Εγρήγορσης και επαγρύπνησης για την ισχυροποίηση της δημοκρατίας

Η υπενθύμιση της μαύρης επετείου της δικτατορίας του 1967 δεν συνιστά απλώς αναγκαία και επιβαλλόμενη απότιση φόρου τιμής στους αγωνιστές για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ούτε μόνο για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα της εφτάχρονης χουντικής τυραννίας. Μαζί με αυτό το αυτονόητο και στοιχειώδες, στον εδραιωμένο μετά την πτώση της χούντας το 1974 κοινοβουλευτισμό, η θύμηση εκείνων των ημερών αποτελεί και τρέχουσα δημοκρατική υποχρέωση. Εννοείται όχι λόγω κάποιων ανύπαρκτων κινδύνων για στρατιωτικές εκτροπές και τα συναφή ανατριχιαστικά.

Αλλά κυρίως στη βάση της ανάγκης συνεχούς εγρήγορσης και επαγρύπνησης για την ισχυροποίηση της δημοκρατίας και την ενίσχυση της λαϊκής κυριαρχίας. Σε μια εποχή που στη χώρα μας ακραιφνείς ή μασκαρεμένοι νοσταλγοί της χούντας επιχειρούν να σηκώσουν κεφάλι, η μαύρη επέτειος είναι μια διαρκής παρακαταθήκη για την περιθωριοποίηση και την εξουδετέρωσή τους.

Σε μια εποχή, ακόμη, που η ίδια η Ευρώπη ασφυκτιά από τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας, προσφέροντας χώρο για τη διάδοση αντιδημοκρατικών και ακροδεξιών αντιλήψεων. Που ενισχύονται οι αντιδραστικές και κάθε είδους σκοταδιστικές δυνάμεις. Που εξαπλώνονται ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο εθνικισμός και ορθώνονται φράχτες, η μαύρη επέτειος είναι πηγή πολλαπλών μηνυμάτων. Διδάσκει στο διηνεκές, όπως εύστοχα επισημαίνει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ότι κάθε ολιγωρία στην υπεράσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων επιφέρει πλήγματα στη δημοκρατία. Στα ιδανικά του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η διαρκής απάντηση στις μαύρες επετείους, όπως η 21η Απριλίου, δεν μπορεί παρά να είναι περισσότερη δημοκρατία. Θωράκιση και προστασία της από μεταλλαγμένους εχθρούς της. Ευθύνη απέναντι στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς κι όχι ευτελισμός τους στο όνομα υπαρκτών ελλείψεων και αδυναμιών. Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, βεβαίως, η ευρωπαϊκή απάντηση, σε όσα ανησυχητικά και υπονομευτικά εξελίσσονται το τελευταίο διάστημα, είναι περισσότερη δημοκρατική Ευρώπη.

Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα της οικονομίας καμία σχέση δεν έχει με την όποια ρύθμιση χρέους.

Ο​​ι κυβερνητικοί παράγοντες εμφανίζουν τη συζήτηση για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους ως επαρκές αντάλλαγμα των μέτρων που θα αποδεχτούν για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου.

Το ενδιαφέρον ημών των υπολοίπων για τη ρύθμιση του χρέους είναι μικρότερο. Οσοι μάλιστα έχουν κατανοήσει το βαθύτερο παραγωγικό πρόβλημα της χώρας, τα χαρακτηριστικά του χρέους και τις βαθιές αδυναμίες διακυβέρνησης, γνωρίζουν ότι το χρέος δεν είναι το πρώτο πρόβλημα. Δεν αποτελεί  εμπόδιο  στην  ανάκαμψη. Ούτε  η χαλάρωση της λιτότητας εξαρτάται από αυτήν τη συζήτηση.

Το ενδιαφέρον των πολιτών από την πολυαναμενόμενη συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους οφείλεται σε δύο άλλους λόγους. Ο ένας συνδέεται με τη μυθολογία του χρέους. Πολλοί πιστεύουν ότι οι φόροι και οι περικοπές του μνημονίου γίνονται προκειμένου να εξευρεθούν τα χρήματα που χρειάζεται το κράτος για να αποπληρώνει το κεφάλαιο του χρέους. Ετσι, όταν αυτές τις μέρες η επικαιρότητα πλημμυρίζει από σενάρια εισπρακτικών μέτρων, πολλοί είναι εκείνοι που υποθέτουν ότι όλα αυτά τα μέτρα λαμβάνονται υπό τη σπάθη της αποπληρωμής του χρέους. Η προθεσμία του Ιουλίου για την πληρωμή μέρους του χρέους προς την ΕΚΤ, με την οποία ο Τόμσεν υποτίθεται ότι θα επιχειρούσε να εκβιάσει την κυβέρνηση, σύμφωνα με την ανάγνωση Τσίπρα της υποκλαπείσας τηλεφωνικής συνομιλίας, αποσκοπούσε στην αύξηση του άγχους εκείνων που έχουν πιστεύσει τις ανοησίες με τις οποίες η προπαγάνδα Καμμένου και ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι εμείς οι νουνεχείς, καταταλαιπωρημένοι αλλά υπομονετικοί πολίτες υποθέτουμε πως η ρύθμιση του κρατικού χρέους αποτελεί προϋπόθεση για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Ο κ. Τσίπρας έχει «παίξει» και σε αυτό το ταμπλό. Σε συνέντευξή του υποσχέθηκε ότι «το Πάσχα θα ’ρθει με την Ανάσταση της οικονομίας», ενώ ο υπουργός Κατρούγκαλος δήλωσε ότι «είμαστε έτοιμοι για εκτόξευση»!

Το πρόβλημα με όλους αυτούς είναι ότι λένε σήμερα κάτι πολύ διαφορετικό από εκείνο που είχαν πραγματικά αποστηθίσει και με το οποίο είχαν γίνει «λαϊκοί ήρωες» και τελικώς εξελέγησαν. Ελεγαν και πίστευαν ότι η οικονομία και ο λαός θα ανασάνουν μόνον όταν το χρέος θα έχει περικοπεί αγρίως ή, ακόμη καλύτερα, θα έχει πλήρως διαγραφεί. Θα σας τα υπενθυμίσει αυτές τις μέρες η κ. Κωνσταντοπούλου: αν το καραβάκι της δραχμής, στην προμετωπίδα του κόμματος που ίδρυσε, πλέει ανάλαφρο, είναι γιατί έχει ρίξει στη θάλασσα το επονείδιστο βάρος, κατά την πρώην πρόεδρο της Βουλής.

Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα της οικονομίας καμία σχέση δεν έχει με την όποια ρύθμιση χρέους. Πρέπει πρώτα να ανασυνταχθεί, να επιστρέψει η εμπιστοσύνη και να βρεθούν επενδυτές. Οταν θα έχουμε όλα τούτα, τότε και μόνον θα είναι χρήσιμο να έχει μπει σε τάξη το δημοσιονομικό θέμα και σε κάποιον βαθμό το μακροχρόνιο ζήτημα του χρέους.

Έντυπη

Στραβοτιμονιά η χώρα το πληρώνει ακριβά.

Η εμπειρία των διαπραγματεύσεων για τα μνημόνια έχει αποδείξει πλέον κάτι: όποτε η πίεση οδηγεί σε κάποια «στραβοτιμονιά», η χώρα το πληρώνει ακριβά. Η κυβέρνηση προφανώς πανικοβλήθηκε και επιχείρησε να επαναλάβει διαπραγματευτικά τεχνάσματα του περασμένου καλοκαιριού. Κατέφυγε στην πολιτική διαπραγμάτευση, στην προσπάθεια διχασμού των δανειστών και στις απειλές για μονομερείς ενέργειες. Σήμερα γνωρίζει με βεβαιότητα ότι το ΔΝΤ θα παραμείνει στο πρόγραμμα, το χρέος θα ρυθμιστεί... χαλαρά και εν καιρώ και τα μέτρα που θα πρέπει να ψηφιστούν θα είναι σκληρά. Με άλλα λόγια, μηδέν εις το πηλίκον και με τη χώρα ενώπιον μιας ακόμη καταστροφικής περιόδου αστάθειας και αβεβαιότητας.

Όσο περνούν οι μέρες, η κυβέρνηση θα είναι εκείνη που θα πιέζεται περισσότερο.

Εσπευσε η κυβέρνηση να διαψεύσει δημόσια τα ρεπορτάζ δύο κυριακάτικων εφημερίδων, σύμφωνα με τα οποία ο πρωθυπουργός παίζει το «χαρτί» της πολιτικής σταθερότητας στη χώρα, προκειμένου να αποφύγει τα πρόσθετα (των 5,4 δισ.) μέτρα. Διέψευσαν δηλαδή ότι ο κ. Τσίπρας είπε στον πρόεδρο της Γαλλίας πως εάν η τρόικα επιμείνει στις θέσεις της, ο ίδιος θα παραιτηθεί.

Ακούγεται λογικό το γεγονός ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν κατέφυγε σε μια τέτοια επιλογή. Προφανώς γνωρίζει τις απαντήσεις που έδινε η τρόικα στους προκατόχους του, όταν εκείνοι έθεταν παρόμοια ζητήματα και ως εκ τούτου ξέρει ότι τους δανειστές δεν τους ενδιαφέρουν οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Τους ενδιαφέρει μόνο «να βγαίνουν τα νούμερα»...

Κατά συνέπεια, εάν ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο της πολιτικής διαπραγμάτευσης (τακτική στην οποία επιμένει, παρά το γεγονός ότι ποτέ διαχρονικά δεν είχε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα) έθεσε και θέμα παραμονής του στην εξουσία, το μόνο που κατάφερε είναι να χάσει και άλλο χρόνο!

Για την κυβέρνηση, αυτός είναι τώρα ο βασικός της αντίπαλος. Το ορόσημο της 22ας Απριλίου φαίνεται ότι θα χαθεί, καθώς μέσα στις τέσσερις ημέρες που απομένουν είναι δύσκολο να γεφυρωθούν οι διαφορές που υπάρχουν. Εκτός κι αν το οικονομικό επιτελείο υπογράψει ό,τι του δώσουν... Ηδη οι συζητήσεις πάντως στο εσωτερικό της κυβέρνησης αφορούν το ενδεχόμενο ενός έκτακτου Eurogroup στο τέλος του μήνα ή το αργότερο στις αρχές του επόμενου.

Σε κάθε περίπτωση, όσο περνούν οι μέρες, η κυβέρνηση θα είναι εκείνη που θα πιέζεται περισσότερο, με αποτέλεσμα, για να αποφύγει τα χειρότερα (που έχει περιγράψει άλλωστε ο κ. Τσακαλώτος), να υπογράψει τελικά μια δύσκολη συμφωνία. Ισως δε το τελικό κείμενο να είναι και δυσκολότερο από εκείνο που θα υπέγραφε στα τέλη του '15...

Στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

Την αίσθηση ότι στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων, αυτοί που εργάζονται στο Δημόσιο και εκείνοι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, δίνει με τη (μέχρι τώρα) στάση της η κυβέρνηση. Εχουν περάσει δύο 24ωρα από την απόφαση-σοκ της διοίκησης της εταιρείας «Ηλεκτρονική» για πτώχευση και καμιά πρωτοβουλία "σε κεντρικό επίπεδο" δεν έχει αναληφθεί προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση και να αναζητηθεί μια κάποια λύση. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι εάν η κυβέρνηση θα σιωπούσε στην περίπτωση που στη θέση των 450 υπαλλήλων της ιδιωτικής εταιρείας ήταν αντίστοιχος (ή και μικρότερος) αριθμός δημοσίων υπαλλήλων.

Είναι νωπή στη μνήμη όλων η γιγαντιαία κινητοποίηση που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών όσο και για τους εργαζομένους στην ΕΡΤ. Πολύ σωστά η τότε αντιπολίτευση αντέδρασε και στην άδικη και πέρα από κάθε λογική δημοσιονομικού κόστους απόλυση των πρώτων και στην επιπόλαια απόφαση (την οποία τελικά η κυβέρνηση Σαμαρά πλήρωσε πολιτικά) που αφορούσε τους δεύτερους.

Σήμερα δεν ζητά κανείς εκ των 450 απολυμένων από την ιδιωτική εταιρεία ούτε συναυλίες με τη Χ. Αλεξίου ούτε να ανεβεί κάποιος εκ των πρωτοκλασάτων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος στα... κάγκελα! Ζητούν απλώς την παρέμβαση της πολιτείας, των αρμόδιων υπουργών, υφυπουργών ή γενικών γραμματέων κ.λπ., έτσι ώστε να δοθεί μια λύση ή έστω να διασφαλιστούν οι αποζημιώσεις τους.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με δίκαιο τρόπο, όπως θα έπραττε εάν αυτό αφορούσε τον δημόσιο τομέα. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιβεβαιώσει στην πράξη εκείνους που την κατηγορούν ότι ενδιαφέρεται μόνο για μια μερίδα εργαζομένων (για προφανείς μικροπολιτικούς λόγους) και δεν χύνει ούτε ένα δάκρυ για τα όσα συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.

Μπορεί η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα να διακρίνεται για την ασυνέπεια  λόγου και πράξεων, αλλά υπάρχει και ένας τομέας στον οποίο εφαρμόζει με απόλυτη συνέπεια τα ιδεολογήματα της. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τη φορολογία. Η συνταγή δια πάσαν νόσον, για κάθε πρόβλημα είναι η επιβολή νέων φόρων ή αύξηση των ήδη υπαρχόντων.

Την ώρα λοιπόν που ομνύουν σε όλους τους τόνους ότι πρώτο μέλημα τους είναι η προστασία των πιο αδύναμων στρωμάτων εμφανίζονται πρόθυμοι  να αυξήσουν τους έμμεσους φόρους.Τη φορολογία δηλαδή που πλήττει ισοπεδωτικά και άδικα τους πάντες, ανεξαρτήτως εισοδήματος.

Μετά την περυσινή μετάταξη δεκάδων προϊόντων στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ, τώρα είναι πρόθυμοι να τον αυξήσουν ακόμα περισσότερο για να καλύψουν τις τρύπες των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Προφανώς για τους αριστερούς υπουργούς μας τα 400 με 500 εκατ. που θα κληθούν να πληρώσουν οι  πολίτες από αυτή την αύξηση, δεν συνιστούν μείωση εισοδήματος αλλά ένα μικρό δωράκι στα κρατικά ταμεία...

Και δεν είναι βέβαια η μοναδική αύξηση  που έρχεται. Στο ίδιο πακέτο είναι και τα καύσιμα, τα τσιγάρα, η κινητή τηλεφωνία, η συνδρομητική τηλεόραση γιατί προφανώς αυτά τα  προϊόντα και οι υπηρεσίες αφορούν τους μεγαλοκαρχαρίες και όχι το λαό...Τα ίδια βέβαια κάνουν σε όποιο τομέα της οικονομίας λειτουργεί και παράγει ακόμα. Όπως ο τουρισμός που μετά την αύξηση του ΦΠΑ ετοιμάζονται να βάλουν και ειδικό τέλος ανά διανυκτέρευση.

Η κοινωνική δικαιοσύνη στην οποία επενδύει η αριστερά, μεταφράζεται από την κυβέρνηση Τσίπρα σε γενική ισοπέδωση προς τα κάτω. Όποιος έχει εισόδημα πάνω από 20.000 θεωρείται πλούσιος, όποιος  παράγει πρέπει να τιμωρηθεί .

Το περιβόητο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης που ετοίμαζε ο κ. Δραγασάκης και ακόμα το περιμένουμε έχει αντικατασταθεί από την επέλαση των φόρων σε ότι κινείται, σε ότι λειτουργεί, σε ότι εξασφαλίζει ακόμα κάποιες θέσεις εργασίας. Το γεγονός ότι η οικονομία βυθίζεται, οι επιχειρήσεις  κλείνουν, οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν τους ήδη υπάρχοντες φόρους, ουδένα  απασχολεί στην αριστερή μας κυβέρνηση.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.Ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές τους δεν αντέχουν άλλα φύκια για μεταξωτές κορδέλες,αφού αντί για την ελπίδα που ερχόταν ,βλέπουν τον ένα φόρο μετά τον άλλο να πέφτει στο κεφάλι τους...

Η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα .

Οι επόμενες μέρες του Απρίλη αναδεικνύονται καθ' όλα κρίσιμες. Πριν απ' όλα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αλλά και γενικότερα για την πορεία της χώρας. Την κρισιμότητα υπογραμμίζουν τα ταξίδια και οι επαφές του Ελληνα πρωθυπουργού. Αρχής γενομένης από το Παρίσι και το Στρασβούργο, ο Αλ. Τσίπρας αναπτύσσει μια σχεδιασμένη εκστρατεία για την προώθηση των ελληνικών θέσεων, με στόχο την άμεση συμφωνία με τους θεσμούς.

Κατ' αρχάς ως τη σύγκληση του προγραμματισμένου Eurogroup. Σε δεύτερη φάση, αν αυτό δεν επιτευχθεί, στη συνεδρίαση του ίδιου σώματος το Μεγαλοβδόμαδο. Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στοχεύουν στην επίσπευση των διαδικασιών και την πολιτική αντιμετώπιση των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων για το «κλείδωμα» της αξιολόγησης. Στην προϋπόθεση των προϋποθέσεων για να μπορέσει να γυρίσει σελίδα η χώρα.

Δυστυχώς, ενώ όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ΔΝΤ, εμφανίζονται επισπεύδοντες, αυτό δεν αποτυπώνεται στην πράξη. Η δεκαήμερη πρωθυπουργική εκστρατεία θα εξελίσσεται, ενώ θα αρχίζει και η νέα φάση των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο, μετά τη διακοπή λόγω της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ.

Ετσι, εκ των πραγμάτων, η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα και διευκολύνει τις συγκλίσεις. Εκεί όπου εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, είτε μεταξύ Ελλάδας και θεσμών είτε ανάμεσα στους τελευταίους. Ειδικά με τα πρόσθετα σκληρά μέτρα, πέραν της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου, που αξιώνουν οι ακραίοι τεχνοκράτες.

Η ασφυκτικά πιεστική ανάγκη για συμφωνία, καθώς και οι όποιες συγκλίσεις συνεπάγεται δεν εξαλείφουν τις αδρές «κόκκινες γραμμές». Πράγμα που επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και από την κυβερνητική πρόθεση να παρουσιάσει προς διαβούλευση τα νομοσχέδια για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό. Αν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης είναι ρεαλιστικοί, ο Απρίλης θα είναι μήνας-σταθμός. Αλλά και σε αντίθετη περίπτωση θα διατηρήσει για άλλους λόγους αυτόν τον χαρακτήρα.