Δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ένα κύμα διάχυτης δυσαρέσκειας πλανάται, όχι μόνο πάνω από την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Πολίτες διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης και ιδεολογικής αφετηρίας γυρίζουν την πλάτη στα «συστημικά» κόμματα και αναζητούν διέξοδο είτε σε κάθε λογής λαϊκιστές είτε σε αδιέξοδες συνήθως κοινωνικές συγκρούσεις. Από τον Πέπε Γκρίλο ως τη Λεπέν και από τους Podemos ως τους καθ' ημάς ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ο «αντισυστημικός» λαϊκισμός καταφέρνει να φαίνεται ελκυστικός σε ένα σημαντικό τμήμα των απογοητευμένων και αγανακτισμένων. Μέχρις ότου βρεθούν βέβαια στην εξουσία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε αποκαλύπτεται η φενάκη και δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Η διέξοδος όμως από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν μπορεί να προέλθει με μεθόδους και πρακτικές που αντιγράφουν, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, λαϊκιστικές και αντιπολιτικές εν τέλει μεθοδεύσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας οργανωμένη με κινηματικές διαδικτυακές λογικές να διεκδικεί για λογαριασμό της αγανακτισμένης πράγματι κοινωνίας την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα; Πολύ περισσότερο όταν διακηρύσσει την απόστασή της από κόμματα, συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις;

Δεν αμφισβητούμε ούτε τις προθέσεις ούτε τον πολιτικό προσανατολισμό, ούτε τη δυνατότητα έκφρασης και κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών. Η πραγματικότητα έχει αποδείξει όμως ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις για να παραχθεί ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα. Το είδαμε και το περυσινό καλοκαίρι με την αυθόρμητη σε μεγάλο βαθμό πρωτοβουλία του «Μένουμε Ευρώπη», συνέχεια της οποίας φαίνεται ότι είναι και η συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε». Οταν από τη μια υπάρχει μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη με εκφραστή έναν δημαγωγό και από την άλλη μεγάλη ομάδα πολιτών, χωρίς ουσιαστική αναφορά σε μια υπαρκτή πολιτική δύναμη που θα κεφαλαιοποιήσει και θα εκφράσει τη θέση ή τη διαμαρτυρία της, το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ότι είναι προδιαγεγραμμένο.

Πέρα από τα απαράδεκτα φληναφήματα του κ. Φίλη, στη δημοκρατία τα όρια του πολιτικού παιγνιδιού είναι δεδομένα. Η έκφραση της βούλησης ή της οργής των πολιτών περνά κυρίως μέσα από τα κόμματα και τις εκλογές και όχι μέσα από κινηματικές πρωτοβουλίες. Αυτό που προέχει είναι να συμφωνήσουμε ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Και να κατανοήσουμε ότι οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες είναι θεμιτές μεν αλλά ατελέσφορες δε...

Κάποιοι έχουν χάσει το μέτρο του λόγου .

Η ανάγκη για την επιβίωση καθίσταται καθημερινή δικτατορία, που δεν μας αφήνει να απολαύσουμε τις μικρές χαρές της ζωής. Οταν δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, γινόμαστε ελεύθεροι και μία μία σπάμε τις αλυσίδες που μας βαραίνουν... Από την πολύπλευρη κρίση που περνάμε μπορούμε να απαλλαγούμε από τις αρνητικές παρενέργειες και να ανακαλύψουμε τις θετικές, οι οποίες έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο ως κοινωνικό ον που βγαίνει από τον εγωιστικό εαυτό του και συναντιέται με τη συντροφικότητα και την αγάπη προς τον συνάνθρωπό του. Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα -θέλουμε δεν θέλουμε- θα πρέπει να συνέλθουμε και να αναλογιστούμε την ίδια μας την ύπαρξη και να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε πίσω. Η απογοήτευση μας οδηγεί στη γενική απαξίωση και μας κλείνει όλο και πιο πολύ στο καβούκι μας. Ο φόβος που καλλιεργείται από τις διαπλεκόμενες εξουσίες λειτουργεί παραλυτικά και στρώνει τον δρόμο στον κοινωνικό εκφοβισμό. Τίποτα δεν είναι μάταιο όταν δίνει νόημα και αξία στη ζωή μας. Θα πρέπει να ξεπεράσουμε τη δοκιμασία της πρώτης και της δεύτερης Αριστεράς και να πάμε μπροστά, προετοιμαζόμενοι για τη σύγκρουση, δεν γίνεται να παραδοθούμε αμαχητί. Οι συμφωνίες, τα προγράμματα και οι μεταρρυθμίσεις που επιβάλλουν τα Μνημόνια γίνονται για τους δανειστές, που μας θέλουν υποζύγιά τους.

Κάποιοι έχουν χάσει το μέτρο του λόγου και μιλάνε για τα 400 χρόνια που αντέξαμε, αντιπαραβάλλοντας τα 99 που δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα. Κάποιοι άλλοι μάς λένε πως δεν θα πάθουμε τίποτα, ότι μπορούμε να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, χωρίς να συνειδητοποιούν πως το δικαίωμα στη δουλειά είναι αδήριτη ανάγκη, με αξιοπρέπεια όμως, χωρίς τον φόβο, χωρίς την εκμετάλλευση και την υποταγή. Ηδη οι Γάλλοι έχουν ξεσηκωθεί, υπερασπιζόμενοι τις κατακτημένες εργασιακές σχέσεις που η κυβέρνηση του Ολάντ κουτσουρεύει και αυτό γίνεται στις πλατείες ολονυκτίως, στους δρόμους και στα εργοστάσια και οι νέοι θέτουν άλλες αξίες και άλλες πολιτικές, που ξεπερνάνε τον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό. Ερχεται και η σειρά μας, το φθινόπωρο θα είναι θερμό και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί να δικαιολογηθεί πως δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα αφεντικά, ο δρόμος της ενεργητικής συμμετοχής μας είναι μπροστά μας. Η δημοκρατία χωρίς εμάς γίνεται εργαλείο των εξουσιαστών.

Δυστυχώς για την πρώτη φορά αριστερά.

Πέρα από τις δεδομένες ιδεοληψίες που κυριαρχούν ακόμα σε μεγάλο μέρος των κυβερνητικών στελεχών ,υπάρχει και μια διάχυτη διαχειριστική και διοικητική ανεπάρκεια. Στελέχη χωρίς ουσιαστική εμπειρία στη διοίκηση , με μόνο κριτήριο την κομματική ταυτότητα, κλήθηκαν να διαχειριστούν σημαντικούς δημόσιους οργανισμούς σε δύσκολες συνθήκες με αποτέλεσμα αντί να βελτιώσουν την κατάσταση τους να τους οδηγούν σε πλήρες αδιέξοδο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δημόσιες συγκοινωνίες που μετά τις παρεμβάσεις που έγιναν το 2011 είχαν καταφέρει όχι απλώς να περιορίσουν τα ελλείμματα τους,αλλά να εμφανίζουν ένα μικρό έστω πλεόνασμα. Η αδιαφορία του πολιτικού τους προϊσταμένου κ.Σπίρτζη και η διαχειριστική ανεπάρκεια  των διοικήσεων τους, τους οδήγησαν σήμερα σε νέα διόγκωση των ελλειμμάτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έγιναν γνωστά τις τελευταίες μέρες το έλλειμμα  για φέτος αναμένεται να ξεπεράσει τα 77 εκατ. ευρώ.Τα μισά λεωφορεία και τρόλεϊ δεν κυκλοφορούν καν, οι μηνιαίες κάρτες μειώθηκαν σχεδόν στο μισό, ενώ υπολογίζεται ότι οι 2 στους 3 επιβάτες  δεν πληρώνουν εισιτήριο.

Μια επιχείρηση που μετά από πολλούς κόπους είχε μέχρι πέρυσι νοικοκυρευτεί ,κατάφεραν  μέσα σε ένα χρόνο να την οδηγήσουν σε οικονομικό αδιέξοδο.Με πρωτοβουλία του αρμόδιου υπουργού και με αφορμή τα capital controls ,προέτρεπαν  τους επιβάτες να μην πληρώνουν εισιτήριο με συνέπεια να διαμορφωθεί μια συνείδηση ευκολίας και ατιμωρησίας  στο κοινό. Διέλυσαν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, διόγκωσαν τις κατηγορίες που δεν πληρώνουν εισιτήριο και τώρα εισπράττουν τις συνέπειες.

Ανάλογο σκηνικό στήθηκε και στα ήδη προβληματικά νοσοκομεία. Κατάργησαν ως ...αντιλαϊκό το εισιτήριο των 5 ευρώ για να προασπίσουν υποτίθεται τα συμφέροντα των μη προνομιούχων και σήμερα φτάσαμε στο σημείο να πληρώνουν οι ασθενείς για γάζες και αναλώσιμα προκειμένου να μπορέσουν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς. Με αποτέλεσμα  βέβαια να ξεσηκώνονται τώρα  γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό και  ασθενείς μήπως και συγκινηθούν οι αρμόδιοι που μονίμως περί άλλα τυρβάζουν.

Δυστυχώς  για την πρώτη φορά αριστερά, ο συνδυασμός λαϊκισμού και διοικητικής ανικανότητας αποδεικνύεται καταστροφικός. Αν δεν αντιληφθούν το συντομότερο ότι με ιδεοληψίες και κομματικούς κομισάριους δεν διοικούνται ούτε καφενεία, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη συσσωρευμένη οργή  της κοινωνίας αλλά και των εργαζομένων και συνδικαλιστών που χάιδευαν ως τώρα.

Η κοινή γνώμη ζητεί από το πολιτικό σύστημα πειστικές απαντήσεις.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι σε μια χώρα που η πραγματική της οικονομία διαλύεται, η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη και αποτελεί κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχει ούτε δημόσια υγεία ούτε κράτος πρόνοιας, στη δημόσια συζήτηση κυριαρχεί -με ευθύνη της κυβέρνησης- το ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού νόμου! Ούτε στο Λουξεμβούργο, που έχει λύσει τα... βασικά, δεν γίνονται τέτοιου είδους συζητήσεις!

Ο εκλογικός νόμος προφανώς αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό θέμα, μόνο που σε αυτήν τη χρονική στιγμή δεν είναι προτεραιότητα για κανέναν πολίτη! Η κοινή γνώμη ζητεί από το πολιτικό σύστημα συνολικά πειστικές απαντήσεις που αφορούν την οικονομία, την καθημερινότητα, την Παιδεία, την Υγεία! Καλοί είναι επίσης οι εθνικοί διάλογοι που προαναγγέλλει ο πρωθυπουργός, μόνο που το αντικείμενο θα έπρεπε να ήταν διαφορετικό. Γιατί άραγε ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν εξήγγειλε έναν ουσιαστικό εθνικό διάλογο για την επανίδρυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας; Γιατί ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν έκανε ουσιαστικό εθνικό διάλογο για τη σύσταση ενός πραγματικού κράτους πρόνοιας;

Ο Αλ. Τσίπρας έχει μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία: Να ξεκινήσει κάτι που οι προκάτοχοί του δεν έπραξαν. Να λύσει, δηλαδή, κεφαλαιώδη ζητήματα που «καίνε» τους Ελληνες στην καθημερινότητά τους. Τα θεσμικά ζητήματα (όπως το μέγεθος των εκλογικών περιφερειών της χώρας) είναι σοβαρά μεν, αλλά παντελώς ανεπίκαιρα και η ανακίνησή τους δικαιώνει -δυστυχώς- εκείνους που πιστεύουν ότι το κίνητρο της κυβέρνησης είναι αμιγώς επικοινωνιακό.

Εάν ο πρωθυπουργός επιμείνει σε μια ατέρμονη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο ή οδηγήσει τη χώρα -εν μέσω κρίσης- σε νέο δημοψήφισμα για τις θεσμικές αλλαγές, θα επιβεβαιώσει ότι στόχος του είναι να «πετάξει την μπάλα στην εξέδρα» και αυτό οι πολίτες (ασχέτως του τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές) θα το καταλάβουν γρήγορα!

Ως λαός και ως κοινή γνώμη είμαστε τουλάχιστον ιδιότροποι και πάντως ανεύθυνοι.

Ως λαός και ως κοινή γνώμη είμαστε τουλάχιστον ιδιότροποι και πάντως ανεύθυνοι.

Ακόμη και στους εορτασμούς είμαστε ανάποδοι. Ισως είμαστε το μόνο έθνος του κόσμου (μαζί με τους Σέρβους) που εορτάζουμε με πανηγυρισμούς περιπτώσεις ήττας και καταστροφής. Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν ομάδες, ακόμη και πατριωτικά σωματεία, που εορτάζουν την άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ τον Κατακτητή στις 29 Μαΐου του 1453.

Οταν η Πολιτεία έχει τέτοια μυαλά, φυσικό είναι να παρασύρει τα πλείστα, και ίσως και σοβαρότερα, μέλη της σε ανοησίες. Τους μύθους αυτούς καλλιεργούν και προάγουν ακόμη και σοβαρά πρόσωπα και κυρίως πολιτικές ομάδες - ακόμη και πολιτικοί που έπρεπε να είναι περισσότερο υπεύθυνοι.

Το ψεύδος και η εξαπάτηση αξιοποιούνται εναντίον των λαών από πολιτικούς που σήμερα έχουν την εξουσία και την παραδίδουν τελικά, όπως διδάσκει και η σύγχρονη Ιστορία, σε ομάδες άλλων πολιτικών απατεώνων.

Δυστυχώς, το ψεύδος και η εξαπάτηση του Λαού υπήρξε συχνό φαινόμενο και στην ελληνική πολιτική ιστορία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και οι σπουδαιότεροι έλληνες πολιτικοί αξιοποίησαν ως βασική παράμετρο της πολιτικής δραστηριότητάς τους απατηλά συνθήματα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΠαΣοΚ που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους, τη δεκαετία του '80, με αστεία συνθήματα όπως «οι Βάσεις που φεύγουν», αλλά τελικά παραμένουν...

Αλλη περίπτωση, η ιστορική επικράτηση της Δεξιάς το 1956, όταν η ΕΡΕ έλαβε λιγότερες ψήφους αλλά κατέλαβε με το διαβόητο τριφασικό εκλογικό σύστημα περισσότερες βουλευτικές έδρες.

Ισως αυτά μαθαίνουν οι σύγχρονοι φωστήρες της νέας κοπής της Αριστεράς και ονειρεύονται, προφανώς, ανάλογες εκλογικές ρυθμίσεις.

Ως λαός και ως κοινή γνώμη είμαστε τουλάχιστον ιδιότροποι και πάντως ανεύθυνοι.

Ως λαός και ως κοινή γνώμη είμαστε τουλάχιστον ιδιότροποι και πάντως ανεύθυνοι.

Ακόμη και στους εορτασμούς είμαστε ανάποδοι. Ισως είμαστε το μόνο έθνος του κόσμου (μαζί με τους Σέρβους) που εορτάζουμε με πανηγυρισμούς περιπτώσεις ήττας και καταστροφής. Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν ομάδες, ακόμη και πατριωτικά σωματεία, που εορτάζουν την άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ τον Κατακτητή στις 29 Μαΐου του 1453.

Οταν η Πολιτεία έχει τέτοια μυαλά, φυσικό είναι να παρασύρει τα πλείστα, και ίσως και σοβαρότερα, μέλη της σε ανοησίες. Τους μύθους αυτούς καλλιεργούν και προάγουν ακόμη και σοβαρά πρόσωπα και κυρίως πολιτικές ομάδες - ακόμη και πολιτικοί που έπρεπε να είναι περισσότερο υπεύθυνοι.

Το ψεύδος και η εξαπάτηση αξιοποιούνται εναντίον των λαών από πολιτικούς που σήμερα έχουν την εξουσία και την παραδίδουν τελικά, όπως διδάσκει και η σύγχρονη Ιστορία, σε ομάδες άλλων πολιτικών απατεώνων.

Δυστυχώς, το ψεύδος και η εξαπάτηση του Λαού υπήρξε συχνό φαινόμενο και στην ελληνική πολιτική ιστορία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και οι σπουδαιότεροι έλληνες πολιτικοί αξιοποίησαν ως βασική παράμετρο της πολιτικής δραστηριότητάς τους απατηλά συνθήματα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΠαΣοΚ που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους, τη δεκαετία του '80, με αστεία συνθήματα όπως «οι Βάσεις που φεύγουν», αλλά τελικά παραμένουν...

Αλλη περίπτωση, η ιστορική επικράτηση της Δεξιάς το 1956, όταν η ΕΡΕ έλαβε λιγότερες ψήφους αλλά κατέλαβε με το διαβόητο τριφασικό εκλογικό σύστημα περισσότερες βουλευτικές έδρες.

Ισως αυτά μαθαίνουν οι σύγχρονοι φωστήρες της νέας κοπής της Αριστεράς και ονειρεύονται, προφανώς, ανάλογες εκλογικές ρυθμίσεις.

Η κυβέρνηση φορολογεί ό,τι βρεθεί στον δρόμο της.

Η κυβέρνηση και οι παράλογοι φόροι και εισφορές που επέλεξε ωθούν εκατομμύρια πολίτες και επιχειρήσεις στην απόγνωση. Διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν. Αναζητούν τρόπους να αποφύγουν να πληρώσουν ή να μεταφέρουν δραστηριότητες στο εξωτερικό. Οι συνεχείς απειλές από διάφορους αρμοδίους για ακόμη πιο αυστηρά μέτρα επιβαρύνουν το κλίμα και εντείνουν την ανασφάλεια. Οσο αυστηροί και να γίνουν οι κανόνες και οι μηχανισμοί, θα ισχύει το σοφό «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Η κυβέρνηση φορολογεί ό,τι βρεθεί στον δρόμο της, αλλάζοντας ακόμη και τη φορολογία σε μεγάλες ξένες επενδύσεις που έγιναν με βάση το προηγούμενο καθεστώς. Θα πέσει σε τοίχο πριν περάσει πολύς χρόνος. Το «μαύρο» θα ανθήσει παρά τις δρακόντειες απειλές. Επιχειρήσεις θα κλείσουν. Και οι ξένοι επενδυτές δεν πρόκειται ποτέ να έλθουν σε μια χώρα που αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού κάθε τόσο.