Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Τόχουμε πει πολλές φορές - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παίρνει άριστα στα λόγια αλλά μένει μονίμως μετεξεταστέα στα έργα.

Ακόμη και στα εθνικά θέματα. Για φλογερές ομιλίες και αναπαραστάσεις αρχαίων μαχών, για μεγαλειώδεις παρελάσεις στις εθνικές επετείους, άντε και για να καταθέσεις στεφάνων για τους πεσόντες είναι πρώτη. 

Για να διασφαλίσει, όμως, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων στις συνεχείς αξιώσεις των Τούρκων, έρχεται τελευταία και καταϊδρωμένη.

Γι αυτό το ΝΑΤΟ περιπολεί στο Αιγαίο - πλην των Δωδεκανήσων που δεν το επιτρέπει η Άγκυρα. Γι αυτό ο Πρωθυπουργός δεν τολμάει καν να προσγειώσει το αεροπλάνο του για ανεφοδιασμό στη Ρόδο αφού δεν το εγκρίνουν οι Τούρκοι στρατηγοί. Γι' αυτό και οι Τούρκοι χωροφύλακες βρίσκονται στα ελληνικά νησιά και επιλέγουν ποιοί μετανάστες θα μείνουν και ποιοι θα επιστρέψουν στην Τουρκία!

Ως κι οι σκοπιανοί συνοριοφύλακες  έφτασαν να πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες και να πετούν χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε πρόσφυγες μέσα στο ελληνικό έδαφος. Αλλά η ελληνική πολιτεία  παραμένει απούσα !

  

Όπως απούσα είναι σε όλη αυτή την πρωτοφανή κρίση με τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες αφήνοντας την δύσκολη δουλειά να την κάνουν οι εκατοντάδες ΜΚΟ που δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα και οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται σε απόγνωση.

Σημειώνεται ότι μόλις έμαθε για την εισβολή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν.Τόσκας αντί να αντιδράσει με κάποιο τρόπο που να καθησυχάσει τους κατοίκους και να διασφαλίζει ότι δεν θα επαναληφθεί ξανά παρόμοιο  συμβάν που να αμφισβητεί την κυριαρχία της χώρας ,δήλωσε αμυντικά ότι η αστυνομία σηκώνει τα χέρια  από τον φόβο των… τζιχαντιστών : «οι δαρμένοι της Ειδομένης είναι οι αυριανοί τζιχαντιστές» είπε χαρακτηριστικά.

Δηλαδή, μία  ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης να δικαιολογήσει την πρωτοφανή αδυναμία της και την απίστευτη διοικητική της ανεπάρκεια να φυλάξει τα βόρεια ελληνικά σύνορα με αποτέλεσμα να λύνουν και να δένουν οι αλληλέγγυοι των Εξαρχείων - εσωτερικού και   εξωτερικού !

Διότι, είναι σαφές, ότι με την απουσία της πολιτείας η χώρα βρίσκεται ανοχύρωτη μπροστά σε οποιαδήποτε προβοκάτσια  με ανυπολόγιστες συνέπειες .

Το χειρότερο πολιτικά: οι μόνοι  κερδισμένοι  από αυτή την απόλυτη απουσία της συντεταγμένης πολιτείας είναι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που ήδη σε πολλές περιοχές έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελός τους .Να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη με τον δικό τους τρόπο.

Διότι ως γνωστόν, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Χάθηκε, λοιπόν, μια ευκαιρία να δούμε εαυτούς με ξένα μάτια, που λέει ο λόγος, και να γελάσουμε. Και δεν μας δίνονται πολλές αφορμές για γέλια. Αυτή είναι μια θλιβερή αλήθεια του καιρού μας. Την τυραννία την καταπολεμάμε με το γέλιο, το οποίο παρηγορεί τους καταπιεσμένους με το μήνυμα ότι οι αυταρχικοί ηγέτες είναι γελοία ανθρωπάκια, ενώ ο λαός αντέχει και αντιστέκεται. Οταν, όμως, κυβερνούν άνθρωποι που οι πράξεις και η απραξία τους εμπεριέχουν την παρωδία, την απαξίωση, την αυτοϋπονόμευση, ποια σάτιρα, ποια παρωδία, ποιος εξευτελισμός μπορεί να τις αγγίξει; Οταν υπουργοί δηλώνουν ότι κλαίνε όταν υπογράφουν συμφωνίες με τις οποίες διαφωνούν, όταν κωμικοί καθοδηγούν τους πολίτες και εκφράζουν τις απόψεις της εξουσίας με σαρκασμό και εμπάθεια, ποια αστεία θα τρυπήσουν τη φούσκα αλληλοθαυμασμού μεταξύ κυβερνώντων και γελωτοποιών; Οταν επιτροπή συνδικάτου, με ορμή πενήντα Ροβεσπιέρων, «τιμωρεί» συναδέλφους επειδή πήραν θέση εναντίον της κυρίαρχης άποψης πριν από το περυσινό δημοψήφισμα, ούτε ο Αριστοφάνης θα μπορούσε να φτιάξει καρικατούρες πιο γελοίες από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Ποια ορθοδοξία ή ποια επανάσταση δεσμεύονται να διαφυλάξουν τα μέλη του συλλογικού οργάνου των δημοσιογράφων; Οταν βλέπουμε τι συμβαίνει στην Τουρκία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, και όπου αλλού περιορίζεται η ελευθερία της έκφρασης, με ποιον αγνό στόχο σπεύδουν οι ίδιοι οι Ελληνες δημοσιογράφοι να υπονομεύσουν τη δική τους πολύτιμη και πάντα εύθραυστη ελευθερία; Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Την τελευταία εβδομάδα παρακολουθήσαμε άλλη μια υπερπαραγωγή μιας κυβέρνησης που όσο περνάει ο καιρός φαίνεται να ασχολείται κυρίως με την προσπάθεια να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη και όχι να παράγει πολιτική και να επιδιώκει λύσεις. Ενώ το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η παρατεταμένη παραλυσία της οικονομίας, η οποία θα τελειώσει μόνον όταν λήξει η αξιολόγηση από τους δανειστές, ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του βρήκαν αφορμή να συγκρουστούν με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χρησιμοποιώντας το προϊόν υποκλοπής τηλεφωνικής συνομιλίας δύο στελεχών του Ταμείου, ο κ. Τσίπρας μπόρεσε για άλλη μια φορά να εκτοξεύσει λεκτικές βολές εναντίον του Ταμείου, της αντιπολίτευσης και των συνοδοιπόρων. Καταγγέλλοντας άλλους για «ανοησίες», επέστρεψε με ιερή οργή και στόμφο την ίδια λέξη που χρησιμοποίησε η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε απάντηση της αιτίασης του κ. Τσίπρα ότι το Ταμείο επιδίωκε να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε πιστωτικό γεγονός για να πετύχει τους στόχους του στη διαπραγμάτευση. Μόνο αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψει ο κ. Τσίπρας στον αγαπημένο ρόλο του πρωταγωνιστή έργου επαναστατικού, προς τέρψιν του κομματικού κοινού, ενώ η Ελλάδα έχανε κι άλλο χρόνο, οι Ελληνες έχαναν κι άλλη αξιοπιστία και οι πιστωτές έμεναν σταθεροί στις θέσεις τους.

Οι θεσμοί αντιμετωπίζουν τα «κόκκινα» δάνεια σαν να είναι απλά εμπορεύματα.

Η κοινή γνώμη έχει εμπεδώσει λίγο-πολύ τις διαφωνίες και τις αντιθέσεις για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Μεταξύ κυβέρνησης και κουαρτέτου, αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους θεσμούς. Υπάρχει, όμως, και ένα «μέτωπο» στο οποίο σύμπαντες οι θεσμικοί διαπραγματευτές ομονοούν. Πρόκειται για τα «κόκκινα» δάνεια. Για την ακρίβεια, τα τραπεζικά δάνεια κάθε απόχρωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι επιχειρηματικά ή στεγαστικά. Πρώτης ή άλλης κατοικίας. Πέραν ακόμη του όποιου ύψους και της φύσης τους.

Η ταύτιση αυτή δημιουργεί ερωτήματα και δίνει τροφή σε σενάρια για τα κίνητρα. Είναι πασίγνωστο, άλλωστε, πώς λειτουργούν επί του προκειμένου τα διεθνή funds - τα αποκαλούμενα και «κοράκια». Στην κρισιμότητα των στιγμών, όμως, οι κάθε είδους σχετικές υποθέσεις στερούνται πρακτικής αξίας. Αλλά είναι αναγκαία μια γενικότερη διευκρίνιση, χωρίς την οποία φαντάζει ανεξήγητη η ταύτιση. Οι θεσμοί αντιμετωπίζουν τα «κόκκινα» δάνεια σαν να είναι απλά εμπορεύματα. Επομένως, άπαντα θεωρούνται ως αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Στο πλαίσιο αυτής της αγοραίας λογικής, οι διαφορές με τις «κόκκινες γραμμές» που έχει χαράξει η κυβέρνηση (προστασία στεγαστικών, μικροεπιχειρηματικών) φαντάζουν μη γεφυρώσιμες. Αν και ουδείς αμφισβητεί ότι είναι κομβικό ζήτημα για τις τράπεζες η μείωση των ανεξόφλητων δανείων. Εχουμε γνωρίσει στα χρόνια των μνημονίων αρκετά επεισόδια της δραματικής σειράς «ξαφνικά εμπόδια». Παραμονές πάντα καθοριστικών συμφωνιών με τους εταίρους-δανειστές.

Είναι προβλέψιμη η συνέχεια. Κάθε φορά που ορθώνεται κάτι ως ανυπέρβλητο εμπόδιο, επέρχεται ένας ακόμη πιο επώδυνος συμβιβασμός. Με δεδομένο ότι η τραυματική μαραθώνια διαπραγμάτευση έχει, πλέον, ημερομηνία λήξης, είναι αυτονόητη η εξάντληση των ορίων για την ολοκλήρωσή της. Τα επόμενα εικοσιτετράωρα έως την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ και το επικείμενο Eurogroup. Για να δοθεί αίσιο τέλος, επιτέλους, ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση για ελάφρυνση του χρέους. Να αρχίσει η άρση της παραλυτικής αβεβαιότητας.

Πριν απ' όλα, φυσικά, να χρηματοδοτηθεί η χώρα. Διαφορετικά δεν μπορεί να εκπληρώσει τις επικείμενες δανειακές υποχρεώσεις της. Ας μη σκεφτόμαστε καλύτερα τα αποτελέσματα σε αντίθετη περίπτωση.Ευτυχώς, τα μηνύματα για τον τερματισμό του δρόμου μετ΄ εμποδίων είναι αισιόδοξα. Φαίνεται ότι και η υπερπήδηση του τελευταίου και «κόκκινου» είναι εφικτή. Οπως και μια ολοκληρωμένη συμφωνία, που να βασίζεται σε ρεαλιστικούς, αξιόπιστους, συμφωνημένους και υλοποιήσιμους στόχους. Προϋποθέσεις για να γυρίσει σελίδα η χώρα και η οικονομία. Να ελπίζει και να αισιοδοξεί η κοινωνία, που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και οι επικοινωνιακές παραμυθίες.

Η «συμφωνία βρίσκεται κοντά», οι «διαπραγματεύσεις προχωρούν και σημειώνεται πρόοδος». Πρόκειται για σταθερές διαχρονικά εκτιμήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά και στη διάρκεια της τρέχουσας μαραθώνιας αξιολόγησης. Το καινούργιο αυτές τις ώρες είναι ότι συνοδεύονται από ισχυρές δόσεις αισιοδοξίας στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες και σε όλο το φάσμα των εμπλεκομένων με το «κουαρτέτο» των δανειστών.

Τώρα, όμως, δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και οι επικοινωνιακές «παραμυθίες«. Η κρισιμότητα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων έχει ημερομηνία λήξης. Μετά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για έκρηξη. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, άλλα χρονικά περιθώρια για τη συμφωνία. Παρά τις διαφορές τόσο μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών, όσο και στους κόλπους της διαπραγματευτικής ομάδας και ειδικά με τους εκπροσώπους του ΔΝΤ.

Χωρίς την τελική επισφράγισή της, καθίσταται αδύνατη η έναρξη της πολυαναμενόμενης συζήτησης για την ελάφρυνση του χρέους. Πράγμα εξόχως μεν συμβολικό, αλλά και ουσιαστικό, αφού αποτελεί προϋπόθεση των προϋποθέσεων για την άρση της αβεβαιότητας. Το βέλτιστο σενάριο θα ήταν, βεβαίως, αυτή να ξεκινήσει άμεσα. Eστω και άτυπα στο πλαίσιο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ ή του Eurogroup μία εβδομάδα αργότερα. Ανοίγοντας έτσι και τον δρόμο για την εφαρμογή του «οδικού χάρτη» της κυβέρνησης προς την έξοδο από την κρίση.

Φυσικά, την αξιολόγηση έχει ανάγκη η χώρα όχι χάριν της συμφωνίας. Ούτε για τα φαντάσματα του Grexit, που θυμούνται κινδυνολόγοι και καταστροφολόγοι. Ολοκλήρωση σημαίνει χρηματοδότηση. Χωρίς τις δόσεις του προγράμματος η Ελλάδα δεν είναι σε θέση ν' ανταποκριθεί στις υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις της έως τον ερχόμενο Ιούνιο. Περιττό να επισημανθεί ότι προκειμένου να γυρίσει σελίδα η χώρα, η επικείμενη συμφωνία είναι αναγκαίο να διαπνέεται από αξιόπιστες και υλοποιήσιμες παραδοχές. Σε διαφορετική περίπτωση, θα έχουμε επανάληψη της «ελληνικής τραγωδίας».

Γιατί; Οι άνθρωποι είναι κακοί;

Εξαρχής η κυβέρνηση αντιμετώπισε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σαν να ήσαν οι προλετάριοι του κόσμου τούτου. Η εξίσωση είναι απλή. Δεν είχαν να χάσουν τίποτε άλλο από τις αλυσίδες τους οι προλετάριοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτε οι πρόσφυγες, άρα βρέχει επανάσταση κι ανατροπές. Η εξίσωση γίνεται ακόμη απλούστερη, αν θεωρείς ότι ο σημερινός κόσμος δεν διαφέρει από τον κόσμο της βιομηχανικής επανάστασης, τον οποίον περιέγραψε ο Μαρξ. Αν πιστεύεις ότι ο τότε καπιταλισμός έχει μεταμορφωθεί στον σημερινό ιμπεριαλισμό, ότι όλα γίνονται για τα πετρέλαια και την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Κοινώς αν έχεις απαλλάξει τη συνείδησή σου από την υποχρέωση να σκεφτεί για να αντιληφθεί τον κόσμο στον οποίον ζεις, αφού ό,τι ήταν να μάθεις το έμαθες στα νιάτα σου στα ΤΕΙ κομμουνιστικής τέχνης, όπου μαθήτευσαν οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός τους.

Διαλεκτικά όλ’ αυτά, δεν λέω, πλην όμως, εκτός από τη διαλεκτική, υπάρχει και η λογική, και η πραγματικότητα. Και την πραγματικότητα την αποδίδει η εικόνα του πατέρα που ετοιμάζεται να πετάξει το μωρό σαν να ήταν μπάλα στους λιμενικούς. Εικόνα απελπισίας; Ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, εικόνα βαρβαρότητας. Και μη μου πείτε ότι και η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της, διότι η Μήδεια και βάρβαρη ήταν, και μια ύπαρξη που ξέφευγε απ’ την ανθρώπινη συνθήκη, τουλάχιστον για τη σκέψη του Ευριπίδη.

Η κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιεί τους πληθυσμούς αυτούς ως πολιτικό όπλο, εκτιμώντας πως αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αντέχει να αφήσει την Ελλάδα να καταρρεύσει. Χρησιμοποιεί όμως ως όπλο και την ελληνική κοινωνία, η οποία ανυπεράσπιστη παρακολουθεί την ελεύθερη διακίνηση μιας αγριότητας που διαχέεται από την Ειδομένη ώς τον Πειραιά. Συνελήφθη αυτός που πήγε να χρησιμοποιήσει το παιδί του για μπάλα; Συνελήφθησαν όσοι κατέλαβαν τη σιδηροδρομική γραμμή; Ή μήπως απεχώρησαν κατόπιν σκληρών διαπραγματεύσεων;

Οι περισσότεροι πιστέψαμε πως η διαχείριση του όλου θέματος οφειλόταν στην ανικανότητα της κ. Τασίας ή στις ιδεοληψίες του κ. Μουζάλα και των εντολοδόχων του. Πρόκειται για την ίδια πολιτική που στοχεύει στην προλεταριοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, στην εξουδετέρωση και των τελευταίων υπολειμμάτων αστικής ζωής, στην εξαθλίωση.

Γιατί; Οι άνθρωποι είναι κακοί; Οχι, μια χαρά άνθρωποι είναι, και καλοί οικογενειάρχες είναι, και αγαπούν τα παιδιά τους, και φαίνεται ότι κάνουν ό,τι μπορούν να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Απλώς ζουν ακόμη στον δέκατο ένατο αιώνα. Ελλείψει δε Σοβιετικής Ενώσεως, στα χρόνια της Πρώτης Διεθνούς του Μαρξ. Και πιστεύουν ότι όσο περισσότερη εξαθλίωση επιτύχουν τόσο περισσότερη εκλογική πελατεία θα προσελκύσουν. Λάθος εκτίμηση; Ελάτε τώρα, αν πέσουν έξω, ως συνήθως θα φταίει η πραγματικότητα.

Μια χαραμάδα ελπίδας ότι πέφτουν τα συρματοπλέγματα στα κλειστά σύνορα.

Οι απελπισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες προσφέρονται, εκ των πραγμάτων, για χειραγώγηση. Αρκεί μια ψευδαίσθηση, μια χαραμάδα ελπίδας ότι πέφτουν τα συρματοπλέγματα στα κλειστά σύνορα. Δεν είναι κάτι ακατανόητο, ούτε αφύσικο, το να περιμένουν ακόμη και «θαύματα» όσοι στοιβάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες. Ακατανόητη είναι η ύπαρξη κάποιων «αλληλέγγυων» οι οποίοι ωθούν και υποκινούν σε στάσεις, συμπεριφορές και ενέργειες εκτός ορίων. Οπως συνέβη με την απόπειρα μεταφοράς σκηνών από το λιμάνι του Πειραιά στο κέντρο της Αθήνας. Το «φύτεμα» καταυλισμού στην πλατεία Συντάγματος. Με ποιο κίνητρο-αίτημα; Να... πιέσουν για να... πιέσει η κυβέρνηση, η Ελλάδα, να ανοίξουν τα σύνορα!

Πρόκειται για ορισμό του παραλογισμού. Δεδομένου ότι οι πάντες γνωρίζουν πώς και ποιοι ύψωσαν τείχη και γιατί κρατούν τα σύνορα ερμητικά κλειστά. Πολύ περισσότερο που αν κάποιος ήθελε και θέλει σφόδρα να ανοίξουν, αυτός είναι η χώρα μας. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο η διήγηση «παραμυθιών» στους ευεπίφορους σε ψεύτικες ελπίδες εγκλωβισμένους, μικρό το κακό.

Με την παρακίνηση αυτή όμως προβάλλουν μια σειρά σοβαρά ζητήματα και κίνδυνοι. Κατ' αρχάς εγείρεται θέμα μιας ιδιότυπης ομηρείας προσφύγων και μεταναστών. Με συνέπειες από περίεργες ως αλλόκοτες. Υστερα, παρακάμπτοντας τους αυξημένους κινδύνους ασφάλειας για τους ίδιους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λειτουργούν προβοκατόρικα εναντίον των παρακινούμενων.

Την ίδια στιγμή στοιχειοθετούν αντικειμενικά και απόπειρα συνολικής υπονόμευσης του κινήματος αλληλεγγύης. Στιγματισμού φορέων, πολιτών, όλου του κόσμου που δίνει καθημερινά σε όλη την Ευρώπη παραδείγματα ανθρωπισμού. Μέσα στη δική του κρίση. Δεν πρέπει, τέλος, να διαφεύγει ότι ομηρεία και χειραγώγηση, έστω λίγων απέλπιδων, ευνοούν κάθε είδους ακροδεξιές εκδηλώσεις. Μεγάλη ευκαιρία για «επιχειρήσεις» ρατσιστών, ξενοφοβικών και περιθωριοποιημένων ως τώρα.

Μικρό το κακό, θα πείτε, αλλά η προσβολή είναι στη χώρα, δυστυχώς.

Ενα πράγμα είναι βέβαιο. Υπήρξε όντως υποκλοπή μιας τηλεφωνικής συνομιλίας. Αυτό από μόνο του είναι αδίκημα, μάλλον συνηθισμένο, εκτός αν έχει γίνει με εισαγγελική παραγγελία. Γίνεται κάπως χειρότερο όταν αφορά συνομιλία υψηλόβαθμων στελεχών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με το οποίο, όπως και να το κάνουμε, μια «σχέση εξάρτησης» την έχουμε. Στην περίπτωση αυτή και δεδομένου ότι η συνομιλία «διέρρευσε», η κυβέρνηση όφειλε να διερευνήσει το θέμα και αρμόδια γι’ αυτό είναι μάλλον η ΕΥΠ. Το πράγμα αρχίζει και «μπλέκει» όταν ξένα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν την ΕΥΠ ότι αυτή «έκανε» την υποκλοπή.

Ο διοικητής της ΕΥΠ σε μια πολύ προσεκτική δήλωσή του υπογράμμισε πως η υπηρεσία δραστηριοποιείται με βάση την ελληνική νομοθεσία. ΔΕΝ διέψευσε την υποκλοπή, αλλά δήλωσε το αυτονόητο, ότι δηλαδή χρειάζεται εισαγγελική άδεια για την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Δεν είπε αν το έψαξε το θέμα ή αν σκοπεύει να το... ψάξει ύστερα από εντολή του πρωθυπουργού. Ο πρωθυπουργός όμως, αντί να του το ζητήσει, έστειλε μια άκρως προσβλητική επιστολή στη διευθύντρια του ΔΝΤ για να πάρει μια ακόμη πιο προσβλητική απάντηση. Μικρό το κακό, θα πείτε, αλλά η προσβολή είναι στη χώρα, δυστυχώς.

Επιστρέφοντας στην εγκληματική ενέργεια, να θυμίσουμε πως όταν δεν ξέρουμε τον δράστη η ερώτηση είναι «cui bono», δηλαδή ποιος ωφελείται. Από την υποκλοπή δεν ξέρω ποιος ωφελήθηκε, από τη διαρροή της όμως στο WikiLeaks έγινε τεράστια προσπάθεια να ωφεληθεί η κυβέρνηση. Η απίστευτη «ετοιμότητα στην αξιοποίηση» της διαρροής ήταν εντυπωσιακή. Η άμεση σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και η ομιλία του πρωθυπουργού ήταν ακόμη πιο ενδεικτικές. Η γλώσσα του σώματος κατά την ομιλία του πρωθυπουργού ήταν συγκλονιστική. Τέτοιο σήκωμα του κεφαλιού, τέτοιο... βλέμμα, απλανές ψηλά εκεί, μπροστά, προς το μέλλον και τον θρίαμβο, ήταν τέτοια που θα μπορούσε να πάθει... ραιβόκρανο.

«Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, αλλά μία φορά σπάει». Η αρθρογραφία στον ξένο Τύπο και ιδίως στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς είναι πολύ ανησυχητική. Ο κ. Τσίπρας τεντώνει το σκοινί, όπως θα έκανε αν «έπαιζε» σε εγχώρια πολιτικά παιγνίδια της εποχής του 15μελούς ή των εσωκομματικών αναταράξεων. Ολο και πιο πολύ θυμίζει μια άλλη παροιμία. Το κακό είναι πως ελλοχεύει ο κίνδυνος όταν κάποιος «πάει για μαλλί» να βγει... κουρεμένος. Και ακόμη μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος αντί να κουρευτεί το χρέος να πτωχεύσει η χώρα.