Το κύμα των νέων φορολογικών επιβαρύνσεων που έρχεται από αύριο .

Δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερες γνώσεις οικονομίας,ούτε καμιά ιδιαίτερη πολιτική διορατικότητα για να διαπιστώσει κάποιος ότι η υπέρμετρη φορολόγηση και δεν αποδίδει και δεν δίνει καμιά διέξοδο οικονομικής ανάπτυξης. Η χθεσινή τοποθέτηση του κ.Σόϊμπλε ότι η αύξηση του ΦΠΑ στη χώρα μας είναι οικονομική ανοησία, αλλά δεν υπήρχε και άλλη εναλλακτική επιλογή λόγω της μεγάλης υστέρησης εσόδων ,έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει μια σχεδόν αυταπόδεικτη κατάσταση.

Από την ώρα που δεν έχουν ελεγχθεί οι πυλώνες της φοροδιαφυγής στη χώρα μας, η πολιτική της συνεχούς επιβολής νέων φόρων σε αυτούς που ήδη πληρώνουν, οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας τους και κατά συνέπεια στην αδυναμία είσπραξης των εσόδων που προβλέπονται. Απόρροια αυτής της τακτικής είναι ότι από το 2010 και μετά υποχωρεί συνεχώς ο δείκτης εισπραξιμότητας με αποτέλεσμα το 2015 να έχει εισπραχθεί μόνο το 45% περίπου των φόρων. Δεύτερη συνέπεια αυτής της τακτικής είναι να αυξάνονται συνεχώς οι ληξιπρόθεσμες οφειλές που έφτασαν σήμερα να αντιστοιχούν σε  87 δις, το μισό δηλαδή ΑΕΠ της χώρας.

Η ελληνική κοινωνία, για την ακρίβεια το παραγωγικό κομμάτι της που παραμένει ακόμα ζωντανό,είναι παγιδευμένο  σε αυτό το φαύλο κύκλο της υπερβολικής φορολόγησης ,που απομυζά και την τελευταία ικμάδα που έχει απομείνει. Δεν είναι τυχαίο ότι όσες επιχειρήσεις μπορούν μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό,για να μειώσουν τις συνέπειες της φορολογίας, ενώ το ίδιο προσπαθούν να κάνουν και όσοι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να βρουν απασχόληση εκτός Ελλάδος.

Οι αλλεπάλληλες πολιτικές παλινωδίες, με αποκορύφωμα την...περήφανη διαπραγμάτευση Σύριζα έχουν εξαντλήσει την κοινωνία και έχουν οδηγήσει  την οικονομία σε κατάσταση οριακής επιβίωσης. Το κύμα των νέων φορολογικών επιβαρύνσεων που έρχεται από αύριο ,είναι συνέπεια αυτής της  ιλαροτραγωδίας που ζήσαμε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο .Και καθώς  οι πιθανότητες  να διαψευστούν οι προβλέψεις για τους στόχους που έχουν τεθεί,είναι μεγάλες,είναι πολύ πιθανόν αυτή η φοροεπιδρομή να μην είναι η τελευταία, όπως υποστηρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη.

Και τώρα μόνοι, η κυβέρνηση με την εξουσία και εμείς με τα προβλήματα.

Και τώρα μόνοι, η κυβέρνηση με την εξουσία και εμείς με τα προβλήματα. Τα «μέτρα» ψηφίστηκαν, το Eurogroup και το ΔΝΤ έβαλαν τη σφραγίδα τους, όλα καλά. Από εδώ και πέρα, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να διακόψει τη νιρβάνα των κυβερνώντων και τη δική μας κατάθλιψη. Ο «στρατηγικός σχεδιασμός» προβλέπει «απογείωση» και καμία διαμαρτυρία, αδυναμία πληρωμών, φτωχοποίηση, ακόμη και η προϊούσα και εμφανής βαλκανοποίηση δεν γίνεται αποδεκτή.

Η προσπάθεια για τη διατήρηση της εξουσίας με κάθε τρόπο γίνεται ιδιαίτερα εμφανής αν συνεκτιμηθούν πολλά μικρά αλλά όχι ασύνδετα γεγονότα. Η «επιχείρηση Ειδομένη» ξεκίνησε ακριβώς την επομένη της υπερψήφισης του 3ου Μνημονίου. Προφανώς, κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί πως η αστυνομική επιχείρηση δεν θα είχε «θύματα» και ίσως 2-3 ακόμη «Κατριβάνου» την Κυριακή το βράδυ στη Βουλή. Οι 2.500 δημόσιοι υπάλληλοι με «πειραγμένα» χαρτιά, αποκαλύφθηκε, μετά την υπερψήφιση, πως θα διατηρηθούν στη θέση τους αν περάσουν κάποιες «εξετάσεις» τις οποίες, βέβαια, θα διεξάγει η κυβέρνηση. Τέλος, με αρχή την Εκθεση, τα θέματα των Πανελληνίων είναι σκανδαλωδώς εύκολα, με τη Φυσική να σημειώνει «ρεκόρ ευκολίας» δεκαπενταετίας. Σε μία Δημοκρατία, η εξουσία κρίνεται στη Βουλή. Σε ατελή πολιτεύματα, εξαρτάται κυρίως από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης, της Ενημέρωσης, και σε ακραίες περιπτώσεις, από τον Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας. Μην ξεχνάτε πως και ο Μαδούρο, πρότυπο αριστερής διακυβέρνησης, παραμένει στην εξουσία παρά τον λιμό που έχει ενσκήψει στη δύσμοιρη χώρα του. Η ψηφοφορία της περασμένης Κυριακής στη Βουλή θα μείνει στην Ιστορία ως η αρχή της «Νέας Μεταπολίτευσης». Σημαίνει το τέλος της όποιας... «αθωότητας» στην πολιτική και την αρχή αυτού που περιέγραψε ο Ροΐδης τον προπερασμένο αιώνα: «Το πολίτευμα ημών ουδέν άλλο πράγματι είναι παρά δικτατορία ουδενός δεκτική περιορισμού αλλά μόνον ανατροπής διά δημαγωγίας».

Η ανατροπή αυτή θα γίνει όταν και αν η κοινωνία φτάσει σε σημείο «βρασμού». Προς το παρόν, η «κολόνια» βαστάει, όχι, πλέον, γιατί το άρωμα αρέσει, αλλά επειδή υπάρχουν ακόμη μνήμες από πρακτικές του παρελθόντος. Οταν το παρελθόν αυτό γίνει «νοσταλγία» σε σχέση με το παρόν, τότε θα αλλάξουν και οι συσχετισμοί στην κοινωνία. Και τότε θα δούμε αν θα αποδειχθεί για άλλη μία φορά το ότι «μετά την απομάκρυνση από το (εκλογικό) ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Καλούνται να αποδείξουν την ικανότητά τους .

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης με την εκταμίευση της δεύτερης δανειακής δόσης συνιστά τον σημαντικότερο σταθμό στη δεύτερη περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Ενας σταθμός που αναδεικνύεται κομβικός σε συνδυασμό με την ύπαρξη του οδικού χάρτη προς τη βιωσιμότητα του χρέους. Η τραυματική μάχη της διαπραγμάτευσης, με τις πολλαπλές δυσκολίες και τους συμβιβασμούς, ολοκληρώθηκε με επιτυχία για τη χώρα.

Η επόμενη μέρα βρίσκει την κυβέρνηση αντιμέτωπη, πλέον, με την πραγματική οικονομία και τις ανάγκες της κοινωνίας. Για τη σταθεροποίηση του οικονομικού κλίματος και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας. Μαζί με την εδραίωση, φυσικά, της πολιτικής σταθερότητας. Ανεξαρτήτως πώς αξιολογείται και προσλαμβάνεται από τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις η εξέλιξη αυτή, είναι αυτονόητο ότι και οι ίδιες καλούνται να συμβάλουν προς την κατεύθυνση αυτή. Με τις θέσεις, τις προτάσεις, την κριτική, ακόμη και την πολεμική τους.

Το πρώτο, βεβαίως, είναι η υλοποίηση των συμφωνιών για να βγει η χώρα στο ξέφωτο της ανάκαμψης και της ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο. Το άλλο, όμως, εξίσου καθοριστικό είναι η εφαρμογή ενός εφικτού σχεδίου για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση. Ουδείς προσδοκά θαύματα από τη μια μέρα στην άλλη, μετά τις προχθεσινές θετικές εξελίξεις.

Ολοι, όμως, αναμένουν μια ορατή έναρξη για την πραγματική αντιστροφή της κατάστασης. Ελπίζοντας ότι οι νέες δυνατότητες και οι προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση δεν θα διαψευστούν. Πριν απ' όλους, όσοι προσέφεραν και καλούνται ακόμη να προσφέρουν θυσίες για να στέκεται όρθια η χώρα. Πέραν των διαπραγματεύσεων, αυτοί οι ίδιοι είναι οι δημιουργοί των σημερινών προοπτικών. Οι δυσκολίες της επόμενης μέρας θα είναι ένα παρατεταμένο κρας τεστ για την κυβέρνηση. Συνολικά, αλλά και για τους υπουργούς χωριστά, που καλούνται να αποδείξουν την ικανότητά τους στην παραγωγή έργου προς όφελος των πολιτών.

Αλλά ποιος την έχασε για να την βρει ο... σκληρός αγωνιστής αρχηγός των ΑΝΕΛ

Θα περίμενε κανείς μετά την ψήφιση του νέου υπερμνημονίου, ότι οι υπουργοί και τα στελέχη της κυβέρνησης Τσίπρα θα περιόριζαν τουλάχιστον το παραμύθιασμα των πολιτών,τους δήθεν ανένδοτους αγώνες και τις ανέξοδες λαϊκίστικες υποσχέσεις. Φαίνεται όμως ότι τα ψεύδη έχουν γίνει δεύτερη φύση τους .Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πομφόλυγες που εξαπέλυσε χθες ο κυβερνητικός συνεταίρος του κ.Τσίπρα για την αύξηση του  ΦΠΑ στα νησιά.

Θεωρώντας προφανώς ο κ.Καμμένος ότι απευθύνεται σε... ψεκασμένους που δεν μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους από το βομβαρδισμό ψευδών πουν έχουν υποστεί, χαρακτήρισε εγκληματική και αντισυνταγματική την αύξηση στο ΦΠΑ... Σκέφτηκε μάλιστα να παραιτηθεί  αλλά δεν άντεξε προφανώς το σοκ που θα προκαλούσε στο πανελλήνιο η εγκατάλειψη της εξουσίας, οπότε επέλεξε να συνεχίσει να μας  βομβαρδίζει με τις δήθεν ηρωικές μάχες του..

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο εκλεκτός συνεργάτης του πρωθυπουργού προκαλεί το δημόσιο αίσθημα με τέτοιου τύπου παρεμβάσεις. Ούτε προφανώς η τελευταία αφού ο εναγκαλισμός με την εξουσία προέχει. Είναι όμως έσχατο δείγμα πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης λίγα μόλις 24ωρα μετά το υπερήφανο "ναι" σε όλα του αρχηγού των ΑΝΕΛ στη Βουλή, να παριστάνει τον εύθικτο και τον υπερασπιστή της κοινωνίας που πληρώνει τις κυβιστήσεις του ίδιου και της κυβέρνησης στην οποία μετέχει.

Στοιχειώδης ευθιξία  αν υπήρχε ο κ. Καμμένος θα έπρεπε ήδη να έχει υποβάλλει την παραίτηση του, αφού συνέβαλλε στην ψήφιση ενός εγκληματικού και αντισυνταγματικού νόμου.  Αλλά ποιος την έχασε για να την βρει ο... σκληρός αγωνιστής αρχηγός των ΑΝΕΛ. Όπως βέβαια είναι δείγμα πολιτικού αμοραλισμού η σιωπή και η ανοχή του πρωθυπουργού στα όσα καταγγέλλει ο εκλεκτός συνεργάτης του.

Υ.Γ. Δεν είναι δυστυχώς μόνος ο κ. Καμμένος σε αυτή την κυβέρνηση που προκαλεί με τις δηλώσεις του. Τι να πει κανείς για τον... αυθεντικό αριστερό που επέλεξαν ως μέλος της ομάδας στρατηγικού σχεδιασμού του Μαξίμου, που δίνει συμβουλές μέσω Facebook  για τη χρήση χασισέλαιου ως την πιο αποτελεσματική  θεραπεία για τους καρκινοπαθείς... Και ο μεν σύμβουλος αυτά καταλαβαίνει, αυτά πιστεύει. Αυτοί που τον επέλεξαν όμως ;

Μετά το αριστερό μνημόνιο, η πληγωμένη κοινωνία.

Tα θηριώδη νέα οικονομικά μέτρα και οι υπερεκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις ψηφίστηκαν χθες από τη Βουλή. Πριν από δύο εβδομάδες δε είχε γίνει αποδεκτό και το νέο Ασφαλιστικό. Η παταγώδης αυτή κατάρρευση των αντιμνημονιακών ιδεολογημάτων έχει έντονες και πολλαπλές επιπτώσεις. Επιτείνει την αρχόμενη ήδη διαδικασία διάρρηξης των πολιτικών συμμαχιών που ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα εξουσίας και τον έφεραν στην κυβέρνηση και αναδεικνύει ως κρίσιμο ερώτημα και ως αγωνία συνάμα την κατεύθυνση και τη συμπεριφορά των κοινωνικών δυνάμεων που είχαν στοιχηθεί μαζί του.

Θα στραφούν στα κόμματα της λεγόμενης ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης ή θα επαναληφθούν οι σεισμικές εκλογικές μετακινήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012; Η κίνηση των μαζών, μετά το ξεγύμνωμα της στρεβλής εκπροσώπησής τους, θα γίνει προς την αναπαραγωγή μιας, έστω κατ’ επίφαση, κανονικότητας ή θα εκδηλωθούν ξανά φυγόκεντρες τάσεις και ακραίες συμπεριφορές;

Δυστυχώς είναι πιθανόν να υπάρξει μια ισχυρή κίνηση είτε προς την απόρριψη και την αποχώρηση από τις εκλογικές συμμετοχικές διαδικασίες είτε προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος. Ενδέχεται δε το ναζιστικό άκρο να αναδειχθεί σε ελκτικό υποδοχέα των φυγόκεντρων πολιτικών τάσεων διότι είναι πλέον ο μόνος καθαρός «αντισυστημικός» χώρος αφού μεταπολιτευτικά ήταν περιθωριοποιημένος ιδεολογικά, πλήρως αμέτοχος θεσμικά και παραμένει πάντα «αντιμνημονιακός». Ασφαλώς, οι ανακατατάξεις και η ανατροπή των μέχρι τώρα πολιτικών συσχετισμών, με την ενδεχόμενη αύξηση των αντικοινοβουλευτικών δυνάμεων, θα επιφέρουν επιπλέον προσκόμματα στην ήδη προβληματική λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Τα πρόσθετα όμως δυσμενή συμβάντα, εκτός από τις πολιτικές, θα έχουν βέβαια και ιδεολογικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Η πολλαπλά ηττημένη και καθημαγμένη κοινωνία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα αδιέξοδο, χωρίς καμιά προοπτική. Μια γενικευμένη δυσθυμία κυριαρχεί και υποστέλλει τις όποιες ατομικές και συλλογικές διαθέσεις και επιθυμίες. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι φυσικό να αναπτύσσονται και να εγχαράσσονται στον δυσπραγούντα πληθυσμό κάθε είδους ανορθολογικές δοξασίες και συνωμοσιολογικές ερμηνείες. Αυξάνεται επιπλέον η, ούτως ή άλλως υπάρχουσα, θυματοποίηση της χώρας, όπως και η μετάθεση των ευθυνών στους ξένους και ο πάντα ελλοχεύων αντιδυτικισμός. Θα αναπτυχθεί ακόμα το αίσθημα της προδοσίας από την πολιτική ελίτ και από τον ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα. Είναι ενδεικτικό ότι μια σειρά από καλλιτέχνες, που είχαν στρατευθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνουν προδομένοι επειδή δεν έκανε τα όσα παράλογα διεκήρυσσε.

Μετά το αριστερό μνημόνιο, η πληγωμένη κοινωνία παρακολουθεί έμφοβη και αμήχανη το οριστικό τέλος μιας ολόκληρης εποχής και των ψευδαισθήσεών της. Οι πληγές όμως που άνοιξε στο κοινωνικό σώμα η προηγούμενη αντιμνημονιακή πολιτική και ιδεολογική παράκρουση παραμένουν ανοιχτές και εμποδίζουν κάθε προσπάθεια για την αναγκαία εθνική αυτογνωσία.

Να τους στείλουμε στο γουδί.

Τις τελευταίες μέρες η πολιτική συζήτηση στη χώρα μας χρησιμοποιεί ορολογία μαγειρικής και κουζινικών, όπως κόφτης, τρίφτης, στίφτης... Πρόκειται δηλαδή για κουζινικά εργαλεία με τα οποία οι κυβερνώντες επεμβαίνουν στη ζωή των πολιτών και με τον κόφτη κόβουν και πετσοκόβουν τις συντάξεις, τα επιδόματα και τους μισθούς, με τον τρίφτη ξύνουν πληγές που οι ίδιοι άνοιξαν με την παροχολογία και τις αυταπάτες, με τον στίφτη στύβουν κάθε πιθανή πηγή εισοδήματος για να αποστάξουν φόρους.

Αυτό το τελευταίο είναι μεγάλο μαρτύριο, διότι επιμένουν να βγάλουν από την πέτρα νερό και μολονότι είναι αδύνατον να αντλήσουν έστω και μια σταγόνα, εντούτοις αυτοί επιμένουν. Είναι θέμα χρόνου να χρησιμοποιήσουν τις μεθόδους των ληστών που βασανίζουν άγρια και θανατηφόρα κάποιους δυστυχείς που τους πιάνουν στον ύπνο μέσα στα σπίτια τους και τους βασανίζουν για να αποκαλύψουν την κρυψώνα με τα... 10ευρα!

Σε γενικές γραμμές, πάντως, κάθε ψυχαναλυτικός παρατηρητής αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διανοητική υγεία αυτών που εμπνέονται τα σχετικά νομοθετικά τεχνάσματα περί περικοπών και φορολογικών μεθόδων και βέβαια είναι προφανώς ψυχοπαθολογητική όλη η συμπεριφορά και η αντιμετώπιση των καταστάσεων. Φαίνεται σαν να υπάρχει κομπόδεμα των νεύρων του εγκεφάλου τους, με αποτέλεσμα να παράγουν ό,τι πιο απίθανο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η επικίνδυνη νευρολογική βλάβη; Πάντως όχι με φαρμακευτική αγωγή. Πιο αποτελεσματική νομίζω θα είναι η θεραπεία που εφάρμοζαν οι αρχαίοι Ελληνες γιατροί, που επί νευρολογικών παθήσεων εφάρμοζαν τη μέθοδο του σοκ, που στις μέρες μας εξελίχθηκε σε ηλεκτροσόκ.

Οι πρόγονοί μας θεραπευτές κοπάναγαν ξαφνικά τον ασθενή στο κεφάλι με ένα ρόπαλο και είτε αυτός γινόταν καλά είτε απεβίωνε, οπότε γλίτωνε διά παντός και αυτός και οι γύρω του. Τούτους τους δικούς μας πώς να τους χειριστούμε; Προτείνω να τους στείλουμε στο γουδί, όχι στου... Γουδή που θέλει ο Φαήλος, αλλά στο άλλο, το κουζινικό γουδί που είναι αποτελεσματικότερο. Μέσα λοιπόν στο γουδί να τους βάλουμε και να τους κοπανάμε με το γουδοχέρι μήπως και γίνει κανένα ιατρικό θαύμα και επανέλθει κάποιος κρίσιμος νευρώνας στη σωστή του θέση και αρχίσουν να σκέφτονται και να ενεργούν φυσιολογικά. Αν δεν γίνει το θαύμα και πάλι όφελος θα υπάρξει, διότι και αυτοί θα γλιτώσουν διά παντός από την ασθένειά τους και ο λαός θα γλιτώσει από αυτούς.

Οι πολίτες βλέπουν, ζυγίζουν και αποφασίζουν.

Αν και οι μεγαλοστομίες δεν έχουν θέση στη φάση που διανύουν η χώρα, η κοινωνία και η οικονομία, είναι απολύτως απαραίτητο να διατυπωθεί μια συγγενής επισήμανση: από σήμερα το βράδυ αρχίζει το καθοριστικό τεστ για το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Εχουν, βεβαίως, βαρύνουσα σημασία η στάση και η ψήφος των κομμάτων στη Βουλή. Οι πολίτες βλέπουν, ζυγίζουν και αποφασίζουν. Αλλά η τελική βαθμολογία που θα δώσουν εξαρτάται από την επόμενη μέρα. Αφού τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, ανεξαρτήτως μείγματος, ήταν δεδομένα σε γενικές γραμμές από τη συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού. Με την προσυπογραφή όλων των δυνάμεων του «ευρωπαϊκού τόξου».

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δοκιμάζονται ως προς την ικανότητα να κυβερνήσουν και να εφαρμόσουν τα αναγκαστικώς ληφθέντα μέτρα. Μετά την ψήφιση, όπως έχει δείξει η καταθλιπτική πρόσφατη εμπειρία, η υλοποίηση των μνημονιακών μέτρων φαντάζει, ίσως, πιο δύσκολη. Αλλου είδους οι δυσχέρειες κι άλλες ικανότητες προέχουν τώρα. Διαφορετικές από εκείνες της ασφυκτικής περιόδου των διαπραγματεύσεων.

Αφενός, επειδή τα μέτρα πρέπει να αποδώσουν για να πάρει ανάσες η οικονομία και να σφραγιστεί το τέλος της παραλυτικής αβεβαιότητας. Αφετέρου, επειδή η αξιοπιστία της χώρας περνά από την εφαρμογή τους. Η απαλλαγή από το καθεστώς επιτήρησης και την αποκαλούμενη «οικονομική επιτροπεία» είναι προφανές ότι παραμένουν ακόμη στόχοι προς επίτευξη.

Ταυτοχρόνως, δοκιμάζεται και το σύνολο όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Η ΝΔ, που καλείται να ανταποκριθεί στον καταστατικό ρόλο και στους σκοπούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλίμονο για την ίδια και τον τόπο αν εξακολουθήσει να παραμένει προσκολλημένη στην αρχή: πάση θυσία άνοδος στα κυβερνητικά έδρανα.

Η κυβερνητική εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Χάριν του τόπου και του λαού διεκδικείται και ασκείται. Οπως, άλλωστε, ασκείται και η αντιπολίτευση. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του «ευρωπαϊκού τόξου», εκπληρώνοντας την αποστολή και τους ρόλους τους στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, καλούνται να αποσαφηνίσουν τι ακριβώς επιδιώκουν. Πώς θα πορευτούν στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μετά την επικείμενη ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τις νέες συνθήκες που προκύπτουν.

Με την κρίσιμη συνεδρίαση της Βουλής, ανεξαρτήτως από τα ΝΑΙ ή τα ΟΧΙ στη μεσονύκτια ψηφοφορία της Κυριακής, η χώρα γυρίζει, έτσι κι αλλιώς, σελίδα. Αυτή αρχίζει να γράφεται από σήμερα, και όλοι κρίνονται από τη συνεισφορά τους στην έξοδο από την οικονομική και τη γενικότερη κρίση. Πριν απ' όλους, βεβαίως, η κυβέρνηση. Αλλά και μαζί της όλες οι πολιτικές δυνάμεις του «ευρωπαϊκού τόξου».