Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει «το παραλήρημα λαϊκισμού και δημαγωγίας»

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συνεχίζουν τον λαϊκισμό που μας έφτασε εδώ: Την ώρα που ζητάει συναίνεση για το ασφαλιστικό, το οποίο φαίνεται να θεωρεί το πιο επώδυνο πολιτικά από τα μέτρα του μνημονίου, η κυβέρνηση κατηγορεί τα «διεφθαρμένα συμφέροντα» που ζητούν κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας ή και οικουμενική. Η δε αντιπολίτευση αρνείται να διευκολύνει την κυβέρνηση συναινώντας στη λήψη μέτρων που η ίδια ενέκρινε με την αποδοχή του μνημονίου, με το επιχείρημα ότι έτσι θα την επιβραβεύσει που μας έφτασε εδώ.

Τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ ήταν θύματα μιας αντίστοιχης στάσης της αντιπολίτευσης όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση. Θα ήλπιζε κανείς να έχουν πάρει ένα μάθημα για την ανάγκη συνεννόησης, αλλά μάλλον το μόνο που κατάλαβαν είναι πως η συναίνεση της αντιπολίτευσης είναι χρήσιμη όταν είναι εκείνοι στην εξουσία. Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει «το παραλήρημα λαϊκισμού και δημαγωγίας» 

Εκτός από λαϊκισμό, η στάση και των δύο, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δείχνει έναν πολιτικό κυνισμό. Η κυβέρνηση επικαλείται τα μεγάλα θέματα και ζητάει τη βοήθεια που η ίδια αρνήθηκε να δώσει, ενώ η αντιπολίτευση την αρνείται υπολογίζοντας ότι η κυβέρνηση θα διαβρωθεί γρήγορα και θα πέσει από μόνη της ως ώριμο φρούτο. Και στις δύο περιπτώσεις, τα προβλήματα της χώρας είναι προς πολιτική αξιοποίηση – όχι προς επίλυση. Είναι να αναρωτιέται κανείς όμως αν η Ελλάδα έχει τον χρόνο να περιμένει είτε την πολιτική ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ είτε την πρόωρη πτώση του. Αν ο εντυπωσιακός πραγματισμός που δείχνουν τα πολιτικά κόμματα στο μικροκομματικό τους παιχνίδι επεκτεινόταν και στην αντιμετώπιση των ανοιχτών θεμάτων, τα οφέλη για την οικονομία και την κοινωνία θα ήταν τεράστια.

Το φάντασμα του Grexit

Τελικώς η διάσκεψη των αρχηγών δεν ήταν καθόλου καλή ιδέα. Oχι τόσο γιατί ήταν πρόχειρα οργανωμένη και αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε αποτυχία. Oσο επειδή έφερε ξανά πάνω από τη χώρα το φάντασμα του Grexit. Τρεις μόλις μήνες μετά τις δραματικές διαπραγματεύσεις για το τρίτο Μνημόνιο, στις οποίες η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου, ο κ. Τσίπρας μοιάζει να σηκώνει ξανά τα χέρια ψηλά. Η σύγκληση της διάσκεψης ήταν πιθανότατα ένα επικοινωνιακό τρικ. Oλοι ωστόσο γνωρίζουν ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δοκιμάζεται, καθώς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούν στις νέες περικοπές των συντάξεων. Μπροστά της η κυβέρνηση έχει δυο εξίσου ανησυχητικά ενδεχόμενα. Το πρώτο να προσπαθήσει να περάσει το Ασφαλιστικό και να ανακαλύψει ότι δεν έχει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Το δεύτερο να επιλέξει να συγκρουστεί με την Ευρώπη ώστε να πετύχει παραχωρήσεις που θα κάνουν την υπερψήφιση του νομοσχεδίου πιο πιθανή. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση το μόνο βέβαιο θα είναι παράταση της αβεβαιότητας.

Στη διάρκεια της σύσκεψης ο κ. Τσίπρας άφησε να φανεί ότι φλερτάρει με τη λογική των «κόκκινων γραμμών». Ας βγάλουμε κοινή ανακοίνωση για μη περικοπή των συντάξεων, είπε χαρακτηριστικά ώστε να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ικανότητα της κυβέρνησης. Η επαναδιαπραγμάτευση της επαναδιαπραγμάτευσης δηλαδή ή τι είχες Γιάννη. Η αντιπολίτευση από την πλευρά της δεν του έκανε τη χάρη. Η δική της αγωνία είναι να μην πιαστεί κορόιδο, να μη θεωρηθεί «συνένοχος» του κ. Τσίπρα. Συζήτηση μόνο στη Βουλή υποστήριξαν οι εκπρόσωποι των κομμάτων γνωρίζοντας ότι εκεί οι ρητορικές κορώνες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συγκλίσεων. Ως προς την ουσία προσήλθαν και αυτοί με γραμμή «καμία περικοπή στις συντάξεις». Μόλις πριν από τρεις μήνες βέβαια τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα ψήφισαν τη μείωση της δαπάνης για το Ασφαλιστικό κατά μία μονάδα του ΑΕΠ. Σήμερα δεν γνωρίζουν τίποτα. Τέτοια αξιοπιστία.

Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αυτά συμβαίνουν την ώρα που το Grexit σε επίπεδο κοινωνίας και οικονομίας συνεχίζεται αμείωτο. Η πρεμιέρα έγινε με τις καταθέσεις. Eφυγαν κοντά 60 δισεκατομμύρια με το πρώτο Μνημόνιο, η διαρροή συνεχίστηκε το 2012 και το κακό τρίτωσε με τον Βαρουφάκη όταν ανακοίνωσε περιχαρής στη σύζυγό του «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες». Ακολούθησε το Grexit των εργαζομένων που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό. Και βέβαια ολοκληρώνεται με την εντεινόμενη έξοδο επιχειρήσεων που αναζητούν καλύτερο επιχειρηματικό περιβάλλον. Αν αυτό το Grexit δεν αντιστραφεί, η χώρα δεν έχει την παραμικρή ελπίδα. Η έξοδος από το ευρώ θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξη. Αντί όμως οι πολιτικές δυνάμεις του ονομαζόμενου ευρωπαϊκού τόξου να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να εμπεδώσουν κλίμα σταθερότητας, εξαντλούνται σε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Το χειρότερο είναι ότι οι ηγεσίες τους δεν το καταλαβαίνουν!

Αρνείται όμως να αναλάβει τις ευθύνες του ως υπεύθυνος πρωθυπουργός και ως ηγέτης.

Η ρήση ότι τα πράγματα θα ήταν εξόχως κωμικά εάν δεν ήταν τραγικά έχει πλέον διαρκή ισχύ. Αίφνης ο κ. Τσίπρας, μετά την περιβόητη σύσκεψη των αρχηγών, κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία ότι δεν έχουν το απαραίτητο αίσθημα ευθύνης και την αναγκαία σοβαρότητα μπροστά στην κρίσιμη κατάσταση της χώρας και ότι κρατούν υπονομευτική στάση στο ζήτημα του Ασφαλιστικού. Είναι περισσότερο από προφανές ότι όταν ο κ. Τσίπρας εκστομίζει τις παραπάνω κατηγορίες κατά της δημοκρατικής αντιπολίτευσης καθίσταται πολιτικά καταγέλαστος. Η χώρα ήταν σε κρίσιμη κατάσταση από το 2009 και οι κυβερνήσεις μέχρι τον Γενάρη του 2015 έπαιρναν τα μνημονιακά μέτρα και απελπισμένες εκλιπαρούσαν για συναίνεση. Επί έξι χρόνια όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας όχι μόνο αρνούνταν να συναινέσουν σε κάτι, αλλά περιέλουζαν τους κυβερνώντες και όποιον άλλον είχε μια διαφορετική άποψη για το Μνημόνιο με απίστευτης χυδαιότητας ύβρεις. Ηταν η εποχή των δωσίλογων και των γερμανοτσολιάδων.

Τώρα ο κ. Τσίπρας είναι αναγκασμένος να ψηφίσει και να εφαρμόσει σκληρά μέτρα.  Αρνείται όμως να αναλάβει τις ευθύνες του ως υπεύθυνος πρωθυπουργός και ως ηγέτης. Φοβάται να αντιμετωπίσει το τμήμα εκείνο του πληθυσμού που γαλούχησε επί χρόνια με την αντιμνημονιακή δημαγωγική υποσχεσιολογία και τον πολλαπλό ανορθολογισμό. Επιζητεί τώρα τη συναίνεση της αντιπολίτευσης όχι για να τον συνδράμει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αλλά για να την καταστήσει συνυπεύθυνη στην ακολουθούμενη πολιτική. Πέρα όμως από την κωμικοτραγική επιφάνεια των πραγμάτων, το ασφαλιστικό πρόβλημα είναι υπαρκτό και δυσεπίλυτο. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η αναλογία εργαζομένων - συνταξιούχων έχει διαταραχθεί επικίνδυνα. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές, μέτρα ενδεχομένως με οικονομικό και κοινωνικό κόστος, και παράλληλα αναπτυξιακές και όχι ιδεοληπτικές επιλογές. Κυρίως όμως απαιτείται μια συνολική αλλαγή του εγχώριου κοινωνικοοικονομικού παραδείγματος.

Το έργο αυτό είναι βέβαια τιτάνιο. Πρέπει να αλλάξουν πρωτίστως οι ιδέες, οι νοοτροπίες και οι πρακτικές που οδήγησαν την κοινωνία και τη χώρα έως εδώ. Κάτι τέτοιο όμως ούτε το υπάρχον πολιτικό σύστημα μπορεί να πραγματώσει, αλλά ούτε και η κοινωνία δείχνει να το έχει συνειδητοποιήσει. Δυστυχώς η κρίση δεν ώθησε το πολιτικό προσωπικό και την κοινωνία στον αναστοχασμό και στην κριτική της διαδρομής τους. Παρά τα όσα συνέβησαν αρνήθηκαν να κοιτάξουν τους εαυτούς τους στον καθρέπτη. Μέρος αυτού του προσωπικού και αυτής της κοινωνίας είναι φυσικά και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ψηφοφόροι του, παρά τις αντίθετες διακηρύξεις. Ο χρόνος όμως δεν είναι απεριόριστος, ούτε οι αντοχές των ανθρώπων. Ισως σύντομα πάψει η κωμική διάσταση των πραγμάτων και μείνει μόνον η τραγική.

Επί πέντε χρόνια ήταν μόνιμα απορριπτικός σε κάθε κυβερνητικό μέτρο.

Είναι αλήθεια ότι στα μέρη μας το θράσος θεωρείται -και το χειρότερο, αποδεικνύεται- ότι είναι προσόν. Είναι, άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους, αν όχι ο βασικότερος, της επιτυχίας του Αλ. Τσίπρα. Που, όμως, δεν εννοεί να καταλάβει ότι σε όλα υπάρχουν όρια, τα οποία κανένας, ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπερβαίνει ατιμωρητί.

Αυτό, όμως, είναι το σφάλμα που συστηματικά και επανειλημμένα διαπράττει ο πρωθυπουργός στην αγωνιώδη προσπάθειά του να ξεπεράσει τα προβλήματα που κληρονόμησε και τα αδιέξοδα που δημιούργησε. Τρέφει την ψευδαίσθηση ότι αποτελεί κάποιο προνομιούχο είδος πολιτικού που μπορεί να συμπεριφέρεται κατά περίπτωση όπως τον βολεύει. Και το απέδειξε και με το περίφημο «συμβούλιο αρχηγών» που σκαρφίστηκε στην αγωνιώδη προσπάθειά του να βρει συνενόχους στον σφαγιασμό των συντάξεων που ετοιμάζει, κατ’ εντολήν του, ο Κατρούγκαλος.

Αποτελεί ασυζητητί παγκόσμιο ρεκόρ πολιτικού θράσους ο χαρακτηρισμός από τον σημερινό πρωθυπουργό ως αδιάλλακτου του οιουδήποτε άλλου πολιτικού. Επί πέντε χρόνια ήταν μόνιμα απορριπτικός σε κάθε κυβερνητικό μέτρο, καθύβριζε χυδαιότατα τους μνημονιακούς αντιπάλους του, εκστόμισε ακόμη και τα πιο απίθανα ψεύδη για να αναρριχηθεί στην εξουσία και τώρα υποδύεται τον διαλλακτικό και υπεύθυνο ηγέτη που επιζητεί τον διάλογο και τη συναίνεση, κατακεραυνώνοντας όποιον δεν συμμερίζεται τις μεταλλάξεις του.

Τραγελαφικά αντιφατική η πολιτική πρακτική του, αλλά ευεξήγητη. Είναι η πρακτική του καλομαθημένου (ή κακομαθημένου, το ίδιο κάνει) παιδιού, που ζει με την ψευδαίσθηση ότι σε αυτόν όλα επιτρέπονται και ότι οι άλλοι (πολιτικοί αλλά και ψηφοφόροι) υπάρχουν μόνο και μόνο για να προσαρμόζονται στις εκάστοτε επιλογές του και ουαί και αλίμονό τους αν τολμήσουν να διαφωνήσουν.

Ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκαν για να κυβερνήσουν. Διάλεξαν για συνεργάτες τους τον Καμμένο και τους ΑΝΕΛ. Ανέλαβαν μια δουλειά και οφείλουν να την κάνουν. Αν δεν μπορούν, το δηλώνουν και παραιτούνται. Ολα τα άλλα είναι πολιτικές γελοιότητες και μικροκομματικές κουτοπονηριές. Κι αν έχουν λύση που αναμορφώνει το Ασφαλιστικό χωρίς να μειωθούν οι συντάξεις, τη φέρνουν στη Βουλή και την ψηφίζουν και δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Απλά, ντόμπρα και καθαρά πράγματα. Που, δυστυχώς, στον ΣΥΡΙΖΑ τα αγνοούν.

Στον αγώνα ενωμένοι και στη μάσα χωριστά.

Στον αγώνα ενωμένοι και στη μάσα χωριστά, ήταν ένα παλιό σύνθημα την εποχή της χαλαρότητας που όλα έμοιαζαν τουλάχιστον ευκολότερα αν και στην πραγματικότητα ήταν δραματικά χειρότερα από σήμερα. Ανάλογο νόημα φαίνεται να προσδίδουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην πρωτοβουλία του πρωθυπουρ­γού για διάλογο υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πέρα από τις θεσμικές ελαφρότητες η πολιτική σκοπιμότητα περισσεύει σε αυτή την κίνηση και είναι τόσο φανερή που προκαλεί εύκολα τα αντανακλαστικά και των πλέον καλοπροαίρετων.

Τώρα που ο Αλέξης Τσίπρας θυμήθηκε τη συναίνεση και τον διάλογο με εκείνους που αποκαλούσε ελαφρά τη καρδία γερμανοτσολιάδες και άλλα εξευτελιστικά όμοια και χειρότερα, είναι αργά για συγκινήσεις. Η εξουσία από μόνη της είναι ικανή να εκθέσει όσους υποτιμούν τα βάρη της και απολαμβάνουν μόνο τις ευκολίες της. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι τώρα που έσφιξαν τα... γάλατα ο πρωθυπουργός επιχειρεί να μεταθέσει το βάρος δύσκολων αποφάσεων στους αντιπάλους του και να εξασφαλίσει τη δική του μακροημέρευση.

Η εκ του πονηρού σκέψη του Μεγάρου Μαξίμου είναι πως ακόμη και αν δεν εξασφαλίσει τη συμφωνία των κομμάτων της αντιπολίτευσης -πράγμα που θεωρείται μάλλον δεδομένο- θα έχει καταφέρει να τους εκθέσει. Αυτή η κοντόφθαλμη ανάλυση ενδεχομένως να δίνει το άλλοθι που αναζητά ο κ. Τσίπρας για τις επόμενες κινήσεις του, αλλά επ' ουδενί δεν του εξασφαλίζει κοινοβουλευτική ή πολιτική ηρεμία εν όψει Ασφαλιστικού και άλλων δυσάρεστων μέτρων που θα λάβει η κυβέρνησή του.

Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο πρωθυπουργός δημιουργεί αυτό το σκηνικό περί διαλόγου και δήθεν προσπάθειας ειλικρινούς συνεννόησης των κομμάτων ως φύλλο συκής για να ανοίξει τον δρόμο της διεύρυνσης για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη, που αποτελεί επιλογή του. Γνωρίζει άριστα ότι οι πιθανότητες σύμπλευσης με το ΠΑΣΟΚ είναι ελάχιστες έως μηδενικές ακόμη και στην περίπτωση που το ήθελε (που δεν το θέλει) η Φώφη Γεννηματά, καθώς το άλλοτε κραταιό κίνημα έχει ένα κάποιο στοιχειώδες συλλογικό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Το Ποτάμι ούτε θέλει ούτε μπορεί (παρά τις επιμέρους φωνές) και δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει. Για τη ΝΔ δεν χωρά αμφιβολία ότι η εποχή της αναγκαστικής ανοχής έχει παρέλθει όσο κι αν ταλανίζεται από τα εσωτερικά της προβλήματα που κάποια στιγμή θα ξεπεράσει.

Η συνεννόηση και η συναίνεση ως αποτέλεσμα του πολιτικού διαλόγου είναι πολύτιμα εργαλεία για την πρόοδο της χώρας και τη διασφάλιση της ομαλότητας σε τόσο δύσκολους καιρούς, αλλά δεν νοείται να ευτελίζονται με μικροκομματικά παιχνίδια σαν αυτά που επιχειρεί ο κ. Τσίπρας.

Ποιος ο λόγος σύγκλησης του Συμβουλίου;

Όσοι πολίτες παρακολουθούν τις «πολιτικές» συζητήσεις στα κανάλια πρέπει να αισθάνονται το λιγότερο παράξενα. Ακούνε από Υπουργούς και Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ αναλύσεις και ισχυρισμούς που ούτε σεναριογράφοι επιστημονικής φαντασίας δεν θα τολμούσαν να συμπεριλάβουν σε κάποια ταινία τους.

Αν τα κανάλια προέβαλαν σε αντιπαράθεση της κάθε δήλωσης την αντίστοιχη του Ιανουαρίου του 2015 θα έπεφτε, όπως λέγεται λαϊκά, το γέλιο της αρκούδας.

Η σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών όμως για εσωτερικό θέμα ξεπερνά ακόμα και τις ανωτέρω δηλώσεις. Ποιος ο λόγος σύγκλησης του Συμβουλίου; Προτίθεται να υποβάλλει ο Πρωθυπουργός την παραίτηση του και να αναζητηθεί ένα καινούργιο σχήμα; Διότι φαντάζει απίστευτο η Κυβέρνηση να λησμονεί ότι ο αρμόδιος χώρος για πολιτική συζήτηση, διαβούλευση και υιοθέτηση πολιτικών αποφάσεων είναι η Βουλή.

Στην Βουλή πρέπει η Κυβέρνηση να υποβάλει σχέδια νόμου, να τα συζητάει και εάν επιθυμεί να υιοθετεί απόψεις, προτάσεις ή/και προσθήκες της αντιπολίτευσης. Στην Βουλή, όπου ο κάθε πολίτης μπορεί να παρακολουθήσει και, εν τέλει, να ελέγξει τον λόγο και την πράξη του κάθε πολιτικού - και όχι φυσικά στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών όπου τα πρακτικά δεν δίδονται στην δημοσιότητα.

Όμως προφανώς οι πολίτες τρώμε κουτόχορτο. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι το συγκεκριμένο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών αποτελεί παρά μια άκομψη πολιτική κίνηση της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όχι μόνο να προσπαθήσουν να ελαφρύνουν το βάρος της υποχρέωσης που οι ίδιοι ζήτησαν από τον ελληνικό λαό αλλά και να κρυφτούν; Τόσο τον Ιανουάριο όσο και τον Σεπτέμβριο απαίτησαν από τους πολίτες να «τελειώσουμε το παλιό». Ας μην αναζητούν λοιπόν στήριγμα (στα κρυφά μάλιστα) στο παλιό και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Η εποχή του κουτόχορτου τελειώνει....

Επειδή τα πολλά τα λόγια είναι φτώχεια.

Επειδή τα πολλά τα λόγια είναι φτώχεια και την πολυτέλεια του χρόνου δεν την έχουμε. Επειδή η Ελλάδα σήμερα αντιμετωπίζει αληθινή υπαρξιακή κρίση, αντιμέτωπη με την εσωτερική σήψη που προκάλεσαν προηγούμενες και σήμερα διαχειρίζεται μία ανίκανη ιδεοληπτική κυβέρνηση. Επειδή ζούμε σε έναν αβέβαιο και ανασφαλή κόσμο, ειδικά στην περιοχή μας. Επειδή η Αριστερά, σε κάθε απόχρωση, υπερεκπροσωπείται και, μάλιστα, χωρίς πολιτικό αντίλογο. Επειδή διαπιστώνεται η ύπαρξη σιωπηλής, αλλά συνειδητοποιημένης πλειοψηφίας, που αδυνατεί να εκφρασθεί πολιτικά από τα υπάρχοντα σχήματα και, τέλος, επειδή το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι προδήλως ανίκανο να ανταποκριθεί στα ελάχιστα και, προφανώς, όχι στα μείζονα, διαπιστώνεται η ανάγκη κάποια στελέχη της αλλά και άλλοι από τον κεντροδεξιό χώρο να αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλίες.

Είναι ανάγκη, για την υγεία του πολιτικού μας συστήματος, να σχηματιστεί άμεσα νέος πολιτικός φορέας της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς, που, άλλωστε, σήμερα φαίνεται ότι «κερδίζει» σε ευρωπαϊκό επίπεδο εκτός της Ελλάδος. Ο τίτλος πρέπει να υποδηλώνει την ανάγκη για ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ και να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό στις εκλογές που αναμφίβολα θα προκύψουν και, μάλιστα, σύντομα υπό τραγικές συνθήκες. Η παράταξη αυτή θα αποτελέσει τη συγκέντρωση όλων των δημιουργικών δυνάμεων, που βλέπουν τον επερχόμενο αφανισμό της χώρας με τρόμο, αλλά νιώθουν ανήμποροι.

Στην προσπάθεια αυτή απαιτούνται τα χαρακτηριστικά που αποδεδειγμένα σπανίζουν στη σημερινή Νέα Δημοκρατία. Γενναιότητα, πολιτική εντιμότητα, διαχειριστική επάρκεια, αντίληψη της πραγματικότητας και ικανότητα να εκφράσουν πολιτικές θέσεις σε πολιτική πρακτική. Τα στελέχη που θα αναλάβουν την πρωτοβουλία, πρέπει να πείθουν και να αντέχουν στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ειδικά και δυστυχώς, στην Ελλάδα.

Αυτά τα στελέχη υπάρχουν, τόσο στη σημερινή Νέα Δημοκρατία, αλλά και εκτός της. Πολύ δύσκολα, όμως, θα βρουν το θάρρος να κάνουν τις πρώτες κινήσεις σε μία χώρα με τα σημερινά προβλήματα. Από την άλλη πλευρά, με δεδομένο ότι ορισμένα στελέχη είναι αποδεδειγμένα πολιτικά όντα, δύσκολα θα αντέξουν να συμμετέχουν σε ένα θνησιγενές εγχείρημα όπως της σημερινής Νέας Δημοκρατίας σαν να «μη συνέβη τίποτα». Πιστεύω, συνεπώς, ότι για κάποιους η πρωτοβουλία της «διάσπασης» και της επανασύστασης του νέου φορέα είναι μονόδρομος. Εδώ βρίσκεται ο ρόλος των «εμψυχωτών» και των αρωγών στη νέα προσπάθεια. Πεδίο δόξης λαμπρό και για μη πολιτικούς, αλλά «δημιουργούς».