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δημόσιες συγκοινωνίες που μετά τις παρεμβάσεις που έγιναν το 2011 είχαν καταφέρει όχι απλώς να περιορίσουν τα ελλείμματα τους,αλλά να εμφανίζουν ένα μικρό έστω πλεόνασμα. Η αδιαφορία του πολιτικού τους προϊσταμένου κ.Σπίρτζη και η διαχειριστική ανεπάρκεια  των διοικήσεων τους, τους οδήγησαν σήμερα σε νέα διόγκωση των ελλειμμάτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έγιναν γνωστά τις τελευταίες μέρες το έλλειμμα  για φέτος αναμένεται να ξεπεράσει τα 77 εκατ. ευρώ.Τα μισά λεωφορεία και τρόλεϊ δεν κυκλοφορούν καν, οι μηνιαίες κάρτες μειώθηκαν σχεδόν στο μισό, ενώ υπολογίζεται ότι οι 2 στους 3 επιβάτες  δεν πληρώνουν εισιτήριο.

Μια επιχείρηση που μετά από πολλούς κόπους είχε μέχρι πέρυσι νοικοκυρευτεί ,κατάφεραν  μέσα σε ένα χρόνο να την οδηγήσουν σε οικονομικό αδιέξοδο.Με πρωτοβουλία του αρμόδιου υπουργού και με αφορμή τα capital controls ,προέτρεπαν  τους επιβάτες να μην πληρώνουν εισιτήριο με συνέπεια να διαμορφωθεί μια συνείδηση ευκολίας και ατιμωρησίας  στο κοινό. Διέλυσαν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, διόγκωσαν τις κατηγορίες που δεν πληρώνουν εισιτήριο και τώρα εισπράττουν τις συνέπειες.

Ανάλογο σκηνικό στήθηκε και στα ήδη προβληματικά νοσοκομεία. Κατάργησαν ως ...αντιλαϊκό το εισιτήριο των 5 ευρώ για να προασπίσουν υποτίθεται τα συμφέροντα των μη προνομιούχων και σήμερα φτάσαμε στο σημείο να πληρώνουν οι ασθενείς για γάζες και αναλώσιμα προκειμένου να μπορέσουν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς. Με αποτέλεσμα  βέβαια να ξεσηκώνονται τώρα  γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό και  ασθενείς μήπως και συγκινηθούν οι αρμόδιοι που μονίμως περί άλλα τυρβάζουν.

Δυστυχώς  για την πρώτη φορά αριστερά, ο συνδυασμός λαϊκισμού και διοικητικής ανικανότητας αποδεικνύεται καταστροφικός. Αν δεν αντιληφθούν το συντομότερο ότι με ιδεοληψίες και κομματικούς κομισάριους δεν διοικούνται ούτε καφενεία, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη συσσωρευμένη οργή  της κοινωνίας αλλά και των εργαζομένων και συνδικαλιστών που χάιδευαν ως τώρα.

Η κοινή γνώμη ζητεί από το πολιτικό σύστημα πειστικές απαντήσεις.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι σε μια χώρα που η πραγματική της οικονομία διαλύεται, η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη και αποτελεί κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχει ούτε δημόσια υγεία ούτε κράτος πρόνοιας, στη δημόσια συζήτηση κυριαρχεί -με ευθύνη της κυβέρνησης- το ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού νόμου! Ούτε στο Λουξεμβούργο, που έχει λύσει τα... βασικά, δεν γίνονται τέτοιου είδους συζητήσεις!

Ο εκλογικός νόμος προφανώς αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό θέμα, μόνο που σε αυτήν τη χρονική στιγμή δεν είναι προτεραιότητα για κανέναν πολίτη! Η κοινή γνώμη ζητεί από το πολιτικό σύστημα συνολικά πειστικές απαντήσεις που αφορούν την οικονομία, την καθημερινότητα, την Παιδεία, την Υγεία! Καλοί είναι επίσης οι εθνικοί διάλογοι που προαναγγέλλει ο πρωθυπουργός, μόνο που το αντικείμενο θα έπρεπε να ήταν διαφορετικό. Γιατί άραγε ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν εξήγγειλε έναν ουσιαστικό εθνικό διάλογο για την επανίδρυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας; Γιατί ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν έκανε ουσιαστικό εθνικό διάλογο για τη σύσταση ενός πραγματικού κράτους πρόνοιας;

Ο Αλ. Τσίπρας έχει μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία: Να ξεκινήσει κάτι που οι προκάτοχοί του δεν έπραξαν. Να λύσει, δηλαδή, κεφαλαιώδη ζητήματα που «καίνε» τους Ελληνες στην καθημερινότητά τους. Τα θεσμικά ζητήματα (όπως το μέγεθος των εκλογικών περιφερειών της χώρας) είναι σοβαρά μεν, αλλά παντελώς ανεπίκαιρα και η ανακίνησή τους δικαιώνει -δυστυχώς- εκείνους που πιστεύουν ότι το κίνητρο της κυβέρνησης είναι αμιγώς επικοινωνιακό.

Εάν ο πρωθυπουργός επιμείνει σε μια ατέρμονη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο ή οδηγήσει τη χώρα -εν μέσω κρίσης- σε νέο δημοψήφισμα για τις θεσμικές αλλαγές, θα επιβεβαιώσει ότι στόχος του είναι να «πετάξει την μπάλα στην εξέδρα» και αυτό οι πολίτες (ασχέτως του τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές) θα το καταλάβουν γρήγορα!